Posts Tagged ‘rock’

Recensie: Red Sparowes, ‘The fear is excruciating, but therein lies the answer’

mei 19, 2010

Melodieuzer en emotievoller

In 2005 werden we heftig opgeschrikt door de uit diverse bands samengebalde Red Sparowes en hun epische uitgesponnen postrockplaat ‘At the soundless dawn’. Na een live tussendoortje verscheen ‘Every red heart shines toward the red sun’ in 2006. Een even imponerende plaat, nog gewelddadiger en zwaarder, die liet horen dat ze hun eigen muzikale plek verdienden tussen de groten der postrock: Explosions In The Sky, Godspeed You! Black Emperor, Mono, Mogwai en ook Sunn O))).

Na drie splitalbums stapte Neurosis-held Josh Graham op. Isis-gitarist Bryant Clifford Meyer vervangt hem voor de sterke ‘Aphorisms’ EP (2009). Op het derde studioalbum ‘The fear is excruciating, but therein lies the answer’ bestaat de bezetting nog steeds uit Meyer en Angel Hair-gitarist Andy Arahood (beide elektrische piano/synth/zang), Halifax Pier’s Greg Burns (bas/pedalsteel/vocalen), David Clifford van The Vss en Pleasure Forever (drums/percussie/zang). Maar voor het eerst horen we aanwinst Emma Ruth Rundle (gitaar/zang) van het onbekende The Nocturnes. En ook zijn de ellenlange, intelligente songtitels verdwenen.

Levert Red Sparowes 2.0, opgenomen door Toshi Kasai (Melvins, Tool), een progressiever geluid op? Het is gissen of het aan de vrouwelijke input ligt maar deze plaat is wel hun meest melodieuze, emotionele ‘songgerichte’ album tot nu toe. Het begint fluisterend, een dikke gitaardelay en pedalsteel vullen de ruimte, zwellen aan, echoën. Al snel worden we omgeven door triomferend drumwerk en hemelse riffs. Net als je denkt dat je opstijgt en meevliegt leidt een funky baslijn en subtiel slagwerk ‘In illusions of order’ in. De gitaarlagen voorspellen een sonische stortbui, dikke wolken pakken samen, de pedalsteel zorgt voor een hoopvol streepje voor het onweer licht losbarst.

Prettige wegluisterende nummers als ‘A hail of bombs’ en ‘In every mind’ tonen een minder avontuurlijke aard. Maar het verwoestend prachtige ‘Giving birth to imagined saviors’ geeft perfect weer dat er een betere balans is gevonden tussen dat intens heftige van weleer en de nieuwe emotievollere invalshoek. In songs als ‘A swarm’ en ‘A mutiny’ is bovendien een flinke scheut psychedelica aan de conventionele hard-zacht-dynamiek toegevoegd. Met de albumsluiter blaast Red Sparowes ons dan eindelijk van de sokken met de enige èchte noise climax die het album rijk is.

De open volle productie plaatst het cinematische in breedbeeld op het witte doek. De wanhoop snijdt dieper dan ooit in de ziel. Deze plaat brengt Red Sparowes subtieler, vloeiender en moeitelozer naar een hoger, volwassener en even geweldig niveau.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Red Sparowes
* Album: The fear is excruciating, but therein lies the answer
* Record company: Conspiracy Records
* Jaar: 2010
* Track list: Truths arise / In illusions of order / A hail of bombs / Giving birth to imagined saviors / A swarm / In every mind / A mutiny / As each end looms and subsides

© Cutting Edge — 19 May 2010
images © Conspiracy/Konkurrent

Link: CD review Red Sparowes, ‘The fear is excruciating, but therein lies the answer’ (2010) bij CuttingEdge.nl

Advertenties

Recensie: Sivert Høyem, ‘Moon landing’

april 28, 2010

Een gloedvolle winterplaat

Sivert Høyem was de zanger van die geweldige, helaas ter ziele gegane Noorse band Madrugada. In 2007 overleed gitarist Robert Burås en na nog een laatste tournee in 2008 ter ere van hun meesterlijke snarenplukker en zwanenzang ‘Madrugada’ viel het doek. Alle leden bleven uiteraard muzikaal actief. Høyem had al twee soloplaten op de wereld gezet, dus het was simpelweg wachten op zijn volgende. Dat is ‘Moon landing’ geworden, opgenomen met een zestal bevriende muzikanten.

Alleen zijn donkere, zalvende en in fluweel verpakte stem vol weemoed en verlangen is al bijna een garantie op een prachtplaat. De sfeervolle begeleiding mag er ook zeker wezen. De gitaarlijnen van Cato Thomassen (frontman Cato Salsa Experience, invaller bij de laatste tour en lid van onder meer Gluecifer) doen onherroepelijk denken aan Burås.

Je hoefde natuurlijk ook geen bijzonder radicale koerswijziging te verwachten. ‘Moon landing’ biedt meer uptempo rocksongs en psychedelische tonen en iets minder folk dan de voorgaande twee schijven. Hoewel Sivert er alle reden toe had, is het geen loodzware duistere plaat geworden. Wel eentje die bol staat van gevoel. En er zijn warempel ook licht optimistische momenten te ontwaren.

Het epische, dramatisch nummer ‘Belorado’, dat meteen negen minuten klokt, zet de toon. In de titelsong – een redelijk toegankelijk klinkend pop noir nummer – komt een vermakelijke Dire Straits gitaarrif voorbij en er wordt elegant en lekker gebluesrockt in het sinistere ‘What you doin’ with him’. Alleen ‘The light that falls among the trees’ en het slepende ‘Going for gold’ brengen wat rust. In ‘Lost at sea’ horen we Sivert en zijn muzikale makkers puntig rocken en ‘Shadows/high meseta’ is het psychedelische, Doors-achtige hoogtepunt. Een langzaam opbouwend nummer dat alsmaar groeit en groeit tot een schitterend crescendo. Kippenvel.

‘Moon landing’ is een gloedvolle winterplaat met bezielde nummers, zonder al té overdreven pathos. Niet iedereen is meteen door het dolle bij een eerste zomerse zon. Zo hebben de ‘depressivo’s’ onder ons ook nog wat om in de cd-speler te schuiven en om van te genieten.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Sivert Høyem
* Album: Moon landing
* Record company: Hektor Grammafon
* Jaar: 2009
* Track list: Belorado / The light that falls among the trees / Moon landing / What you doin’ with him / Going for gold / Lost at sea / Shadows/high meseta / Empty house / High society / Arcadian wives

© Cutting Edge — 28 Apr 2010
images © Hektor Grammafoon

Link: CD review Sivert Høyem, ‘Moon landing’ (2009) bij CuttingEdge.nl

Telex: Ontdek de heetste alt. BE & NL talenten: Sonic Connections 2010

maart 28, 2010

De eerste drie dagen van april is de Brakke Grond in Amsterdam voor de tweede maal hèt podium voor de voorhoede van alternatieve pop & rock bands uit de lage landen! Festival Sonic Connections biedt dan wederom een staalkaart van de heetste en nieuwste talenten uit Nederland en Vlaanderen. Van rock, postpunk, indie, singer-songwriter naar elektronica en avant-garde. Verwacht jonge honden, opwinding, experiment, onverwachte cross-overs, speciale samenwerkingen, heftige visuals en theatrale effecten!

Van donderdag 1 tot en met zaterdag 3 april wordt je overspoeld door een spannend programma. Elke avond start om 19:00 uur met intieme huiskamerconcerten in de buurt, verzorgd door Live in Your Livingroom. Om 20:30 uur begint het hoofdprogramma in de Brakke Grond:

* Donderdag 1 april:
Eklin (NL), Tomàn (BE), Eva Braun (NL), E.T. Explore Me (NL) en Sir Yes Sir (BE)

* Vrijdag 2 april: Blackie & The Oohoo’s (BE) featuring Ragazze Kwartet (NL), The Go Find (BE), Nive Nielsen and the Deer Children (BE/GL), Indian Askin (NL) en Wooden Constructions (NL)
]
* Zaterdag 3 april: Tape Tum (BE), Autoblonde (NL), The Secret Love Parade (NL), Team William (BE) en Addicted Kru Sound (BE) featuring Selah Sue (BE)

Bovendien is er veel te beleven rondom de concerten: de Duodisco voor met-z’n-tweetjes, het splinternieuwe Aanwijsstokjesmuseum van Steven de Peven en de interactieve Sonic Peepshow op het Nesplein.

Donderdagmiddag kunnen professionals uit het muziekcircuit overigens eerst nog naar een Muziek Meeting der Lage Landen, opgezet door Muziek Centrum Nederland en Muziek Centrum Vlaanderen. En Guy Kokken geeft in samenwerking met muziekblad OOR drie dagen een popfotografie workshop.

Tickets zijn 14, 24 of 30 euro voor één, twee of drie avonden plezier, inclusief Live in Your Livingroom. Voor de huiskamerconcerten moet je wel even apart reserveren: bel (0031) (0)20 6266866. Doe ook vooral mee aan onze wedstrijd en maak kans op 2 gratis toegangskaarten voor de Sonic Connections openingsavond op 1 april (naast cd’s van Blackie & The Oohoo’s)!

Sonic Connections is hét muziekfestival voor wie onbegrensd verbanden wil leggen. Natuurlijk doet CuttingEdge dagelijks verslag, want ook wij dragen zowel de Nederlandse als Belgische alternatieve muziekscene hoog in het vaandel en zoeken de overlap. Het is niet voor niets dat de gloednieuwe Nederlandse CuttingEdge site op de eerste Sonic Connections dag officieel wordt gelanceerd! En houd ons in de gaten voor een special over wie te gaan zien…

Gepost op 28 Mar 2010 door Monique van den Boogaard © Cutting Edge

Link: Telex bericht ‘Ontdek de heetste alt. BE & NL talenten: Sonic Connections 2010’ bij CuttingEdge.nl

Subspecial: Nederlandse acts op SXSW 2010

maart 17, 2010

Nederland levert een reeks muzikale afgevaardigden die het he-le-maal willen gaan maken in Amerika. Naast Elle Bandita, The Black Atlantic, La Melodia, Venus Flytrap, Lucky Fonz III, Laura Jansen, Drive Like Maria en Nobody Beats The Drum, reizen ook zes acts via Crossing Border en de Gemeente Den Haag af naar Austin: John Dear Mowing Club, NiCad, The Deaf, ReBelle, So What en Woot. We pikken er vijf uit.

De 23-jarige Elle Bandita is – naast Anouk – onze enige échte rockbitch. Na deel uit te hebben gemaakt van de meidenrockbands Bad Candy en The Riplets verkoos de Rotterdamse het solopad. In 2005 verscheen haar eerste ep ‘Love juice’. Gewapend met slechts een 4-track cassetterecorder, Flying V-gitaar, drumcomputer en een ruige strot, waarmee ze trashy electropunk uitstootte in een ranzige liveshow zoals we die alleen gewend waren van Peaches, wist deze wervelwind direct te imponeren. Tot ver over de grenzen. Ze tourde drie jaar lang door Nederland en Europa en passeerde langs de grote festivals.

Elle wilde echter een stapje verder. Ze besloot nieuwe songs op te nemen met producers Reyn Ouwehand, Billinger & Marsman en stelde een begeleidingsband samen. Het resultaat: haar debuutalbum ‘Queen of fools’ dat bij PIAS verscheen in 2009. Een album vol uptempo, overrompelende electropop/punkrock dat seks, glamour en een no-nonsense houding ademt. En op de planken dendert ze rebels rond in een überstrak, zeer laag uitgesneden pakje, ondertussen de sterren van de hemel solerend en de longen uit haar dunne lijf schreeuwend, kundig bijgestaan door haar stoere mannenband. Dat moet toch succes gaan hebben daar in Austin, niet?

