Posts Tagged ‘indiepop’

Recensie: Blonde Redhead, ‘Penny sparkle’

november 14, 2010

Een wolk van een plaat om op weg te drijven

De nieuwe Blonde Redhead is flink wennen. Het New Yorkse trio Kazu Makino, Simone en Amedeo Pace was al bezig hun getreden pad van experimentele, sfeerrijke en melodieuze indierock met dissonante, uit de bocht vliegende gitaren te verleggen naar meer pop en elektronica. Die weg werd ingeslagen op ‘Misery is a butterfly’ (2004) en verder bewandeld op ’23’ (2007). Het zou geen verrassing moeten zijn dat achtste album ‘Penny Sparkle’ die wandel vervolgt en de grens verder opschuift. Dat was het wél voor veel fans.

Er werd gewerkt met Zweedse producers Van Rivers en The Subliminal Kid (Fever Ray). De incidentele productionele bijval van Drew Brown (Beck, Radiohead) en de eindmix van shoegazegoeroe Alan Moulder zetten de puntjes op de i. Het prachtige deluxe artwork staat voor de inhoud: het oogt sober, maar is oerend efficiënt. De songs zijn zorgvuldig, verfijnd minutieus opgebouwd. Met veel passie en bol staand van gevoel. De zin ‘Your other world (dream) is inside here’ spreekt boekdelen. ‘Penny sparkle’ klinkt alsof een kalmerend valiumpje is genomen alvorens op te nemen om in een diepe droomstaat te geraken. De trippy slowcore sfeer van ’23’ is tot in extreme vormen doorgetrokken: uitgepuurde, transparante chillout. De eerste songs dwarrelen zo voorbij.

Kazu stond nimmer zo op de voorgrond, zong nooit zo ijzig helder (haar nog donkerdere lyrics blijven vaag) en mooi. Net als Amedeo (‘Black guitar’). Ongelooflijk knap om de pracht die het oudere, typerende materiaal kenmerkt in zo’n fraaie, onderzoekende vorm te gieten. Wie de tijd neemt, merkt dat aan alles is vastgehouden. De sprankelende melodieën, het intense breekbare, het gelaagde organische. Alleen vrijwel geen gitaren en nergens een climax. De vertederende zang wordt gedragen door een spaarse, weemoedige of lieflijke, troostgevende elektronische invulling en in echo gedrenkte beats, 80’s synths en samples. Kaler, rustiger, ingetogener. Gaandeweg krijgen ze meer schwung. Vanaf halverwege het album valt het echt perfect in elkaar, die subtiele nuances. Al zijn alle songs van hoog niveau. Het betoverende ‘Love or prison’, de zweverige, trieste, beeldschone titelsong en hartbrekend schitterende ‘Spain’ zijn ware parels.

‘Penny sparkle’ is een wolk om op weg te drijven. Blonde Redhead zal er helaas not too open minded guitar fans mee verliezen. De vorige plaat had daar al last van. Wellicht krijgen ze er nu aanwas bij uit een andere hoek. Innovatie is niet altijd fijn. De manier waarop deze drie zich telkens opnieuw uitvinden valt enorm te waarderen. Dat getuigt van lef en diepgang.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Blonde Redhead
* Album: Penny sparkle
* Record company: 4AD
* Jaar: 2010
* Track list: Here sometimes / Not getting there / Will there be stars / My plants are dead / Love or prison / Oslo / Penny sparkle / Everything is wrong / Black guitar / Spain

© Cutting Edge — 14 Nov 2010
images © 4AD

Link: CD review Blonde Redhead, ‘Penny sparkle’ (2010) bij CuttingEdge

Recensie: Department Of Eagles, ‘Archive 2003-2006’

juli 21, 2010

Fascinerende beginsels van een glorievolle toekomst

Het New Yorkse duo Daniel Rossen en Fred Nicolaus heeft voornamelijk door Rossens andere band Grizzly Bear, met magnus opus ‘Veckatimest’ vorig jaar, muzikaal een groter belang gekregen. Maar als Department of Eagles werden de twee inmiddels ook genoeg veren in de kont gestoken. De twee albums ‘The cold nose’ in 2003 en ‘In ear park’ in 2008 bij 4AD met prachtige, elektronische homerecording indiepopliedjes werden lovend ontvangen.

‘Archive 2003-2006’ bevat sessies bedoeld om het tweede album van Department of Eagles te vormen. Er waren schijnbaar al genoeg opnames voor een schijf voorafgaand aan dat opnameproces. Op de compilatie staan zes volledige songs. Tegen het einde van hun studietijd aan de universiteit legde Rossen in de oefenruimte van de school een reeks korte pianostukken vast. Daar zijn er ook vijf van op dit album terechtgekomen onder de naamgeving ‘Practise room sketch’.

Vooral in de verfijnde, warme vocale harmonieën en de rijke, uitgebreide arrangementen horen we waar ‘Veckatimest’ zijn oorsprong heeft. ‘Sketch 1’ is zelfs een soort vingeroefening voor ‘Easier’. Rossen en Nicolaus flirten duidelijk met vintage Americana en folk evenals de ambitieuze composities van Van Dyke Parks’ ‘Song cycle’. Ze bewegen zich op een ander sonisch territorium en er is veel minder gedaan met elektronica. Opgenomen met brakke lo-fi apparatuur (door Grizzly’s Chris Taylor) is het knap dat het paar het mooi open en niet te geknutseld laat klinken.

In ‘Grand army plaza’ horen we een wankele Arcade Fire en de Beatles en Beach Boys hebben hun vocale sporen nagelaten in ‘Sketch 2’. De sketches zijn vaak schattige, sferische en bijna dwarrelende fragmenten, die het geheel luchtig en sprookjesachtig maken. ‘Flip’ met zijn staccato akoestische gitaarspel en dreigende akkoorden zet het nekvel overeind en ‘While we’re young’ barst verfrissend uit in gruizige energie en melodie en is een opvallend mooie popsong.

Misschien dat deze release wat te vroeg komt in hun korte carrière. Naar verluidt was het ook meer een beslissing van het management dan van de heren zelf deze schijf de wereld in te schoppen. ‘Archive 2003-2006’ blijkt het missende stukje van de Department of Eagles-puzzel. Het vervolledigt de collectie en het laat de muzikale levenswandel en fascinerende beginsels horen van de glorievolle toekomst. Een wondere en onaffe wereld, vol ideeën die hun ultieme creatieve vorm nog moesten krijgen maar al een ferme bak talent tentoonspreiden. Heel interessant en fijn voor obsessief diepgravend uitzoekwerk voor fans van Department of Eagles en Grizzly Bear!

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Department Of Eagles
* Album: Archive 2003-2006
* Record company: Bella Union / V2
* Jaar: 2010
* Track list: Practise room sketch 1 / Deadly Disclosure / While we’re young / Grand army plaza / Practise room sketch 2 / Brightest minds / Practise room sketch 3 / Flip / Practise room sketch 4 (tired hands) / Golden apple / Practise room sketch 5

© Cutting Edge — 21 Jul 2010
images © Bella Union/V2

Link: CD review Department Of Eagles, ‘Archive 2003-2006’ (2010) bij CuttingEdge

Subspecial: Nederlandse acts op SXSW 2010

maart 17, 2010

Nederland levert een reeks muzikale afgevaardigden die het he-le-maal willen gaan maken in Amerika. Naast Elle Bandita, The Black Atlantic, La Melodia, Venus Flytrap, Lucky Fonz III, Laura Jansen, Drive Like Maria en Nobody Beats The Drum, reizen ook zes acts via Crossing Border en de Gemeente Den Haag af naar Austin: John Dear Mowing Club, NiCad, The Deaf, ReBelle, So What en Woot. We pikken er vijf uit.

De 23-jarige Elle Bandita is – naast Anouk – onze enige échte rockbitch. Na deel uit te hebben gemaakt van de meidenrockbands Bad Candy en The Riplets verkoos de Rotterdamse het solopad. In 2005 verscheen haar eerste ep ‘Love juice’. Gewapend met slechts een 4-track cassetterecorder, Flying V-gitaar, drumcomputer en een ruige strot, waarmee ze trashy electropunk uitstootte in een ranzige liveshow zoals we die alleen gewend waren van Peaches, wist deze wervelwind direct te imponeren. Tot ver over de grenzen. Ze tourde drie jaar lang door Nederland en Europa en passeerde langs de grote festivals.

Elle wilde echter een stapje verder. Ze besloot nieuwe songs op te nemen met producers Reyn Ouwehand, Billinger & Marsman en stelde een begeleidingsband samen. Het resultaat: haar debuutalbum ‘Queen of fools’ dat bij PIAS verscheen in 2009. Een album vol uptempo, overrompelende electropop/punkrock dat seks, glamour en een no-nonsense houding ademt. En op de planken dendert ze rebels rond in een überstrak, zeer laag uitgesneden pakje, ondertussen de sterren van de hemel solerend en de longen uit haar dunne lijf schreeuwend, kundig bijgestaan door haar stoere mannenband. Dat moet toch succes gaan hebben daar in Austin, niet?

