Posts Tagged ‘rock ‘n’ roll’

Recensie: The Black Riders, ‘The guns are rested’

juni 20, 2010

De zwarte rijders hinken op drie benen

De chemie tussen de Oostenrijkers Ben Martin en Michael Prowaznik was al duidelijk bij hun eerste ontmoeting als sidemen bij Esteban’s (soloproject van Garish-bandlid Christoph Jarmer). Tijdens soundchecks en bij repetities ontstonden de eerste songfragmenten, die werden uitgewerkt en opgenomen voor The Black Riders’ debuutalbum ‘The guns are rested’. Alle songs zijn live in de studio ingespeeld en met slechts wat overdubs op cd gegooid.

In een bekend rock-‘n-roll concept – een bezetting van gitaar, zang en drums – wordt er een potje gerockt met een country- en westerninslag. Als je Ben Martins fragiele solowerk of electropopvehikel I Am Cereals kent en weet dat hij klassiek geschoold en jazzgitarist is en Prowaznik een gerenommeerd jazzdrummer, ben je verrast hoe rauw, bluesy en luidruchtig de twee klinken.

De droge productie vangt de levendige energie die The Black Riders uitstoten in de uptemponummers. In blues gedrenkte rock met de pedaal geloopte distorted baslijnen en wervelend, groovend slagwerk. Opener ‘Chasing rabbits’ zet de vettige, ronkende toon en ‘Reflect your behaviour’ vlamt door met een psychedelische, gevaarlijke uitwaaiering met onderbuikgevoel. In de titelsong kabbelt een verhalend bluesriffje voorbij met steady seventies gitaaruithalen op een rustige slag, kietelt een postrockriffje sfeervol de oren en zingt de stem van Martin lijzig en verleidelijk. ‘The ambush’ bluesrockt weer als een dolle.

Dan ineens een melodieuze popsong, een lyrische ballade nog wel (‘The buzzard’), opgevolgd door een nog tragere bluesballad (‘Wait for your arrival’). Het zakt in en kabbelt verder in ‘The home in your heart’. Ook al zit het instrumentale ‘Freight train symphony’ knap in elkaar, ze raken de aandacht kwijt.

Het album hinkt op drie benen. De bluesrocksongs zijn best lekker, al zijn ze nergens vernieuwend. De poppy songs (met ‘On The Horizon als beste met naar The Edge neigende riff) zijn goed gepend en behept met enige hitpotentie, maar ons inpakken, neuh. De instrumentals scheppen een plezierige, experimentele ambiance, maar meer ook niet. Omdat alle songs gejamd klinken, duren ze vaak net wat te lang om het spannend te houden.

We merken dat The Black Riders het wel degelijk in huis hebben, muzikaal en technisch. En we begrijpen de combi wel, maar een doeltreffende keuze is nodig voor een optimale tweede plaat en het overstijgen van de middenmoot. Richt je op de vette bluesrock of overtuigende popsongs, ga de diepte in, hou het kort(er)! Het lijkt potdorie wel bandcoaching, maar die gedachte dringt zich simpelweg op … Aardig begin.

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: The Black Riders
* Album: The guns are rested
* Record company: Violet Noise Records
* Jaar: 2010
* Track list: Chasing rabbits / Reflect your behaviour / The guns are rested / The ambush / The buzzard / Wait for your arrival / The home in your heart / Freight train symphony / On the horizon / Overnight express / The manifest / Apache avalon

© Cutting Edge — 20 Jun 2010
images © Violet Noise Records/Hoanzl

Link: CD review The Black Riders, ‘The guns are rested’ (2010) bij CuttingEdge

Advertenties

Muzikale vetes: nr. 5

maart 18, 2009

Nr. 5: Jerry Lee Lewis vs Chuck Berry

Een dikke ruzie in de rock ‘n’ roll wereld, die draait om de botsende ego’s van Jerry Lee Lewis en Chuck Berry. Beide grootheden wilden een bepaald rockconcert afsluiten in de jaren vijftig. Lewis vond dat hij het meest beroemd was en er recht op had als laatste op het podium te staan. Maar Berry meende dat hem de eer ten beurt moest vallen, gezien hij natuurlijk in zijn ogen The Man van het moment was.

