Posts Tagged ‘Jeff Buckley’

Recensie: Mountain Man, ‘Made the harbor’

juni 30, 2010

Hemels gezang, intiem naakt in al zijn kaalheid

Mountain Man bestaat uit drie jongedames afkomstig uit diverse pastorale Amerikaanse gebieden. Amelia Randall Meath, Molly Erin Sarle en Alexandra Sauser-Monnig kwamen elkaar tegen op het Bennington College in Vermont. De songs op hun debuut ‘Made the harbor’ lijken wel folkstandards, maar zijn het niet. De studentes schreven alle liedjes zelf en onderwezen elkaar tussen de colleges door.

‘Made the harbor’ werd opgenomen in een verlaten fabriek uit de vorige eeuw en die sereniteit heeft zijn weerslag op het geluid. Het voelt alsof je aan hun voeten zit te luisteren, zo dichtbij. Gekuch, een zucht, een ademhaal, het is er allemaal in gelaten. Er is überhaupt niets bijzonders gedaan aan de sound afgezien van een zweempje echo op de vocalen. Naakt in al zijn kaalheid. Af en toe had er best een producer aan mogen zitten om de scherpe randjes en het gesuis eraf te veilen. Maar dan mis je weer de intimiteit die het materiaal uitstraalt.

Er wordt afgewisseld tussen nummers met alleen een kabbelend akoestisch gitaartje als begeleiding van de prachtig in elkaar vlechtende heldere harmonieën, zuivere kippenvel a-capella, of liedjes waarin slechts een van de dames vertederend zingt. Stuk voor stuk zweverige, kleine intieme en eerlijke folk/Americana wiegeliedjes met melancholische ondertoon. Toch zit er voldoende variatie in het half uur durende schijfje. Dat zit hem in de manier van zingen, die is in geen enkel nummer hetzelfde.

De chickies verhalen schattig over hun liefde voor mensen, bomen, vogels, de bergen, nacht en het vrouw-zijn. ‘Buffalo’ staat met zes schoenen in de authentieke folktraditie en ook ‘How’m I doin’ ontlokt een glimlach door hun interpretatie van jaren ’40 boogie woogie gezang als een soort vreedzame The Andrews Sisters. De al veel gemaakte vergelijking met Fleet Foxes of Bon Iver komt het dichtst bij in ‘Soft skin’. Hemeltergend en zielsnijdend. ‘Mouthwings’ is een wonderschone allgirl a-capella en vrouwelijke equivalent van Simon & Garfunkel, in ‘Loon song’ omarmen Leadbelly en Jeff Buckley elkander en in ‘Babylon’ schuren de gelaagde vocalen tegen fraai Gregoriaans gezang aan.

Nu we zweterig van onze luie ligstoel afglijden door de warmte raden we je de cd aan voor de avonduurtjes. Als de zon bijna is gezakt en het kampvuur al aangestoken om relaxed rond te hangen met wat vrienden. De immer aanwezige akoestische gitaar kan thuisgelaten worden en dan is het diep wegzwijmelen op de charmante, nostalgische tonen van Mountain Man. Dan proef je de eenzame sfeer, die je ook voelt als je in de bergen vertoeft.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band: Mountain Man
* Album: Made the harbor
* Record company: Bella Union / V2
* Jaar: 2010
* Track list: Buffalo / Animal wings / White heron / Mouthwings / Dog song / Soft skin / How’m I doin / Arabella / Sewee sewee / Loon song / Honeybee / Babylon / River

© Cutting Edge — 30 Jun 2010
images © Bella Union/V2

Link: CD review Mountain Man, ‘Made the harbor’ (2010) bij CuttingEdge

Advertenties

Recensie: Elysian Fields – The Afterlife

april 19, 2009

Elysian Fields betekent Paradise In The Afterlife; op de Elysische velden leven dichters en helden verder na hun dood, een soort hemel voor levende kunstenaars (uit de Griekse mythologie). Een goed gekozen naam voor de zweverige, dromerige poprock noir songs die het duo sinds 1995 voortbrengt.

Zangeres Jennifer Charles en gitarist Oren Bloedow genieten een dikke cultstatus in thuishaven Brooklyn, in zowel de jazz als avantgarde als de alternatieve scene. Zo waren wijlen Joey Ramone en Jeff Buckley fans, wandelen Steve Albini en zo’n beetje de helft van de hippe New Yorkers wel eens hun studio binnen en ontelbare bands noemen hen als invloed.

