Posts Tagged ‘mathrock’

Recensie: Room 204, ‘Balloons’

juni 13, 2010

Klein snoepje voor de noiserockliefhebber

Room 204 komt na een stilte van vier jaar plots met het nieuwe album ‘Balloons’. Het instrumentale gitaardrum duo opereert al sinds 2001, toch is de opvolger van het goed ontvangen plaatje ‘Trans panda’ pas de derde schijf van snarenplukker Aymeric Chaslerie en Pierre-Antoine (ook drummer van Paper Tiger). En dan is het er ook nog eens eentje die de term album een beetje het nakijken geeft.

Zo kort en krachtig heb ik een plaat in dit vaak overdadige genre nog maar zelden gehoord. Hoewel het duo grossiert in noise-mathrock houden ze er qua tracklengte een verfrissende punkinstelling op na. Langer dan anderhalve minuut haalt bijna geen nummer, afgezien van ‘Patrickswayze’, dat rond de drie minuten klokt. En alle acht tracks op ‘Balloons’ komen in totaal slechts op 19 minuten en 25 seconden.

Is dat frustrerend en te kort? Nee. De heren zeggen – al blijft het instrumentaal zonder zang – in die korte tijd eigenlijk alles wat ze muzikaal kwijt willen, zonder overhaast of afgeraffeld of te eentonig te klinken. Over de technische en muzikale hoogstandjes valt niet klagen, over de productie evenmin. Je kunt er als fan hoogstens ontevreden over zijn dat je zolang hebt moeten wachten op een nieuw album en dat je het dan met zo weinig moet doen.

Hier wordt dus een staaltje efficiënt genoise- en mathrockt. Met grote precisie en met veel energie gebracht. Vooral venijnig, maar je krijgt ook wel een paar seconden rust zo af en toe. Net als wat flarden melodie om aan vast te klampen. Het werk is subtiel en strak in elkaar gestoken. Er gebeurt veel. Het is een kleine stoot adrenaline. Het had ook niet meer moeten zijn want ondanks de lengte van ‘Balloons’ is het toch best vermoeiend luisteren.

De meeste tracks zijn delicate, kristalheldere arpeggio’s met staccato, opjagende en snijdende riffs boven op opvliegend en pompend drumwerk. Veel tegendraadse ritmewisselingen en beheerste ranzig- en gruizigheid met spetterende crescendo’s. Het vliegt alle kanten op, buitelt over elkaar heen en vult elkaar aan. De twee zijn retestrak op elkaar gefocust. Er wordt wat gefriemeld tussendoor, maar beide heren stuwen elkaar naar grotere hoogte door ieder hun ding te doen zoals het hoort.

Niks bijzonder nieuws, wel een hele goede en spannende uitvoering. ‘Balloons’ is een klein snoepje voor de liefhebbers. Je hoeft er niet elke dag eentje, als je het hebt geproefd, heb je voor even genoeg. Een bijzonder smaakje dat niet voor elke fijnproever is weggelegd, maar wel om van te genieten. Je grijpt er nog wel eens naar, soms, als je er op dat moment zin in hebt.

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Room 204
* Album: Balloons
* Record company: Kythibong Records
* Jaar: 2010
* Track list: Bar diving / Race to death / Plate pan / Patrickswayze / Baseball party / The chinese plot / Hey friendly J.! / Dried man goes

© Cutting Edge — 13 Jun 2010
images © Kythibong Records/Mandai Distribution

Link: CD review Room 204, ‘Balloons’ (2010) bij CuttingEdge

Advertenties

Concert: Motel Mozaïque 2010, vrijdag

april 11, 2010

Overweldigende verrassingen

O

Fuck Buttons / copyright Dirk Sloos

Motel Mozaïque viert zijn tienjarig bestaan! Het Rotterdamse festival biedt elk jaar weer een overload aan muzikale verrassingen, maar heeft zich ook ontpopt tot voorloper op het gebied van kunst en performance en het betrekt de stedelijke entourage ook nog eens op bijzondere wijze in het goedlopende concept. Het centrale Schouwburgplein werd speciaal voor het lustrum omgetoverd tot Plaza Mozaïque: transparante tenten voor exhibitionistische overblijvers, intrigerende installaties en een intieme 3voor12-sessiekerk. MM10-thema ‘de zachte stad’ werd onder meer uitgedragen door stapels fatboys, een grasveld met schaapjes en slapers die letterlijk in de watten werden gelegd.