Woot kun je met gemak onze jongste telgen noemen. De drie getalenteerde tieners die samen de Haagse band vormen wonnen vorig jaar als Concrete de tweede prijs in de nationale schoolbandcompetitie en ze mogen nu al naar SXSW. En dat allemaal terwijl de oudste van de drie bandleden pas achttien jaar is. Concrete is echter ook een succesvolle rapper dus switchten ze over op de naam Woot, naar een overwinningsschreeuw in een populaire videogame, wat zoveel als ‘We own other teams’ betekent. Qua muziek maken ze een fris mengsel van indiepop en rock, waarin je zowel invloeden van Radiohead, The Beatles als Joy Division en Patrick Watson hoort weerklinken. Tegenwoordig leunen ze meer tegen de folk van Fleet Foxes en Grizzly Bear aan. Hun debuut-ep ‘#1’ is inmiddels een feit. Een label is er nog niet, maar wie weet is dat er na hun optredens in Texas wel …

Venus Flytrap loopt al wat langer rond. De vijf heren kwamen elkaar tegen tijdens hun studie aan de kunstacademie en vormen sinds 1996 een band. Sindsdien genieten ze een cultstatus wegens hun spetterende gigs. De Haagse indierockers gaven in 2004 ook al een showcase tijdens SXSW en mogen dit jaar terugkomen. Dat hebben ze te danken aan hun derde album en bescheiden meesterwerk ‘Come with us’ (2007, My First Sonny Weissmuller Recordings), een comebackplaat van jewelste. Venus Flytrap maakt geen makkelijke muziek, maar een hypnotiserende, soms angstaanjagende geluidstrip door een dissonante, caleidoscopische kosmos. Gillende gitaren, noisy muren, strakke baslijnen en pompende drums aangevuld met elektronische soundscapes zonder de melodie te vergeten. Hun grootste muzikale helden zijn dan ook Sonic Youth, Motorpsycho, Steve Reich, Radiohead en de Liars. Niet voor iedereen weggelegd, maar imponeren zullen ze zeker.

De Amsterdamse singer-songwriter Lucky Fonz III, oftewel Otto Fons Wichers, weet altijd iedereen om zijn charmante pink te winden met zijn ontroerende, traditionele blues- en folkliedjes en delicate kamerpop in de lijn van Johnny Cash, Bright Eyes en Badly Drawn Boy. Van straatmuzikant tot één van onze bekendste singer-songwriters, na een Essent Award, gigs tijdens Noorderslag en Lowlands en als muzikale gast in ‘De wereld draait door’. Ook het buitenland is veroverd dankzij intensief touren door Europa, Australië, Zuid-Afrika, Canada en de VS. In Amerika wordt Lucky’s muziek vaker op de radio gedraaid dan in ons land. Na de eerste twee albums ‘Lucky Fonz III’ en ‘Life is short’ kwam in 2009 zijn derde schijf ‘A family like yours’ uit, waarop hij zijn spaarzame benadering inruilt voor een bredere. Een samensmelting van jaren zestig pop, rock-‘n-roll, new wave en flarden house. Een Lucky Fonz III-show schiet heen en weer tussen hartverscheurende melancholie en regelrechte stand-upcomedy. Lucky gaat in Austin vast en zeker nog meer fans vergaren.

La Melodia bestaat uit frontvrouw en MC Melodee en producer en DJ I.N.T. Samen staan ze garant voor warme, soulvolle en old school, edgy hiphop. Denk MC Lyte of Bahamadia meets Madlib en Jay Dilla. De twee ontmoeten elkaar tijdens een party in Eindhoven, waar ze allebei hun ding deden. MC Melodee trok de stoute schoenen aan en greep tijdens I.N.T.’s optreden de microfoon. Hoewel I.N.T er niet bepaald mee opgetogen was, was hij wel onder de indruk van haar skills en de uitbundige reactie van het publiek, dus vroeg hij haar naar zijn studio te komen om wat beats van rhymes te voorzien. En zo begon het avontuur. Nadat hun album ‘Vibing high’ in 2008 in Japan uitkwam op Handcuts/Universal en in de Benelux bij PIAS, tourden ze de aardbol plat. De twee maakten een stevige indruk met hun optreden tijdens het North Sea Jazz Festival in 2009 en na nog een promotour in New York werden ze gevraagd om een showcase te geven tijdens SXSW bij een internationale hiphopavond in Club 115. Het nieuwe album ‘Electronic love’ is er in de lente, de labels zijn aangeschreven en de tour door onder meer Japan, Zuid-Afrika en de VS staat gepland. Hier gaan we meer van horen!

Link: Subspecial Nederlandse acts op SXSW 2010

Link: Special SXSW 2010 bij CuttingEdge

Recensie: Jack Beauregard – Everyone Is Having Fun

mei 23, 2009

jackbeauregard_everonehskNet als de onlangs besproken The Late Call zit dit Nederlands-Duitse duo in de stal van Tapete Records, dus dan weet je op voorhand al dat de muziek in de intieme in plaats van macho hoek zit.

Jack Beauregard is het tweetal Daniel Schaub (zang, gitaar) en Pär Lammers (keys, electronica). De een komt uit Keulen, de ander uit Hamburg, maar ze vonden elkaar op het conservatorium in Amsterdam. (CvA).

Waarom ze zich vernoemden naar een oude western held is niet duidelijk; Jack Beauregard schiet niet met scherp, eerder met softe kogels. Want op hun debuutplaat ‘Everyone Is Having Fun’ staan 12 dromerige en kleine liedjes die op het raakvlak tussen luchtige indie-pop en slimme, vloeiende electronica balanceren.

Er hangt een zweempje sixties, folk overheen. Nergens vliegen de songs uit de bocht, maar alleen sfeervol voortkabbelend doet het ook weer niet helemaal. Af en toe worden de beats en effecten ietsjes opgedraaid. Het zijn geen zwaar ingewikkelde nummers. Vergis je er echter niet in, er is veel aandacht besteed aan de zorgvuldig uitgevoerde, simpele, maar doeltreffende arrangementen en het open, kraakheldere geluid.

De hoogtepunten worden gevormd door het op een prachtige piano-riedel steunende met krautrock omwikkelde ‘Distance In Between’ en het licht dansbare ‘I Admit’. De akoestische en electronische stukken smelten prachtig en op een ogenschijnlijk natuurlijke, pure manier samen. De verhalende, wat sarcastisch-ironische teksten over ‘iedereen die plezier heeft’ worden gezongen met een prettig in het gehoor liggende, laidback melancholieke stem, waarin een beetje een mellow Grandaddy naar voren komt met licht snufje The Postal Service.

De nummers blijven na een paar draaibeurten boeiend en klinken soms bedrieglijk vrolijk, hoewel er onder de oppervlakte geen zonneschijn schuilt, maar hemelse, sussende melodieën. Daardoor is Jack Beauregard misschien toch wat te melancholisch en rustig voor de grote massa en juist weer te weinig wild electronisch om op die momentele golf hipsters mee te varen. Maar dat neemt niet weg dat ze een interessante, knappe debuutplaat hebben gemaakt, die zeker door velen gehoord mag worden.

Download de titeltrack ‘Everyone Is Having Fun’ via de labelsite.

SPINNER SCORE: 76/100

Vers Bloed uit…Reykjavik

april 18, 2009


In ieder stadje een ander… bandje! Maken ze de hipste tunes in Londen? Of gebeurt het nu allemaal in Almere-Buiten? Soms zie je door de bomen het bos niet meer. Wat moet je nou checken? Wij zoeken in alle gaten, in welke uithoek van de aardkloot dan ook naar het heetste nieuwe muzikale talent. Van Lutjebroek tot The Big Apple, van Tokyo tot aan Stadskanaal: in de rubiek ‘Vers Bloed’ biedt Spinner je de helpende hand!

Nu in ‘Vers Bloed’: Reykjavik! Sinds The Sugarcubes en Bjork IJsland op de kaart hebben gezet eind jaren tachtig, begin jaren negentig, komt er een aanhoudende stroom talenten vandaan: van Mum tot Sigur Ros, Minus, Mugison, Gus Gus, Leaves en ga zo maar door. Geheel niet in verhouding staand met de slechts 300.000 bewoners van het eiland eigenlijk. Spinner heeft een paar nieuwe namen gevonden in de hoofdstad om in de gaten te houden.

* Reykjavik!: Maar meteen beginnen met de band die naar de hoofdstad is genoemd. Ja, het is niet allemaal verstild wat hier vandaan komt. Deze IJslanders hebben de emoties voortkomend uit de prachtige, wisselvallige natuur van het eiland weten te vertalen naar vlammende hardcore rock. Brutale nummers met een dikke bite en een vette kick. Een beetje zoals And You Will Know Us By The Trail Of Death in hun beginjaren, dat soort zweterige, snerende en stomende energie en oorverdovend gegil en gegrunt. De komende debuutplaat met de verklarende titel ‘Glacial Landscapes, Religion, Oppression And Alcohol’ die in juni verschijnt, staat er bomvol mee. Check muziek op Reykjavik!’s MySpace site.