Woot kun je met gemak onze jongste telgen noemen. De drie getalenteerde tieners die samen de Haagse band vormen wonnen vorig jaar als Concrete de tweede prijs in de nationale schoolbandcompetitie en ze mogen nu al naar SXSW. En dat allemaal terwijl de oudste van de drie bandleden pas achttien jaar is. Concrete is echter ook een succesvolle rapper dus switchten ze over op de naam Woot, naar een overwinningsschreeuw in een populaire videogame, wat zoveel als ‘We own other teams’ betekent. Qua muziek maken ze een fris mengsel van indiepop en rock, waarin je zowel invloeden van Radiohead, The Beatles als Joy Division en Patrick Watson hoort weerklinken. Tegenwoordig leunen ze meer tegen de folk van Fleet Foxes en Grizzly Bear aan. Hun debuut-ep ‘#1’ is inmiddels een feit. Een label is er nog niet, maar wie weet is dat er na hun optredens in Texas wel …

Venus Flytrap loopt al wat langer rond. De vijf heren kwamen elkaar tegen tijdens hun studie aan de kunstacademie en vormen sinds 1996 een band. Sindsdien genieten ze een cultstatus wegens hun spetterende gigs. De Haagse indierockers gaven in 2004 ook al een showcase tijdens SXSW en mogen dit jaar terugkomen. Dat hebben ze te danken aan hun derde album en bescheiden meesterwerk ‘Come with us’ (2007, My First Sonny Weissmuller Recordings), een comebackplaat van jewelste. Venus Flytrap maakt geen makkelijke muziek, maar een hypnotiserende, soms angstaanjagende geluidstrip door een dissonante, caleidoscopische kosmos. Gillende gitaren, noisy muren, strakke baslijnen en pompende drums aangevuld met elektronische soundscapes zonder de melodie te vergeten. Hun grootste muzikale helden zijn dan ook Sonic Youth, Motorpsycho, Steve Reich, Radiohead en de Liars. Niet voor iedereen weggelegd, maar imponeren zullen ze zeker.

De Amsterdamse singer-songwriter Lucky Fonz III, oftewel Otto Fons Wichers, weet altijd iedereen om zijn charmante pink te winden met zijn ontroerende, traditionele blues- en folkliedjes en delicate kamerpop in de lijn van Johnny Cash, Bright Eyes en Badly Drawn Boy. Van straatmuzikant tot één van onze bekendste singer-songwriters, na een Essent Award, gigs tijdens Noorderslag en Lowlands en als muzikale gast in ‘De wereld draait door’. Ook het buitenland is veroverd dankzij intensief touren door Europa, Australië, Zuid-Afrika, Canada en de VS. In Amerika wordt Lucky’s muziek vaker op de radio gedraaid dan in ons land. Na de eerste twee albums ‘Lucky Fonz III’ en ‘Life is short’ kwam in 2009 zijn derde schijf ‘A family like yours’ uit, waarop hij zijn spaarzame benadering inruilt voor een bredere. Een samensmelting van jaren zestig pop, rock-‘n-roll, new wave en flarden house. Een Lucky Fonz III-show schiet heen en weer tussen hartverscheurende melancholie en regelrechte stand-upcomedy. Lucky gaat in Austin vast en zeker nog meer fans vergaren.

La Melodia bestaat uit frontvrouw en MC Melodee en producer en DJ I.N.T. Samen staan ze garant voor warme, soulvolle en old school, edgy hiphop. Denk MC Lyte of Bahamadia meets Madlib en Jay Dilla. De twee ontmoeten elkaar tijdens een party in Eindhoven, waar ze allebei hun ding deden. MC Melodee trok de stoute schoenen aan en greep tijdens I.N.T.’s optreden de microfoon. Hoewel I.N.T er niet bepaald mee opgetogen was, was hij wel onder de indruk van haar skills en de uitbundige reactie van het publiek, dus vroeg hij haar naar zijn studio te komen om wat beats van rhymes te voorzien. En zo begon het avontuur. Nadat hun album ‘Vibing high’ in 2008 in Japan uitkwam op Handcuts/Universal en in de Benelux bij PIAS, tourden ze de aardbol plat. De twee maakten een stevige indruk met hun optreden tijdens het North Sea Jazz Festival in 2009 en na nog een promotour in New York werden ze gevraagd om een showcase te geven tijdens SXSW bij een internationale hiphopavond in Club 115. Het nieuwe album ‘Electronic love’ is er in de lente, de labels zijn aangeschreven en de tour door onder meer Japan, Zuid-Afrika en de VS staat gepland. Hier gaan we meer van horen!

Link: Subspecial Nederlandse acts op SXSW 2010

Link: Special SXSW 2010 bij CuttingEdge

R.I.P.: garagerock & punkheld Jay Reatard (29) overleden

januari 13, 2010

What the F*ck! Mijn kaak viel op mijn sokken toen ik het nieuws las op Pitchfork: garagerocker en punkheld Jay Reatard is woensdag 13 januari overleden. De rocker uit Memphis is slechts 29 jaar oud geworden!

Reatard zou in zijn slaap zijn overleden. Hij werd ’s nachts rond 3:30 uur in zijn huis gevonden. Jay’s voormalige label Goner Records heeft de dood van Reatard inmiddels bevestigd op de website: “It is with great sadness that we report the passing of our good friend Jay Reatard. … We will pass along information about funeral arrangements when they are made public.”

Over de doodsoorzaak tast men nog in het duister. Er wordt onderzoek gedaan. Natuurlijk denkt iedereen die Jay Reatard wel eens live mee heeft mogen maken, ook al was dat vaak niet meer dan een half uurtje, aan hartfalen. Want het was een nogal opgefokt ventje (in a good way of course).

Multi-instrumentalist Jay Reatard – in 1980 op de wereld gezet als Jimmy Lee Lindsey Jr. – begon al op jonge leeftijd (15) in de punkrockband The Reatards en speelde later in Lost Sounds, en zijprojecten als Bad Times, Final Solutions en Angry Angels. In 2006 verscheen zijn eerste soloplaat ‘Blood Visions’ vol indrukwekkende punksongs, opgevolgd door een hele berg singles. Vorig jaar kwam zijn tweede soloalbum ‘Watch Me Fall’ (Matador Records) uit, wat nu helaas meteen zijn laatste plaat is geworden.

Reatard stond net zo bekend om zijn muzikale talent als om zijn extreme live shows door zijn in-your-face persoonlijkheid. Jay hield niet van bullshit of verveling. Vorig jaar bereikte hij de headlines onder meer met een verwijzing naar de band Pains Of Being Pure At Heart met “pains of being boring at heart”, het abrupt stoppen van de band na een tournee (de bassist en drummer zijn bij Wavves gaan spelen) en omdat hij op het podium in Austin werd aangevallen.

In een interview met Spinner.com afgelopen december vertelde Jay Reatard dat hij ‘er even tussen uit wilde, om zich te focussen op Jay Lindsay, saaie shit te doen, zijn huis te renoveren en om zijn persoonlijke leven op orde te brengen’. Verdrietig genoeg, is hij daar amper aan toe gekomen…

R.I.P. Jay! You will be missed sourly.

Faith No More @ Pukkelpop, 20.08.2009

augustus 22, 2009

 

Als je er niet bij was, shame on you… Op Pukkelpop (Kiewit, Hasselt, Belgiè) was mijn oude liefde Faith No More van de partij en man man MAN: het was f*cking awesome! Ik had het al gehoopt en ik was blij. En velen met mij. Niet alleen de hits maar ook fenomenaaltjes als ‘Surprise! You’re Dead’ en ‘RV’ stonden op de setlist van de reünieshow. Ze hebben en kunnen het nog. Jawellll.

De oplettende Mikel heeft de hele live set – alle songs – achter elkaar op zijn YouTube kanaal gezet, zodat je net kunt doen of je er bij was. Ook in HQ! Dus check dat! HIER. Respect Mikel en grote dank! Een super herbeleving.

Het was een minder toffe ervaring voor die Britse dude die een spontane stagedive maakte en nogal ongelukkig op zijn gezicht ging: hij kwam namelijk met zijn kin op de dranghekken voor de eerste rijen publiek terecht. FNM’s Patton ging zelf even kijken of hij OK was en misschien nog tandjes moest rapen… kennelijk heeft die gast – de lichttechnicus kon het podium op komen omdat hij een pas had van een andere groep, La Rouxer een gescheurde lip en één kapotte tand aan over gehouden (zo lezen we in De Standaard). Maar ongelooflijk hoe FNM het nummer terugpakt. Bekijk het tafereel middenin de live clip van ‘Midlife Crisis’… hahaha, ironisch? Check!

Maar jongu, wat heeft die Mike Patton een gouden strot en zijn temperament is ook geen greintje veranderd. Classic zoals hij die stilstaande VIPs afzeikt. In your face indeed. En op Lowlands deed FNM het nog eens dunnetjes over.

Op déze nieuwe supergroep zitten we wel degelijk te wachten!

juli 3, 2009

Zap even terug naar de zomer van het jaar 2005. Lijkt al weer lang geleden, maar weet je nog? Led Zeppelin moest nog samen komen voor die reünie in de O2 Arena waar we nu nog van balen dat we daar niet bij waren (of eigenlijk moet dat natuurlijk überhaupt nog steeds ècht gaan gebeuren), de Foo Fighters hadden destijds een hit met hun nummer ‘In Your Honor’ en Queens Of The Stone Age bracht niet één maar twee albums uit en toerde zich gek. Maar het was ook het jaar dat Foo frontman Dave Grohl even een bom op ons hoofd gooide in een interview met Mojo Magazine

Nee, hij was niet bezig een reünie van Nirvana te plannen door een reality tv-serie over een zoektocht naar een vervanger voor Kurt Cobain aan te kondigen, al was dat wel een trend. Nieuwe frontmannen vinden voor oude vehikels. Grohl wilde een powertrio formeren met hemzelf achter de drumkit, wie anders, QOTSA’s Josh Homme op gitaar en….Led Zeppelins John Paul Jones op bas.

“Dat wordt het volgende album,” zo zei hij toen tegen Mojo. “Dat zou niet zuigen.”

Flits terug naar 2009 en het ziet er naar uit dat het er nog van gaat komen ook. Antiquiet rapporteert dat de drie rocksterren zich samen hebben opgesloten in een opnamestudio in Los Angeles en zich hebben vastgebeten in het (af)maken van een nieuwe plaat.

We weten niet hoe het supertrio gaat heten – Queens Of Led Foo? Stone Age Zeppelin Fighters? Stone Zeppelin Foo Queens? – wat de albumtitel wordt of wanneer het album in onze speler kan worden geschoven. Dat het stevige, vlammende rockmuziek wordt denken we wel te kunnen zeggen. En vooruit, we gaan voorlopig gewoon mee in Grohls idee en beamen dat deze schijf zéker niet zal zuigen. We verheugen ons vast, OK? Wellicht wordt het wel een ‘Songs For The Deaf’ meets ‘Zeppelin IV’ album!

Pixies ‘Doolittle’-tournee komt naar Amsterdam in oktober

juni 29, 2009

pixies_mskl
Pixies zijn het toeren nog lang niet moe. Het rondje langs internationale festivals en zalen gaat dus nog even door. In oktober is Nederland wederom aan de beurt, en ondanks het feit dat we ze inmiddels gelukkig al vaker live hebben aanschouwd sinds de reünie, tovert dat toch weer een glimlach op onze smoelen. En het is nog een speciaal toertje ook…

Op 13 oktober komt de Amerikaanse rockband met de ‘Doolittle’-tournee naar ons land ter viering van het 20-jarig bestaan van die succesvolle schijf uit 1989, waarbij het album in de Heineken Music Hall in zijn geheel wordt gespeeld. Zoals gewend geven de Pixies er een eigen draai aan, want ook de b-kantjes zullen niet worden vergeten naast de krakers ‘Debaser’, ‘Wave Of Mutilation’, ‘Here Comes Your Man’, ‘Hey’ en ‘Gouge Away’. De set wordt verder aangevuld met legendarische songs van andere platen om vol hartelust op mee te brullen. Bovendien heeft de Pixies nog een paar ‘Doolittle’ verrassingen in petto.

Wij krijgen in elk geval geen genoeg van de Pixies en gaan gewoon weer. Komende vrijdag 3 juli start de voorverkoop. Een ticket is te scoren voor € 39 (excl. servicekosten). Want het is toch niet voor niets een van de meest invloedrijke bands uit de jaren tachtig met die knettervette eigenzinnige en dynamische nummers, die onder meer Kurt Cobain inspireerden tot het pennen van de Nirvana-klassieker ‘Smells Like Teen Spirit’.