Maar Elysian Fields wil steeds niet echt aan de oppervlakte komen. En dat ligt aan de extreem eigenzinnige invalshoek van die twee. Bijvoorbeeld: sta je op het punt van doorbreken, maak je een compleet ontoegankelijk album en zeg je je platenlabel (Universal) gewoon vaarwel. Niet erg praktisch, echter met deze eigenwijze attitude hebben ze wel een zeer trouwe en grote fanschare aan zich weten te binden. Bovendien zijn in Europa een van de grootste cultgroepen uit de underground- en clubcircuit scene.

‘The Afterlife’ is volgens onze telling de vijfde langspeler, hoewel we daar niet zeker van zijn. Zo cult zijn ze nou. Het is in elk geval de opvolger van ‘Bum Raps & Love Taps’ uit 2005. De cabaretpiano riedeltjes, de sensuele hese fluisterstem van Jennifer en het gitaargetokkel van Oren vormen nog altijd de basis. De rest van de dit keer uiterst spaarzame, zeer effectieve invulling in de vorm van warme sounds van een orgeltje, violen, wasbord, een jazzy blazer, xylofoon en drums van het handjevol ingehuurde sessiemuzikanten verdient een dik compliment. Daardoor klinken de songs nu veel ingetogener, minder gelaagd en dus melancholiek. Het is een uitgekristaliseerde puurdere uitvoering van hun mysterieuze, donkere en sfeervolle karakteristieke geluid.

Zo is ‘The Moment’ een unicum van eenvoud. Slechts een simpele piano ondersteuning van de tekst van Charles, merendeels bestaand uit het zinnetje ‘the moments my eyes struck yours’, herhaald als een zoete mantra. Bedwelmend en het weemoedige hoogtepunt op de plaat. Ze deden eerder al een stapje richting jazz en blues, die invloeden zijn nu nog meer hoorbaar, in eveneens ‘The Moment’ maar ook ‘Someone’. ‘Only For Tonight’ is wat vrolijker gestemd met zowaar een bossanova timbre en wederom die repetitieve, verslavende lyrics. De tien songs tellende plaat sluit af met ‘Ashes in the Winter Light’, een teder zwoel duetje van de twee. Het is net alsof meneer Tindersticks nog net even liefjes inhaakt op electrische gitaar.

Wat Mazzy Star en Cat Power zo ontzettend goed maken is dat ze op een natuurlijke manier heel hees en sexy soulvol zingen. Bij Jennifer klinkt dat op bepaalde momenten een beetje geforceerd. Op ‘The Afterlife’ zucht, fluistert, kreunt ze zich rokerig door de teksten heen. Ze is alleen niet gezegend met zo’n speciale stem als Hope Sandoval of Chan Marshall. Maar Charles weet je her en der toch op een duistere manier betoverend te hypnotiseren.

De sound van Elysian Fields doet ons denken aan een romantisch Parijs, Montmartre in een nog net wat te koud voorjaarszonnetje, maar dat al wel licht je gezicht kietelt. Lekker loom plaatje vol lijzige en stemmig elegante poprock noir voor de vroege zondagmiddag. Wel weer alleen weggelegd voor de èchte liefhebbers.

SPINNER SCORE: 79/100

Recensie: DM Stith – Heavy Ghost

maart 25, 2009

Meestal zijn EP’s maar een opstapje naar het èchte werk om vast wat aandacht voor de bewuste artiest te genereren. Zijn zielenroersels waren niet bedoeld om z’n slaapkamer te verlaten, maar dankzij Shara Worden (My Brightest Diamond) gebeurde dat toch. De vijf songs op eerste wapenfeit ‘Curtain Speech’ (2008) van Amerikaanse songsmit, componist, muzikant en grafisch ontwerper D(avid) M(ichael) Stith en protegé van Sufjan Stevens – op wiens label de EP en dit album verscheen – maakten echter zo’n imposante indruk dat er meteen flink werd uitgekeken naar zijn eerste schijf. Ook wij maakten ons op voorhand schuldig aan het predikaat ‘nieuwe muzikale sensatie van 2009’. Maar we hadden wel gelijk.

DM Stith heeft een zeer eigenzinnige manier van musiceren. Elke song op ‘Heavy Ghost’ incorpureert in de basis gitaren, piano en percussie, maar niet zoals je gewend bent. De bovenaardse koren en Stith’s hoge, hemelse zang in de lijn van de groten Tim en Jeff Buckley, Damien Rice, Patrick Watson, Scott Matthews en in de echo ook Thom Yorke zijn tevens vaste waarden, doch hebben een dienende, sferische rol in het geheel en voeren eigenlijk nooit de boventoon.