* Sin Fang Bous: Is een nieuwe snedige folktronicaband in de lijn van Tunng. Alleen dan minder pop en meer experiment, zoals die band zelf in de begindagen ook wat meer deed. De groep is opgericht door Sindri Már Sigfússon, tevens de man achter Seabear. Hij zocht waarschijnlijk een uitlaatklep voor wat vrolijkere nummers, die hij bij het droevige Seabear niet kwijt kon. De songs op hun net verschenen debuutplaat ‘Clangour’ (Morr) zijn zo fris als een gletsjermeertje. Gekke kampvuurliedjes worden overgoten met knisperende electronica, hier en daar komt een Silver Mount Zion-koortje om de hoek kijken en alle nummers hebben een zwaar aanstekelijk refrein. Erg boeiend, dit Sin Fang Bous! Check muziek op Sin Fang Bous’ MySpace site.

* Mógil: Goed, niet helemaal IJslands, maar de helft van de band komt er vandaan en zij schrijven ook het meeste songmateriaal. Gitarist van dit groepje is Hilmar Jensson, één van de oprichters van het experimentele, muziekcollectief Kitchen Motors uit Reykjavik, en de (soprano) zangeres Heida Árnadóttir. De andere twee – Ananta Roosens (viool) en Joachim Badenhorst (clarinet/sax) – stammen uit België. Het kwartet debuteerde eind vorig jaar met de erg knappe plaat ‘Ró’ (via Radical Duke, het label van Die Anarchistische Abendunterhaltung oftewel DAAU), sfeervol opgenomen in de kerk in Sólheimar (Grímsnes). Mógil omwikkelt oude IJslandse poëtische folkteksten met een mix van klassiek, folk en vrije impro. Dromerig en meeslepend als Rachels! Beluister het nummer ‘Fuglinn I Fjörunni’. Check meer muziek op Mógil’s MySpace site.

* Hjaltalin: Met acht jongens en meisjes is het moeilijk te bepalen of je het nou een klein orkest moet noemen of een uit de kluiten gewassen indie band. Naast de standaard gitaar, drums en bas opstelling maakt de groep gebruik van piano, accordeon, klarinet, cello, viool en fagot. Högni en Sigga’s hemelse vocalen vormen het middelpunt in de theatrale, gedreven kamerorkest popliedjes. Hun debuutplaat ‘Sleepdrunk Seasons’, geproduceerd door Bennie Hemm Hemm (die er ook een veelbelovende 17-koppige bigband a la Sigur Ros en Sufjan Stevens op nahoudt onder zijn eigen naam) en Gunni Tynes van Múm, bevat mooie melodieuze songs in een eclectisch geluid. Het album werd niet voor niets genomineerd voor de Icelandic Music Awards in 2008 en ze deden Eurosonic al aan. Hjaltalin had in eigen land zelfs een klein hitje met het nummer ‘Thu komst vid hjartad í mér’. Check meer muziek op Hjaltalin’s MySpace site.

* Ólafur Arnalds: Is een jonge IJslandse pianist. Met zijn debuut ‘Eulogy For Evolution’ (2007) en de EP ‘Variations Of Static’ gooide de destijds nog maar 21-jarige neo-klassieke producer en songwriter hoge ogen. Bij zijn composities gaan piano en strijkers vaak hand in hand met elektronische geluiden, loops, ambient sounds en beats. Hij mocht al eens mee als support van Sigur Ros. In samenwerking met zijn label Erased Tapes is hij momenteel bezig aan het project ‘Found Songs’, een 7-delige serie waarbij iedere track binnen 24 uur gemaakt en gereleased wordt. Dat kun je dagelijks volgen via Ólafur’s twitter, de track is vervolgens gratis te downloaden. Een bijzonder mannetje dat het experiment graag opzoekt. Check muziek op Ólafur Arnalds’s MySpace site.

Vers Bloed uit Utrecht
Vers Bloed uit Glasgow

Video: The National speelt ‘Dark Was The Night’ bijdrage live

april 13, 2009

The National gaat hun indrukwekkende bijdrage aan die fantastische indie compilatie voor het goede doel, ‘Dark Was The Night,’ op 6 mei live ten uitvoer brengen in de Amerikaanse tv-show ‘Late Night With Jimmy Fallon’, samen met een achtkoppig strijkersgezelschap.

We hebben al een live versie van ‘So Far Around The Bend’ op de kop getikt. Check de video.

De 31-songs tellende verzamelaar ‘Dark Was The Night’ werd geproduceerd door The National’s Aaron en Bryce Dessner. Hun nummer ‘So Far Around The Bend’ is een bijzonder stijlvol gearrangeerd liedje, dat eigenlijk nogal afwijkt van de gebruikelijk stijl van The National. Volgens Aaron had de track dan ook niet op een plaat van de groep gepast. Mooi dat we dan via de dubbel-cd toch van het nummer kunnen genieten.

Bekijk het korte filmpje van de hand van Vincent Moon (inderdaad, de regisseur achter de net verschenen Arcade Fire-docu ‘Mirroir Noir’). De band speelt niet alleen ‘So Far Around The Bend’, maar de broers Dessner doen ook nog een boekje open over de totstandkoming van ‘Dark Was The Night’ en vertellen over het werk van Red Hot in de strijd tegen hiv en aids.

Dat ‘Dark Was The Night’ concept wordt aardig uitgebuit, echter op een goede manier dan wel hè. Drie dagen voor de Jimmy Fallon gig vindt er namelijk een benefietconcert plaats in de Radio City Music Hall in New York – tevens georganiseerd door de Red Hot mensen – waar onder meer bijdragende artiesten als David Byrne, TV On The Radio’s Dave Sitek, Dirty Projectors, Feist, My Brightest Diamond, Sharon Jones & The Dap hun opwachting maken. En natuurlijk is The National zelf ook van de partij.

De indierockers van The National zijn overigens al best ver met het schrijven van songs voor hun volgende album. Begin april starten de opnames in Dessner’s nieuwe homestudio in Brooklyn.

Motel Mozaïque barstensvol talent, wat te gaan zien?

april 9, 2009

Als je niet gaat beuken bij Paaspop, dan kun je nog altijd naar het wat kunstzinniger ingestelde festival Motel Mozaïque komende weekeinde. Buiten dat je kunt overnachten in kunstwerken en bijzondere locaties, kunstenaars en theater ontdekt, maakt je kennis met veel nieuw muzikaal talent. Het programma van de negende editie zit tot de nok toe vol met bands en artiesten die je niet mag missen. Onze tips voor het Rotterdamse festijn, dat donderdagavond (9 april) van start gaat en duurt tot en met komende zondag, met het zwaartepunt op vrijdag 10 en zaterdag 11 april.

* Jóhann Jóhannsson: Een veelzijdig man, die Jóhannsson. Hij organiseert concerten, festivals en exposities voor de Reykjavikse scene, produceert zo her en der platen en runt ook nog het Kitchen Motors label. Net zoals landgenoten Sigur Rós ontgint Jóhannsson het gebied tussen pop en klassiek. De IJslandse componist maakt fragiele, verstilde, introverte en pastorale composities, betoverend dromerig en harmonieus. Dat het bijzonder wordt staat vast, Jóhannsson neemt namelijk een achtkoppig orkest mee, met strijkers, pijporgel, piano en fagot spelers. Check muziek op zijn MySpace stek. Waar: vrijdag 10 april, WATT, 22.30 uur.

* Fever Ray: is natuurlijk de andere helft van Zweedse electro pop tweeling The Knife. Karen Dreijer liet vorig jaar ineens solo van zich horen via de single ‘Slow’ van dEUS. Maar haar eerste gelijknamige plaatje als Fever Ray volgde al snel. Die ligt qua stijl niet zo ver van The Knife verwijderd: prettige electronische beats, ietwat trager dan haar andere vehikel, waardoor onheilspellendere klanken haar intrigerende stemgeluid omwikkelen. Lees de recensie er nog eens op na! Check muziek op haar MySpace stek. Waar: vrijdag 10 april, Rotterdamse Schouwburg, 22.30 uur. Dat wordt dan kiezen geblazen tussen haar en Jóhannsson.

* The Whitest Boy Alive: De Noorse Erlend Øye, tegenwoordig residerend in Berlijn, kennen we natuurlijk van Kings Of Convenience en zijn samenwerking met Röyksopp (‘Remind Me, Poor Leno’, spelen overigens ook), maar met zijn live houseband The Whitest Boy Alive staat hij bekend als één van de beste ter wereld. De net verschenen opvolger ‘Rules’ van hun fantastische debuut ‘Dreams’ staat bol van de stekelige melancholieke tracks. Vrolijke en aanstekelijke deuntjes maken het schier onmogelijk om stil te blijven staan bij de muziek van het – tegenwoordig – viertal. Een losgeslagen frontman, veel impro en zich in het zweet werkende bandleden, dat kun je hiervan verwachten! Check muziek op hun MySpace stek. Waar: vrijdag 10 april, WATT, 00.30 uur.