Na het uiteenvallen van de alternatieve rockband begin jaren ’90 en een paar soloprojecten van Black Francis en Kim Deal kwam de groep in 2004 weer samen voor een tournee door de VS, waarna Europa volgde met een optreden op Pinkpop en Lowlands (2005). De ‘Doolittle’-tour start op 1 oktober in Dublin.

Vers Bloed: Knalpot

juni 29, 2009

knalpot_msklKnalpot, oftewel het razende duo Raphael Vanoli (gitaar/casio/electronica) en Gerri Jäger (drums), brengt een ongehoord lekkere en verwoestende partij gruis, piep en knars met behulp van een berg aan instrumenten, speelgoed en andere efficiënte muzikale attributen. ‘Een brommerrace tussen Radiohead, Clark en Squarepusher vindt Knalpot dat ze maken en tjonge, die omschrijving is aardig to the point. Check it out: verse, intense impro met een eigentijdse dance en rock ‘n’ roll attitude uit onze hoofdstad.

De twee lopen al een tijdje rond in de Amsterdamse muziek scene. Beiden kwamen naar de stad om te studeren aan het Jazz Conservatorium. Twee jaar geleden leerden ze elkaar daar kennen. Knalpot werd in 2007 uit de klei getrokken, maar de muzikanten hebben een bak aan ervaring opgedaan in andere bands en diverse muzikale genres.

Gerri Jäger toerde onder meer intensief met avant-funk band Brown vs Brown. Voor zijn drumwerk in Knalpot breidde hij zijn kit uit met percussie vreemdheden als een kettingen of een melkopschuimer en bewerkt via effectendozen en bitcrushers ook dubs en loops. Vanoli liet als sessie gitarist in de jazz, rock, electronica en zelfs in klassieke setting van zich horen. Raphael stort in Knalpot zich tevens op analoge effecten. Live is hij vooral cool om naar te kijken: met zijn linkerhand bespeelt ‘ie de snaren van zijn gitaar, onderwijl met zijn rechter een cheap ass casio speelgoed toetsenbordje.

Hun muziek is een verfrissende ervaring en moeilijk om zo maar in één hokje te plaatsen. Minimale songstructuren, lage fuzzy riffs, over elkaar buitelende grooves en knallende beats, wolken van gepiep, geknars en meer ambient en noise elementen. Ergens doet de moderne sound terug denken aan de eighties, vooral die computer game aesthetica. Qua geluid hoort Knalpot in de stal van het prestigieuze Warp Records label. Maar het stomende mengsel wordt gespeeld met een razende Led Zeppelin houding.

Hun doel is om de dikste hits te creëren. Inmiddels hebben de twee sinds eind 2008 een ‘onofficieel’ album af, met daarop twee covers van DJ Aardvarck naast zeven eigen tracks. Momenteel kun je dat schijfje nog alleen via hun MySpace bestellen (of kopen tijdens gigs), want er wordt naarstig gewerkt aan de èchte debuutplaat, die binnenkort moet verschijnen. Er wordt druk gebabbeld met eventuele (grote) labels.

Knalpot toerde al door vele Europese landen. Je kunt ‘the pot’ tijdens Lowlands live tot je nemen – en alles wat je hoort IS ook live veroorzaakt – maar de speellijst groeit en groeit, want ook een optredens tijdens ZXZW aka Incubate en Rotterdam Jazz International staan te gebeuren in het najaar.

Video: Dinosaur Jr. old school style!

juni 29, 2009

dinosaur-jrWe maken er geen geheim van dat we mega blij zijn dat Dinosaur Jr. – in originele bezetting – weer terug aan het front is. Hun nieuwe album ‘Farm’ is net verschenen. Als we die schijf beluisteren slaken we een diepe zucht van nostalgie. Fijn hoor! En de drie legendarische heren doen flink wat aan promotie de laatste tijd, om te laten weten dat ze het nog steeds hebben, die old school style rockgeest.

Bekijk de recente live uitvoering van het ‘Farm’-nummer ‘Pieces’ in het tv-programma ‘Last Night’ van talkshow host Jimmy Fallon maar eens. Overigens één van de hoogtepunten op het album. Ze gaan me toch een partijtje te keer. Op een bepaalde manier herinnert de opening aan klassieker ‘Freak Scene’ en voor het einde van het nummer doemen allerlei andere oude krakers in gedachte op.

Gitarist/zanger J. Mascis gaat met zijn witte, langere wapperende haren helemaal los voor een muur van versterkers. Bassist Lou Barlow kruipt zoals altijd in zichzelf, maar geniet er zo te zien weer van en drummer Murph trekt ook stevig van leer. Zo zien en horen wij van Spinner dat graag! We mogen de shizzle niet insluiten, dus HIER kun je hun live uitvoering nog bekijken.

Ondertussen geven we je wel de videoclip van nieuwste single ‘Over It’. Dat schijfje, met als b-kant de live versie van albumtrack ‘Tarpit’, is verkrijgbaar als 7 inch limited edition wit vinyl en als download.

PS: Vergeet niet dat Dinosaur Jr. in augustus in ons land is!

Ex-Pavement gitarist releast solodebuut als Spiral Stairs

juni 28, 2009

spiralstairshskSinds ons favo indierock bandje Pavement in 1999 uit elkaar ging, trok frontman Stephen Malkmus altijd het meeste aandacht als solo artiest. Maar de release van ‘The Real Feel’, het solo debuut onder de naam Spiral Stairs van Pavement gitarist (en oprichter/zanger van Preston School Of Industry) Scott Kannberg, zou daar nog wel eens flink verandering in kunnen brengen. Oordeel zelf en check de albumtrack en zeer prettige eerste single ‘Maltese Terrier’.

Spiral Stairs nummer doet nogal denken aan Pavements song ‘Cut Your Hair’ met die ‘bah bah bahs’ en lijkt wel voort te komen uit de jaren zeventig. Een vrolijk ritme, een psychedelische gitaarriff en een banjo onderbreking doen echter ook een beetje denken aan Modest Mouse ‘Bukowski’. Het is nogal een verschil vergeleken met de slaperige rock die Kannberg maakte met zijn eerste post-Pavement band Preston School Of Industry.

Download: Spiral Stairs ‘Maltese Terrier’ (MP3)

Het is een grappig liedje, catchy en vol gepropt met dezelfde humoristische teksten die Pavement zo verdomde goed maakte. En check die bizarre albumhoes! ‘The Real Feel’ verschijnt op 20 oktober bij Matador en bevat bijdrages van Broken Social Scene’s Kevin Drew, leden van de Posies en zijn Preston School Of Industry. Posies’ Jon Auer tekende voor de productie.

Kannberg werkte overigens al onder het pseudoniem Spiral Stairs vanaf het begin van Pavement en trad later ook als zodanig op. Alleen verschenen er onder die naam nooit albums van hem. Nu wel! Recentelijk gingen er ook geruchten over een mogelijke Pavement hereniging, hoewel Malkmus dat vooralsnog afhield met de legendarische woorden: “Misschien dat we over een jaar iets bescheidens doen, net als Led Zeppelin.”

Verrassings EP ‘Got Nuffin’ van Spoon

juni 28, 2009

spoongotnuffinhskVerrassing! Merge heeft komende dinsdag iets tofs in petto voor de fans van Spoon! Namelijk een gloednieuwe EP met de eerste nieuwe opnames van de Amerikaanse indierockband sinds het verschijnen van het goed ontvangen album ‘Ga Ga Ga Ga Ga’ uit 2007. Het schijfje heet ‘Not Nuffin’ en is er op 30 juni. Maar er komt ook nog een speciale 12 inch versie van uit, ergens in juli. Het gekke is, dat het allemaal een beetje stiekem wordt uitgebracht…

Hoe aardig van ze, drie nieuwe songs van één van de coolste bandjes. Een beetje té misschien wel, want Merge had de songs al online staan op een speciale Amazon webpagina, waar de EP voor te bestellen was. Een dag nadat Stereogum over de release berichtte, is die pagina echter weer offline gehaald. Dat had kunnen betekenen dat de EP er niet kwam, maar het is bevestigd door Merge dat de EP dinsdag uitkomt. Dat dan weer wel. Het zal verkoop schelen misschien?

Anyhow, de EP verschijnt als cd en als download en bevat de drie nummers ‘Got Nuffin’, ‘Tweakers’ en ‘Stroke Their Brains’. Voordat die pagina down ging, hebben wij de songs nog nèt gehoord… De titeltrack klinkt als een schemerige rocker met veel percussie elementen over duisternis en schaduwen, ‘Tweakers’ als een lo-fi demo met een kast of emmer drumgeluid en ‘Stroke Their Brains’ alsof het nummer afkomstig is uit het brein van The Strokes.

De titeltrack werd vastgelegd door Nicolas Vernhes in de Rare Book Room. De twee andere b-kanten door Spoon zelf. De EP-cover zie je hierboven. Al is ‘Not Nuffin’ nu niet meer te bestellen via Amazon, je kunt ‘em inmiddels bij Merge Records in de webshop bestellen.

Battles’ John Stanier bespreekt nieuw album

juni 27, 2009

battles_atibajeffersonkl

Het is meer dan twee jaar geleden dat ik van mijn sokken werd geblazen door het album ‘Mirrored’ van Battles, één van de meest bevredigend ondoorgrondelijke en ronduit brutale albums van de afgelopen tijd. Sindsdien heeft de Amerikaanse band over de hele wereld getoerd, van China tot New York en Australië. En nu zijn de vier muzikanten klaar er klaar voor om een nieuwe schijf te maken. In een interview met Pitchfork vertelt geniale drummer en Helmet-veteraan John Stanier – vaak de ster op het podium met zijn torenhoge bekkens en de intensiteit waarmee hij de stokken hanteert – wat we van het aankomende album kunnen verwachten.

Eerst hebben ze nog even genoten van hun welverdiende rust na het vele toeren, hoewel Stanier een deuntje meemepte op de nieuwe The Field, maar ondertussen zijn de New Yorkers begin dit jaar begonnen met het pennen van songs voor hun tweede plaat en de opvolger van ‘Mirrored’. Ze zijn ook al het repetitiehok in Brooklyn ingedoken en afgezien van twee onderbrekingen (een tournee in Zuidoost Azië in maart en nog wat shows in Australië in mei), zijn ze er zo’n tien uur per dag noest aan het werk.

Stanier denkt dat Battles eind van de zomer, begin herfst de studio in kan om nieuwe nummers vast te leggen. Ze zoeken nog een beetje naar de muzikale invalshoek. Want een ‘Mirrored 2’ maken, dat willen ze natuurlijk niet. “Het wordt veel radio-vriendelijker, meer voor de gewone man,” grapt Stanier. “Maar serieus, wie wil zich herhalen? Voor ons is het dan zoiets als, ehm… en nou?” Er zal in elk geval gebruik worden gemaakt van nieuw apparatuur, een ‘heleboel kleine gekleurde doosjes’, voor de sound: “echte nerd shit.”

Gitarist/bassist Dave Konopka heeft al wat kleine, soort van jaren tachtig loops verzonnen aan zijn keukentafel. “Ze zijn allemaal helemaal verschillend en super simpel. Mini voedende ideetjes en dan gaat iedereen zijn eigen dingen toevoegen. Voor je het weet is het een monsterlijk wangedrocht. Bij ons komt niemand met een volledig nummer.” vertelt Stanier.

Binnenkort staan er wat shows op stapel voor Battles. Daar zullen alvast nieuwe songs worden uitgeprobeerd, voordat ze in de studio op gaan nemen. “We hebben die druk nodig. Het zou jaren duren voor het album af was, als we ongelimiteerd de tijd zouden hebben om er aan te werken. We zullen tenminste de helft van de plaat live spelen.” Cool! Dan houden wij als een debiel YouTube in de gaten…

Terwijl we op ‘Mirrored 2’ wachten, brengt Battles’ zanger/gitarist/toetsenist Tyondai Braxton een soloplaat uit op 15 september.

