Posts Tagged ‘IJsland’

Concert: Motel Mozaïque 2010, zaterdag

april 11, 2010

Minder ontdekkingen, toch zeer vermakelijk

Band of Horses, copyright Dirk Sloos

De Motel Mozaïque-festivalganger kon zich zaterdagmiddag verkneukelen aan sessies in de kerk, op het Schouwburgplein hangen en kijken naar het gemêleerde publiek, een gidsentocht ondernemen of zich onderdompelen in kunst. Dat hoort allemaal tot de unieke opzet. Trok je pas ’s avonds weer naar Rotterdam dan begon je vast met Everything Everything (grote zaal Watt), want er hangt een dikke buzz om de vier jochies uit Manchester.

In hun complexe, ritmisch afwisselende popsongs staan de meerstemmige dromerige harmonieën centraal. Ze grijpen ontzettend hoge noten. Het geheel herinnert aan Bloc Party en Foals. Het was een rare keuze om vrij vroeg in de set al de catchy singles ‘Suffragette Suffragette’ en ‘MY KZ, UR BF’ te spelen. Er bleef daarna weinig over om mee te vlammen. De songs vertraagden, bombast stapelde zich op. Juist de uptempoliedjes zijn fris en aanstekelijk. Het is intelligente popmuziek voor jonge enthousiastelingen, want vooraan ontstond een kleine moshpit. Toch staan de Mancunians (***) er nog niet. Het debuut komt half augustus, dus er is tijd om naar een solidere set toe te werken.

LoneLady komt uit dezelfde stad. In haar liedjes klinkt de postpunk van grote eighties-voorbeelden als The Sound door. Nerveuze gitaarriffs, fragmentarische teksten gezongen met onderkoelde stem, leunend op krachtig strak drumwerk. Een in zwarte, hoog opgetrokken leren broek gestoken dude weefde er synth- of andere retrogeluiden doorheen. Door de afstandelijke presentatie en eenvoudig opgebouwde nummers gingen de songs live op elkaar lijken. Dat het gehuurde equipment het even begaf, haalde alle intensiteit weg. LoneLady (**) verliet het Watt-kelderpodium dan ook vroeger dan gepland.

Geeft niks. De Watt-zaal barstte al uit de voegen voor Band of Horses (****). Vanaf het moment dat charismatische frontman Ben Bridwell (tegenwoordig slank, bebaard en getatoeëerd) achter de lapsteel ging zitten en er twee grote hits doorknalden, werden de Amerikanen als helden onthaald. Ook publiekslieveling ‘The funeral’ en pareltje ‘No one’s gonna love you’ werden met verve gebracht en luidkeels meegezongen. Met het open rijke geluid, hecht behendige spel en de schitterende vocalen van Bridwell pakten de heren de zaal overtuigend in. Van volgende plaat ‘Infinite arms’ kwamen halverwege een paar nummers langs. Single ‘Compliments’ rockte behoorlijk, ‘Factory’ was poppy slepend. In de grootse toegift mochten de gitaren nog even gieren, onder meer voor een cover van Yo La Tengo’s ‘Sugarcube’.

Iedereen wilde tegelijk naar Moss in Rotown, dus pikten wij de laatste show van Benni Hemm Hemm (***) mee. IJslander Benedikt H. Hermannsson stond er met vijftien man sterk (vooral koperblazers en een traditionele bandopstelling) en even later komt daar nog eens een uitgebreid gemengd koor bij. Benni zong lyrisch bevreemdend in zijn eigen taal. In het Engels klinkt hij soms als Adam Green. Zijn gebrekkige gebabbel over ‘verdwalen in Milaan’ is innemend. Het beste was om de ogen te sluiten. Ondanks al die mensen was het muzikaal interessanter dan voor het oog. Vrij onnavolgbare sferische composities, een soort fanfare met sprookjesachtige folkinvloeden. Met een feestelijke climax van aanzwellende koorzang, blazers en ‘Lalalalaaa’ stierf het weg.