De concertpromotor wist met veel moeite uiteindelijk Jerry Lee te overtuigen om als voorlaatste te spelen. Daar baalde Lewis uiteraard van, dus verzon hij iets vernuftigs om zijn zin te krijgen. The Killer gaf één van zijn wildste optredens uit zijn gehele carrière, en dat wil wat zeggen als je hem een beetje kent. Lewis leek totaal buiten zinnen. Aan het einde van zijn gig kwam hij wel degelijk tot zijn positieven, want hij goot een flinke scheut benzine over de piano en stak hem in brand.

Het publiek ging totaal uit zijn naad, terwijl Jerry Lee Lewis heeeeel rustig het podium afliep en een zeer verbaasde Berry verraste met de woorden: “Jij bent, Chuck” (of zoals Lewis’ biografie claimt met het hatelijke ‘nigger’ erachter). Als je het eens zelf wilt bekijken, huur je gewoon even ‘American Hot Wax’. Die film gaat over dit hilarische voorval. Hieronder een clip, alhoewel zonder vlammen en die sneer…

Winnaar? Overduidelijk Jerry Lee Lewis met zijn strakke actie. Nobody fucks with The Killer! ‘Great Balls Of Fire’ indeed.

Vorige Volgende

Nieuw, getalenteerd, hard en bloederig: The Devil’s Blood

februari 25, 2009

Het Eindhovense The Devil’s Blood is nog maar amper bekend, maar heeft zich in de zeer korte tijd van hun bestaan sinds 2006 al een behoorlijke cultstatus aangemeten. De in 2007 verschenen demo is nooit verkrijgbaar geweest, alleen te beluisteren via de MySpace site, en toch kwam de opvolgende EP ‘The Graveyard Shuffle’ vorig jaar direct uit bij het Duitse, bekende label Van GBR. Het duistere zestal is sinds het wereldwijd verschijnen van de EP ‘Come, Reap’ (Ván/Profound Lore, 2008) aan een ware internationale zegetocht begonnen.

Wat je van de Brabantse stoere mannen en de chick (zangeres) kunt verwachten is een furieuze mix van rock ‘n’ roll en hardrock met bloederige sceances uit jaren ’50 en ’60 Gothic Horror films. Dat muzikale geweld noemen ze zelf ‘Horror Soul’. Het is keiharde vintage rockmuziek met doomelementen, zoals we die kennen van Roky Erickson, Black Widow, Coven en Black Sabbath en jaren zeventig psychedelische, underground rockbands.

Hoewel The Devil’s Blood door dit soort oerbands werd geinspireerd, is het echt geen tributeband te noemen. Hun nummers klinken nieuw, origineel en fris in de oren. Ze spelen gewoon ‘oude muziek’, maar doen dat met dezelfde creatieve en artistieke drive als de genoemde helden.

De live shows van The Devil’s Blood zijn lastig te omschrijven, daar moet je eigenlijk gewoon bij zijn. The Devil’s Blood neemt zijn naam en het occulte aspect namelijk bloedserieus, want op het podium worden er satanische rituelen neergezet. Angstaanjagend en de rillingen lopen over de rug bij het aanblik van het razende, lugubere vertoon en de besmeurde bandleden, en zonder hun duivelsbloed op de kleren, kom je waarschijnlijk de zaal niet uit.

Gezien de enthousiaste reacties na hun opruiende gig bij Roadburn vorig jaar zijn ze niets minder dan zwaar indrukwekkend. Zelfs Fenriz (van Darkthrone en Isengard) rekent zich tot de trouwe fans van de band. The Devil’s Blood speelt op 23 april wederom tijdens het fantastische, luide Roadburn Festival, dat overigens dit keer in 45 minuten was uitverkocht…

Check The Devils Blood, voordat ze echt te groot worden voor ons land! Ze vertrekken binnenkort al op tournee naar de States, als support voor de twee reünie-shows van Pentagram, één van de oudste doombands ter wereld. Beware, dit soort angstaanjagende bands is niet voor iedereen weggelegd…maar een definite must see act en grote belofte voor de liefhebbers!