De Blur reünie: live album onderweg!

juni 27, 2009

blur215De Blur reünie tournee trekt goddomme volledig aan onze neus voorbij. Geen enkel optreden in ons land, alleen Groot Brittannië mag zich gelukkig prijzen, naast een enkel festival. Maarrrrr, daar komt enigszins verandering in. Want in plaats van overloos naar wat live clips van de shows op YouTube te kijken en herinneringen op te halen aan die good old days, komt er nu live materiaal van twee aankomende optredens op plaat aan.

De twee Blur gigs in Londons Hyde Park op 2 en 3 juli worden namelijk beide professioneel opgenomen en uitgebracht op een gelimiteerde dubbel-cd en als MP3s. Iedereen die de dubbelaar aanschaft, mag de tracks ook gratis downloaden. De cd bevat tevens live foto’s van de twee optredens.

Dus mocht je nou een ticket hebben voor één van die twee shows – you lucky bastard! – dan laat je natuurlijk van je horen middels een oerkreet tijdens zeg, ‘Tender’. Hoor je jezelf later gewoon terug in de Blur historie en maak je jezelf onsterfelijk tot in de eeuwigheid. Hoe stoer is dat.

De live dubbelaar wordt alleen online uitgebracht. Je kunt ‘em hiero vast bestellen. Op 15 juni is er overigens nog een Blur compilatie verschenen, die ook best aardig in elkaar steekt. Voor de beginners onder ons.

Parkpop 2009: zondag geheel gratis zeer toffe acts checken!

juni 26, 2009

Komende zondag 28 juni is het wederom Parkpop, en de weergoden lijken ons heel goed gezind. In de 28 jaar van haar bestaan is het festival uitgegroeid van een kleinschalig Haags feestje naar één van de grootste, eendaagse, gratis toegankelijke festijnen van Europa, met drie podia gesitueerd in het Zuiderpark, dikke acts van eigen bodem èn uit het buitenland en tegenwoordig zo´n 350.000 bezoekers. Ze bedienen een breed publiek, dus een aantal van de acts die komen spelen zullen ons bij wijze van ´aan de reet roesten´, maar er zitten er wel degelijk enkele tussen die je eigenlijk gewoon keihard moet gaan zien! We wippen de voor ons interessante bands er voor je uit.

* Miss Montreal
Ineens was ze er, Miss Montreal. Dat meisje met die gitaar uit die reclame van ‘de pittige 30+ kaas’. Iedereen lijkt inmiddels voor de charmes van de 24-jarige Sanne Hans gevallen. Na al die poeslieve singer-songwriter meisjes met een akoestische gitaar of piano eindelijk weer eens een – schattig stotterende – jongedame met wat meer pit. Haar stem klinkt lekker rauw, d´r muziek niet te poppy glad en als persoon is ze reuze ontwapenend. Een fijne act om van je zaterdagavond kater bij te komen. Om 13.00 uur op het Jupiler podium.

* De Staat
De Nijmeegse rockband doorklieft ons land als een vliegende speer sinds de release van het debuutalbum ´Waiting For Evolution´ en speelt zo´n beetje elke zaal of festivalweide helemaal plat. Mocht je ze nou onderhand nog steeds niet hebben gezien – shame on you trouwens – dan is hier je kans. En mocht je ze al vaker live hebben meegemaakt, dan ga je gewoon nog een keer. Want een spetterende show geven zullen ze! Zo hebben we uit betrouwbare bron vernomen. En je vangt natuurlijk meteen een gezond kleurtje. De Staat bijt het spits af om 13.10 uur op het Staedion podium.

* Triggerfinger
Dit Antwerps rocktrio heeft een beruchte live reputatie. Onder meer door hun vlammende, rockende sets tijdens Rock Werchter en Pukkelpop. Hun optredens staan bol van de scherpe blues, rock ‘n´ roll, keiharde gitaarriffs en fel slagwerk. In 2008 verscheen hun nieuwe album ´What Grabs Ya?´ maar er komt tevens materiaal voorbij van hun debuutplaat uit 2004, en alles wat ertussen zat. Dus grijp je airgitaar mee en oefen vast op de stoere spreidstand. Want live zijn die Belgen zeer overweldigend. Triggerfinger speelt op het Jupiler podium om 14.15 uur.

* The Skatalites
Het lijkt ons zondag ook bijzonder goed zomers weer voor een gig van The Skatalites. In de jaren ’50 startte de uit Kingston afkomstige band met de nieuwe muziekstijl ska. De sound ontstond door een combinatie van boogie woogie, R&B, jazz, blues, mento, calypso en Afrikaanse ritmes. Ska werd de eerste echte Jamaicaanse muziekstijl. The Skatalites hebben er eigenhandig voor gezorgd dat een reggaeheld als Bob Marley voet aan de grond kon krijgen door hem te begeleiden in de studio. In de jaren ´60 scoorde de groep in Engeland als eerste skaband een hit met ´Guns Of Navarone´. Sindsdien toert The Skatalites, vanaf ´64 bestaand uit Lloyd Knibb, Dorreen Shaffer en Lester ´Ska´ Sterling, onophoudelijk de wereld rond. Lekker dansen geblazen! Om 15.30 uur op het Jupiler podium.

* The Buzzcocks
Begin dit jaar (onder meer 11 februari in Paradiso, Amsterdam) waren ze al in ons land voor een paar gigs, maar velen hebben dat oerend gemist. Dat ze weer eens hier zijn en waren heeft ook te maken met het feit dat EMI de schitterende met uniek bonusmateriaal volgepakte eerste drie platen ´In A Different Kitchen´, ´Love Bites´ en ´A Different Kind Of Tension´ opnieuw heeft uitgebracht in een luxe verpakking en elk op een dubbel-cd. Aanraders! Niet alleen een goede kennismaking met The Buzzcocks, maar ook voor de fans staat er genoeg verrassends op, dat ze vast nog niet in het bezit hebben.

Sinds de opstanding van de Britse legendarische punkgoeroes in 1975 in Bolton (nabij Manchester) zijn The Buzzcocks steeds weer gereïncarneerd. Eind jaren zeventig maakte ze furore met die drie platen. In 1981, tijdens het maken van de demo´s voor hun vierde schijf, viel de band uit elkaar. Sinds 1989 zijn The Buzzcocks echter weer alive and kicking in wisselende bezettingen.

Hoewel de twee vaste waarden sinds 30 jaar, kernleden zanger Pete Shelley (Peter McNeish) en bassist Steve Diggle, er onderhand uitziet als twee oude aardappelzakken treedt de band – naar wie het populaire BBC-programma ´Never Mind The Buzzcocks´ is vernoemd – nog steeds veel op. Parkpop is dan misschien wel een vreemde plek voor The Buzzcocks, nu kun je ze in elk geval zeker gaan zien en genieten van klassiekers als ´Promises´, ´What Do I Get´, ´Orgasm Addict´ (geweigerd door de BBC in de jaren ´70) en de grote knaller ´Ever Fallen In Love? (With Someone You Shouldn’t Have Fallen In Love With)´. Zeker checken dus! Ben op tijd: 15.40 uur op het Staedion podium.

* Milow
Nou kun je ook nog gaan luisteren naar de veteranen rockband The Pretenders, maar persoonlijk gaan wij liever naar deze Vlaamse singer-songwriter kijken en luisteren. Want voor zijn megahit (´Ayyooooo Technology´) was ´ie gewoon bezig naam te maken met mooie en intense poppy en soulvolle nummers. Die hit is in drie minuten voorbij en is ook leuk om ff mee te gillen. Dan blijft er nog steeds genoeg te ontdekken in Milows andere songmateriaal, voornamelijk afkomstig van zijn album ´Coming Of Age´. Om 19,25 uur op het Jupiler podium.

Op het XStage, van Radiozender Funx in samenwerking met de Parkpop organisatie, kun je bovendien nog wat fris talent gaan checken: de prachtige soulzangeres Sabrina Starke, hip hopduo Dio en Sef en ook opkomende reggae artiest Maikal X.

En je weet het, geen geld hebben is geen excuus dit keer… Parkpop gaat om 13.00 uur van start en is rond half tien afgelopen. Het volledige dagprogramma bekijk je hiero. Als je ons zoekt, wij staan vooraan bij The Buzzcocks te springen in de moshpit! En als die er niet is, dan creëren we er zelf wel één! See you there. Vergeet je zonnebrand crème niet of een beschermend petje.

Plaatjes Kijken: Editors – An End Has A Start

juni 11, 2009

editors_theendhasastarthsk

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Editors – An End Has A Start

‘An End Has A Start’, de tweede schijf van de uit Birmingham afkomstige indie postpunk rockband Editors en de opvolger van hun erin knallende debuut ‘The Back Room’ uit 2005, verscheen op 25 juni 2007 (17 juli in de USA). Was die eerste nog een schitterende staalkaart van de platenkasten van de bandleden (zonder ongeïnspireerd kopieergedrag) met songs tjokvol creatieve hooks en vindingrijke wendingen, op de tweede bleek dat Editors was gegroeid naar een eigen geluid (mede te danken aan producer Garret ‘Jacknife‘ Lee, ook de grote man achter Snow Patrol en Bloc Party’s tweede doorbraakplaten).

‘An End Has A Start’ klonk weidser en epischer dan de hermetische, donkere, vaak gejaagde voorganger. Het album was een groot succes met strakke singles als ‘Smokers Outside The Hospital Doors’, de titeltrack en ‘The Racing Rats’ en overtrof het debuut met gemak. De schijf was te vinden in de hogere regionen van vele jaarlijsten, kwam in de UK terecht op de 69ste plek en bereikte de platina status. Aan het einde van 2007 waren er wereldwijd 600.000 exemplaren verkocht. Niet slecht voor een nog redelijk onbekende band.

De albumhoes toont een wazig beeld, waarvan je niet meteen doorhebt wat het voorstelt. Er doemen beelden in ’t hoofd op van grote stadions. Feitelijk is het een verzameling van industriële gebouwen, gefotografeerd door beroemd koppel Bernd & Hilla Becher. Er zijn diverse boeken met hun foto’s van gebouwen en objecten te koop (zie hier).

Hoesontwerper Idris Khan – gevraagd door Editors management – plaatste de diverse foto’s (van onder meer een gasboortoren) digitaal in lagen over elkaar met hulp van de mensen van Tom Hingston Studio in Londen, zodat er een sereen, uit focus lijkend geheel ontstond, wat Idris kenmerkende stijl is. Khan werkt normaal met zwartwit beelden. Dit was het eerste ontwerp waarin hij kleur gebruikte. Bekijk nog wat van zijn ontwerpen op deze website of hier. Er staat veel moois tussen in dezelfde lijn als de Editors hoesafbeelding.

Het lettertype op de cover is eenvoudig, kaal en tevens industrieel gehouden om het desolate concept en de wat afstandelijke aanhorende, slepende muziek te ondersteunen. Alle singles van het album kregen een andere, vergelijkbare prachtige hoes toebedeeld en ook de bandsite werd omgezet naar het ontwerp. Een hele mooie visual die de Editors ‘An End Has A Start’ een extra, passende dimensie meegaf.

Plaatjes Kijken: Marilyn Manson – Mechanical Animals

mei 28, 2009

marilynmanson_mechanical

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Marilyn Manson – Mechanical Animals

‘Mechanical Animals’ is het derde studioalbum van shockrocker Marilyn Manson, uitgebracht op 15 september 1998. Hoewel de vier singles ‘The Dope Show’, ‘Rock Is Dead’, ‘I Don’t Like the Drugs (But the Drugs Like Me)’ en ‘Coma White’ hem wereldwijd succes brachten – zowel in de underground als de mainstreamis het ook zijn meest bekritiseerde werk. Een knetterharde (glam)rockplaat vol met vlijmscherpe riffs, spooky electronica en kwade teksten. Deze week brengt de industrial godheid zijn nieuwe plaat ‘The High End Of The Low’ uit, dus werpen wij een blik op één van zijn oudjes.