* BLK JKS: wordt omschreven als één van de nieuwste hypes van 2009 als de Zuid-Afrikaanse TV On The Radio. De eerste EP ‘Mystery EP’ wordt uitgebracht door het prestigieuze Secretly Canadian. Het viertal smelt traditionele township jazz, electrofunk, progrock, afrobeat, reggae en dub op een wonderlijke manier tot een opwindend eigenzinnig geheel. Dit is het vooralsnog enige Nederlandse optreden van de band, dus ben erbij. Zeker als je fan bent van Vampire Weekend en Yeasayer. Check muziek op hun MySpace stek. Waar: zaterdag 11 april, WATT, 20.30 uur.

* Health: artyfarty noise, rauwe synth, spokerige monotone vocalen en kil en waanzinnig drumwerk, dat brengt dit kwartet uit Los Angeles voort. Het debuut werd al eens in zijn geheel geremixt (‘Health/Disco’) en sloeg in als een bom. De nieuwe single ‘Slow’ komt eraan, afkomstig van het tweede album ‘Get Color’ dat in de zomer verschijnt. Je vindt het bloedstollend prachtige noiserock, of je rent van schrik weg van die gekmakende lawine aan geluid. Ondervind zelf live naar welke kant je neigt. Want kiezen zul je, dit is niet voor iedereen weggelegd. Check muziek op hun MySpace stek. Waar: zaterdag 11 juli, WATT kelder, 21.15 uur.

* Tiny Masters Of Today: Aaaach, schattig. De uit New York afkomstige Ivan en Ada zijn nog maar 15 en 13 jaar oud! Het broer/zus duo had zo maar de kroost kunnen zijn van voorbeeld bands als The White Stripes, Sonic Youth en The Hunches. De drummer van Jon Spencer produceerde hun debuut Bang Bang Boom Cake’, waaraan meteen een haffel bekenden meewerkte, waaronder Karen O & Nick Zinner (Yeah Yeah Yeahs). Ze staan hun mannetje, samen weten ze echt wel de broekspijpen flink te laten flapperen met hun straffe punkrock en garage sound. Check muziek op hun MySpace stek. Waar: zaterdag 11 juli, Rotown, 22.15 uur.

* A Certain Ratio: De invloedrijke postpunkgroep werd al in 1977 uit de grond getrokken en bracht albums uit via het legendarische Factory label, waar Joy Division, New Order en Happy Mondays onder meer onderdak hadden. Al bleef A Certain Ratio wat achter op deze namen, ze maakten excellente platen. De Britse groep klinkt wel als Joy Division, alleen dan wat minder zwaarmoedig: dansbare funk wordt gemengd met scherpe punk. In 2008 is er na tien jaar een nieuw album verschenen, ‘Mind Made Up’, dat hier ook binnenkort uitkomt. Check muziek op hun MySpace stek. Waar: zaterdag 11 april, WATT, 22.30 uur.

* Mocky: Dominic Salole, zoals Mocky eigenlijk heet, is een ware geluidskunstenaar te noemen. De Canadees pende mee aan het laatste album van Jamie Lidell en is maatjes met Feist en Gonzales, die beiden ook weer meewerkten aan zijn nieuwste wapenfeit. Mocky komt zijn meer jazzy plaat ‘Saskamodie’, opgenomen door Renaud Letang in de Parijse studio waar ook Serge Gainsbourg en Nina Simone ooit hun platen vastlegden, promoten. Dit keer bediende hij zich van onder meer drums, bas, rhodes, piano, gitaar, percussie, belletjes, een orgel, speelgoed, strijkers en zijn kenmerkende markante raps. Check muziek op zijn MySpace stek. Waar: zaterdag 11 juli, Lantaren/Venster, 00.00 uur.

De expositie rond model Kate Moss ‘Rock ’n Roll Kate’ door popfotograaf Mick Rock is ook een aanrader. Verder gilden we al over A Place To Bury Strangers, Grampall Jookabox en Loney Dear. Ook checken dus. Je kunt nog muziek van alle optredende artiesten beluisteren via de speciaal daarvoor ingerichte Luisterpaal op de MySpace site van Motel Mozaïque. Bekijk het volledige programma en het tijdschema per dag via de officiële festivalsite.

Vers Bloed: Spinner tipt London Calling (1 mei)

april 4, 2009

 

Spinner blikt vooruit op de line-up van het dit jaar driedaags festival London Calling, van 30 april tot en met 2 mei, dat een doorsnede biedt van de beste nieuwe bands en trends vanuit Groot-Brittannië. Er waait meer ‘alternatieve’ dans muziek dan ooit over, maar er is natuurlijk ook veel ruimte voor pop, shoegaze en singer-songwriters naast de talloze dance-acts. We pikken er per festivaldag een paar bands uit. Vorige week bespraken we al vijf acts voor de 30ste, vandaag vier acts die op vrijdag 1 mei in Paradiso op de planken staan.

* The Big Pink: Meesterbrein achter ‘het grote roze’ duo is Milo Cordell. Naast muzikant en zoon van jaren ’60 pop producer Denny is hij ook labelbaas van het hippe Merok, met innovatieve dance-acts als Klaxons en Chrystal Castles. De andere helft is Robbie Furze, ex-gitarist bij electro-punk zanger Alec Empire. Samen maken ze psychedelische muziek die teruggrijpt op de vroege Velvet Underground en 13th Floor Elevators: shoegaze songs waarin galmende, dromerige zang, abstracte effecten en kamerbrede gitaarpartijen zorgen voor een bijna buitenaardse schoonheid. Door de NME redactie verkozen tot beste nieuwkomer en ze toerden al succesvol met TV On The Radio. Waren begin dit jaar te bewonderen bij Eurosonic (Groningen) en komen nu vlammen in Paradiso. Check muziek op The Big Pink’s MySpace stek.

* Grampall Jookabox: Is het muziekproject van de Amerikaan David ‘Moose’ Adamson. Met een viersporen recorder en een drumcomputer ging hij al op jonge leeftijd aan de slag om zijn liefde voor hiphop te vatten in muzikale output. Ondertussen heeft Grampall Jookabox (David plus 1) het op zich genomen om een eigen traditie in de Amerikaanse folk te creëren: Jungle Folk. De hip hop is gebleven maar vermengd met weirde tribaleske ritmes, soms hysterische vocalen, bizarre samples en verknipte indie, punk, soul en blues geluiden. Dat levert een soort vervreemdend en tegelijk ook ultra catchy, overstuurd broertje van Beck op. Het tweede album ‘Ropechain’ verscheen eind 2008, een erg origineel plaatje. Check muziek op Grampall Jookabox’s MySpace stek.

* Passion Pit: Is het werk van singer-songwriter Michael Angelakos, die MGMT’s kosmische caleidoscoop leende en Hot Chip’s gekke inslag voor het zelf geschreven materiaal dat hij thuis opnam met zijn labtop voor de debuut EP ‘Chunk Of Change’. Voor zijn onweerstaanbare electropop zoekt hij de inspiratie bij de klassieke pop van Randy Newman, de soul komt van Stevie Wonder en de synth haalt ‘ie bij Giorgio Moroder. Op dat eerste schijfje laat deze Brit kleurrijke en cerebrale electronica, gelaagde zonnige vocalen, glitchy beats en euforische effecten met een heel aanstekelijke, ritmische ruggengraat horen. De single ‘Sleepyhead’ is zo onderhand een cult hit op internet. Live komt ‘ie met vier andere muzikanten opdraven. Check muziek op Passion Pit’s MySpace stek.

* The Joy Formidable: Begin 2008 ontstond er buzz rondom het drietal, aangevoerd door de blonde zangeres en gitariste Ritzy. Dankzij de talloze draaibeurten van debuutsingle ‘Austere’ door BBC Radio DJ Steve Lamacq stootte de Britten door. Het trio uit Noord-Wales verhuisde al snel naar London om samen met Being Pure At Heart nog beter een ware 90’s noise-pop revival uit de grond te kunnen stampen. Het acht nummers tellende debuutalbum ‘A Ballon Called Moaning’ staat propvol frisse, heldere en melodieuze maar ook fuzzy shoegaze liedjes (we denken gelijk weer aan My Bloody Valentine), die echter ook een fikse scheut Blood Red Shoes felheid geïnjecteerd hebben gekregen. Het zijn stuk voor stuk gevaarlijk catchy dansvloerkrakers. Check muziek op The Joy Formidable’s MySpace stek.

Dananananaykroyd tipten al in Vers Bloed uit Glasgow, zeker zien dus, en Little Boots komen we volgende week op terug in een eigen postje. Want dat is misschien wel de grootste belofte van London Calling 2009. Ook heel hard checken dus. Meer informatie over London Calling op hun MySpace of officiële site. Binnenkort lees je de Spinner tips voor 2 mei.

Naar de vijf eerdere tips
Naar de 2 mei tips

Sparklehorse en Danger Mouse zijn samen iets heel cools van plan…

april 2, 2009

Een paar jaartjes geleden, zo staat me nog bij, had Sparklehorse-frontman Mark Linkous het over een album dat hij aan het maken was met Danger Mouse. De producer (o.a. Beck en Gorillaz) werkte samen met Linkous voor hun album ‘Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain’ (2006). Die bijzondere muzikale samenwerking beviel goed, want de twee bleven samen songs schrijven. Ze hadden zelfs een zangeres in gedachte om hun nummers te vertolken, Nina Persson van The Cardigans.