Je raakt ongetwijfeld gefascineerd, omdat hij continu je fantasie weet te prikkelen. Stith heeft er geen moeite mee je zo her en der de stuipen op het lijf te jagen, te verwarren met verrassende wendingen of je te hypnotiseren met wonderschone, sprookjesachtige popsongs. Nergens is het voorspelbaar, maar gelukkig vervalt hij ook niet in te ongrijpbare kunstige stukken. De subtiele, onconventionele composities zijn wel complex, echter komen zo niet over. Het zijn vervreemdende, weelderige arrangementen gecombineerd met schitterende vaak gelaagde zanglijnen en fraaie melodieën. Stith maakt danig gebruik van ruimte in zijn muziek. Je krijgt het gevoel dat je ergens tussen droomstaat en de werkelijkheid in zweeft.

Een duidelijk vakje kunnen we Stith dus niet in proppen. Hij zwerft van stijl naar stijl. Flarden flamenco, gospel, klassieke muziek, blues, folk en electronica komen voorbij. Hij smeedt coherente collages van akoestische instrumenten, etherisch (koor)gezang en andere onheilspellende geluiden aan elkaar tot een vloeiend, intrigerend geheel. Na verloop van luisteren hoor je ook geen songs meer, maar onderneem je één lange psychedelische luistertrip.

Zo staat de werkelijk van de pathos overlopende pianoballade ‘BMB’ schouder aan schouder met arty wiegeliedjes met plukkende violen als ‘Pigs’ of ‘Braid of Voices’, het naar barokke operettes knipogende ‘Fire Of Birds’, het ergens halverwege groots openbarstende ‘Pity Dance’ en een melancholieke, ontroerende ‘Thanksgiving Moon’. Stith weet ook hoe je iets groots en meeslepend en tegelijk heel klein intiem kunt houden.

‘Heavy Ghost’ is verleidelijk, we worden gedwongen telkens opnieuw te luisteren en verdwalen er dan weer in. Met een debuut al een soort van eigen genre scheppen is verdomd lastig. Een diepgaande, kwalitatief hoogstaande popplaat maken die zo kunstig in elkaar steekt en toch nog steeds erg toegankelijk pop klinkt zonder pretentieus te zijn ook. Maar DM Stith doet het. Betoverend mooi. Je moet wat moeite doen om zijn introverte wereld te vatten, want ‘Heavy Ghost’ kan ook zo maar heel vluchtig zijn als je er niet compleet induikt.

SPINNER SCORE: 87/100

Nieuwe retrospectief Jeff Buckley cd/DVD onderweg

maart 14, 2009

Vorig jaar, toen Jason Castro zijn versie van Jeff Buckley’s uitvoering van Leonard Cohen’s ‘Hallelujah’ zong voor ‘American Idol’, vloog Buckley’s versie direct de hitlijsten in en bleef een tijdje in de top tien hangen. Hetzelfde fenomeen deed zich voor met X-Factor winnares Alexandra Burke in Groot Brittannië, die met haar ‘Hallelujah’ cover zelfs op nummer 1 terecht kwam. Genoeg bewijs dat de muziek van Jeff Buckley er ook in deze tijd nog volop toe doet.

Tot zijn dodelijke verdrinkings ongeval in 1997 had Jeff nog maar één volledig album uitgebracht, ‘Grace’ uit 1994. Dat hemelse plaatje heeft de afgelopen jaren bijna een heilige status aangemeten gekregen. Nu de 15e verjaardag van dat album nadert, heeft platenmaatschappij Columbia aangekondigd een cd plus DVD setje genaamd ‘Grace Around The World’ uit te geven op 2 juni.

Buckley’s moeder Mary Guibert overzag het proces als uitvoerend producer. Op ‘Grace Around The World’ staat nog onuitgebracht materiaal van Jeff, die elk nummer van ‘Grace’ in zalen rond de wereld zingt. Ja, kennelijk is er dus nog steeds ‘nieuw’ niet verschenen spul van Buckley!

De ‘Grace Around The World’ DVD omvat beelden van tv-optredens van Buckley in Amerika, Duitsland, Engeland, Japan en Frankrijk. En omdat Buckley de ‘Grace’-track ‘Corpus Christi Carol’ nergens live uitvoerde, staat er in plaats daarvan op de DVD een video opname van hem terwijl hij de non-album song ‘What Will You Say’ ten gehore brengt. Verder krijg je er nog een paar nummers en interviews als bonusmateriaal bij.

Op de cd vind je de audiotracks van alle tien de live uitvoeringen van de DVD, naast extra versies van ‘Grace’ en ‘So Real’, opgenomen in 1995 tijdens MTV’s ‘120 Minutes’. Mocht je geld over hebben voor de Deluxe Editie van ‘Grace Around The World’: daar zit ‘Amazing Grace’ bij, een uur durende documentaire geregisseerd door Buckley fans Laurie Trombley en Nyla Bialek Adams, met archiefbeelden van Jeff en interviews met fans en zijn intieme vrienden. Klinkt als een verdomd tof pakketje, dat ‘Grace Around The World’!

