Posts Tagged ‘soul’

Recensie: Various Artists, ‘Eat pray love (OST)’

oktober 24, 2010

Vermakelijk, goed samengesteld, weinig nieuws

De soundtrack ‘Eat pray love’ begeleidt de verfilming van de bestseller van Elizabeth Gilbert door regisseur Ryan Murphy, die aan het einde van de zomer zijn première beleefde in Amerika en begin oktober in Nederland en België. Hoewel de trailer veel goeds beloofde, werd de film ‘aardig’ ontvangen. Het verhaal: ‘Liz’ Gilbert (Julia Roberts) realiseert zich hoe ongelukkig ze is in haar huwelijk en besluit te scheiden, haar leven te veranderen en zichzelf te herontdekken. Ze gaat een jaar op reis. Begint in Italië (‘eat’), door naar India (‘pray’) en eindigt in Indonesië (‘love’). De muziek, veelal door artiesten uit de jaren zeventig en eerder, weet haar gevoelens – herinneringen, liefde, verlangen en hoop – uit te drukken en neemt de luisteraar eveneens mee op reis.

Een chickflick zijnde, horen we romantiek, soul, wereldmuziek en weinig rock. De lyrische opener van Josh Rouse leidt het avontuur wiegend in. Het fragment van Barbieri haalt vervolgens beelden van een oude Franse film noir naar het netvlies. De dikke, swingende funksound van Sly & the Family Stone geeft aan dat Liz klaar is voor de reis. Dan een grote overgang naar de Bona botervloot-jingle van weleer – sorry, die associatie hebben wij nu eenmaal sinds die commercial. De operazangeres ondersteund door het klassieke orkest met een deel ‘Die zauberflute’, is een mooie maar vreemde eend in de bijt.

Het middenstuk rijgt prachtig aaneen. Met Neil Youngs ‘Heart of gold’ zit je altijd goed (net als sluiter van dit blokje ‘Harvest moon’). Zachtjes glijd je de sferische, traditionele Indiase tablasounds van U. Srinivas in, dat perfect overgaat in het schitterende ‘The long road’ van Pearl Jams Eddie Vedder en wijlen Nusrat Fateh Ali Khan. Al bekend van ‘Dead man walking’ en daar te veel aan verbonden. Bebél en João Gilberto leveren luchtige, zwoele, bossa nova-bijdrages, catchy onderbroken door Gaye. Dan de door Vedder gepende Oscarkandidaat ‘Better days’. Een meeslepende ballad, hoewel minder krachtig dan zijn werk voor ‘Into the wild’. Een zoektocht naar innerlijke rust, gelardeerd met een exotische (Indiase) klank, violen, mandoline en een gloedvolle accordeon rondom Eddies imponerende stem. De instrumental van Marianelli, die met piano en zwierige violen leunt naar een hoopvol eind, is een juweeltje.

De soundtrack is vermakelijk en goed samengesteld, maar weinig nieuws. De trailersongs ‘Dog days are over’ van Florence and the Machine en ‘Sweet disposition’ van The Temper Trap staan er niet op. Die hadden een andere vibe toegevoegd.

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // Album:

* Band: Various Artists
* Album: Eat pray love (OST)
* Record company: Island Records/ Universal
* Jaar: 2010
* Track list: Josh Rouse – Flight attendant / Gato Barbieri – Last tango in Paris (suite pt. 2) / Sly & The Family Stone – Thank you (fallettin me be mice elf agin) / Wiener Philharmoniker, George Solti conductor – Der hölle rache kocht in meinem herzen uit ‘Die zauberflute’ (‘The magic flute’) / Neil Young – Heart of gold / U. Srinivas – Kaliyugavaradana / Eddie Vedder met Nusrat Fateh Ali Khan – The long road / Neil Young – Harvest moon / Bebél Gilberto – Samba da bençáo / João Gilberto – Wave / Marvin Gaye – Got to give it up (part 1) / João Gilberto – ‘S wonderful / Eddie Vedder – Better days / Dario Marianelli – Attraversiamo

© Cutting Edge — 24 Oct 2010
images © Island Records/ Universal

Link: CD review Various Artists, ‘Eat pray love (OST)’ (2010) bij CuttingEdge

Subspecial: Nederlandse acts op SXSW 2010

maart 17, 2010

Nederland levert een reeks muzikale afgevaardigden die het he-le-maal willen gaan maken in Amerika. Naast Elle Bandita, The Black Atlantic, La Melodia, Venus Flytrap, Lucky Fonz III, Laura Jansen, Drive Like Maria en Nobody Beats The Drum, reizen ook zes acts via Crossing Border en de Gemeente Den Haag af naar Austin: John Dear Mowing Club, NiCad, The Deaf, ReBelle, So What en Woot. We pikken er vijf uit.