Het tweedaagse avontuur begon met het soloproject van de bebaarde TV on the Radio-zanger Kyp Malone. Rain Machine (**), met vijf vrienden, wist alleen de voorste rij van Watt te bekoren met een spanningsloze set. Omdat Kelpe werd vervangen door de lokale The New Earth Group in de kelderzaal gingen we naar Withered Hand in de Schouwburg. Hoewel Dan Wilson normaal gezelschap krijgt van Benni Hemm Hemm-leden moest de singer-songwriter het dit keer in zijn uppie klaren, want de IJslanders gaven meerdere MM-shows. Withered Hand (***) verhaalt met fragiele hoge stem, gitaargetokkel of mondharmonica over cornflakes en het verlangen om te seksen met een meisje. De pure poppy folkliedjes werden gebracht met een dosis rake humor. Zenuwachtig met overslaande stem, dat wel. Wilson heeft die grollen nodig om de aandacht vast te houden. Dat lukte nèt.

De megarij ruim voor aanvang van Mumford & Sons hielp bij de keuze voor het meedogenloze geluidsgeweld van electronoise-duo Fuck Buttons (****) in Watt. Tracks van het agressieve debuut en melodieuzere tweede ‘Tarot sport’ werden soepel met onberispelijke timing aan elkaar gesmolten. Vanaf het uitgerekte, vettige ‘Surf solar’ bleven de noisedrones intens broeierig maar beheerst naar een climax werken. Elke schokkende beweging of aanraking van de berg apparatuur door de twee werd vertaald in een donkere bevreemdende dansbare sound. De felle beats van de sterk improviserende Andrew Hung knepen de keel dicht en de microfoon werd ver in de mond gestopt door Benjamin John Power voor angstaanjagend vocaal gefreak. Overdonderend.

Overweldigend was ook Three Trapped Tigers (****). De Britten serveerden een ontoegankelijke, opzwepende mathrock-cocktail in de Watt-kelder. Aphex Twin meets Battles, daar tussenin. Eigenwijze dromerige of snerende keyboardlijnen vielen samen met stuiterende drumritmes en scheurende, noisy gitaarriffs. Bovenop het noise-bad geschreeuw van jewelste. Waar Fuck Buttons het binnen de perken hield, traden de tijgers erbuiten met een extatische set. Een groot verschil met de warme jazzy Ethiopische sound van multi-instrumentalist/componist Mulatu Astatke en de zeven funky virtuoze begeleiders The Heliocentrics (***). Als een vriendelijke opa kondigde hij de ‘Broken flowers’-soundtracksongs en andere veelal lome, op percussie en blazers drijvende nummers aan. De ambiance was zomers, maar het was toch meer chillen dan uitbundig swingen.

Het publiek in de Schouwburg ging uitgebreid zitten voor De Veenfabriek en Eckhardt (**). Alsof we met zijn allen in een minimaal verlichte huiskamer werden vermaakt door het theatrale, in 19de-eeuwse kleding uitgedoste gezelschap. Hun ingetogen, voorzichtige folkliedjes kwamen te bedacht over. Als een afstandelijk slaapmutsje. De oproep tot dansen vond dan ook weinig gehoor. Daarna was het pitten en opladen voor dag 2 of toch nog even de billen schudden bij dj-acts in Watt.