The Gaslamp Killer (****) sloot het festival ècht af met een dampende set en compleet uit de bol gaand publiek. De organisatie mag zich trots op de borst kloppen. Er werd voor de tweede keer in tien jaar uitverkocht. Een succesvolle editie met genoeg ontdekkingen. Op naar MM11!

Monique van den Boogaard

© Cutting Edge — 12 Apr 2010
images © Dirk Sloos

Link naar verslag & live foto’s Everything Everything, Lonelady, Band of Horses, Benni Hemm Hemm: Concert review ‘Motel Mozaïque 2010, zaterdag’ bij CuttingEdge.nl

Nieuw album Múm is een ode aan het licht

juni 16, 2009

mum_msk

Het IJslandse experimentele popcollectief Múm heeft een nieuw album klaar. Hun vijfde schijf genaamd ‘Sing Along To Songs You Don’t Know’, die op 21 augustus verschijnt bij Morr Music, is een ode aan het licht in al zijn vormen: van een flikkerend lichtpeertje tot de verblindende zon.

Voor de opnames toog Múm naar diverse locaties in verschillende Scandinavische landen, naast de thuishaven ook Estland en Finland. In Estland trok de band zich terug in het afgezonderde dorpje Leigo in een afgelegen blokhut om samen te werken met het koor Suisapäisa Mixed Choir.

De vijfde plaat zou een stuk rustiger, stiller en triestiger moeten klinken dan hun laatste twee albums ‘Summer Make Good’ (2004) en ‘Go Go Smear The Poison Ivy’ uit 2007. Dit keer ligt meer dan ooit de nadruk op de piano, naast vaste ingrediënten als ukelele, gitaren en een strijkensemble.

Op één van de nieuwe songs zou overigens de parkiet van Örvar Þóreyjarson Smárasons ouders te horen zijn, al meezingende met een pianorefreintje. Misschien horen we nog wel meer rare dingen, met songtitels als ‘Kay-ray-ku-ku-ko-kex’ en Hullaballabalú’?

01. ‘If I Were A Fish’
02. ‘Sing Along’
03. ‘Prophecies & Reversed Memories’
04. ‘A River Don’t Stop To Breathe’
05. ‘The Smell Of Today Is Sweet Like Breastmilk In The Wind’
06. ‘Show Me’
07. ‘Hullaballabalú’
08. ‘Blow Your Nose’
09. ‘Kay-ray-ku-ku-ko-kex’
10. ‘Last Shapes Of Never’
11. ‘Illuminated’
12. ‘Ladies Of The New Century’

Vers Bloed uit…Reykjavik

april 18, 2009


In ieder stadje een ander… bandje! Maken ze de hipste tunes in Londen? Of gebeurt het nu allemaal in Almere-Buiten? Soms zie je door de bomen het bos niet meer. Wat moet je nou checken? Wij zoeken in alle gaten, in welke uithoek van de aardkloot dan ook naar het heetste nieuwe muzikale talent. Van Lutjebroek tot The Big Apple, van Tokyo tot aan Stadskanaal: in de rubiek ‘Vers Bloed’ biedt Spinner je de helpende hand!

Nu in ‘Vers Bloed’: Reykjavik! Sinds The Sugarcubes en Bjork IJsland op de kaart hebben gezet eind jaren tachtig, begin jaren negentig, komt er een aanhoudende stroom talenten vandaan: van Mum tot Sigur Ros, Minus, Mugison, Gus Gus, Leaves en ga zo maar door. Geheel niet in verhouding staand met de slechts 300.000 bewoners van het eiland eigenlijk. Spinner heeft een paar nieuwe namen gevonden in de hoofdstad om in de gaten te houden.

* Reykjavik!: Maar meteen beginnen met de band die naar de hoofdstad is genoemd. Ja, het is niet allemaal verstild wat hier vandaan komt. Deze IJslanders hebben de emoties voortkomend uit de prachtige, wisselvallige natuur van het eiland weten te vertalen naar vlammende hardcore rock. Brutale nummers met een dikke bite en een vette kick. Een beetje zoals And You Will Know Us By The Trail Of Death in hun beginjaren, dat soort zweterige, snerende en stomende energie en oorverdovend gegil en gegrunt. De komende debuutplaat met de verklarende titel ‘Glacial Landscapes, Religion, Oppression And Alcohol’ die in juni verschijnt, staat er bomvol mee. Check muziek op Reykjavik!’s MySpace site.