Hele hete nieuwkomer: DM Stith

maart 4, 2009

We roepen het wel vaker, maar David Michael Stith a.k.a. DM Stith is er ECHT eentje om flink in de gaten te houden! Al bij de eerste klanken van zijn nèt verschenen wonderschone debuutalbum ‘Heavy Ghost’ weet je dat deze van het talent barstende gast uit het hippe Brooklyn een hele grote gaat worden. Ja, we drukken er nu al het stempel ‘één van de sensaties van 2009’ op!

Hoewel David in Buffalo, New York opgroeide in een zeer muzikale familie – pa was dirigent, grootvader een conservatorium docent, moeder pianist en zijn zussen zingen opera, spelen piano en dansen graag op tapschoentjes – waren we hem bijna misgelopen. De verplichte familie optredens in de kerk en een verschrikkelijke lagere school uitvoering van The Phantom Of The Opera, zetten hem niet aan tot zelf muziek maken, echter zorgden er eerder voor dat hij er een hardgrondige hekel aan kreeg. Na kort bij een noiseband gezeten te hebben, die amper op de planken stond, zocht Stith het dan ook in een andere creatieve hoek: tekenen en schrijven.

Hij stortte zich op poëzie en even later op een roman en een kinderboek, illustreerde die zelf en ging vervolgens in Brooklyn aan de slag als grafisch ontwerper. Daar leert hij godzijdank Shara ‘My Brightest Diamond’ Worden kennen. Zij brengt Stith op het muzikale pad. David krijgt de smaak van het songs schrijven en opnemen te pakken, nadat de Amerikaan haar hielp d’r debuutplaat ‘Bring Me The Workhorse’ te creëeren.

David Michael trekt zich talloze dagen terug in zijn slaapkamer en zo ontstaan binnen een maand de eerste sketches van zijn folky songs met epische, electronische gebaren, die op ‘Ichabod en Apple’ terecht komen. Sufjan Stevens zat goed op te letten, want vorig jaar bemerkte het label Asthmatic Kitty van deze held Stith op en bracht direct de EP ‘Curtain Speech’ uit. Waaraan trouwens Sufjan en Shara ook hun medewerking verleenden op saxofoon, klarinet, cimbalen, bas, strijkers en middels achtergrondzang.

En dan is daar nu zijn volwaardige debuutplaat ‘Heavy Ghost’. Met open mond namen we de ingenieus gearrangeerde, mysterieuze en hypnotiserende liedjes gezongen met een intense, hoge stem – lijkend op Tim en Jeff Buckley – in ons op. DM Stith husselt vele invloeden, zoals flamenco, gospel, klassiek, blues, pop en electronica tot een eigenzinnig, excentriek geheel. Je bent een waar natuurtalent, als je dit soort bevreemdende, onheilspellende arrangementen weet te combineren met schitterende zanglijnen, niet voor de hand liggende geluidjes en fraaie harmonieën. Het is een intrigerende trip, elke luisterbeurt brengt nieuwe ideeën en emoties aan de oppervlakte.

Prachtig intens, boordevol pathos en groots, weet DM Stith toch heel persoonlijk, ontroerend en intiem te blijven. Zijn surrealistische songs verhalen over het leven, onzekerheden, dromen en zijn visie op de dingen des levens. Voor al die fijnproevers die houden van de breekbare en experimentele, avontuurlijke muziek van Antony & The Johnsons, Sufjan Stevens, Patrick Watson of Bon Iver, die vorig jaar ineens een flinke opmars maakte, is DM Stith een absolute must (have). Op 11 mei speelt hij in de kerk De Duif in Amsterdam, wat ons een perfecte entourage lijkt, en op 10 mei ook in de LUX in Nijmegen. Gaat dat vooral zien!

De single ‘Pity Dance’, met flamenco gitaar, goed geplaatste electronica en een fijne, zachte folkzang lijkt ons een goed voorproefje (ook hier te downen om op weg te dromen of hier met andere tracks) net als ‘Isaac’s Song’. Al kun je op zijn MySpace of officiële site nog veel meer moois horen.

De nieuwe Patrick Watson heet ‘Wooden Arms’

maart 1, 2009

Patrick Watson weet de laatste twee jaren steeds meer fans aan zich te binden. Dat komt onder meer door die prachtig mooie liedjes – een avontuurlijk mengsel van cabaretpop met klassiek en indierock – bezongen met Jeff Buckley-eske stem op zijn ‘Close To Paradise’ album uit 2006, dat inmiddels is onderscheiden met de Canadese Polaris Prize.