Het gebeurd niet vaak dat een (award-winnende) albumcover zovéél publiciteit krijgt, maar dat kun je natuurlijk wel aan een controversiële artiest als Manson overlaten. Toen ‘ie uitkwam viel men extreem over de afbeelding, in tegenstelling tot voorheen alleen de opruiende muziek die hij maakt. Grote supermarktketen Wal Mart wilde de plaat niet verkopen (de cijfers bleven dan ook ietwat achter op zijn best verkopende cd ‘Antichrist Superstar’) en de cover moest bovendien worden aangepast voor Japan. Het probleem was niet de naakte, alien-achtige figuur, zoals in Amerika, maar de zes vingers aan zijn linkerhand. Japanners houden kennelijk niet van lichamelijke misvormingen. Alleen die hand werd aangepast voor de Japanse markt.

Wonderbaarlijk genoeg is er bijna niks gefotoshopt aan de hoesfoto, geschoten door wereldberoemde fotograaf Joseph Cultice uit New York. Manson is naakt beschilderd met latex verf. Marilyn’s ‘borsten’ zijn speciale protheses (naar verluidt zijn de neptieten nu in het bezit van acteur Johnny Depp?!) en hij draagt een plastic afscherming voor zijn genitaliën. De bodypaint en de borsten zijn gedaan door regisseur George Lucas’ Industrial Light and Magic studio. Op de originele kiek had Manson nog tepels, maar deze zijn verwijderd nadat Paul Brown (dezelfde ontwerper als ‘Antichrist Superstar’ en andere Manson albums) suggereerde dat het er zonder buitenaardser en androgyner uit zou zien.

‘Mechanical Animals’ is een conceptplaat, de opvolger van ‘Antichrist Superstar’. Mason verklaarde het zo: “Op de voorganger vergelijk ik mezelf met Lucifers val uit de hemel. Deze plaat gaat meer over wat er gebeurd als ik op aarde land en probeer erbij te horen als mens.” Later associeert hij zichzelf met Jesus Christus in plaats van de duivel.

Het hoesidee is gebaseerd op David Bowie-albums uit de jaren ’70, denk vooral aan zijn Ziggy Stardust periode. Omdat er op deze plaat meer glamrock te horen is dan voorheen is dit verwerkt in de cover. Bowie nam een bepaald ‘karakter’ aan per plaat en albumhoes. Manson ‘speelt’ twee rollen: een verslaafde glamrocker en androgyne alien genaamd Omēga (te zien op de achterkant van het cdboekje en in de vinylversie) en een facet van zichzelf genaamd Alpha. Zeven van de 14 songs komen vanuit het perspectief van de fictionele band Omēga en de Mechanical Animals, de andere zeven van Manson zelf.

Er zijn nogal wat verborgen boodschappen en betekenissen verwerkt in de hoes die draaien om het getal 15. De 1 en 5 die de zesvingerige hand aangeeft verwijst naar Marilyn’s verjaardag (5 januari), het logo MARILYN MANSON met het cijfer 1 als i en een 5 voor de letter s. de duiveltarotkaart XV, één track draagt de titel ‘New Model No.15’, de cd – indien afgespeeld in een computer – bevat 15 tracks en het album verscheen op de 15e (oftewel op zijn Amerikaans 9/15, 9+1+5=15). En zo zijn er nog wel meer. ’15’ zal opnieuw centraal staan in het artwork voor en de tracks op zijn nieuwe plaat.

Plaatjes Kijken: Dinosaur Jr. – Farm

mei 21, 2009

dinosaurjr_farmhsg440

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Dinosaur Jr. – Farm

Deze cover van Dinosaur Jr.’s nieuwe album ‘Farm’, dat op 23 juni verschijnt bij Jagjaguwar, is een serieuze kandidaat voor ‘albumhoes van het jaar 2009’. De plaat is er nog niet, maar er wordt nogal op gewacht, gezien het de eerste schijf in 16 jaar tijd is van de legendarische, Amerikaanse veteranenband met alle drie de originele leden gitarist/zanger J. Mascis, bassist Lou Barlow en drummer Murph weer op hun oorspronkelijke plek.

En al zou het songmateriaal uiteindelijk tegenvallen de eerste single ‘I Want You To Know’ (hier nog gratis te downen) was in elk geval een prima voorsmaakje en er is gezegd dat ‘ie weer old school gaat klinkendan nog schaffen wij dit album gewoon aan op vinyl. Alleen om die ge-wel-di-ge hoes!

De kunstenaar die verantwoordelijk is voor deze freaky, hallucinante cover met een soort van onderweg zijnde boom-reuzen is Marq Spusta. En hoewel zo her en der werd gesuggereerd dat de man wel drugs tot zich heeft moèten nemen om met zoiets op de proppen te komen, daar is niets van waar. Al wordt je er nogal high van als je ‘em bekijkt. Zo vertelde Spusta in een recent interview: “Veel van mijn karakters hebben een tevreden zachtheid over zich, met alles dat zich leent om aan stoned zijn te denken.”

J’s manager stapte op Marq Spusta af, nadat hij een twee jaar oude schets had gezien van een vergelijkbare afbeelding op diens website. Ze wilden er kleur aan toevoegen en het ontwerp uit laten breiden door Marq. Hij ging vervolgens aan de slag. Het idee achter de hoes? Toch wel behoorlijk spacy: “Het gaat over wezens op de aardkloot die mensen voorbij de verontreiniging dragen; het is een massa uittocht van verlichting. Het beeld neemt de kijker ergens mee heen, maar legt niets uit. Het is mystiek, maar de menselijke figuren maken het persoonlijk,” aldus de ontwerper.

En waar zijn die wezens naar op weg? Kennelijk nemen de boom-reuzen de mensen mee naar hun versie van de aarde: “De natuur is krachtiger dan wij zijn en kan ons verstikken, maar de figuren op de hoes zijn gidsen om de mensen uit het donker te halen.” Ach, schattig. Het is kenmerkend voor Spusta om onschuld in zijn ontwerpen te verwerken. Zo was zijn eerste illustratie er eentje voor een kinderboek. Die onschuldige elementen trok hij door in zijn rock ‘n’ roll kunststukken. Het werkt prima samen met Dinosaur Jr. snoeiharde rocksongs.

Marq Spusta had natuurlijk ook voor een cover kunnen kiezen met een bandfoto of tekening van de drie Dinosaur Jr. leden, zoals zoveel rockbands doen. Maar hij vindt juist dat je met illustraties een bepaalde tijdsperiode van een groep kunt vatten, zonder een relatie te leggen met hoe oud de muzikanten er onderhand uitzien, wat voor kapsel ze hebben of wat ze dragen. Het overstijgt cultuur. Als hij er wèl voor had gekozen, dan zou J. in Marq’s ogen “niet menselijk” zijn geweest. Hij zou zijn neergezet als een “grote, witte, ruigharige vogel die in de hoek de dingen in de gaten houdt.” Mmm, was misschien ook best grappig geweest…

Plaatjes Kijken: Gallows – In The Belly Of A Shark

mei 14, 2009

gallows_inthebellyofashsk

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Gallows – In The Belly Of A Shark

Laten we maar eens mooi synchroon een Gallows plaatje uit de kast trekken, gezien ze Band van de Week zijn bij Spinner! We gaan voor de afwisseling voor een single. Gewoon, omdat deze hoes ons zo aanspreekt, meer dan de albumcover eigenlijk. ‘In The Belly Of A Shark’, dat in de zomer van 2007 verscheen, is een van de hoogtepunten op het debuutalbum ‘Orchestra of Wolves’ (2006) van de Britse punkers. Het is de tweede single van de plaat net na de re-release door Epitaph (de oorspronkelijke uitgave was er al in 2005 met een andere cover).

Met deze single wist Gallows naam te maken. ‘In The Belly Of A Shark’ kwam uit als 7 inch plak en als uitklapbare cd-single. Beide hadden een even zo vette papieren omhulsel aan de binnenkant, die ofwel de gekleurde vinylplak of de cd verpakten. De volledige verpakking bekijk je hiero.

De single cover komt van Dan Mumford. Hij deed eerder ook al het artwork voor de hoes van de eerste ‘Orchestra Of Wolves’ release en maakte daarna een gelimiteerde concertposter voor de band voor hun show in de 100 Club in maart 2007. Die bewuste poster beviel Gallows zo goed, dat ze hem vroegen of ze deze als hoes mochten gebruiken voor hun eerste single ‘Abandon Ship’. Mumford vond dat ‘ie er nog wat beters van kon bakken.

Deze eerste single heeft dezelfde omlijsting (layout en verpakking) gekregen van Dan Mumford in het kader van het hooghouden van zijn concept: een spin en een octopus in een wilde zee. Deze – met de haai – vonden wij toch net ietskes gaver. Dan Mumford en de band waren van mening dat ‘Abandon Ship’ goed bij de ruwe bandsound paste, dus kreeg hij alle vrijheid van het label om zijn eerste idee als basis te nemen en verder uit te werken tot de hoes van de tweede single.

Mumford kreeg het voor elkaar om inderdaad een nog sprekendere en spraakmakendere cover te maken. Hij veranderde de karakteristieke, eenvoudige kleurige lijnen (een soort noodles?) in een fantastisch beeld van een haai in een onstuimige zee, die in een schip hapt en een bloedbad aanricht. De naam van de single met het kenmerkende Gallows logo werd als transparante sticker op de hoes geplakt samen met de barcode, om het beeld zo volledig mogelijk en indrukwekkend te houden.

De tweede Gallows schijf ‘Grey Britain’ is onderweg, binnenkort lees je de recensie op Spinner.

Plaatjes Kijken: You Am I – Dilettantes

mei 7, 2009

youami_dilettanteshsk

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

You Am I – Dilettantes

‘Dilettantes’, de achtste studioplaat van Australische rockband You Am I, verschijnt op 13 september 2008. Bekend staand om hun smerige garagerock sound, maakte de groep op dit album een ommezwaai naar prachtige, folky en country-eske songs, een beetje waar hun iconische frontman, gitarist, zanger en hoofd songwriter Tim Rogers zich mee bezig hield op zijn soloplaten. De band klonk niet meer zo ‘gemeen’, maar bracht juist op een melancholieke en ingetogen toon Rogers’ geëngageerde teksten over.

Het album stormde in eigen land de ARIA Australian Music hitlijst binnen en belandde direct op de eerste plek. Single ‘Erasmus’ van de plaat werd een dikke hit. De andere twee singles, ‘Beau Geste’ en ‘Givin’ Up And Gettin Fat’, moesten het met wat minder aandacht stellen, maar deden het uiteindelijk ook aardig.

Tim Rogers besloot het album ‘Dilettantes’ te noemen, nadat hij hoorde dat Duke Ellington de term gebruikte om zijn constante stroom aan briljante bands te omschrijven. De term is volgens hem dubbelzijdig: aan de ene kant een beschrijving van mensen die ploeteren om hun waardering voor kunst en cultuur over te brengen, aan de andere kant refererend aan diegenen die er een diepe liefde voor kunstwerken of performers op na houden.

De albumhoes van ‘Dilettantes’ toont een romantische illustratie, gecreëerd door Ken Taylor, die ook aan het artwork voor Tim Rogers’ soloplaten werkte naast voor een heleboel andere internationale en lokale rockhelden. Tim, de band en Taylor deelden een voorliefde voor de kunst van Aubrey Beardsley en kwamen tot de gezamenlijke conclusie dat deze klassieke look perfect bij de muziek zou passen.

Ken Taylor wilde ook echt vasthouden aan het handgemaakte uiterlijk en tekende de afbeelding en schreef de letters zelf. Het moest doen denken aan de authentieke kunstvormen die werden gemaakt voor Oscar Wilde’s toneelstukken. Op de hoes staat een afgematte ‘knutselaar’ (dilettante) die het schrijfwerk van haar artiesten naleest, terwijl er tranen over haar wangen biggelen. De vogel aan haar linkerkant (voor de kijker) voegde Taylor alleen toe, omdat hij het vond passen in het plaatje. Het pauw patroon onder aan haar jurk is een directe link naar Beardsley’s kunst.

Dat Taylor koos voor de wit/zwarte afbeelding van de vrouw op een rood ondervlak, komt voort uit zijn zwak voor oude Japanse houtgesneden prints. You Am I wilde ook graag een cover die nadrukkelijk afweek van de voorgaande platen, waarop foto’s van de leden zelf zijn te zien of een ander object, wegens de veranderde muziekstijl. Lijkt ons prima gelukt!