* Sin Fang Bous: Is een nieuwe snedige folktronicaband in de lijn van Tunng. Alleen dan minder pop en meer experiment, zoals die band zelf in de begindagen ook wat meer deed. De groep is opgericht door Sindri Már Sigfússon, tevens de man achter Seabear. Hij zocht waarschijnlijk een uitlaatklep voor wat vrolijkere nummers, die hij bij het droevige Seabear niet kwijt kon. De songs op hun net verschenen debuutplaat ‘Clangour’ (Morr) zijn zo fris als een gletsjermeertje. Gekke kampvuurliedjes worden overgoten met knisperende electronica, hier en daar komt een Silver Mount Zion-koortje om de hoek kijken en alle nummers hebben een zwaar aanstekelijk refrein. Erg boeiend, dit Sin Fang Bous! Check muziek op Sin Fang Bous’ MySpace site.

* Mógil: Goed, niet helemaal IJslands, maar de helft van de band komt er vandaan en zij schrijven ook het meeste songmateriaal. Gitarist van dit groepje is Hilmar Jensson, één van de oprichters van het experimentele, muziekcollectief Kitchen Motors uit Reykjavik, en de (soprano) zangeres Heida Árnadóttir. De andere twee – Ananta Roosens (viool) en Joachim Badenhorst (clarinet/sax) – stammen uit België. Het kwartet debuteerde eind vorig jaar met de erg knappe plaat ‘Ró’ (via Radical Duke, het label van Die Anarchistische Abendunterhaltung oftewel DAAU), sfeervol opgenomen in de kerk in Sólheimar (Grímsnes). Mógil omwikkelt oude IJslandse poëtische folkteksten met een mix van klassiek, folk en vrije impro. Dromerig en meeslepend als Rachels! Beluister het nummer ‘Fuglinn I Fjörunni’. Check meer muziek op Mógil’s MySpace site.

* Hjaltalin: Met acht jongens en meisjes is het moeilijk te bepalen of je het nou een klein orkest moet noemen of een uit de kluiten gewassen indie band. Naast de standaard gitaar, drums en bas opstelling maakt de groep gebruik van piano, accordeon, klarinet, cello, viool en fagot. Högni en Sigga’s hemelse vocalen vormen het middelpunt in de theatrale, gedreven kamerorkest popliedjes. Hun debuutplaat ‘Sleepdrunk Seasons’, geproduceerd door Bennie Hemm Hemm (die er ook een veelbelovende 17-koppige bigband a la Sigur Ros en Sufjan Stevens op nahoudt onder zijn eigen naam) en Gunni Tynes van Múm, bevat mooie melodieuze songs in een eclectisch geluid. Het album werd niet voor niets genomineerd voor de Icelandic Music Awards in 2008 en ze deden Eurosonic al aan. Hjaltalin had in eigen land zelfs een klein hitje met het nummer ‘Thu komst vid hjartad í mér’. Check meer muziek op Hjaltalin’s MySpace site.

* Ólafur Arnalds: Is een jonge IJslandse pianist. Met zijn debuut ‘Eulogy For Evolution’ (2007) en de EP ‘Variations Of Static’ gooide de destijds nog maar 21-jarige neo-klassieke producer en songwriter hoge ogen. Bij zijn composities gaan piano en strijkers vaak hand in hand met elektronische geluiden, loops, ambient sounds en beats. Hij mocht al eens mee als support van Sigur Ros. In samenwerking met zijn label Erased Tapes is hij momenteel bezig aan het project ‘Found Songs’, een 7-delige serie waarbij iedere track binnen 24 uur gemaakt en gereleased wordt. Dat kun je dagelijks volgen via Ólafur’s twitter, de track is vervolgens gratis te downloaden. Een bijzonder mannetje dat het experiment graag opzoekt. Check muziek op Ólafur Arnalds’s MySpace site.