Maar ook wegens de enthousiaste, indrukwekkende gigs die hij overal geeft. Herinneren we ons zijn show op Lowlands nog? Die was cool! Laten we hopen dat de festivalorganisatie dat ook in de smiezen heeft, want Watson komt op 28 april met zijn nieuwe plaat ‘Wooden Arms’. Ruim de tijd om hem opnieuw te boeken dus!

Watson pende 11 songs bij elkaar in de laatste maanden van 2008 en produceerde zijn album zelf. De nummers gaan, zo zegt de persverklaring, over het wakker worden op vreemde plekken over de hele wereld. Wij denken dan aan een soort toerverslag van de man. Muzikaal zouden ‘Watson’s stem en orkestraties helderder schijnen ten opzichte van een ritmische basis, die wat meer naar de voorgrond is gebracht.’

De tracklisting van het derde bandalbum is nog niet bekend, het album bevat in elk geval songs die ‘Beijing’, ‘Big Bird In A Small Cage’, ‘Fireweed’, ‘Machinery Of The Heavens’, ‘Man Like You’, ‘Tracy’s Waters’, ‘Traveling Salesman’, ‘Hommage’, ‘Down At The Beach’ en ‘Wooden Arms’ heten.

Scarlett Johansson neemt Jeff Buckley onder handen

januari 28, 2009

Herinner je ‘Anywhere I Lay My Head’ nog? Het eerste album van actrice Scarlett Johansson met Tom Waits covers (en een origineel liedje), geproduceerd door TV On The Radio’s Dave Sitek? Nou, zo’n acht maanden na deze release komt de dame weer met een stukje muziek aanzetten. Scarlett nam een eigen interpretatie van Jeff Buckley’s liefdesverdrietige piano ballad ‘Last Goodbye’ op voor de soundtrack van romantische comedy film ‘He’s Just Not That Into You’.

Goh, je kunt nu al wel zeggen op welk moment in de film – met rollen voor Jennifer Aniston, Drew Barrymore en Ben Affleck – dat nummer te horen zal zijn… als je Buckley’s prachtige tekst tenminste een beetje kent. En die titel spreekt natuurlijk boekdelen. De film is gebaseerd op een zelfhulpboek en een aflevering van ‘Sex In The City’. Niet echt iets om naar uit te zien dus. Maar de soundtrack eventueel wel.

Want de verdere songs op de soundtrack zijn My Morning Jacket’s ‘I’m Amazed’, Replacements’ ‘Can’t Hardly Wait’, Talking Heads’ ‘This Must Be The Place (Naïve Melody)’ en nummers van R.E.M., Wilco, The Cure en andere artiesten die we niet bij zo’n op voorhand saai klinkende film hadden verwacht. Scarlett’s cover van ‘Last Goodbye’, oorspronkelijk te vinden op Jeff’s album ‘Grace’ uit 1994, is tevens niet eens zo bar slecht gedaan. Lang-lang-langgg niet zo mooi als Buckley’s schitterende versie, maar ook geen gruwelijke draak van een song.

Beluister het nummer hier.

Wat vind jij ervan? En moet Scarlett eens opschieten met een plaat vol eigen werk? Of juist niet? Johansson vertelde een maand geleden namelijk dat ze dat idee wel ziet zitten op korte termijn. Laat je mening vooral hieronder achter. Het soundtrack album verschijnt op 3 februari.

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs: Nr. 8

december 31, 2008

Nr. 8: Bright Eyes – ‘First Day of My Life’

Wie? Omdat we Jeff Buckley ook al hoog lieten eindigen in ons overzicht van 30 liedjes over geld, skippen we zijn prachtige ‘New Year’s Prayer’ om Conor Oberst aka Bright Eyes naar voren te schuiven met een evenzo prachtig, romantisch liefdeslied over een nieuw begin: ‘First Day Of My Life’ van het album ‘I’m Awake It’s Morning (2005).

Oberst realiseert zich dat hij zijn grote liefde heeft gevonden en kan niet wachten om samen een leven te beginnen. Want als je erover denkt, is elke dag dan toch de eerste dag van de rest van je leven? Als ook de eerste dag van het nieuwe jaar? Conor bezingt de hoop, een echt feelgood nummer om 2009 in te luiden.

Citaat:Yours was the first face that I saw. I think I was blind before I met you. Now I don’t know where I am. I don’t know where I’ve been. But I know where I want to go.”

Vorige Volgende