Posts Tagged ‘Lo-fi’

Recensie: The High Strung – Ode To The Inverse Of The Dude

juni 20, 2009

thehighstrung_odeThe High Strung uit Detroit heeft al een lange muzikale weg bewandeld. Hun debuutalbum ‘These Are Good Times’ was een rommelige, luide en af en toe onaangename maar tegelijkertijd coole luisterervaring. Het leek wel of de essentie van de rebelse tiener garagerock geest op een plaat was samengepakt. Het destijdse viertal verloor een bandlid en had als trio wat moeite om hun veel slappere opvolger ‘Moxie Bravo’ de deur uit te krijgen. Gelukkig kwamen de drie terecht bij het bluesy, hippie labeltje Park The Van Records. De derde schijf ‘Get The Guests’ was het ook niet helemaal, hoewel al veel beter, maar op deze nieuwe plaat blijkt The High Strung zich eindelijk volledig hervonden te hebben.

Dat is mede te danken aan de sturende inspanningen van de producer. ‘Ode To The Inverse Of The Dude’ werd net buiten Toronto opgenomen met hete knoppen wizard David Newfield (Broken Social Scene, Los Campesinos!, Super Furry Animals). ‘Ode’ combineert dromerige geluiden en (de psyche onder)zoekende teksten met de grootsheid van een rockband, al zijn de rockinvloeden nu wat verder naar de achtergrond geschoven om hun wonderschone folkpop zijde wat meer te tonen. Het ene moment klinken er gepolijste, sprankelende en zonnige alt.pop songs, het andere moment lievige, lo-fi popliedjes (als ‘Anyone’).

Gitarist/zanger Josh Malerman heeft een paar van zijn meest persoonlijke songs geschreven (check ‘I Got Your Back’ en ‘Rope’), in ‘Out Of Character’, in ‘Guilt Is How I’m Built’ waart de oude Motown soul rond en er wordt afgesloten met een all over the place soort van eclectisch instrumentaaltje in de vorm van ‘House Party’. Maar niet alleen Malerman is qua songwriten goed bezig, de ritme sectie (Chad Stocker en Derek Berk) demonstreert hoe een drum en bas duo het pittig en groovy moet houden zonder opgefokt of haastig aan te horen. De eerlijke levendige emoties, de zweetdruppels en de tranen van geluk die het maken van ‘Ode’ ongetwijfeld gekost hebben zijn voelbaar in de nummers.

De liedjes komen nonchalant over, maar zijn uitgedachte, pure en melodieuze songstructuren. De uitbundige blijheid die de Flaming Lips ook tentoonspreidt komt het duidelijkst naar voren in hoogtepunt ‘Standing At The Door Of Self Discovery’, de hoekige gitaarlijnen met psychedelische intermezzos doen denken aan Built To Spill en de harmonieuze samenzang van de drie zou Teenage Fanclub aardig jaloers maken.

Omdat het zo mooi samensmelt, door de warme sound en onderliggende tederheid in elke compact gehouden track (geen een gaat over de 3 minuut 30) en dat toegankelijke kan ‘Ode’ zo maar aan je oren voorbij trekken. Maar dat zou niet eerlijk zijn, om dit album af te doen als een vrolijk niemandalletje, want The High Strung verdient simpelweg de aandacht. Het is hun meest uitgebreide en experimentele album tot nu toe en zet zelfs hun twee voorgaande platen in een ander daglicht. Ineens vat je de aanloop naar ‘Ode’ en waardeer je die ook veel meer. Een tof plaatje voor liefhebbers van T. Rex, Guided By Voices en bovenal Of Montreal.

SPINNER SCORE: 79/100
 

Advertenties

Bekijk ‘The Making Of’ Grandaddy-frontman’s solo album

april 15, 2009

Na zo’n 15 jaar met zijn inmiddels ontbonden indieband Grandaddy bezig te zijn geweest vond frontman Jason Lytle het tijd voor een solo debuut. Inmiddels is de Amerikaan een flink eind gevorderd met de opnames.

We hebben een paar clips op de kop getikt, waarin Jason alle details over de plaat met ons deelt.

Jason speelde alle instrumenten zelf in voor ‘Yours Truly, The Commuter’, in een studio in Montana. Ook het album artwork (zie foto) is van zijn hand, en tevens heel herkenbaar als je de platen van Grandaddy kent. Het muzikale resultaat lijkt zeer waarschijnlijk ook op de wonderschone output van zijn ex-band: dromerige, electro akoestische lo-fi popsongs.

Volgens de singer-songwriter gaat het album over het ‘onderbewust’ reizen van de ene naar de andere wereld en is de plaat niet helemaal persoonlijk en autobiografisch, al mag er gezegd worden dat hij de ‘commuter is’. Lytle geeft alle nummers en titels door en geeft zijn inspiratiebronnen weer. De ene song gaat over de geest van zijn hond, een andere over het weekend, dan weer eentje over vluchtelingen kids en een andere over een wereld van geesten.

Precies weten? Bekijk allbei de clips na elkaar en laat Jason het in je oor fluisteren. De tracklist die we je eerder gaven klopt nog steeds. ‘Your Truly, The Commuter’ verschijnt op 19 mei.

Silver Jews frontman stapt op, einde band

januari 25, 2009

Silver Jews frontman David Berman heeft aangekondigd dat hij uit de band stapt en daarmee het einde van de indiegroep uit Nashville bezegelt.

Het optreden in McMinneville, Tennessee bij Cumberland Caverns op 31 januari – dat online uit wordt gezonden door WSM Radio – wordt dus hun allerlaatste. Op het Drag City forum schreef Berman dat hij overweegt boeken en filmscripts te gaan schrijven.

De plotse beslissing valt niet alleen bij de Silver Jews fans koud op het dak. Zelfs Berman’s vrouw Cassie, die ook in de band speelt, was even fiks over de rooie toen ze het nieuws van haar man hoorde. Berman legt op het forum uit waarom hij ermee kapt: “Ik ben 42 en ik weet wat te doen. Ik ben een schrijver, weet je? Ik heb altijd gezegd dat ik ophoud voordat het slecht wordt. Als ik doorga met opnemen, schrijf ik misschien wel per ongeluk een antwoord nummer op ‘Shiny Happy People’.”

Echter in een opvolgende post lezen we nog een reden: hij biechtte op wie zijn vader is, de beruchte Amerikaanse spindokter Richard Berman! Die hij “erger vindt dan zelfmoord en crackverslaving” en zijn werk kennelijk de belangrijkste oorzaak om te stoppen met SJ: “Van de winter besloot ik dat de SJ’s een te kleine kracht zijn om ook maar in de buurt te komen van een miljoenste deel van alle ellende die hij heeft veroorzaakt terug te kunnen draaien.”

Silver Jews’ zesde album ‘Lookout Mountain, Lookout Sea’ – met de kenmerkende mix van indierock, countryrock en lo-fi – verscheen in juni 2008. JS werd in 1989 opgericht door David Berman met zijn vrienden gitarist/zanger Stephen Malkmus (Pavement) en drummer Bob Nastanovich.