De 23-jarige Elle Bandita is – naast Anouk – onze enige échte rockbitch. Na deel uit te hebben gemaakt van de meidenrockbands Bad Candy en The Riplets verkoos de Rotterdamse het solopad. In 2005 verscheen haar eerste ep ‘Love juice’. Gewapend met slechts een 4-track cassetterecorder, Flying V-gitaar, drumcomputer en een ruige strot, waarmee ze trashy electropunk uitstootte in een ranzige liveshow zoals we die alleen gewend waren van Peaches, wist deze wervelwind direct te imponeren. Tot ver over de grenzen. Ze tourde drie jaar lang door Nederland en Europa en passeerde langs de grote festivals.

Elle wilde echter een stapje verder. Ze besloot nieuwe songs op te nemen met producers Reyn Ouwehand, Billinger & Marsman en stelde een begeleidingsband samen. Het resultaat: haar debuutalbum ‘Queen of fools’ dat bij PIAS verscheen in 2009. Een album vol uptempo, overrompelende electropop/punkrock dat seks, glamour en een no-nonsense houding ademt. En op de planken dendert ze rebels rond in een überstrak, zeer laag uitgesneden pakje, ondertussen de sterren van de hemel solerend en de longen uit haar dunne lijf schreeuwend, kundig bijgestaan door haar stoere mannenband. Dat moet toch succes gaan hebben daar in Austin, niet?

Woot kun je met gemak onze jongste telgen noemen. De drie getalenteerde tieners die samen de Haagse band vormen wonnen vorig jaar als Concrete de tweede prijs in de nationale schoolbandcompetitie en ze mogen nu al naar SXSW. En dat allemaal terwijl de oudste van de drie bandleden pas achttien jaar is. Concrete is echter ook een succesvolle rapper dus switchten ze over op de naam Woot, naar een overwinningsschreeuw in een populaire videogame, wat zoveel als ‘We own other teams’ betekent. Qua muziek maken ze een fris mengsel van indiepop en rock, waarin je zowel invloeden van Radiohead, The Beatles als Joy Division en Patrick Watson hoort weerklinken. Tegenwoordig leunen ze meer tegen de folk van Fleet Foxes en Grizzly Bear aan. Hun debuut-ep ‘#1’ is inmiddels een feit. Een label is er nog niet, maar wie weet is dat er na hun optredens in Texas wel …

Venus Flytrap loopt al wat langer rond. De vijf heren kwamen elkaar tegen tijdens hun studie aan de kunstacademie en vormen sinds 1996 een band. Sindsdien genieten ze een cultstatus wegens hun spetterende gigs. De Haagse indierockers gaven in 2004 ook al een showcase tijdens SXSW en mogen dit jaar terugkomen. Dat hebben ze te danken aan hun derde album en bescheiden meesterwerk ‘Come with us’ (2007, My First Sonny Weissmuller Recordings), een comebackplaat van jewelste. Venus Flytrap maakt geen makkelijke muziek, maar een hypnotiserende, soms angstaanjagende geluidstrip door een dissonante, caleidoscopische kosmos. Gillende gitaren, noisy muren, strakke baslijnen en pompende drums aangevuld met elektronische soundscapes zonder de melodie te vergeten. Hun grootste muzikale helden zijn dan ook Sonic Youth, Motorpsycho, Steve Reich, Radiohead en de Liars. Niet voor iedereen weggelegd, maar imponeren zullen ze zeker.

De Amsterdamse singer-songwriter Lucky Fonz III, oftewel Otto Fons Wichers, weet altijd iedereen om zijn charmante pink te winden met zijn ontroerende, traditionele blues- en folkliedjes en delicate kamerpop in de lijn van Johnny Cash, Bright Eyes en Badly Drawn Boy. Van straatmuzikant tot één van onze bekendste singer-songwriters, na een Essent Award, gigs tijdens Noorderslag en Lowlands en als muzikale gast in ‘De wereld draait door’. Ook het buitenland is veroverd dankzij intensief touren door Europa, Australië, Zuid-Afrika, Canada en de VS. In Amerika wordt Lucky’s muziek vaker op de radio gedraaid dan in ons land. Na de eerste twee albums ‘Lucky Fonz III’ en ‘Life is short’ kwam in 2009 zijn derde schijf ‘A family like yours’ uit, waarop hij zijn spaarzame benadering inruilt voor een bredere. Een samensmelting van jaren zestig pop, rock-‘n-roll, new wave en flarden house. Een Lucky Fonz III-show schiet heen en weer tussen hartverscheurende melancholie en regelrechte stand-upcomedy. Lucky gaat in Austin vast en zeker nog meer fans vergaren.