Eind vorig jaar kwam zanger/multi-instrumentalist Linkous ineens weer op dat verhaaltje terug. Het was niet bij slechts een aantal songs gebleven, maar hij en Danger Mouse (ook de ene helft van Gnarls Barkley) waren bezig met de opnames voor een volledig album als Dangerhorse of Sparklemouse – de naam, daar werd nog over geredetwist.

Linkous vertelde dat hij een paar songs zingt, maar dat het meeste materiaal voor het album een combinatie zou zijn van hem met Danger Mouse aangevuld met diverse gasten voor de backing vocals. Op het lijstje stonden naast Persson namen als Super Furry Animals frontman Gruff Rhys, ex-Grandaddy man Jason Lytle (die binnenkort ook met een nieuwe soloplaat komt) en Vic Chesnutt. De Sparklehorse-man wilde bovendien Cat Power, ex-Pavement spil Stephen Malkmus en The Flaming Lips nog proberen te strikken.

Nu is er een promotionele poster boven komen drijven (met dank aan Pitchfork) waarop staat dat de bewuste release ergens deze zomer gaat verschijnen. De bandnaam-discussie is kennelijk over en door geen van beide gewonnen. Op de poster lezen we namelijk ‘Danger Mouse and Sparklehorse Present: Dark Night Of The Soul’ (overigens niet te verwarren met de geweldige compilatie ‘Dark Was The Night’).

En die gastenlijst, die is alleen nog maar langer en geweldiger geworden! Naast de al genoemden werken tevens PixiesBlack Francis, The Strokes‘ Julian Casablancas, rockheld Iggy Pop, Suzanne Vega en The Shins‘ Jamer Mercer mee. Het is Danger Mouse en Linkous niet gelukt om Cat Power en Malkmus te krijgen, de Flaming Lips wel, maar er staat nog wel een andere naam die nogal opvallend is: David Lynch. Ja inderdaad, die geweldige regisseur achter coole films als ‘Wild At Heart’ en ‘Blue Velvet’ en de weirde tv-serie ‘Twin Peaks’.

We houden je op de hoogte, want er wordt nogal mysterieus gedaan over dit album en de samenwerking. Maar als de plaat daadwerkelijk verschijnt… Die schijf MOET toch wel fenomenaal worden, niet?

Animal Collective live boxset details duiken op via eBay

maart 20, 2009

Als er een testpersing opduikt van een Animal Collective release op veilingsite eBay, dan is dat op zich natuurlijk niet zo’n opvallend nieuwtje. In dit geval betreft het echter niet zo maar een plaatje van het hippe collectief uit Brooklyn, het gaat om de live boxset op het Catsup Plate label waar veel over gekletst is en die al lange tijd verwacht wordt. En via eBay worden ze geveild voor het goede doel!

Het pakketje heet ‘Animal Crack Box’ en omvat drie vinyl langspelers met live materiaal dat is opgenomen op minidisc in diverse locaties gedurende de eerste drie bestaansjaren van de band. Er doen al jaren geruchten de ronde over deze boxset. Het ziet er nu naar uit dat ‘ie er dus ook echt komt. Catsup Plate, die Animal Collective’s ‘Campfire Songs’ album uitbracht, biedt de testpersingen van ‘Animal Crack Box’ op eBay ter verkoop aan.

We weten nooit wat we met testpersingen moeten doen. Redelijk snel nadat we ze hebben goedgekeurd, hebben we de commerciële exemplaren van de plaat, dus de testpersingen belanden doorgaans ergens in een doos. Om te bewaren voor de kleinkinderen of zoiets,” aldus een woordvoerder van het label.

“Voor onze aankomende 3LP boxset van live en onuitgebrachte Animal Collective muziek hebben we dit keer besloten om iets positievers te doen met de testpersingen.De opbrengst komt volledig ten goede aan Dokters Zonder Grenzen om slachtoffers van geweld en andere catastrofes op de aardbol te helpen. Zo’n ‘Animal Crack Box’ is niet goedkoop, maar het geld komt nemen wij aan goed terecht. Dus surf naar eBay en probeer er een te bemachtigen!

De releasedatum voor de echte ‘Animal Crack Box’ is nog niet bekend. Volgens de beschrijving op eBay worden er slechts 1000 van gemaakt en worden die NIET in de winkel verkocht. Tracklisting en waar wat is opgenomen, vind je op de eBaysite.

Beluister de nieuwe Grizzly Bear ‘Cheerleader’: mooooi!

maart 19, 2009

We verwachten net zoveel van de nieuwe Grizzly Bear plaat ‘Veckatimest’ als Animal Collective’s laatst verschenen album ‘Merriweather Post Pavilion’. Een uitmuntende plaat, voor die weinigen die niet weten waar ik het over heb. Er is nu een eerste voorproefje te checken van Grizzly Bear’s nieuwe schijf, het nummer ‘Cheerleader’. En dat liedje stelt ècht nièt teleur! In tegendeel!

‘Cheerleader’ kan de concurrentie met plaatsgenoten Animal Collective prima aan. Nostalgische melodieën uit de beroemde Phil Spector-tijd en een wiegende groove in de smaak van hun live-EP ‘Friend’ favoriet ‘He Hit Me’, een cover van het door Spector geproduceerde The Crystals juweeltje uit 1962.

En main Grizzly Bears Christopher en Edward Droste glimmen oogverblindend in dit nummer. De meeslepende vocalen en het begeleidende hemelse koor klinken als een klok in het psychedelische, intrigerende mengsel. Het draait ook een klein beetje weg van de sound op schitterende voorganger ‘Yellow House’.

‘Cheerleader’ streamt momenteel op Grizzly Bear’s MySpace, maar ook Stereogum heeft ‘em online staan om te downen. Whaaa, geef ons inderdaad maar een plaat vol met dit soort nummers. Poddomme, wat is er toch gaande daar in Brooklyn. Maar wat is het GOED zeg. De dierenbands zijn momenteel heter dan heet. We zullen zoals verwacht toch echt twee hoge posities in de eindejaarslijsten in moeten ruimen. We zijn meteen hongerig naar de rest. ‘Veckatimest’ verschijnt op 26 mei via Warp.

The Breeders brengt nieuwe EP zelf uit

maart 17, 2009

Goh, dat zijn we niet gewend. The Breeders is geenszins een productieve band te noemen. In 19 jaar tijd verschenen er slechts vier albums – stuk voor stuk goeie platen, dat dan weer wel, met als hoogtepunt alt.pop klassieker ‘Last Splash’ – en het is nog maar een jaar geleden dat hun laatste schijf ‘Mountain Battles’ uitkwam. Toch ligt er zeer binnenkort een nieuwe release op ons te wachten.

Het is helaas geen volledig studioalbum, maar wel een EP met vier nieuwe nummers genaamd ‘Fate To Fatal’, die op 21 april verschijnt.

In één song, ‘The Last Time’, horen we de vocalen van notoire brombeer Mark Lanegan terug. Een andere track met de titel ‘Chances Are’ is een cover van reggae goeroe Bob Marley (!), door de band live opgenomen in Steve Albini’s studio in Chicago. Er is ook al een videoclip geschoten voor de derde track ‘Fate To Fatal’, vastgelegd met producer Gareth Parton (The Go! Team, The Pipettes), met het St. Louis roller derby team (een rolschaats-sport) Arch Rival Roller Girls. Het vierde nummer heet ‘Pinnacle Hollow’, verder is daar nog niets over bekend.

De EP ‘Fate To Fatal’ wordt het eerste plaatje dat The Breeders op eigen kracht uitbrengt. De band staat toch onder contract van 4AD? Kim Deal verklaart: “Het lijkt dat we nu, meer dan welke andere periode in het verleden dan ook, muziek zelf naar buiten kunnen brengen, zelf wat cool artwork kunnen uitzoeken, de EP’s zelf kunnen verkopen bij onze shows en via onze website. Maar we gaan ook via de traditionele platenwinkels en andere online verkooppunten. Dus we drukken zo’n duizend 12 inch vinyl plaatjes.”

Het artwork wordt overigens ontworpen door Chris Glass (Wire & Twine, Ohio), kennelijk familie van de Deal’s, die ook wat had te maken met nieuwe logo’s voor Amerikaanse president Barack Obama. Wat hij verzint wordt in elk geval gedrukt op deftig papier.

I Am Kloot werkt met Elbow aan nieuw album

maart 10, 2009

I Am Kloot neemt een nieuw album op samen met vrienden van weleer Guy Garvey en Craig Potter van Elbow. Het indiepop trio uit Manchester, dat de tiende verjaardag vierde met de aankondiging van de nieuwe schijf die eind van het jaar uitkomt, werkte al eerder met het duo. De twee produceerden I Am Kloot’s succesvolle debuut ‘Natural History’ uit 2001 en gaan zich nu op hun vierde plaat genaamd ‘The Sky At Night’ storten.