Vers Bloed uit Utrecht
Vers Bloed uit Glasgow

Sigur Rós-frontman releast solo album; zijproject Riceboy Sleeps

april 10, 2009

Frontman van Sigur Rós met die hemelse hoge stem Jón Þór ‘Jónsi’ Birgisson heeft de afgelopen jaren met zijn levensgezel Alex Somers, waarmee hij ook kunst maakt, exposeert en boeken schrijft, gewerkt aan een album onder de naam Riceboy Sleeps. De eerste track daarvan, getiteld ‘Happiness’, is al verschenen op de door ons bejubelde verzamelaar voor het goede doel ‘Dark Was The Night’.

Dat was een heel fijn voorsmaakje, een prettig dromerig nummer met sfeervolle strijkers. Daar krijgen we er meer van op deze schijf. Want de twee namen het album thuis in IJsland integraal met akoestische instrumenten op, met de hulp van het strijkersensemble Amiina – waarmee Sigur Rós vaker samenwerkt – en het Kopavogsdaetur-koor.

Vervolgens zijn Birgisson en Somers samen naar Hawaii afgereist, waar ze de negen tracks hebben bewerkt op een met zonne-energie aangedreven labtop. Jaja, milieuvriendelijke songs ook nog.

Het album gaat gewoon ‘Riceboy Sleeps’ heten en verschijnt op 20 juli. Eerder zijn er al eens twee songs opgedoken van Rice Sleeps, die komen ook op het debuut te staan. Check dus de clips van ‘All The Big Trees’ en ‘Daniell In The Sea’.

Plaatjes Kijken: Björk – Volta

maart 19, 2009

bjork_volta_fronthskl

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Björk – Volta

Het zesde studioalbum ‘Volta’ (Polydor Records), de opvolger van ‘Medúlla’ (2004) van IJslandse zangeres Björk verschijnt op 4 mei 2007. Het is de eerste plaat die deze opmerkelijke dame in zijn totaliteit zelf produceerde en ze werkte voor zeven tracks samen met producer Timbaland. Bovendien schakelde ze een 14-koppig blaasorkest in van alleen maar IJslandse vrouwen, een Afrikaans koor en Malinees Toumani Diabaté. Bjork heeft een aantal podcast online gezet rond de releasedatum, waarin ze uitgebreid verteld hoe ‘Volta’ tot stand kwam. Hier check je de eerste.

Ondanks dat de twee opvallend mooie tracks met Antony Hegarty van Antony & The Johnsons en de eerste – alleen digitaal te downloaden – single ‘Earth Intruders’ het goed deden, viel deze plaat niet zo goed in de smaak bij de fans als alle andere van Björk. Ook de uitgeschreven wedstrijd dat liefhebbers een clip mochten regisseren voor het nummer ‘Innocence’, maakte de muziek niet populairder. En toch werd ‘Volta’ uiteindelijk genomineerd voor een Grammy, stond het album negen weken op één in de Billboard hitlijst en werden de eerste drie maanden zo’n half miljoen exemplaren verkocht.

De albumtitel Volta is volgens Björk voortgekomen uit verschillende betekenissen. Het is zowel de naam van de Italiaanse wetenschapper die de batterij heeft uitgevonden als de naam van een rivier in Afrika als een aangelegd meer genaamd Lake Volta.

Björk staat bekend om haar artistieke hoezen als ook haar uitbundige en extravagante kleding en innovatieve muziekstijl, maar deze albumhoes is wel de weirdste van allemaal. Je zou denken dat de beeltenis in zijn geheel is gephotoshopt, maar dat is niet waar. Dat ‘pak’ waarin Bjork verstopt zit, een soort combinatie van een Chuppa Chup lolly en zo’n typische Russisch poppetje, is een levensecht hol beeldhouwwerk van beroemde mode ontwerper Bernhard Willhelm. De kunstenaar maakte het ontwerp eerst op papier, voordat hij het in deze vorm uitwerkte.

