Posts Tagged ‘klassiek’

Recensie: Various Artists, ‘Eat pray love (OST)’

oktober 24, 2010

Vermakelijk, goed samengesteld, weinig nieuws

De soundtrack ‘Eat pray love’ begeleidt de verfilming van de bestseller van Elizabeth Gilbert door regisseur Ryan Murphy, die aan het einde van de zomer zijn première beleefde in Amerika en begin oktober in Nederland en België. Hoewel de trailer veel goeds beloofde, werd de film ‘aardig’ ontvangen. Het verhaal: ‘Liz’ Gilbert (Julia Roberts) realiseert zich hoe ongelukkig ze is in haar huwelijk en besluit te scheiden, haar leven te veranderen en zichzelf te herontdekken. Ze gaat een jaar op reis. Begint in Italië (‘eat’), door naar India (‘pray’) en eindigt in Indonesië (‘love’). De muziek, veelal door artiesten uit de jaren zeventig en eerder, weet haar gevoelens – herinneringen, liefde, verlangen en hoop – uit te drukken en neemt de luisteraar eveneens mee op reis.

Een chickflick zijnde, horen we romantiek, soul, wereldmuziek en weinig rock. De lyrische opener van Josh Rouse leidt het avontuur wiegend in. Het fragment van Barbieri haalt vervolgens beelden van een oude Franse film noir naar het netvlies. De dikke, swingende funksound van Sly & the Family Stone geeft aan dat Liz klaar is voor de reis. Dan een grote overgang naar de Bona botervloot-jingle van weleer – sorry, die associatie hebben wij nu eenmaal sinds die commercial. De operazangeres ondersteund door het klassieke orkest met een deel ‘Die zauberflute’, is een mooie maar vreemde eend in de bijt.

Het middenstuk rijgt prachtig aaneen. Met Neil Youngs ‘Heart of gold’ zit je altijd goed (net als sluiter van dit blokje ‘Harvest moon’). Zachtjes glijd je de sferische, traditionele Indiase tablasounds van U. Srinivas in, dat perfect overgaat in het schitterende ‘The long road’ van Pearl Jams Eddie Vedder en wijlen Nusrat Fateh Ali Khan. Al bekend van ‘Dead man walking’ en daar te veel aan verbonden. Bebél en João Gilberto leveren luchtige, zwoele, bossa nova-bijdrages, catchy onderbroken door Gaye. Dan de door Vedder gepende Oscarkandidaat ‘Better days’. Een meeslepende ballad, hoewel minder krachtig dan zijn werk voor ‘Into the wild’. Een zoektocht naar innerlijke rust, gelardeerd met een exotische (Indiase) klank, violen, mandoline en een gloedvolle accordeon rondom Eddies imponerende stem. De instrumental van Marianelli, die met piano en zwierige violen leunt naar een hoopvol eind, is een juweeltje.

De soundtrack is vermakelijk en goed samengesteld, maar weinig nieuws. De trailersongs ‘Dog days are over’ van Florence and the Machine en ‘Sweet disposition’ van The Temper Trap staan er niet op. Die hadden een andere vibe toegevoegd.

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // Album:

* Band: Various Artists
* Album: Eat pray love (OST)
* Record company: Island Records/ Universal
* Jaar: 2010
* Track list: Josh Rouse – Flight attendant / Gato Barbieri – Last tango in Paris (suite pt. 2) / Sly & The Family Stone – Thank you (fallettin me be mice elf agin) / Wiener Philharmoniker, George Solti conductor – Der hölle rache kocht in meinem herzen uit ‘Die zauberflute’ (‘The magic flute’) / Neil Young – Heart of gold / U. Srinivas – Kaliyugavaradana / Eddie Vedder met Nusrat Fateh Ali Khan – The long road / Neil Young – Harvest moon / Bebél Gilberto – Samba da bençáo / João Gilberto – Wave / Marvin Gaye – Got to give it up (part 1) / João Gilberto – ‘S wonderful / Eddie Vedder – Better days / Dario Marianelli – Attraversiamo

© Cutting Edge — 24 Oct 2010
images © Island Records/ Universal

Link: CD review Various Artists, ‘Eat pray love (OST)’ (2010) bij CuttingEdge

Advertenties

Verslag: Cross-Linx in muziekcentrum Frits Philips, Eindhoven

maart 23, 2009

Cross-Linx is één van de meest verrassende festivals die Eindhoven rijk is. Het thema van de negende editie van het avontuurlijke één-avond-festijn – waar avant-garde pop, new folk tot postrock en nieuw klassiek elkaar ontmoeten en dat tevens Utrecht en Enschede aandoet met dezelfde line-up – is film(ische) muziek. Vrijdagavond 20 maart maken onder meer Britse componist Michael Nyman en Belgische band Zita Swoon hun opwachting in muziekcentrum Frits Philips.

Michael Nyman, de man achter de met drie Oscars bekroonde ‘The Piano’ soundtrack en vele Peter Greenaway-films, is de grootste naam op de poster. We zetelen ons dan ook lekker in een theaterstoel in de grote zaal om naar Nyman’s post-barokke minimalistische muziek te gaan luisteren. Hij zal een selectie van zijn filmische tracks brengen. De vleugel wordt geflankeerd door de twee violisten, een cellist, electrisch bassist en vier blazers die Nyman bijbestaan, in een opstelling van twee bij twee op stoelen.