Bekijk nog ff een interview met You Am I door Symon Parnell (Oath Magazine) over het opnameproces voor ‘Dilettantes’.

Plaatjes Kijken: Queens Of The Stone Age – Era Vulgaris

april 30, 2009

qotsa_eravulgarishs

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Queens Of The Stone Age – Era Vulgaris

‘Era Vulgaris’, het vijfde album van Amerikaanse rockband Queens Of The Stone Age, verschijnt op 11 juni 2007. Op de plaat horen we net als op de vorige vier wederom die kenmerkende kolossale gitaarakkoorden met de meest vluchtige, slimme hardrock melodieën voorbij komen. De plaat is knoe-rend-hard, dankzij spil Josh Homme, de ongeduldige initiatiefnemer achter de altijd roulerende cast van muzikanten die samen de band vormen.

Qua muziek grijpt Homme terug op zijn meest donkere roots. Op deze QOTSA-plaat injecteert ‘ie je oren met riffs die herinneren aan de rauwe woestijnsound uit de Kyuss-dagen, aangevuld met vele lagen powergitaren en explosieve orgel uitspattingen. In eerste single ‘Sick, Sick, Sick’ spuugt The Strokes‘ Julian Casablanca zijn vocalen uit over een keiharde muur van geluid. Maar er is ook een andere kant te ontwaren. Mark Lanegan’s fluwelen zanglijnen in het funky ‘Make It Wit Chu’ worden bijv. kracht bijgezet door Tempations-achtige koortjes.

Het album kwam hoog binnen in de Billboard 200 hitlijst (op 14) en verkocht 52.000 exemplaren in de eerste week. Dat was een stuk minder dan de voorganger, waarvan er destijds meteen 91.000 de deur uitvlogen. In ons land kwam ‘ie binnen op nummer 7 en wij waren in tegenstelling tot andere landen wat milder van oordeel. Over het algemeen sloeg deze plaat dus slechter aan dan ‘Lullabies to Paralyze’.

Wie die cover heeft verzonnen voor ‘Era Vulgaris’ mag van ons een pets voor zijn hoofd hebben. Foeilelijk, is tenminste ons oordeel. Anderen vinden ‘em weer schitterend. Het is in elk geval een kwestie van smaak. Wij krijgen gewoon schele koppijn als we er naar kijken. Dat knalroze ondervlak, die twee ultra kleurige gloeilamp poppetjes (eentje verkleedt als piraat met een houten beentje genaamd Patchy en de ander vrolijk rokend met een sigaret in zijn pootjes die Bulby heet) en dat schreeuwerige lettertype. Maar goed, het album heet dan ook ‘Era Vulgaris’ en het woordje vulgair zit er al ingebakken, hoewel het Latijns is voor ‘algemeen of ordinair tijdperk’.

Het idee voor de cover komt van Jason Noto, uit de getalenteerde stal van Morning Breath Inc. Het management van Interscope Records had al een relatie met deze ontwerper, omdat Noto ook heeft gewerkt aan albumhoezen voor andere artiesten op het label, en vroeg hem er ook een te maken voor ‘Era Vulgaris’. Noto stuurde eerst wat persoonlijke voorbeelden van zijn werk in, zodat Homme kon kijken of hij het zag zitten. Homme vond een pagina uit hun boek ‘The Early Bird’ helemaal geweldig. Het was een retro jaren ’50 en ’60 advertentie-stijl illustratie.

Noto en Homme klikten nogal, kennelijk deelden de twee de waardering voor nostalgische kunst, maar ook een gevoel voor fucked up humor. Samen besloten ze die bizarre vintage vibe en de schattige karakters te verwerken in de hoes, met het onderliggende doel de fans te verleiden zich vervelende gewoontes aan te leren (zoals roken, de piraat zou kunnen staan voor het illegaal downloaden). Homme kwam zelf met het plan er gloeilampjes van te maken. Rob Noto liet Liam Lynch (ook te horen in de backing vocals) de illustraties maken en stak de hoes vervolgens in elkaar.

Qua typografie nam hij een oud Engels lettertype, Blackmoor. De Q is afgekeken van de hoes van ‘Songs for the Deaf’, om toch een soort van link te leggen met de eerdere platen. De gloeilampjes van de hoes en de artwork stijl werden gebruikt voor al het promotionele materiaal voor het album, inclusief een introductie video. Check de bandsite maar eens, de uit te printen gloeilamp, het verkooppraatje van Bulby of de poster voor single ‘3’s and 7’s’. Al met al een intrigerende plaat met een hoes die de aandacht vangt. Het beste te bekijken op vinyl albumformaat, natuurlijk.

Plaatjes Kijken: Pantera – Vulgar Display Of Power

april 24, 2009

pantera_vulgardisplayhs

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Pantera – Vulgar Display Of Power

Pantera’s zesde studioalbum ‘Vulgar Display Of Power’ verscheen op 25 februari 1992. Als één van de meest invloedrijke heavy metal albums van de jaren ’90 en tevens één van de beste Pantera-platen (met vlammende nummers als ‘Fucking Hostile’, ‘No Good (Attack the Radical)’, ‘Mouth For War’, ‘This Love’ en grote hit ‘Walk’), wordt er ook wel gezegd dat de schijf een grote rol heeft gespeeld in het definiëren van de post-trash metal. Dat zat ‘em in de langzamere tempo’s en het incorpureren van een hardere vocale stijl. Het was dan ook hun eerste album met de verplichte sticker ‘Parental Advisory Explicit Lyrics’.

Het album telt 11 songs vol brute kracht. De heavy metal werd nog heavier, de agressie nog agressiever. Maar de band was tegelijkertijd in staat om de negatieve aspecten van het genre – haat, boosheid, geweld en wanhoop – om te turnen naar een positievere gedachtengang. De plaat mag zich onder de klassiekers scharen en werd flink opgepikt. MTV’s ‘Headbangers Ball’ gebruikte flarden van de songs voor hun intro en outtro, zoals Anselmo’s geschreeuwde ‘Hostile’ (te horen aan het eind van ‘Fucking Hostile’). ‘Rise’, ‘Regular People (Conceit)’ en ‘Mouth Of War’ werden gecoverd door Robert Prince voor de populaire game ‘Doom’. Een cover van ‘This Love’ voor ‘Doom II: Hell On Earth’.

De albumtitel ‘Vulgar Display Of Power’ is onttrokken aan een regeltje uit de griezelfilm ‘The Exorcist’ (1973). Als priester Damien Karras Regan MacNeil (oftewel de boze geest die haar lichaam had ingenomen) vraagt om zichzelf te verlossen van de duivelse kracht, antwoord Regan “that’s much too culgar a display of power.” Het album stond op de 44ste plaats in Billboards Album hitlijst en behaalde de dubbel platinastatus in 2004. Q Magazine benoemde de schijf tot één van de 50 Beste Heaviest Albums Ooit.

Het is toch wel één van de betere voorbeelden van hoe een albumhoes perfect de muziekstijl van een plaat over kan brengen, wat in dit geval een shitload aan agressieve metal is. Natuurlijk, de meerderheid van de thema’s voor covers van metal albums is donker en gewelddadig. Maar bij dit album is het op een eenvoudige, doch tijdloze manier gedaan, met wellicht een kleine humoristische knipoog. De muziek, de front afbeelding en de rode (razernij) titel letters sluiten naadloos op elkaar aan. Als je de songs luistert, voelen ze inderdaad als een loeiharde vuistslag in het gezicht.

Het ontwerp voor de cover, gemaakt door Larry Freemantle, is dus simpel maar zeer doeltreffend. Zijn idee om een iemand zich in het gezicht te laten slaan werd verwerkt tot albumhoes door Bob Defrin. De coverfoto werd geschoten door Brad Guice. Er deden twee roddels de ronde over wie nou de klap in ontvangst nam en uitdeelde. Er werd verondersteld dat zanger Phil Anselmo sloeg. De ene was dat hij een gast mepte voor 10 of 100 dollar per vuistslag. Het zou hem 6 tot 30 stompen hebben gekost om tot een goeie kiek te komen. De tweede was dat een fan zich vereerd voelde te worden geslagen door Anselmo en zich vrijwillig voor zijn bakkus liet meppen.

In maart 2004 kwam er pas helderheid: Pantera was niet aanwezig bij de fotoshoot. Platenmaatschappij Atco Records had in eerste instantie enorm lelijke afbeeldingen gestuurd van boksers die elkaar de hersens inslaan, maar de band wilde liever een straattype op de hoes. Dus heeft het label 10 dollar betaald aan een door hen uitgekozen persoon voor elke uitgedeelde klap. De nog steeds naamloze gast verdiende er 300 dollar mee. Het is in elk geval een sterke foto geworden, die aanspreekt.

Als daar plezier aan beleeft, mensen die in het gezicht worden gepuncht, hier nog twee grappig clipjes:

Download eerste nummer van Sonic Youth’s ‘The Eternal’

april 21, 2009

sonicyouthsacred-trickster

De opvolger van ‘Rather Ripped’ en de zestiende plaat ‘The Eternal’ van Sonic Youth verschijnt op 8 juni (in Europa). Indielabel Matador Records doet er natuurlijk alles aan om de nieuwste telg en grote New Yorkse noisetrots in de stal een berg aandacht te geven.

Ze geven een MP3 weg van het eerste nummer van de plaat, ‘Sacred Trickster’, dat je hier kunt downloaden!

Volgens Matador zet dit nummer de toon voor het album: “‘Sacred Trickster’ is een 2:10 hardcore track waarop Kim [Gordon] een ode brengt aan de Franse schilder Yves Klein en Massachusetts noise artiest Noise Nomads. Het zet de toon voor het 12 songs tellende ‘The Eternal’, met alle vurige elementen uit Sonic Youth’s gehele carrière. Van de oorspronkelijke no wave uit de begintijd, naar de radicale akkoorden en songstructuren van hun jaren negentig periode naar de meer gefocuste poppy ontdekkingen van de afgelopen vijf jaar.”

“Op hun eerste album voor Matador laten ze een meer weelderige, sensuele sound horen dan op hun laatste album ‘Rather Ripped’ – maar bovenal cleaner en aanstekelijker, nu met bassist Mark Ibold (Pavement, Dustdevils) op bas.”

‘Sacred Trickster’ luistert inderdaad heerlijk weg, met die fuzzy gitaren, de prikkelende uitstoot ‘uh huh, uh huh’ van Kim met een sexy schreewerige ‘What’s it like to be a girl in a band?’ tekst. 2:10 Aan kick ass geluid inderdaad!

Download ‘Sacred Trickster’ (MP3)

Je kunt ‘The Eternal’ nu al vroegtijdig bestellen, dan krijg je er lots of leuke goodies bij: een code om het album vanaf 28 april (!) in zijn geheel te streamen, een exclusieve live vinyl LP opgenomen in New York op 4 juli (indien nog voorradig), een unieke poster en zeldzame MP3 downloads van outtakes en meer live materiaal. Sonic Youth speelt overigens al wat van het ‘The Eternal’ materiaal live:

Mountain Goats en John Vanderslice releasen unieke vinyl-EP

april 19, 2009

De triomfantelijk ‘Gone Primitive’ tournee, de akoestische reis langs zalen die Mountain Goats John Darnielle ondernam met John Vanderslice eerder dit jaar, is nu ten einde. Maar dat deze twee muzikale breinen het hoofd bij elkaar staken was niet alleen om samen in een minibusje rond te kunnen rijden of voor ons om te horen hoe het klinkt als Vanderslice een extra gitaarriff toevoegt aan ‘Dance Music’. Het was vooral een artistieke samenwerking, die nu een vervolg krijgt in de vorm van een EP.

Darnielle en Vanderslice hebben samen het plaatje ‘Moon Colony Bloodbath’ opgenomen, dat wordt uitgebracht op vinyl. Er staan drie songs op kant A en vier op kant B. Ook tof, Amerikaanse muzikant, zanger, songwriter en producer Chris Stamey (The dB’s) heeft aan een paar songs meegewerkt.