“Het produceren van ‘Natural History’ is één van de meest bevredigende ervaringen in mijn leven,” vertelt Garvey in een interview, ” dus toen ze ons uitnodigden om deze plaat te produceren was ik enorm verheugd. Dat Craig betrokken is, is perfect, want hij wéét tenminste wat hij doet. Wat betreft de nummers; het zijn John’s beste. Het beluisteren van de demo’s was als het bepoteld worden door dieven op stand. Ik keek naar beneden en mijn hart was weg, èn mijn fucking portemonnee!

De vijf bezetten binnenkort de Moolah Rouge studio in Stockport om ‘The Sky At Night’ op te nemen. Eerst gaat zanger Johnny Bramwell de komende maanden nog wat solo-shows spelen in de UK. Tegen december zal ‘The Sky At Night’ wel uit zijn, dus worden er dan ook toerdata van de Britse band verwacht.

Check nog ff de single ‘Proof’ van I Am Kloot’s eerste album, dan weet je een beetje welke magie Guy en Craig op hun muziek hebben losgelaten. De clip is overigens dodelijk eenvoudig – zo zie je ze maar zelden – en toch ook op één of andere manier erg krachtig. We kijken eigenlijk alleen naar een gezicht. De man houdt zijn ogen gesloten tot John begint te zingen en staart verder gewoon in de camera tot er eindelijk een glimlach om zijn lippen verschijnt en hij zijn dopkes weer tevreden sluit. Echt, meer is het niet. Kijk dan. En toch een prachtvertaling van dat nummer.

Recensie: V/A – Dark Was The Night

maart 7, 2009

Amerikaanse organisatie Red Hot kwam met het idee voor ‘Dark Was The Night’ (4AD), een nieuwe verzamel dubbelcd ten voordele van de strijd tegen Aids, en vroeg de broertjes Aaron en Bryce Dessner van The National om het proces te overzien. Albums voor het goede doel worden altijd met de beste intenties geïnitieerd. Meestal is het resultaat echter zwaar teleurstellend. De uitverkozene namen zien er interessanter uit dan dat het uiteindelijk muzikaal is. Artiesten leveren een oude, verdwaalde track of flauw b-kantje in, of maken er zich met een middle-of-the-road cover vanaf. Gelukkig is de compilatie ‘Dark Was The Night’ daar een hele grote uitzondering op!

Het is een bevlogen, zeer indrukwekkende, meer dan twee uur omvattende verzameling van 31 exclusieve songs. Niet alleen de namen die op de beide hoezen prijken en muzikale bijdrages leverden in de vorm van eigen, veelal ingetogen unieke liedjes, fraaie samenwerkingen en vindingrijke covers omvatten het neusje van de indie scene zalm anno 2008/2009, vooral de Amerikaanse. Maar ze maakten er ook stuk voor stuk, slechts enkele bands daargelaten, iets speciaals van. Sommige overstijgen zelfs hun al geniale niveau.

Vooral de eerste schijf staat bomvol juweeltjes. David ‘Talking Heads‘ Byrne en Dirty Projectors vocalen passen perfect in ‘Knotty Pine’, zoals de stemmen van Death Cab’s Ben Gibbard en Feist naadloos samensmelten in hun schitterende cover van Vashti Bunyan’s ‘Train Song’. Feist’s latere ‘Service Bell’ bijdrage met Grizzly Bear, daar valt de kaak van open zo mooi en ook My Brightest Diamond’s rokerige versie van ‘Feeling Good’ en Yeasayer’s lenige uitvoering van ‘Tightrope’ heft de wenkbrauwen ver omhoog. Het uitwaaierende ‘Sleepless’ van The Decemberists is simpelweg meesterlijk.

Bon Iver levert een schattige song over een klein dorpje in Wisconsin, half cello half electronica duo The Books doet met José González een ijzingwekkende cover van Nick Drake’s ‘Cello Song’, Dessner tekent met Iver voor een van de meest spooky tracks ‘Big Red Machine’, terwijl zijn broer met Antony Hegarty Bob Dylan’s traditionele ballad ‘I Was Young When I Left Home’ heel sober en tragisch opfleurt. Sufjan Stevens mag afsluiten met zijn Castanets versie ‘You Are The Blood’, desolate pianoklanken, minimale electronica sounds en mystieke vocalen zetten de nekharen overeind. Buck 65’s remix van ‘Blood Pt. 2’ is er zo eentje die je kunt skippen…

Schijf twee is iets wisselvalliger dan de eerste, maar niettemin de moeite. Spoon opent met het wat meer ritmische, zwierige ‘Well-Alright’, waarna het zouteloze ‘Lenin’ van Arcade Fire volgt. Vanaf hier is het ofwel mmmm ofwel aardig entertainend. Het niveau zakt een beetje in. De betere tracks komen van New Pornographers (die een van hun bandcollega’s Dan Bejar’s ‘Destroyer’ songs covert), het altijd ontspannen rockende Yo La Tengo, de geile Blonde Redhead & Devastations samenwerking, Riceboy Sleeps (met leden van Sigur Rós) en Gillian Welch samen met Conor ‘Bright Eyes‘ Oberst. En Cat Power klinkt als twee druppels soulvol Janis Joplin water.

Het is eigenlijk gewoon teveel om specifiek te bespreken. De enige minpunten die we kunnen vinden is dat er weinig hip hop op voorkomt, er niet al te uitbundig gerockt wordt en er ook weinig te dansen valt. Maar goed, het is dan ook geen feesten en partijen plaat, echter een echt (f)luisteralbum. Dus trekken die portemonnee en rap. Genieten met volle teugen! ‘Dark Was The Night’ is een meer dan waardige opvolger van Red Hot’s eerdere uitgaves, de Cole Porter coverplaat ‘Red Hot + Blue’ (1990) en ‘No Alternative’ (1993), met Pavement, Sonic Youth, Nirvana en anderen. Die je trouwens ook moèt hebben.

Op de speciale ‘Dark Was The Night’ site beluister je wat tracks en nog meer op de MySpace stek. The National’s bijdrage ‘So Far Around The Bend’ live kun je hier checken.

SPINNER SCORE: 88/100

Nieuwe Wilco cd in aantocht, check ’t eerste nummer live

maart 3, 2009

Wilco fans, klap maar fijn in de handjes van blijheid, want het Amerikaanse zestal aangevoerd door singer-songwriter Jeff Tweedy is nagenoeg klaar met de opvolger van dat fijne pop plaatje ‘Sky Blue Sky’ uit 2007.

Als het voorspoedig gaat, ligt het album – waar flink naar wordt uitgekeken – al in juni in de winkels!

Wilco heeft het grootste deel van de opnames voor het nog titelloze album afgelopen maand in Nieuw Zeeland – waar ze een bijdrage leverden aan de aankomende plaat van Crowded House frontman Neil Finnvastgelegd en maken deze takes momenteel verder af in hun eigen studio ‘The Loft’ in Chicago.

Tweedy is van plan om de nieuwe songs in Los Angeles af te mixen met Jim Scott, die ook verantwoordelijk was voor de productie en aan de knopjes draaien tijdens de opnamesessies. Onder de songtitels vinden we zeer waarschijnlijk ‘Deeper Down’, ‘My Country Has Disappeared’, ‘Sunny Feeling’, ‘One Wing’ en ‘Wilco, the Song’, want deze bracht Wilco onlangs live op de planken van de tv-show ‘The Colbert Report’.

Van één nieuw nummer dat de mannen speelden hebben we een videoclip gevonden: ‘Wilco, The Song’ live. Het klinkt als vanouds goed, dus kom maar op met die plaat!

Motel Mozaique 2009: Fever Ray, A Camp, Loney Dear

maart 2, 2009

Rotterdams festival Motel Mozaique is er bijna klaar voor, de negende editie van 9 tot en met 12 april, met de lancering van een gloednieuwe, fraai ogende website, de aanvulling van de deelnemende podia met locatie WATT en de laatste namen voor de programmaposter.

Tussen de al genoemde bands sprongen Röyksopp, The Whitest Boy Alive, HEALTH, Grampall Jookabox, A Place To Bury Strangers,…And You Will Know Us By The Trail Of Dead en 2 Many DJ’s er vooralsnog uit. Daar komen nog een paar acts bij: ook The Knife-zangeres Karin Dreijer komt haar soloproject Fever Ray laten horen, net als Loney Dear, A Certain Ratio, Nico Muhly, A Camp (met Cardigan-zangeres Nina Persson) en Abattoir Fermé. Er is tevens een expositie rondom – supermodel en ex-Pete Doherty vriendin – Kate Moss, ‘Rock ‘n’ Roll Kate’, door geroemde popfotograaf Mick Rock.

Kunstenfestival Motel Mozaïque heeft dit jaar de Rotterdamse Schouwburg, WATT, Lantaren/Venster, CBK, Rotown, NAi en TENT als festivallocaties. Naast muziek is er ook volop te genieten van beeldende kunst, theater, gidsentochten en de mogelijkheid om op kunstzinnige wijze te overnachten ergens in de stad. De kaartverkoop (dagkaarten, passepartouts, slaapkaarten) is al een tijdje gaande, dus wil je nog, dan moet je opschieten want volgens de organisatie gaan ze vrij hard.