Via het pak aan een ketting kon Björk zich staande houden, terwijl Show Studio-fotograaf Nick Knight er kiekjes van maakte. Parijse ontwerpstudio M/M heeft de uiteindelijke foto gekozen en is er vervolgens mee aan de slag gegaan. Zij besloten om de afbeelding als sticker op een signaal rode hoes te plakken. Binnen in de verpakking zien we nog foto’s van Björk in handgemaakte, uitbundig gekleurde kostuums van The Icelandic Love Corporation.

De speciale digipack uitgave van het album bevat een bonus DVD met de plaat in 5.1 surround geluid en heeft ander artwork. Hoe dat eruit ziet, bekijk je hier. Beide verpakkingen van ‘Volta’, en een dubbel vinyl uitgave, zijn nog altijd gewoon te koop.

Recensie: Lay Low – Farewell Good Night’s Sleep

maart 14, 2009

Lay Low komt uit het prachtige, uitgestrekte IJsland, maar maakt geen muziek in de atmosferische fantasiestijl van Sigur Rós of aapt de experimentele sound van Björk na. Nee, je moet toch echt denken aan Johnny Cash en dan vooral zijn eega June Carter! Want de 26-jarige jongedame Lovísa Elísabet Sigrúnardóttir, die opereert onder de naam Lay Low, heeft een album gemaakt dat zo maar uit een studio in Nashville had kunnen komen.

Dat is wel ff moeilijk te bevatten, want bij IJsland denk je niet direct aan country. Eerder aan sprookjesachtige elfjes en kabouters zoals Anton Piek ze tekende. Wel een verrassende stap na haar debuutalbum ‘Please Don’t Hate Me’ van twee jaar geleden, dat vooral gestoeld was op de blues en folk. Country, hoewel alle ingrediënten in de vorm van een banjo, steelgitaar, wollig orgeltje en een melancholieke snik wel aanwezig zijn, vat Lay Low’s muziekstijl ook niet helemaal samen. Het zijn eerder nachtclub jazzy-achtige easy listening songs met nadrukkelijke, authentieke country-vibes, gezongen met zwoele en tegelijk lieflijke stem.

Zo had het poppy toegankelijke nummer ‘By and By’ had niet misstaan op Emiliana Torrini’s doorbraakplaat ‘Me and Armini’. De hoogvlieger tussen de 11 tracks is echter de intense tranentrekker ‘The Reason Why My Heart’s in Mysery’, een cover van Lefty Frizzell), maar ook het titelnummer en ‘Days Have Been’ blijven goed in de bol hangen.

Sigrúnardóttir nam het album met behulp van een aantal Engelse studiomuzikanten, waaronder pedalsteelgitarist BJ Cole, op in de analoge Toe Rag Studios in Londen. Voor de White Stripes-fans onder ons niet onbekend. Het album is dan ook prachtig mooi, warm en open geproduceerd. Lay Low fluistert bijna in je oor. Daar ligt het dus niet aan dat ‘Farewell Good Night’s Sleep’ een beetje aan je voorbij trekt. De brave songs zijn prima opgebouwd en sfeervol, maar hebben weinig eigen smoelwerk of avontuur in zich. We hadden toch graag een wat opvallendere identiteit door horen klinken.

Lay Low’s poezelige kleine meisjes vocalen en oprechte songs wiegen je langzaam in slaap. Goed om op te zetten als dromerig behangetje.

SPINNER SCORE: 68/100

Sigur Rós voorziet Neil Jordan film van soundtrack

februari 27, 2009

Het ligt nogal voor de hand hè, dat de sprookjesachtige muziek van IJslandse band Sigur Rós verrekte goed past onder een film. We waren dan ook geenszins verbaasd dat die ene scène in de ‘The Life Aquatic’ werd begeleid door hun schitterende track ‘Starálfur’. Een echt kippenvel moment. En meteen het bewijs dat een perfect kloppende match van een wonderschoon meeslepend nummer en prachtig beeld zo’n middelmatige film als deze zelfs omhoog kan halen.

