Posts Tagged ‘Groot Brittannië’

Recensie: Various Artists, ‘Moshi Moshi singles club vol. 2’

mei 30, 2010

Als een mixtape met nieuwe hete bandjes

Het idee van Moshi Moshi Records voor Singles Club is uit een prachtgedachte geboren: liefde voor de 7″-single. En zinnig is de ingeving van de twee mannen Stephen Bass en Michael McClatchey achter het coole Engelse platenlabel ook nog eens. Dit platform biedt een opstap aan nieuwe artiesten en het plaatje kan snel de winkels in. Je moet het ijzer smeden als het heet is, nietwaar. De carrières van aanstormende talenten zoals Lykke Li, Kate Nash, Late of the Pier, Friendly Fires werden er succesvol mee gelanceerd. ´Vol. 1´ met singles uit 2006-2008 wordt nu opgevolgd met ´Moshi Moshi singles club vol. 2´. Een verzameling van de 7”’s van 2008 tot nu in chronologische volgorde.

Er zijn behoorlijk wat stijlen door elkaar gepleurd: van garagerock tot elektro/dance en krautrock naar nu-folk. De enige constante is dat het inventieve, opkomende artiesten zijn. Vanaf Florence And the Machines ´Kiss with a fist´, meteen de bekendste track, zijn alle nummers van een hoogstaande kwaliteit. Er zit niets tussen wat je niet lust, het zakt nergens echt in, al zijn er mindere bij (Cocknbullkid en Samuel & The Dragon). Toch is dit een goede manier om intrigerende muziek te leren kennen. Had je de bands zelf al gespot (zo ja congrats, je bent hip en helemaal bij) dan is het nog heel plezierig dat ze samen op één tof schijfje staan. De vibe is over het algemeen ook lekker zomers.

Moeten we er toch een paar bands uitvissen dan raden we je dansvloerschuiver ´Rosenrod´ van Diskjokke aan, het naar het vroege Arcade Fire werk knipogende ´Drowning men´ van Fanfarlo (je denkt serieus even dat je een verloren track te pakken hebt), de momentele hype The Drums met ´Let’s go surfing´ (een Joy Division-baslijn, blij gefluit, een kietelend gitaarrifje, snuifje Beach Boys; poppy en mega aanstekelijk) en het meeslepende ´Into the heart´ van Mirrors.

‘Vol.2’ voelt alsof je weer eens een mixtape met hete bandjes die je gehoord moét hebben, in handen gedrukt hebt gekregen. Dat gevoel spreekt natuurlijk alleen muziekfreaks ‘op leeftijd’ aan, want nowadays hoef je maar op het web te snuffelen en te klikken voor hetzelfde resultaat. Wij zaten vroeger klaar met de cassetterecorder om als een gek op de recordknop te drukken als er een vet nummer voorbijkwam. Die tape kopieerde je dan voor je vrienden. Zo ging dat, samen spannende muziek ontdekken.

Schaf vooral ook ´Vol. 1´ aan, want dan heb je gewoon alle A-kanten van elke single die Moshi Moshi Records ooit de wereld in heeft geslingerd. Dit soort warmhartige initiatieven moeten we koesteren.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band: Various Artists
* Album: Moshi Moshi singles club vol. 2
* Record company: Moshi moshi records
* Jaar: 2010
* Track list: Kiss with a fist – Florence And The Machine / No pins allowed – James Yuill / Gront lys i alle ledd – Casiokids / Good thing it’s a ghost town around – Still Flyin’ / I’m not sorry – Cocknbullkid / Drowning men – Fanfarlo / Rosenrod – Diskjokke / Sex in the city – Bless Beats & Janee feat. Double S/ Swingin’ party – Kindness / Let’s go surfing – The Drums / Into the heart – Mirrors / Diamonds on a boat – Samuel & The Dragon / Silverfish – Signals / Ghost train – Summer Camp

© Cutting Edge — 30 May 2010
images © Moshi Moshi Records

Link: CD review Various Artists, ‘Moshi Moshi singles club vol. 2’  (2010) bij CuttingEdge.nl

Advertenties

Recensie: Graham Coxon – The Spinning Top

juni 27, 2009

grahamcoxon_spinningtophskTerwijl Blur de Britse podia voor het eerst in vele jaren weer afschuimt, komt gitarist/multi-instrumentalist Graham Coxon met zijn nieuwe solo album ‘The Spinning Top’. Zijn inmiddels zevende schijf is naast een echt conceptalbum – 15 songs over het leven van een man vanaf de geboorte tot aan zijn dood – ook een merendeels erg ingetogen plaatje geworden. Veel meer met een folk inslag dan we van hem gewend zijn, want op eerdere werkjes als ‘Happiness In Magazines’ en ‘Love Travels At Illegal Speeds’ was het toch vooral rock wat de klok sloeg.

Weg zijn die schreeuwerige, schokkerige gitaar en punkriffs. Coxon ging op zoek naar zijn tedere kant. En toch is het een rijk plaatje. Dat komt niet zozeer door een uitbundige of uitgebreide instrumentatie, want de basis is eenvoudig weg akoestische gitaar en Coxons speelse, wat nasale en wankele zanglijnen met wat wiegende piano of andere gevoelige invullingen, maar eigenlijk alleen maar door Grahams fenomenale speel technieken. Vooral dat ingewikkelde ‘fingerpicking’ – check vooral het charmante ‘In The Morning’ – geeft de songs wat bijzonders. Daarmee herinnert hij aan de legendarische Bert Jansch.