Grizzly Bear’s ‘Veckatimest’ is er eind mei!

februari 15, 2009

Hier zitten we wel een beetje op te wachten, de opvolger van Grizzly Bear’s prachtige plaat ‘Yellow House’ uit 2006 en het doorbraakalbum van Brooklyn’s meest fragiele, fluisterend-zuchtende, experimentele rockband. Warp brengt ‘Veckatimest’ op 26 mei uit.

Neo-klassieke componist Nico Muhly en Beach House zangeres Victoria Legrand schijnen er aan bijgedragen te hebben. En er zijn opnames gemaakt met een kinderkoor, onder leiding van bandlid Chris Taylor, die zich de producer mag noemen. Dat klinkt allemaal als waardevolle aanvullingen op wat al erg mooi klonk. Eerder liet Grizzly Bear weten dat er wordt gemikt op een levendige live sound.

Het album ‘Veckatimest’ is vernoemd naar een klein, onbewoond eiland gelegen aan de kust van Massachusetts. Front Grizzly Bear Ed Droste twitterde het al, inmiddels is het artwork voor de hoes onthuld (zie foto) en de tracklist van ‘Veckatimest’ vrijgegeven:

01 ‘Southern Point’
02 ‘Two Weeks’
03 ‘All We Ask’
04 ‘Fine for Now’
05 ‘Cheerleader’
06 ‘Dory’
07 ‘Ready, Able’
08 ‘About Face’
09 ‘Hold Still’
10 ‘While You Wait For The Others’
11 ‘I Live With You’
12 ‘Foreground’

Als de nummers ook maar half zo goed zijn als op ‘Yellow House’, zijn wij eigenlijk al tevree. Bekijk nog ff een clippie van dat album. Moooooi.

Last van een kloterige Valentijnsdag? Beluister deze MP3-mix

februari 14, 2009

Ja, ook wij zijn in een Valentijnsstemming, maar dan anders… We krijgen er namelijk jeuk van, van dat ‘opgelegde’ liefdesgevoel op deze 14e februari. Dus hadden we gisteren in de aanloop naar al een Top Tien van meest haatdragende liefdesliedjes en pijnlijke break-up songs. Vandaag hebben we van Amerikaanse collega’s Stereogum een prachtige anti-Valentijnsdag MP3-mix om te checken! En die is vooral bedoeld voor muziekliefhebbers die géén toffe V-dag hebben…

Misschien had je gehoopt dat er iemand een spannend kaartje zou sturen, of een mooie bos bloemen. Of een samengestelde mixtape om je te laten zien dat diegene zo van jou en je muzieksmaak houdt. Of misschien heb je gewoon schijt aan V-dag, of zit je lekker in een relatie en heb je er geen behoefte aan. In elk van deze gevallen, niet getreurd, dan download je gewoon zelf deze tegendraadse Valentijns-songs om af te spelen.

Stereogum heeft 13 MP3’s bij elkaar gesmeten van onder meer Florence And The Machine, Black Lips, Vivian Girls, Handsome Furs, Neko Case, Bon Iver en The Decemberists. Nice!

En Def Leppard, bedankt voor de MP3-mix titel ‘Love Bites’…

==> Naar de MP3-mix van Stereogum! Download ze!

Album Stream: Beck covert Dylan, Franz Ferdinand doet Blondie

februari 13, 2009

Covers zijn lang niet altijd een succes. Sterker nog, vaak zijn het misbaksels van de bovenste plank. Je komt zo zelden een ècht geweldige alternatieve versie tegen… laat staan een album vol.

De aankomende War Child compilatie ‘Heroes (Vol 1)’ brengt daar misschien wel verandering in, want er zijn in elk geval een aantal zeer spannende, exclusieve muzikale combinaties op te vinden.

Eigenlijk zou de verzamelaar, ter viering van het 15-jarige bestaan van War Child, in december verschijnen. Het plan om muzieklegendes een favoriete track te laten selecteren uit hun oeuvre en hen een artiest te laten kiezen om er een cover van te maken, bleek meer voeten in de aarde te hebben dan tevoren gedacht. Niet dat de artiesten geen tijd hadden of niet wilden, nee, War Child werd juist overspoeld met aanvragen.

Genoeg om uit te kiezen dus en om lekker selectief te zijn. Er waren tot nu toe zo her en der al drie tracks van de 15 te horen: The Hold Steady cover van Bruce Springsteen’s ‘Atlantic City’, Elbow’s versie van U2’s ‘Running To Stand Still) en TV On the Radio met een interpretatie van David Bowie’s ‘Heroes’ (de titeltrack, hier bij ons te checken). Dat viel allemaal erg goed in de smaak.

Het War Child album verschijnt pas op 16 februari, maar je kunt het album nu in zijn geheel gratis online streamen! Via de MySpace site. De volledige tracklist vind je hiero, met een achtergrondverhaal per nummer. En dan hebben we het naast bovenstaande covers ook over Beck die Bob Dylan’s ‘Leopard-Skin Pill-Box Hat’ onder handen nam (dat rockt als een tiet), of Peaches met een versie van Iggy Pop’s ‘Search And Destroy’, of Hot Chip die Joy Division’s ‘Transmission’ een make-over gaven en ook Franz Ferdinand die ‘Call Me’ van Blondie deed.

Het artwork werd wederom ontworpen door Stone Roses-gitarist John Squire, net als bij de eerdere compilatie ‘Help’ (1995). Via de MySpace kun je ‘Heroes’ meteen bestellen. Daar doe je een duit mee in het goede doelen zakje van War Child.

En laat vooral in een reactie hieronder weten of je vindt dat dit wèl een fatsoenlijk coveralbum is of niet… Of wie een draak van het nummer heeft gemaakt, en welke track als briljant mag worden getagt.

Eerste levensteken Camera Obscura’s ‘My Maudlin Career’

februari 12, 2009

Pas met de derde schijf ‘Let’s Get out Of This Country’ (2006) – en daar wordt overigens Schotland mee bedoeld – kregen de meesten pas in de gaten dat Camera Obscura eigenlijk heel mooie en gevoelige indiepop liedjes schrijft. Die doorbraak is naast goede songs mede te danken aan de productionele capaciteiten van Jari Haapalainen (Peter, Bjorn & John, The Concretes). De Glasgowse band schakelde de Zweed wederom in voor de opvolger en hun debuutalbum bij platenlabel 4AD, ‘My Maudlin Career’, dat op 20 april verschijnt.

Zangeres Tracyanne Campbell omschrijft ‘My Maudlin Career’ als ‘vrij donker’ en ‘brutaal’ van toon. Oei, dat klinkt meteen als ‘rigoreus anders’. Nou, dat valt dus wel mee. In het begin is het inderdaad wat duister, maar zodra Campbell’s stem invalt, valt er ook een fijne hook in en krijgen we toch hoop. Een snufje The Concretes van Haapalainen. Dat brutale vinden we niet echt terug in de Phil Spector-achtige, weelderige badkamer piano klanken…iets meer in de ehm, ‘vette’ gitaarsolo…

Dit voorproefje in de vorm van ‘My Maudlin Career’ is van Camera Obscura’s site te downloaden. De eerste officiële single ‘French Navy’ komt pas op 13 april uit.

Recensie: Animal Collective – Merriweather Post Pavilion

februari 1, 2009

‘Merriweather Post Pavilion’ (naar een openlucht muziekpaviljoen in de staat Maryland) is zo’n album dat net als een kermis carroussel moet blijven draaien, draaien, draaien. Omdat de meesterlijke plaat je telkens optilt, rondslingert en verdwaast achterlaat. Elke duizelingwekkende luisterbeurt onthult weer iets anders en het wordt maar mooier en mooier. Als je het negende studioalbum eenmaal hebt gehoord, wil je een tijdje niet anders dan nog een muntje halen om wéér in die carroussel te stappen. Animal Collective heeft zijn optimale, verslavende en bedwelmende draai gevonden.

De wonderlijke wereld die Animal Collective voor ons, maar ook zichzelf schept, is er eentje waar de indiefreak graag in vertoeft. Het voelt er sprookjesachtig aan, ietwat vervreemdend, echter zo intrigerend dat je er steeds dieper in wilt duiken. We worden er weer kind, betreden onontgonnen gebied, waar men avontuurlijk, experimenteel en speels is. Panda Bear, Geologist en Avey Tare (zonder Deakin’) raakten er eerder zelf ook nog wel eens de weg kwijt en bleven dwangneurotisch te lang hangen in hun creatieve uitspattingen en gefreak, echter hebben nu een genuanceerder, strakker pad gelegd zodat zij en wij minder worden afgeleid door die soms erg verwarrende, extreme gekte (´Feels´ en ´Sung Tong´).

Als je in de ‘Merriweather Post Pavilion’ landschappen rondwandelt doet de omgeving minder psychedelisch aan dan in de ‘Strawberry Jam’ contreien, al blijven uitbundige kleuren door elkaar dwarrelen en zijn de abstracte soundscapes er nog steeds, alleen duidelijker afgetekend. Het Amerikaanse collectief neemt ons aan de hand mee over een onnavolgbaar knap weggetje met 11 stops, waar we aan een opzwepend, eigenzinnig mengsel van (h)eerlijke sixties pop met een warme Beatles jas, dub, hiphop en een snufje folk worden blootgesteld, vergezeld door hemelse (samen)zang.