Dat er nog niet meer op waren gekomen, eigenlijk… De muziek van Sigur Rós verdient toch gewoon een te gekke film. Misschien gaat dit ‘em dan worden.

Ierse schrijver/regisseur Neil Jordan, die bekende films als ‘The Crying Game’ en ‘Interview With The Vampire’ op zijn naam heeft staan, heeft toetsenist Kjartan Sveinsson ingelijfd om de soundtrack te creëeren voor zijn aankomende project ‘Odine’. En er komen tevens wat Sigur Rós songs op te staan.

In ‘The Life Aquatic’ werkt Sigur Rós’ zweverige, mysterieuze sound wonderwel met de fantasierijke onderzee shots. Jordan heeft waarschijnlijk ook zoiets in gedachte, als we het plot bekijken van ‘Odine’: “Het verhaal van een Ierse visser, die een vrouw in zijn visnet ontdekt, waarvan hij denkt dat ze een zeemeermin is.”

Kijk, opnieuw water en zee… Het klinkt als een soort magisch-realistische ‘Splash’, een film met Tom Hanks, die in de eighties erg popi was. Colin Farrell speelt de rol van ene Syraceuse in ‘Odine’. Wanneer het allemaal klaar is en bekeken en beluisterd kan worden, is nog niet bekend. Jordan zit nog in de post-productie fase.

Sigur Rós geeft gratis verzamelaar bij UK krant weg

januari 31, 2009

Sigur Rós gaat zaterdag 31 januari een slinkse stap maken richting het grote publiek. De IJslandse band geeft de verzamelaar ‘We Play Endlessly’, met negen tracks, gratis weg bij het Engelse dagblad The Independent.

Het opvallende cadeautje kwam tot stand in samenwerking met Q Magazine.

De compilatie omvat een handjevol oudere tracks. Duidelijk om de lezers kennis te laten maken met de band, want er staat geen enkel nieuw nummer op. Natuurlijk neem je dan de populairste songs uit je catalogus, zoals ‘Hoppipolla’ en andere van ‘Takk…’ (2005), ‘Hvarf/Heim’ en ‘Með suð í eyrum við spilum endalaust’ van afgelopen jaar en een track van de EP ‘Ba Ba Ti Ki Di Do’ (2004).

Hadden wij maar dat soort kranten hiero. Eerder haalde het Engelse dagblad dit trucje ook al uit met Prince en Ray Davies. Geen idee of The Independent ook naar ons land wordt gestuurd met die cd erbij. Als je dat wilt weten, moet je even naar een verkooppunt in de buurt. Of laat dat lekker, omdat je toch al alles hebt, en verheug je vast op de live-DVD die ergens later dit jaar uitkomt.

Ook Sigur Rós komt met live DVD

januari 6, 2009

In navolging van Arcade Fire en Wilco gaat nu ook Sigur Rós een concertfilm op DVD zetten voor de fans. Het betreft de registraties van twee concerten van de IJslandse band, opgenomen in het Londense Alexandra Palace op 20 en 21 november vorig jaar. De beelden worden momenteel al gemonteerd in het Canadese Montréal.

Vincent Morisset heeft het druk de laatste tijd. De regisseur overzag recentelijk nog de Arcade Fire-documentaire ‘Miroir Noir’ en mag zich nu gaan storten op de DVD van Sigur Rós.

Volgens Sigur Rós is de nieuwe film een fraaie tegenstelling van de documentaire ‘Heima’ uit 2007. Daarin waren de IJslanders op diverse pittoresque plekken in hun thuisland te bewonderen, terwijl ze live hun songs speelden. De ambiance en omgeving vielen prachtig samen met de sprookjesachtige muziek. De concertregistratie zal zich puur richten op de show van Sigur Rós.

De nog titelloze DVD verschijnt ‘ergens’ dit jaar. Of simpelweg zoals de band zelf zegt: ‘Als ie klaar is’.