Darnielle doet in een email een poging de EP-songs toe te lichten: “Een paar van de nummers hebben iets van doen met een los rockopera / conceptalbum idee over oogstende kolonies op de maan en hun personeel, dat de vrije maanden spendeert in afgezonderde weelde in verre Amerikaanse locaties. Concepten zoals deze zijn leuker als je ze achter laat, maar ze hun sporen blijven nalaten, dus dat hebben we gedaan.”

De EP – die uitkomt bij Darnielle’s Cadmean Dawn Records – werd speciaal voor deze tour opgenomen. Ze hebben nog wat exemplaartjes over voor de fans. Vanderslice heeft er sowieso een paar bij, bij een aantal van zijn aankomende solo-shows. Darnielle stuurt ondertussen zijn EPeetjes door naar de Beggars Group en het binnenkort ermee ophoudende 3 Beads of Sweat, die ze gaan verkopen.

‘Moon Colony Bloodbath’ is wéér zo’n Mountain Goats rariteit die nogal uniek is, dus probeer zo’n EPeetje in je bezit te krijgen…

Plaatjes Kijken: Santogold – Santogold

april 17, 2009

santogold_coverkl

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Santogold – Santogold

De uit Pennsylvania afkomstige artiest Santi White aka Santogold aka Santigold bracht haar eerste album ‘Santogold’ (Downtown Records/Atlantic) op 12 mei 2008 uit. Er kwam een hele sterrencast opdraven – Bad Brains‘ Chuck Treece, Cliffored ‘Moonie’ Pusey van Steel Pulse, Diplo, Disco D, Freq Nasty, Naeem Juwan en XXXchange van Spank Rock, Radioclit, Sinden, Switch en Trouble Andrew – voor haar debuut, dat ze in slechts acht weken opnam. Ze bouwde haar songs op uit invloeden uit verschillende continenten zoals reggae, new wave, rock, baile funk en ska, zocht de raakvlakken en fuseerde ze creatief tot een exotisch soort pop.

Het uiteindelijke resultaat: een unieke mix van dub, electronische muziek en indie rock. Santigold’s doel met het album was om grenzen en genre indelingen te doorbreken, om het beeld van ‘zwarte vrouw zingt R&B of hip hop’ tegen te gaan. Uit de alleen maar positieve reviews blijkt dat ze dat prima voor elkaar heeft gekregen. Predikaten als ‘rauw en puur’, ‘intercontinentale glinsterende eigenzinnige pop’ en ‘muzikale toekomst’ vielen haar ten deel. ‘Santogold’ behaalde dan ook een plek in de ’50 Beste Albums van 2008′-lijst van Pitchfork en Q Magazine, en het prestigieuze blad koos de single ‘L.E.S. Artistes’ als de op één na beste single van de 100 dat jaar.

De ‘Santogold’-hoes vind je oftewel spuuglelijk (Pitchfork vond ’t één van de lelijkste van 2008) of erg tof, ik vind ‘em zelf in elk geval wel interessant om naar te kijken. Ze heeft het lef gehad om zichzelf niet al te flatteus te laten fotograferen. De meeste debuutalbums van een nieuwe vrouwelijke ster zien er toch appetijtelijk en doorgaans nogal overdone uit, niet als een arm, verdrietig en naief ogend meisje met een golf glitter (die je kunt interpreteren als kots) uit haar mond. want het moet toch snel verkocht worden. De labelmanager heeft haar daar niet toe gedwongen, ze heeft gewoon haar zin doorgedramd. Want Santi White heeft een A&R achtergrond (Epic Records), dus wist zelf donders goed waar ze mee bezig was.

Hoe het ook zij, het hoesontwerp is verzonnen door kunstenares Isabelle Lumpkin en Santi samen. Lumpkin fotografeerde en knutselde de (geknipte) onderdelen in elkaar, Santi deed het digitale photoshopwerk. Wanneer we het hoofdstukje ‘lichaamstaal’ erop nalezen, leren we dat Santogold’s pose nerveusheid verraadt. De handen in elkaar gevouwen tussen de benen gestoken een teken van het zichzelf willen beschermen.

Daar hadden overigens handboeien omheen kunnen zitten, die misschien wel zijn weg gephotoshopt? Haar – een beetje naar beneden gerichte – hoofd met de ogen omhoog in de camera starend symboliseert een kind dat naar zijn ouder opkijkt om sympathie te wekken. Ze heet Santogold (of ondertussen Santigold), dus die gouden glitterstroom is dan natuurlijk een logische verwijzing naar het achterste deel van haar naam. De albumtitel ‘Santogold’ is in sierlijk lettertype gewoon uit een stuk papier geknipt. Dat is een beetje het trademark van Lumpkin, als je haar site bekijkt, collages van knipsels. Ze heeft ook meer in die stijl voor Santogold gemaakt.

Hier verklaart Santigold de hoes zelf nader. Je ziet ook twee shots van de twee eerdere opzetten voor de hoes. Die waren dan toch minder cool voor het oog.

Drive-By Truckers’ Patterson komt met tweede soloplaat

april 17, 2009

Als de Drive-By Truckers één frontman hebben, dan is dat zeer waarschijnlijk Patterson Hood. Maar de Amerikaanse southern rockband heeft eigenlijk twee leiders. Hood deelt de songwriting credits namelijk met Mike Cooley. En dan heb je nog van die mensen die er graag over discussiëren of ex-bandlid Jason Isbell – die solo is gegaan – niet dé Drive-By Truckers man is. Binnenkort weten we meer, want dan verschijnt het tweede album van Hood, waarvoor hij alle songs zelf schreef.

Op 23 juni brengt Hood de opvolger van ‘Killers And Stars’ uit 2004 uit, getiteld ‘Murdering Oscar (And Other Love Songs)’. Check de albumcover op de foto.

Patterson heeft de plaat samen met voormalig Sugar-bassist David Barbe geproduceerd. Zowel leden van de Drive-By Truckers als Centro-matic fungeren als backingband en het is voor het eerst dat zijn vader David Hood hem muzikaal vergezelt. Gezien dat een legendarische soul sessiemuzikant is (te horen op onder meer The Staple Singers ‘I’ll Take You There’) en de originele bassist van de beroemde Muscle Shoals Rhythm Section, is dat wel erg bijzonder.

Het 16 songs tellende ‘Murdering Oscar’ komt ook uit op 180 grams vinyl, waarop je drie extra tracks vindt. Mocht je de plaat downloaden van iTunes dan krijg je er een a cappella versie van ‘Range War’ bij als bonustrack.

My Bloody Valentine curator All Tomorrows Parties kersteditie

april 16, 2009

Geen wonder dat het maar duurt en duurt voordat die reünieplaat nou eens wordt afgemaakt. My Bloody Valentine is gewoon te druk met andere zaken, zoals flink toeren in Amerika en Europa en het cureren van het beruchte All Tomorrows Parties festival ‘A Nightmare Before Christmas’ 2009, dat van 4 tot en met 6 december plaats heeft in Minehead (West Engeland).

Net als vorig jaar in New York, toen My Bloody Valentine ook cureerde, zien de allereerste namen er lekker uit. Natuurlijk spelen de Amerikaanse shoegaze noizers zelf, maar daarnaast hebben ze onder meer Sonic Youth (de nieuwe plaat ‘The Eternal’ komt eraan), Sun Ra Arkestra, EPDM, De La Soul en de Horrors geboekt. Er komen er nog meer bij.

De tickets voor ATP ‘A Nightmare Before Christmas’ gaan vanaf morgen, vrijdag 17 april, in de vroege ochtend in de voorverkoop. De eerste week betaal je er 130 Engelse pond voor, vanaf 24 april tot en met 1 mei kosten een kaartje 10 pond meer. Het lijkt aan de dure kant, maar qua opzet kun je denken aan het gezellige en intieme Haldern Pop: het is kleinschalig opgezet en je overnacht in een appartement (voor zes personen) bijna op het festivalterrein. Geen geklooi met tenten en dergelijke en een warm bed en lekker douche om gebruik van te maken. Hier vind je alle ATP informatie.

Naast dat je andere coole bandjes kunt checken is het tof dat je My Bloody Valentine zelf live kunt bewonderen, want er wordt wel uitgebreid getoerd, alleen komen ze vooralsnog niet spelen in Nederland. Ej, boeken die hap!

12 Nieuwe namen Lowlands 2009

april 15, 2009

Het werd hoog tijd dat Lowlands weer eens wat nieuwe namen bekend zou maken voor de line-up van de 17e editie, dit jaar van 21 tot en met 23 augustus in Biddinghuizen. Want zo heel veel waren er nog niet aangekondigd. De organisatie schudde twaalf bands uit de mouw, die komen spelen.

Lily Allen komt nu toch (de Britse moest twee jaar geleden haar optreden tijdens Lowlands afgelasten wegens ziekte), net als The Whitest Boy Alive (die tipten we al, en terecht, voor Motel Mozaïque), Wilco (daar hoopten we al op), Fall Out Boy, Calexico, Dizzee Rascal, The Aggrolites, Kasabian, Speedy J, The Gaslamp Killer, Hank III and Assjack en Collie Buddz & The New Kingston Band.

Eerder werden onder meer optredens van Arctic Monkeys, The Prodigy, Basement Jaxx, Bloc Party, Opeth, Bon Iver, Enter Shikari en Boys Noize aangekondigd. Binnenkort volgen tevens wat namen voor het theater, comedy, film en literatuurprogramma.

Geen idee of het gelul is, maar volgens de festivaldirecteur gaat de kaartverkoop ‘hard’, dus als je erbij wilt zijn moet je ff opschieten met tickets scoren (www.livenation.nl).

We wachten nog op de echt grotere klappers. Pukkelpop heeft, zo verheugd ons zeer, Jesus Lizard geboekt. Laat Lowlands daar alsjeblieft op inhaken.

Bovendien toert Radiohead in de buurt – Polen en Tjechie – maar die optredens staan geboekt voor na Lowlands. Maar een sprankje hoop moet je blijven houden hè.

Alweer nieuw album The Mars Volta in juni

april 14, 2009

Het meest recente album ‘The Bedlam In Goliath’ is nog geen twee jaar oud en toch komt er alweer een nieuw plaat van The Mars Volta uit. ‘Octahedron’ heet de vijfde schijf van de krankzinnige progrockgroep die op 23 juni verschijnt, net op tijd voor het zomerfestival seizoen.

‘Octahedron’ klokt gek genoeg maar 49 minuten en omvat voor The Mars Volta begrippen ‘slechts’ 7 nummers. Ze hebben echter wel weer allemaal van die cryptische namen meegekregen: ‘Teflon’, ‘Halo of Nembutals’, ‘With Twilight as My Guide’, ‘Cotopaxi’, ‘Desperate Graves’, ‘Copernicus’ en ‘Luciforms’.

Voor dit album werd het core duo gitarist/sound wizar Omar Rodriguez-Lopez en zanger Cedric Bixler-Zavala opnieuw bijgestaan door multi-instrumentalist Marcel Rodriguez-Lopez, drummer Thomas Pridgen, toetsenist Isaiah ‘Ikey’ Owens, bassist Juan Alderete de la Peña en Red Hot Chili Peppers-gitarist John Frusciante.

Bovendien heeft Omar Rodriguez-Lopez nog een andere zijproject lopen, met bijna alle leden van The Mars Volta: El Grupo Nuevo. Omar kreeg daarvoor hulp van Hella-bandlid en drummer Zach Hill… ook te horen op de nieuwe schijf van Juliette Lewis. Hun album ‘Cryptomnesia’, met daarop 11 nieuwe tracks met evenzo rare titels (zoals ‘Shake Is for 8th Graders’, ‘Tuberculoids’ en ‘Elderly Pair Beaten With Hammer’) ligt op 5 mei in de winkels.

Wat een drukte rondom meesterbrein Omar Rodriguez-Lopez overigens: onlangs verscheen nog een soloalbum en kennelijk komt er nog minstens een schijf aan dit jaar. Hij is namelijk in zee gegaan met L.A. underground hip hop label Stones Throw voor de soloplaat, ‘Old Money.’