Het verknipte folkgeluid is uitgegumt en vervangen door originele, electronische sounds en samples, drijvend op tegendraadse over elkaar heen buitelende en nu en dan zeer heftige beats, gelardeerd in schitterende melodieën. Af en toe blijft de wereld ook hangen, in mindblowing repeterende loops en gestapelde geluidjes (‘My Girls’, ‘Guy´s Eyes’) en uitrusten en ontspannend wegdromen is er ook toegestaan (´Bluish´). De zon schijnt overdonderend in het open barstende ´In The Flowers´ en ´Summertime Clothes´ en na een grootse, waanzinnig spetterende finale (´Brothersport´) landen we weer met beide benen op de aardkloot.

Sommigen van de AC-fans haken af, want zij vonden het juist zo cool dat ze er geen bal van begrepen en met de ogen dicht konden baden in die dissonante chaos. Anderen zijn verheugd, want eindelijk kunnen zij ook voorzichtig rondwaren. Het voelt er soms nog steeds ongemakkelijk tegenstrijdig, maar alles vloeit uiteindelijk toch als water door de bergen. Ik hoopte er al op en gelukkig blijkt het ook waar: Animal Collective heeft vooralsnog Dé Plaat Van Het Jaar gemaakt. Maar het is nog vroeg, laten we elkaar aan het eind van 2009 nog even spreken of dat dan nog steeds zo is. Dikke kans van wel…

Sigur Rós geeft gratis verzamelaar bij UK krant weg

januari 31, 2009

Sigur Rós gaat zaterdag 31 januari een slinkse stap maken richting het grote publiek. De IJslandse band geeft de verzamelaar ‘We Play Endlessly’, met negen tracks, gratis weg bij het Engelse dagblad The Independent.

Het opvallende cadeautje kwam tot stand in samenwerking met Q Magazine.

De compilatie omvat een handjevol oudere tracks. Duidelijk om de lezers kennis te laten maken met de band, want er staat geen enkel nieuw nummer op. Natuurlijk neem je dan de populairste songs uit je catalogus, zoals ‘Hoppipolla’ en andere van ‘Takk…’ (2005), ‘Hvarf/Heim’ en ‘Með suð í eyrum við spilum endalaust’ van afgelopen jaar en een track van de EP ‘Ba Ba Ti Ki Di Do’ (2004).

Hadden wij maar dat soort kranten hiero. Eerder haalde het Engelse dagblad dit trucje ook al uit met Prince en Ray Davies. Geen idee of The Independent ook naar ons land wordt gestuurd met die cd erbij. Als je dat wilt weten, moet je even naar een verkooppunt in de buurt. Of laat dat lekker, omdat je toch al alles hebt, en verheug je vast op de live-DVD die ergens later dit jaar uitkomt.

Download Doves eerste ‘Kingdom of Rust’ track

januari 29, 2009

Britpop band Doves heeft de releasedatum bekend gemaakt voor de opvolger van ‘Some Cities’ uit 2005. Hun vierde schijf ‘Kingdom of Rust’ verschijnt op 6 april. De eerste single, de titelsong, een weekje daarvoor.

Het trio uit Manchester heeft een eerste voorsmaakje online gezet. De ‘Kingdom of Rust’ openingstrack ‘Jetstream’ is van hun opgefriste bandsite gratis te downloaden.

Doves’ Jez Williams gaf eerder in een interview aan dat hij vond dat de songs op het nieuwe album “schizofreen, maar ook op een rare manier samenhangend” zijn. Een eerste luisterbeurt van ‘Jetstream’ laat inderdaad een tweeslachtig gevoel achter. Het klinkt aan de ene kant erg lekker, er zit een goeie drive in. Maar het komt aan de andere kant ook weer niet echt van de grond…

Rond de releasedatum geeft Doves een handjevol optredens in de UK en gaat later in de lente een rondje toeren.

Bekijk Animal Collective’s geniale single ‘My Girls’

januari 23, 2009

We raken er maar niet over uitgesproken, het fenomenale album ‘Merriweather Post Pavilion’ van Animal Collective. Voordat de plaat uitkwam werd ‘ie eigenlijk al bejubeld en nu ‘ie uit is krijgt het album zwaar lyrische reviews. Er worden woorden gebezigd als meesterwerk’, ‘verslavend’, ‘geniaal’ en ga zo nog maar even door. Volgende week lees je onze – ongetwijfeld positieve – recensie. Ondertussen is de videoclip van eerste single ‘My Girls’ er om te bekijken.

‘My Girls’, meteen één van de betere tracks van ‘Merriweather Post Pavilion’, heeft een mooi ogende videoclip gekregen. Niet dat er zoveel gebeurd: silhouetten van Panda Bear, Geologist (die een hoofdlamp draagt) en Avey Tare, terwijl hun geanimeerde mondjes meebewegen op de muziek.

De mannen lijken met hun apparatuur in een soort vloeistofdia te staan, waar bovendien vanalles in rondzwemt. Uiteindelijk ‘druppelen’ de Animal Collective leden het beeld uit…

En wat een fijn nummerke is het toch, met handclaps, een aanstekelijke melodie en fraaie samenzang. Naar Paradiso Amsterdam, zeg ik, op 17 maart!

Ex-Grandaddy Jason Lytle komt met solodebuut

januari 17, 2009

Nadat Californische, psychedelische rockband Grandaddy in 2005 uit elkaar viel, ondernam frontman Jason Lytle helemaal in zijn eentje een tournee om zwanenzang ‘Just Like the Fambly Cat’ te promoten. Sinds dat album is het relatief stil gebleven rondom de Amerikaan, afgezien van het pas onlangs verkondigde nieuws dat hij een kleine bijrol speelt op M. Ward’s aankomende schijf ‘Hold Time’. Dat gaat op 19 mei allemaal veranderen.

Dan komt Lytle’s solodebuut ‘Yours Truly, the Commuter’ namelijk uit. Jason heeft stiekem een hanepoot gezet onder een contract bij Anti- en zijn plaatopnames in Montana, waar hij de songs ook schreef, al afgerond. En als we de tracklist van die plaat bekijken, klinken alle songtitels alsof het zo maar Grandaddy nummers zouden kunnen zijn.

Op de website van Anti lezen we een omschrijving van de muziek, waaruit blijkt dat we daar best wel eens meer dan een klein beetje op mogen hopen: “Electronische flarden komen samen met akoestische gitaren en soulvolle piano stukken, daarbij Lytle’s kenmerkende electro-lo-fi sferen recreërend. Het fuzzy rockende ‘It’s The Weekend’ is mooi in balans met het prachtige, hartbrekende van ‘Rollin’ Home Alone’.” Is toch precies Grandaddy of wat?

We moeten nog ff duimen draaien tot we de proef op de som kunnen nemen, maar persoonlijk zou ik het helemaal niet erg vinden als meneer Grandaddy niet zoveel afwijkt van zijn oude bandstijl… Op zijn MySpace site staan twee solosongs, waarvan een veelbelovende – ‘Flying Thru Canyons’ – qua naam overeenkomt met een nummer op ‘Yours Truly, The Commuter’:

01 ‘Yours Truly, the Commuter’
02 ‘Brand New Sun’
03 ‘Ghost of My Old Dog’
04 ‘I Am Lost (And the Moment Cannot Last)’
05 ‘Birds Encouraged Him’
06 ‘It’s the Weekend’
07 ‘Fürget It’
08 ‘This Song Is the Mute Button’
09 ‘Rollin’ Home Alone’
10 ‘You’re Too Gone’
11 ‘Flying Thru Canyons’
12 ‘Here for Good’

We warmen ons nog ff aan de zon van Grandaddy…

Ook Sigur Rós komt met live DVD

januari 6, 2009

In navolging van Arcade Fire en Wilco gaat nu ook Sigur Rós een concertfilm op DVD zetten voor de fans. Het betreft de registraties van twee concerten van de IJslandse band, opgenomen in het Londense Alexandra Palace op 20 en 21 november vorig jaar. De beelden worden momenteel al gemonteerd in het Canadese Montréal.

Vincent Morisset heeft het druk de laatste tijd. De regisseur overzag recentelijk nog de Arcade Fire-documentaire ‘Miroir Noir’ en mag zich nu gaan storten op de DVD van Sigur Rós.

Volgens Sigur Rós is de nieuwe film een fraaie tegenstelling van de documentaire ‘Heima’ uit 2007. Daarin waren de IJslanders op diverse pittoresque plekken in hun thuisland te bewonderen, terwijl ze live hun songs speelden. De ambiance en omgeving vielen prachtig samen met de sprookjesachtige muziek. De concertregistratie zal zich puur richten op de show van Sigur Rós.

De nog titelloze DVD verschijnt ‘ergens’ dit jaar. Of simpelweg zoals de band zelf zegt: ‘Als ie klaar is’.