La Melodia bestaat uit frontvrouw en MC Melodee en producer en DJ I.N.T. Samen staan ze garant voor warme, soulvolle en old school, edgy hiphop. Denk MC Lyte of Bahamadia meets Madlib en Jay Dilla. De twee ontmoeten elkaar tijdens een party in Eindhoven, waar ze allebei hun ding deden. MC Melodee trok de stoute schoenen aan en greep tijdens I.N.T.’s optreden de microfoon. Hoewel I.N.T er niet bepaald mee opgetogen was, was hij wel onder de indruk van haar skills en de uitbundige reactie van het publiek, dus vroeg hij haar naar zijn studio te komen om wat beats van rhymes te voorzien. En zo begon het avontuur. Nadat hun album ‘Vibing high’ in 2008 in Japan uitkwam op Handcuts/Universal en in de Benelux bij PIAS, tourden ze de aardbol plat. De twee maakten een stevige indruk met hun optreden tijdens het North Sea Jazz Festival in 2009 en na nog een promotour in New York werden ze gevraagd om een showcase te geven tijdens SXSW bij een internationale hiphopavond in Club 115. Het nieuwe album ‘Electronic love’ is er in de lente, de labels zijn aangeschreven en de tour door onder meer Japan, Zuid-Afrika en de VS staat gepland. Hier gaan we meer van horen!

Link: Subspecial Nederlandse acts op SXSW 2010

Link: Special SXSW 2010 bij CuttingEdge

Bobby Womack werkt mee aan Gorillaz’ aankomend album?!

april 10, 2009

In ‘Gorillaz On My Mind’, Gorillaz’ bijdrage aan de ‘Blade 2’-soundtrack, rapt Redman “Soul survivor, I write With Bobby Womack hands.” Grappig, want het ziet er naar uit dat ‘The Last Soul Singer’ Bobby Womack zelf weer te horen zal zijn op het derde, aankomende Gorillaz album!

Ze belden me onlangs vanuit Londen en zeiden ‘man, we willen graag iets met je doen’,” zo vertelt Womack in een interview. En de Britse groep rondom ex-Blur man Damon Albarn meende dat ook, want er arriveerde een paar dagen daarna een onuitgewerkte track bij Bobby thuis. De al op leeftijd zijnde, Amerikaanse soullegende (sinds de jaren vijftig) snapt er niks van, waarom ze hem nou juist willen hebben voor een nummer.

Nu ik van alle verslavende versnaperingen af ben, denk ik dat ik te burgerlijk ben om te weten waar ze mee bezig zijn. Ik ben er naar blijven luisteren en denk de hele tijd, ‘damn, waarom willen ze mij?’ Het is allemaal nieuw voor me. Wat me overtuigde was mijn dochter, die zei ‘pap, je moet dit doen. Ze zijn geweldig’.”

Gelukkig is Womack’s dochter zo hip dat ze haar beroemde vader kon uitleggen dat de Gorillaz een succesvolle band is bestaand uit werkelijke muzikanten want – echt waar – Bobby dacht dat hij met èchte apen van doen had… “Ik zei nog dat ik met veel mensen heb gewerkt in mijn carrière, maar nog nooit met een gorilla.”

Toen dat misverstand uit de lucht was, heeft Womack de Gorillaz laten weten dat hij mee werkt: “Ik heb ze gebeld en gezegd dat ik wil helpen en met iets goeds wil komen. Ik moet echter wel eerlijk zijn, ik weet echt niet wat je wilt dat ik doe.” Het antwoord van de Britse ‘apen’: “Het gaat over een plastic zee. Stel jezelf voor in een plastic zee en doe wat je moet doen. Wij werken het wel uit.”

Lekker vaag allemaal hè! Maar het wordt vast weer iets wonderlijks of in elk geval interessants, Gorillaz kennende. Wij zien er wel iets in. Wanneer de plaat er is, is nog niet duidelijk. Geschat wordt ergens eind 2009. Eerst komt de langverwachte documentaire ‘Bananaz’ over Britse cartoonband nog uit.

Gloedjenieuw Booker T. nummer met Neil Young te luisteren

april 2, 2009

Legendarische soulman en Stax-geluidsarchitect Booker T. Jones is weer helemaal terug. Niet alleen gaf hij onlangs met zijn MG’s meerdere shows in ons land, hij speelt kennelijk ook mee op het nieuwe album van Amerikaanse punkrockers Rancid. Maar Booker T. Jones heeft ook een album in de pijplijn bij Anti Records, genaamd ‘Potato Hole’, waarvan je het eerste nummer nu kunt beluisteren.