Monique van den Boogaard

© Cutting Edge — 11 Apr 2010
images © Dirk Sloos

Link naar verslag & live foto’s Withered Hand, Fuck Buttons, Three Trapped Tigers, Mulatu Astatke & The Heliocentrics en De Veenfabriek – Eckhardt: Concert review ‘Motel Mozaïque 2010, vrijdag’ bij CuttingEdge.nl

Recensie: Extra Life – ‘Made flesh’

maart 21, 2010

Technische precisie en verrassende inventiviteit

Extra Life uit Brooklyn is niet zo maar een telg uit die overlopende avant-garde muziekscene. Leider van de experimentele groep is namelijk gitarist/zanger/componist Charlie Looker, zeer bekend van het legendarische ensemble Zs en samenwerkingen met onder meer Dirty Projectors en Glenn Branca. In 2006 als soloproject opgestart en in ’07 uitgegroeid tot band wist Extra Life een schare underground fans aan zich te binden met het goed ontvangen debuut ‘Secular works’ (2009).

Voor opvolger ‘Made flesh’ omringde Looker zich met violist Caley Monahon-Ward (Snowblink), bassist Anthony Gedrich (Stats, Ocrilim), drummer/percussionist Nicholas Podgurski (Yukon) en tenorsaxofonist/toetsenist Travist Laplante (Little Women). Hoewel de muziek die Looker met Extra Life maakt wat van de weerbarstige instrumentale abstractie van zijn Zs-werk vasthoudt, gaat het meer richting ‘melodieuze songs’.

Elementen uit middeleeuwse muziek en gezang, neofolk, metal en hardcore, abstract modernisme, weelderige kamerpop en hoekige experimenten worden kundig samengesmeed. Met Lookers unieke stemgeluid dat klinkt als een soort Robert Wyatt-meets-Tool-meets-Morrissey, bijzondere zanglijnen en zijn weirde teksten als centrale factoren. Alle acht tracks werken samen als een geheel. De composities zijn veelal episch, complex en agressief maar er waart ook een persoonlijke en dramatische geest rond. Donker en heavy.

De galopperende dramatiek in ‘Voluptuous life’ dendert je oren in en pakt de essentie van het vijftal in twee minuten samen. Nerveus gitaarwerk, opstuwende en opdringerige synths en heldere maar op afstand blijvende vocalen stapelen zich op tot een symfonische aanval. In ‘The ladder’ komen punk en progrock samen door brutale, vervormde gitaren en hamerende beats met ingewikkelde, gesegmenteerde passages te laten botsen. De ballad ‘Black hoodie’ is een mooi rustmomentje met een zachtaardige saxofoon, akoestisch gitaargepingel en fragiele, intense vocalen. Dit nummer toont aan dat Looker een sterke componist is, ook als hij al dat geweld en de klaagzang loslaat.

‘Made flesh’ is één groot sonisch avontuur met als grote klapper de elf minuten durende monsterafsluiter ‘The body is true’. Extra Life maakt het de luisteraar niet bepaald gemakkelijk, maar het is zonder twijfel een erg origineel album. Het excentrieke geesteskind van Charlie Looker kleurt buiten de standaardlijntjes met technische precisie en verrassende inventiviteit. Voor de liefhebbers zeker een hoogtepuntje. Ben je echter geen fan van dit genre dan vind je het ab-so-luut verschrikkelijk.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band:
Extra Life
* Album: ‘Made flesh’
* Record company: LOAF Recordings
* Jaar: 2010
* Track list: Voluptuous life / The ladder / Made flesh / One of your whores / Easter / Black hoodie / Head shrinker / The body is true
* Info: Extra Life, 11 juni, Het Poortgebouw Rotterdam

© Cutting Edge — 21 Mar 2010
images © LOAF Recordings/African Tape!

Link: CD review Extra Life, ‘Made flesh’ (2010) bij CuttingEdge.nl