The Mars Volta gaat op tournee deze zomer. Op zondag 5 juli staan de mannen op Rock Werchter en woensdag 8 juli kun je naar Paradiso (Amsterdam) om de kunsten te zien vertonen.

Vers Bloed: Spinner tipt London Calling (2 mei)

april 12, 2009

Spinner blikt vooruit op de line-up van het dit jaar driedaags festival London Calling, van 30 april tot en met 2 mei, dat een doorsnede biedt van de beste nieuwe bands en trends vanuit Groot-Brittannië. Er waait meer ‘alternatieve’ dans muziek dan ooit over, maar er is natuurlijk ook veel ruimte voor pop, shoegaze en singer-songwriters naast de talloze dance-acts. We pikken er per festivaldag een paar bands uit. We bespraken dé vijf acts voor 30 april en vier tips voor 1 mei al. Vandaag, vijf acts die op zaterdag 2 mei in Paradiso op de planken staan.

* Chrome Hoof: Begonnen in 2000 als electronische tweemansact van de Londense broers Leo en Milo Smee, zijn er in de loop der jaren steeds meer muzikanten bijgekomen. Tegenwoordig bevolken zo’n tien man het podium en hebben ze een cultstatus bereikt middels de legendarische live shows. De band ziet eruit als een reïncarnatie van het excentrieke Sun Ra Arkestra: ze dragen buitenaardse platinum mantels, worden beschermd door een 3 meter hoge robotram met laserogen en spelen wat ze zelf ‘electro doom space ritual funk’ muziek noemen. Het steekt vrij bizar in mekaar, er zijn invloeden hoorbaar van !!! en Battles, maar ook Funkadelic en Black Sabbath. Chrome Hoof toerde inmiddels met Justice en Klaxons dus ze zijn hard op weg naar een groter publiek. Check muziek op Chrome Hoof’s MySpace stek.

* Frankmusik: Is het soloproject van de jonge Britse dance-zanger, remixer (van tracks van Mika, Radiohead en CSS) en allround wizzkid Vincent Frank uit Londen. Hij is sinds 2007 flink bezig bekendheid te vergaren en dat lukt heel aardig, zeker met zijn hitgevoelige single ‘3 Little Words’: volgens de BBC weer zo’n wonderkind om in de gaten te houden dit jaar. Frank’s debuutalbum ‘Complete Me’, mede-geproduceerd door mixmaster Stuart Price en hier in juni pas uit, staat bomvol energieke disco-pop opgebouwd uit snelle beats, retro-synths en Commodore 64 samples, en glitchy jaren tachtig tunes. Frankmusik biedt een soort krankzinnige cocktail van Mika, The Killers en Calvin Harris. Check muziek op Frankmusik’s MySpace stek.

* Eugene McGuinness: De amper 23-jarige Londenaar weet op een speelse manier vele popmuziekgenres door elkaar te husselen. Hij gooit skiffle, jaren ’30-weemoed, Ierse pubmuziek, Britse vaudeville als Morrissey, The Kinks, Billy Bragg, Syd Barrett, Rufus Wainwright, Beirut, Patrick Watson en wat jeugdige branie in de blender. Dan krijg je een totaal eigenzinnig bruisend brouwsel. De knaap met z’n onschuldige babyface zingt dan ook nog eens met een prettige warme stem en heeft tekstueel iets te melden met slimme en rake typeringen. Zijn debuutplaatje met moderne en tegelijk erg ouderwetse charmante popliedjes komt uit bij Domino Recordings. Check muziek op Eugene McGuinness’s MySpace stek.

* Micachu: Is het alias van de 21-jarige violiste Mica Levi. Ze componeerde een klassiek stuk voor het London Philharmonic, maar ontpopte zich ’s nachts in de Londense underground tot dj en MC. Hiphop, grime en UK garage trokken haar aandacht. De mixtape die ze indertijd op haar MySpace gooide is ondertussen een hebbeding. Op haar hyperkenetische debuut ‘Jewellery’ – gemaakt onder auspiciën van producer Matthew Herbertpakt ze grime, dub, electro, punkinvloeden samen en zet een arsenaal aan nieuwe instrumenten in (al ooit een Nilfisk een song aan horen zwengelen?). Haar stijl is met weinig te vergelijken; dwarse dikke beats, blije melodietjes met super aanstekelijke poprefreinen. Live komt ze met haar begeleidingsband The Shapes opdraven. Check muziek op Eugene Micachu’s MySpace stek.

* Threatmantics: Is geen standaard driekoppige rockband met bas, gitaar en drums, de groep van broertjes Heddwyn en Huw Davies en Ceri Mitchell uit Wales. Nee, deze drie heren maken hun alternatieve rocksongs met viool, gitaar, toetsen en drums. Na twee inslaande singles is het debuut ‘Upbeat Love’ net uit. De plaat laat een volwassen grungetrio anno 2009 horen: hysterische zang, scherpe punkblues riffs en een heel klein beetje warme soul. Hun sound roept herinneringen op aan de Drones, Birthday Party of de Devastations. Threatmantics staat ook op de BBC-lijst van de grootste beloftes! Check muziek op Threatmantics’s MySpace stek.

We hebben al eens een dik artikel geschreven voor The Asteroids Galaxy Tour, die je dus op London Calling ook echt niet mag missen. Meer informatie over alle bands vind je op de MySpace pagina of officiële site van het festival. Lees nog ff de Spinner tips na voor 30 april en 1 mei. Dan ben je volledig voorbereid op London Calling 2009 en heb je geen excuus meer dat je per ongeluk de heetste talenten over het hoofd hebt gezien!

De tips voor 30 april
Naar de 1 mei tips

Video: Weezer-frontman en ‘The Office’-nerd coveren Joan Osborne

april 12, 2009

Zo op het oog lijken ze verdomd veel op elkaar, Weezer-frontman Rivers Cuomo en hilarische tv-serie ‘The Office’-nerd Rainn Wilson. Cuomo is bezig met een nieuwe soloplaat, de opvolger van het nog maar net verschenen album ‘Alone II – The Home Recordings Of Rivers Cuomo’, en heeft daarvoor de samenwerking opgezocht met acteur Wilson.

De twee hebben in elk geval besloten om de jaren ’90 megahit ‘One Of Us’ van pop blues zangeres Joan Osborne van een nieuw muzikaal jasje te voorzien. Leek ze leuk. En dat is het ook. We hebben een clip van de opnames van het liedje.

Hun visie op het beroemde nummer wijkt niet zo heel veel af van het lieve origineel, maar tot onze verbazing is die nerd uit de tv-serie een hele aardige bongo-speler. De zachte stem van Cuomo wordt tevens ondersteund door akoestisch getokkel van jazz/klassiek geschoolde gitarist en componist Joe LoPiccolo. Of hij ook meedoet op de rest van het album, is niet helder. Of Cuomo’s plaat alleen met covers wordt gevuld is tevens niet duidelijk, maar je kunt altijd vanalles van die notoire weirdo verwachten…

Bekijk hoe Rivers en Rainn wat dollen in de opnamestudio, waar het nummer wordt vastgelegd. Je kunt ook even doorzappen naar 4 minuut 42, als die flauwekul je niet interesseert. Daar begint het liedje. Best cool gedaan of niet?

Rock Werchter is compleet; afzegging Flaming Lips

april 9, 2009

In het kader van Rock Wechter hebben we goed en slecht nieuws. Zoals het hoort, beginnen we met het positieve: de line-up voor het Belgische festival – dit jaar van donderdag 2 tot en met zondag 5 juli – is met deze paar laatste aanvullingen compleet.

Maar er is ook een grote uitvaller, die wordt vervangen door een ehm… voor de Belgen vast heel interessante act.

Met diva Grace Jones, Amerikaanse band Metro Station, Arsenal, rockband Triggerfinger, het grappige Lady Linn & Her Magnificent Seven en Jasper Erkens is het affiche voor 2009 helemaal rond.

Minder tof is dat headliner Flaming Lips heeft afgezegd. De Amerikaanse weirdo’s reizen op 2 juli kennelijk al terug naar de States, waardoor hun optreden bij Rock Werchter op 5 juli dus niet doorgaat. Wat de organisatie ervoor in de plaats zet? Curieus genoeg, de Belgische eurohouse groep Milk Inc.! Gelukkig staan ze tegelijk met Metallica… Wel een kwestie van jammer, gezien er zoveel gavere acts touren rond die tijd.

Het andere slechte nieuws, want dat was nog niet het enige: alle combitickets zijn uitverkocht en ook de dagkaarten voor vrijdag 3 juli en zaterdag 4 juli zijn de deur uit. Je kunt alleen nog tickets kopen voor donderdag en zondag. Via www.proximusgoformusic.be en www.teleticketservice.com kun je jezelf nu op een wachtlijst laten zetten voor de zaterdag- en combi-kaarten.

Dan ziet het festival programma er zo uit:

– Donderdag:
Hoofdpodium:
Oasis – Dave Matthews Band – The Prodigy – Placebo – Lily Allen – Eagles Of Death Metal
Pyramid Marque: Tiga – Emiliana Torrini – Pendulum – Laurent Garnier – Fleet Foxes – Expatriate

– Vrijdag:
Hoofdpodium:
Bloc Party – Elbow – Amy Macdonald – Coldplay – The Killers – White Lies – Just Jack
Pyramid Marquee: Lady Gaga – Arsenal – The Streets – Jason Mraz – M. Ward – Priscilla Ahn – Henry Rollins (spoken word)

– Zaterdag:
Hoofdpodium: Franz Ferdinand – Limp Bizkit – Kings of Leon – 2manydjs – Nick Cave & the Bad Seeds – Social Distortion – Triggerfinger – Rodrigo y Gabriela
Pyramid Marquee: Boys Noize – Grace Jones – Katy Perry – Mogwai – Yeah Yeah Yeahs – Regina Spektor – Jasper Erkens

– Zondag:
Hoofdpodium:
Mastodon – Seasick Steve – The Mars Volta – Black Eyed Peas – Metro Station – Kaiser Chiefs – Nine Inch Nails – Metallica
Pyramid Marquee: De Jeugd van Tegenwoordig – The Hickey Underworld – The Script – Lady Linn & Her Magnificent Seven – Ghinzu – Milk Inc. – Röyksopp

Son Volt is terug met een nieuw album en label

april 7, 2009

Son Volt, de Americana-geïnspireerde rockband rondom ex-Uncle Tupelo man Jay Farrar, keert deze zomer terug met een nieuwe plaat bij een nieuw label. ‘American Central Dust’, het zesde album van de groep en de eerste bij Rounder Records, verschijnt op 7 juli.

Son Volt is blij met het contract met Rounder Records. “Rounder heeft laten zien dat ze al lange tijd gefocust zijn op muziekvormen als folk en blues en daar heb ik veel respect voor,” aldus Farrar in een interview. “Met Rounder in zee gaan is eigenlijk de cirkel rondmaken – de eerste Rounder persoon die ik ontmoette was van grote betekenis in het boeken van Uncle Tupelo gigs jaren geleden.”

Op het laatst verschenen album van Son Volt, ‘The Search’ uit 2007, breidde de band zijn muzikaal palet uit met electrische atmosferische geluiden, koperblazers en loops. Op ‘American Central Dust’ keert de groep terug naar de melodieuze eenvoudigheid van zijn debuutplaat ‘Trace’.

Zanger Farrar hanteert de gitaar en harmonica, Dave Bryson drumt, Andrew Duplantis speelt bas en verzorgt backing vocals, Chris Materson leadgitaar en Mark Spencer vult aan op toetsen en steelgitaar. In deze bezetting onderneemt Son Volt in juli een tournee ter promotie van het nieuwe album.

Jay Farrar richtte Son Volt in 1994 op nadat de alt.country band Uncle Tupelo uiteenviel wegens creatieve meningsverschillen tussen songwriters Farrar en Jeff Tweedy. Tweedy vervolgde zijn muzikale pad met Wilco met groot succes. Son volt bleef altijd een beetje in de schaduw hangen. Nieuwe ronde nieuwe kansen! Wilco komt namelijk ook met een nieuwe schijf in juni en komt overigens spelen tijdens Pukkelpop.