De platenmaatschappij heeft de krant de Huffington Post toestemming gegeven om het eerste voorproefje online aan te bieden.

Booker T. over het nieuwe liedje: “Dit nummer heet ‘Native New Yorker’. Het idee was om een beeld te schetsen van een post-9/11 New Yorker, geboren en getogen, die de pijn onderkende maar toch met trots doorging, een mooi pak, en air gitaar speelt met een glimlach en een beetje attitude.”

Neil Young’s gitaarkunsten zijn te horen op deze track. Kennelijk klikte het meteen tussen Booker T. en de Canadese songwriter en activist. Booker T.: “Neil Young begreep meteen waar we heen gingen met dit nummer. We moesten alleen de structuur uitwerken. Toen keek hij me aan door het studioglas en speelden we het gewoon.”

De gitaarlicks en de warme orgeltonen schurken inderdaad mooi tegen elkaar aan. Het is een redelijk midtempo nummer. Niks zwaar vernieuwends, wel een heel aardig nummertje. HIER kun je ‘Native New Yorker’ checken. De release van ‘Potato Hole’ staat gepland voor 21 april.

Nieuwe band, look en plaat voor Juliette Lewis

februari 28, 2009

Tis me d’r eentje, die Juliette Lewis. Toen ze nog acteerde (‘Cape Fear’, ‘Natural Born Killers’, ‘Kalifornia’) was ze al goed bezig. Vervolgens switcht het voormalig model plots van loopbaan naar professionele rockchick en staat de zangeres ineens met haar band Licks rauw te rocken als een gek. Een veelzijdige dame die overal volledig voor gaat. We zijn toe aan haar volgende reïncarnatie: Juliette Lewis & The New Romantiques.

De laatste jaren maakte Lewis twee albums met The Licks, waardoor ze zo’n beetje constant de wereld rond kon toeren. Dat zal de wilde dame vast en zeker ook weer gaan doen na de release van het debuutalbum ‘Terra Incognita’ met The New Romantiques, waarop ze haar nieuwe sound uitprobeert.

Lewis zegt dat deze plaat een logisch vervolg is op het jarenlang op tournee zijn en het vervolmaken van haar songwriting. De 11 tracks op het aankomende album schreef ze samen met gitarist Chris Watson. Juliette wil via de songs haar interpretatie geven van soul en diversiteit binnen muziek: “Ik laat de getormenteerde blues soul zangeres doorkomen, maar ook de rockstem vanuit mijn tenen. Ik wilde een album maken dat het hele spectrum omvat. Niet 11 keer hetzelfde nummer.”

De songs werden eind 2008 vastgelegd in New York en Mexico. En daar zat niet zo maar iemand te producen: goede vriend en recent Grammy winnaar Omar Rodriguez-Lopez! Die jullie natuurlijk kennen van The Mars Volta en At The Drive-In. Een beetje resultaat kunnen we al checken op haar MySpace site: het bluesy ‘Hard Lovin’ Woman’, ‘Fantasy Bar’ en het progrock-eske ‘Romeo’. En die nieuwe dromerig-sexy look past haar goed.

Juliette Lewis & The New Romantiques komen in juni naar het Duitse Rock Am Ring festival. Daar sta je toch niet zomaar…

Adele zoekt Jack White weer op

januari 12, 2009

Soul- en jazz zangeres Adele heeft onlangs opnieuw een songschrijfsessie gedaan met Jack White van The White Stripes en The Raconteurs. De twee hebben eerder gewerkt aan een versie van het Raconteurs-nummer ‘Many Shades Of Black’, die terecht is gekomen op de luxe uitvoering van Adele’s debuutalbum ’19’.

Adele en White hadden studiotijd geboekt om samen aan de slag te gaan, maar helaas werd de sessie opgebroken, omdat de Amerikaanse rocker de titelsong ‘Another Way To Die’ van de nieuwste James Bond-film ‘Quantum Of Solace’ op moest gaan nemen.

Tot grote frustratie van Adele natuurlijk. Even daarna maakte White toch nog even tijd voor haar om de sessie af te ronden in een studio in haar thuisbasis Londen. “Je kunt erg met hem lachen en ik wil graag nog meer met hem doen,” aldus Adele. We kunnen dus muzikaal materiaal van de twee verwachten.

Adele onthulde ook dat ze de achtergrondvocalen verzorgt op het aankomende, tweede album van stadsgenoot Jack Penate, één van haar beste vrienden. “Het is erg opwindend spul. Het is niet zo indie of gitaar georiënteerd als zijn eerste plaat. Mensen zullen erdoor verrast zijn.”

Adele scoorde meteen een megahit met haar eerste single ‘Chasing Pavements’. Check de clip nog ff.