Posts Tagged ‘Oostenrijk’

Recensie: The Black Riders, ‘The guns are rested’

juni 20, 2010

De zwarte rijders hinken op drie benen

De chemie tussen de Oostenrijkers Ben Martin en Michael Prowaznik was al duidelijk bij hun eerste ontmoeting als sidemen bij Esteban’s (soloproject van Garish-bandlid Christoph Jarmer). Tijdens soundchecks en bij repetities ontstonden de eerste songfragmenten, die werden uitgewerkt en opgenomen voor The Black Riders’ debuutalbum ‘The guns are rested’. Alle songs zijn live in de studio ingespeeld en met slechts wat overdubs op cd gegooid.

In een bekend rock-‘n-roll concept – een bezetting van gitaar, zang en drums – wordt er een potje gerockt met een country- en westerninslag. Als je Ben Martins fragiele solowerk of electropopvehikel I Am Cereals kent en weet dat hij klassiek geschoold en jazzgitarist is en Prowaznik een gerenommeerd jazzdrummer, ben je verrast hoe rauw, bluesy en luidruchtig de twee klinken.

De droge productie vangt de levendige energie die The Black Riders uitstoten in de uptemponummers. In blues gedrenkte rock met de pedaal geloopte distorted baslijnen en wervelend, groovend slagwerk. Opener ‘Chasing rabbits’ zet de vettige, ronkende toon en ‘Reflect your behaviour’ vlamt door met een psychedelische, gevaarlijke uitwaaiering met onderbuikgevoel. In de titelsong kabbelt een verhalend bluesriffje voorbij met steady seventies gitaaruithalen op een rustige slag, kietelt een postrockriffje sfeervol de oren en zingt de stem van Martin lijzig en verleidelijk. ‘The ambush’ bluesrockt weer als een dolle.

Dan ineens een melodieuze popsong, een lyrische ballade nog wel (‘The buzzard’), opgevolgd door een nog tragere bluesballad (‘Wait for your arrival’). Het zakt in en kabbelt verder in ‘The home in your heart’. Ook al zit het instrumentale ‘Freight train symphony’ knap in elkaar, ze raken de aandacht kwijt.

Het album hinkt op drie benen. De bluesrocksongs zijn best lekker, al zijn ze nergens vernieuwend. De poppy songs (met ‘On The Horizon als beste met naar The Edge neigende riff) zijn goed gepend en behept met enige hitpotentie, maar ons inpakken, neuh. De instrumentals scheppen een plezierige, experimentele ambiance, maar meer ook niet. Omdat alle songs gejamd klinken, duren ze vaak net wat te lang om het spannend te houden.

We merken dat The Black Riders het wel degelijk in huis hebben, muzikaal en technisch. En we begrijpen de combi wel, maar een doeltreffende keuze is nodig voor een optimale tweede plaat en het overstijgen van de middenmoot. Richt je op de vette bluesrock of overtuigende popsongs, ga de diepte in, hou het kort(er)! Het lijkt potdorie wel bandcoaching, maar die gedachte dringt zich simpelweg op … Aardig begin.

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: The Black Riders
* Album: The guns are rested
* Record company: Violet Noise Records
* Jaar: 2010
* Track list: Chasing rabbits / Reflect your behaviour / The guns are rested / The ambush / The buzzard / Wait for your arrival / The home in your heart / Freight train symphony / On the horizon / Overnight express / The manifest / Apache avalon

© Cutting Edge — 20 Jun 2010
images © Violet Noise Records/Hoanzl

Link: CD review The Black Riders, ‘The guns are rested’ (2010) bij CuttingEdge

Advertenties

Vers Bloed: Soap & Skin

maart 27, 2009

De nog maar 19 jaar oude Anja Plaschg aka Soap & Skin is geen vrolijke jongedame zonder zorgen. En de Oostenrijkse is al helemaal geen feestbeest te noemen. Met minimale bezwerende electronica sounds, stemmige strijkers, diepe en donkere piano klanken en een uitzonderlijk, emotioneel stemgeluid creëert ze zwaar beladen, bevreemdende muziek in de lijn van CocoRosie en Antony & The Johnsons.

Nadat een aantal van Plaschg’s songs terecht kwam op diverse compilaties werd Soap & Skin direct geboekt voor een heleboel live gigs vorig jaar. De reviews smeten met superlatieven. Eind 2008 kwam ze nog nèt op de proppen met een titelloze EP om zichzelf fatsoenlijk aan de wereld te presenteren. Dat schijfje, met daarop vier tracks waaronder een schitterende cover van Nico’s ‘Janitor Of Lunacy’, vloog keihard de deur uit.

Het is dus maar goed dat haar allereerste album ‘Lovetune For Vacuum’ (Coach Records/PIAS) er snel op volgt, in Europa op 14 april aanstaande. Ze heeft de interesse namelijk aardig weten te wekken met haar duistere, melancholieke en dramatische pianogedonder en nogal deprimerende liedjes. Met sobere melodieën schildert fraülein Plaschg een onbehaaglijk en zwart beeld.

Misschien begrijpelijk dat ze niet overkomt als het zonnetje in huis, als je weet dat Anja een groot deel van de nummers al op haar 15e schreef. Dan zie je de dingen om je heen doorgaans niet zo positief in. Toch? Maakt ons eigenlijk ook geen bal uit, zolang ze haar triestige gevoelens zo prachtig omzet in dit soort intense muziek.

Soap & Skin kan zich nog niet helemaal meten met namen als Antony & The Johnsons, CocoRosie, Joan As A Police Woman en Cat Power, maar we horen de echo’s nadrukkelijk doorklinken in haar eigen mengsel. Deze bijzondere einzelgänger is op weg om in hun voetsporen te treden en een mooie aanvulling op onze collectie pruillip en sombermans platen. En ze is nog stoer ook.

Vooralsnog staan er geen optredens in ons land, maar wat niet is, kan nog komen. Ze stond vorig jaar wel al op de planken van experimenteel festival State-X New Forms. Op 16 mei kun je wel oversteken naar de zuiderburen voor een gig van Plaschg in de Botanique. Ondertussen download je gratis (in ruil voor je emailadres) vast het nummer ‘The Sun’ van haar aankomende album en bezoek je haar MySpace stek om nog een paar fijne songs te proeven. De eerste single ‘Spiracle’ van ‘Lovetune For Vacuum’, op 7 inch en gelimiteerd, is al voorhanden sinds half februari. Check de videoclip!