Michael verschijnt statig ten tonele en neemt plaats. Op zijn teken beginnen ze te musiceren. Vreemd genoeg zit hij met zijn rug naar het publiek. Dat maakt het voor de toeschouwers wat moeilijk in de juiste sfeer te geraken, vooral als hij solo speelt. Er is namelijk niet zoveel te zien, de muzikanten focussen zich op de notenbalken en Nyman kijkt alleen naar hen. Hij staat slechts even op na een uitvoering om buigend het applaus in ontvangst te nemen. Het beste kon je dus gewoon de ogen sluiten en luisteren, want zo blijkt het duidelijkst dat Nyman erg beeldende muziek maakt. Dan trekken er wel dreigende taferelen of desolate landschappen voorbij.

Je mist een dimensie als er geen visuals worden getoond en op het podium – sober uitgelicht – niets opvallends gebeurd. Het geluid reikt ook niet tot achter in de zaal, zodat je niet in de songs wordt gezogen, af en toe schudt de knetterende trombonist je zelfs oorverdovend wakker. Heel prima gespeeld, daar niet van, maar het valt extra op dat de opbouw van Nyman’s songs vaak hetzelfde is. Van intiem klein naar groots, wild en ontsporend. Die chaotische geluidsmuren waren sonisch wel weer erg indrukwekkend.

In de kleine zaal checken we JacobTV, oftewel componist Jacob ter Veldhuis. Hij leeft zijn fascinatie voor de mediawereld in de USA uit in een combinatie van gespreksfragementen (veel gevloek, zinnen, woorden) en muziek van een 7-koppige band met harp plus live visuals van Jan Willem Looze en Jan Boiten. Het resultaat klinkt vernuftig en hypnotiserend, zoals het funky jazz nummer opgebouwd rond het begrip ‘overpopulated’. Tussen alle gigs door zijn er ook mini-optredens op onverwachte plekken, zoals backstage, de kleedkamers of trapportalen. Vooral BoyShouting en Wixel waren uiterst vermakelijk.

Zita Swoon spil Stef Camil Karlens, in een soort Pipo de clown broek, vest en hestje zonder mouwen, heeft zijn bassist, percussionist, drummer, twee madamekes op backing vocals en de nieuwe toetsenist (sinds Tom Pintens weg is) meegenomen naar de grote zaal. Ondanks die swingende opstelling wil de schwung er maar niet inkomen. Eerst gaat er wat mis met Karlens gitaar, maar overall ontbreekt het aan de passie die we van de Belgen gewend zijn. Natuurlijk wordt er goed gespeeld, na al die jaren heeft Zita swoon een niveau om op terug te vallen, maar dat extra komt maar niet.

We missen Pintens in Zita. Wellicht was het zijn rol om alles aan te sturen, nu deed Stef dat zelf. Een afleiding van zijn core business? En Pintens kenmerkende bijdrages aan de gloedvolle songs werden niet overgenomen. Wel op toetsen, niet op andere instrumenten. Daardoor klinken de 75 minuten van hun beste songmateriaal, zowel oude hits als ‘Ice Guitars’ als nieuwere van laatste platen ‘Big City’ en ‘ Big Blueville’ en het Franse chanson album, anders. Het wordt er gewoner van, niet intenser. Zita had de geest niet of moet toch iets verzinnen om Pintens inbreng beter te vervangen.

Het zag er op voorhand mooi uit, dat Cross-Linx programma, maar in de uitvoering viel het wat tegen. De kleinere acts tussendoor maakten misschien toch wel meer indruk dan de twee hoofdacts.

Gezien: Muziekcentrum Frits Philips, 20-03-2009.

De nieuwe Patrick Watson heet ‘Wooden Arms’

maart 1, 2009

Patrick Watson weet de laatste twee jaren steeds meer fans aan zich te binden. Dat komt onder meer door die prachtig mooie liedjes – een avontuurlijk mengsel van cabaretpop met klassiek en indierock – bezongen met Jeff Buckley-eske stem op zijn ‘Close To Paradise’ album uit 2006, dat inmiddels is onderscheiden met de Canadese Polaris Prize.

Maar ook wegens de enthousiaste, indrukwekkende gigs die hij overal geeft. Herinneren we ons zijn show op Lowlands nog? Die was cool! Laten we hopen dat de festivalorganisatie dat ook in de smiezen heeft, want Watson komt op 28 april met zijn nieuwe plaat ‘Wooden Arms’. Ruim de tijd om hem opnieuw te boeken dus!

Watson pende 11 songs bij elkaar in de laatste maanden van 2008 en produceerde zijn album zelf. De nummers gaan, zo zegt de persverklaring, over het wakker worden op vreemde plekken over de hele wereld. Wij denken dan aan een soort toerverslag van de man. Muzikaal zouden ‘Watson’s stem en orkestraties helderder schijnen ten opzichte van een ritmische basis, die wat meer naar de voorgrond is gebracht.’

De tracklisting van het derde bandalbum is nog niet bekend, het album bevat in elk geval songs die ‘Beijing’, ‘Big Bird In A Small Cage’, ‘Fireweed’, ‘Machinery Of The Heavens’, ‘Man Like You’, ‘Tracy’s Waters’, ‘Traveling Salesman’, ‘Hommage’, ‘Down At The Beach’ en ‘Wooden Arms’ heten.