Neem bijvoorbeeld ‘Feel Alright’, compleet met zijn ‘ba ba ba’ refrein en piano, dat is folk op zijn catchiest. Op ‘Look Into The Light’ lijkt Coxon de wedergeboorte van de fragiele Nick Drake. In ‘Sorrow’s Army’ komt dezelfde spaghetti western vibe terug als bij The Coral en The Zutons en Coxon eindigt op dramatische toon met ‘November’, met sfeervolle, minimale accordeon en gitaarklanken en een prachtig staaltje samenzang.

Slechts vijf tracks vallen buiten de folkboot: zoals het overwegend subtiele, vroege Super Furry Animals-eske popliedje ‘If You Want Me’ waarin plots wat ruiger, fuzzy gerockt wordt, het lekkere swamprockerige, broeierige nummer ‘Dead Bees’ of met calypso percussie gelardeerde ‘Perfect Love’ in de lijn van jaren zestig held Arthur Lee’s ‘Love’.

De eerdere kritiek op zijn wat simplistische teksten, heeft Coxon zich kennelijk aangetrokken. Hij verhaalt hier wel haast literair verantwoord over de liefde, het leven en het overlijden van een mannelijk hoofdpersoon. Al lukt het nog lang niet overal om tot introspectieve zielenroersels te komen zoals Bob Dylan of Drake kunnen (in ‘Perfect Love’ dweilt hij “I met you and you met me/ We sang in perfect harmony”). Zou Coxon misschien last hebben van een midlife crisis?

Onverwachts is een passend woord om ‘The Spinning Top’ mee aan te duiden. Zo verschillend van zijn andere platen en ook op de schijf zelf gaat het best veel kanten op binnen zijn gelegde folky muzikale kader. Het zal niet het ‘kopje thee’ zijn voor elke vroege Coxon fan, maar het is toch zeker wel één van zijn aardigste solo albums tot nu toe. Al willen niet alle songs in de bol blijven haken.

SPINNER SCORE: 78/100

De Blur reünie: live album onderweg!

juni 27, 2009

blur215De Blur reünie tournee trekt goddomme volledig aan onze neus voorbij. Geen enkel optreden in ons land, alleen Groot Brittannië mag zich gelukkig prijzen, naast een enkel festival. Maarrrrr, daar komt enigszins verandering in. Want in plaats van overloos naar wat live clips van de shows op YouTube te kijken en herinneringen op te halen aan die good old days, komt er nu live materiaal van twee aankomende optredens op plaat aan.

De twee Blur gigs in Londons Hyde Park op 2 en 3 juli worden namelijk beide professioneel opgenomen en uitgebracht op een gelimiteerde dubbel-cd en als MP3s. Iedereen die de dubbelaar aanschaft, mag de tracks ook gratis downloaden. De cd bevat tevens live foto’s van de twee optredens.

Dus mocht je nou een ticket hebben voor één van die twee shows – you lucky bastard! – dan laat je natuurlijk van je horen middels een oerkreet tijdens zeg, ‘Tender’. Hoor je jezelf later gewoon terug in de Blur historie en maak je jezelf onsterfelijk tot in de eeuwigheid. Hoe stoer is dat.

De live dubbelaar wordt alleen online uitgebracht. Je kunt ‘em hiero vast bestellen. Op 15 juni is er overigens nog een Blur compilatie verschenen, die ook best aardig in elkaar steekt. Voor de beginners onder ons.

Plaatjes Kijken: Editors – An End Has A Start

juni 11, 2009

editors_theendhasastarthsk

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Editors – An End Has A Start

‘An End Has A Start’, de tweede schijf van de uit Birmingham afkomstige indie postpunk rockband Editors en de opvolger van hun erin knallende debuut ‘The Back Room’ uit 2005, verscheen op 25 juni 2007 (17 juli in de USA). Was die eerste nog een schitterende staalkaart van de platenkasten van de bandleden (zonder ongeïnspireerd kopieergedrag) met songs tjokvol creatieve hooks en vindingrijke wendingen, op de tweede bleek dat Editors was gegroeid naar een eigen geluid (mede te danken aan producer Garret ‘Jacknife‘ Lee, ook de grote man achter Snow Patrol en Bloc Party’s tweede doorbraakplaten).

‘An End Has A Start’ klonk weidser en epischer dan de hermetische, donkere, vaak gejaagde voorganger. Het album was een groot succes met strakke singles als ‘Smokers Outside The Hospital Doors’, de titeltrack en ‘The Racing Rats’ en overtrof het debuut met gemak. De schijf was te vinden in de hogere regionen van vele jaarlijsten, kwam in de UK terecht op de 69ste plek en bereikte de platina status. Aan het einde van 2007 waren er wereldwijd 600.000 exemplaren verkocht. Niet slecht voor een nog redelijk onbekende band.

De albumhoes toont een wazig beeld, waarvan je niet meteen doorhebt wat het voorstelt. Er doemen beelden in ’t hoofd op van grote stadions. Feitelijk is het een verzameling van industriële gebouwen, gefotografeerd door beroemd koppel Bernd & Hilla Becher. Er zijn diverse boeken met hun foto’s van gebouwen en objecten te koop (zie hier).

Hoesontwerper Idris Khan – gevraagd door Editors management – plaatste de diverse foto’s (van onder meer een gasboortoren) digitaal in lagen over elkaar met hulp van de mensen van Tom Hingston Studio in Londen, zodat er een sereen, uit focus lijkend geheel ontstond, wat Idris kenmerkende stijl is. Khan werkt normaal met zwartwit beelden. Dit was het eerste ontwerp waarin hij kleur gebruikte. Bekijk nog wat van zijn ontwerpen op deze website of hier. Er staat veel moois tussen in dezelfde lijn als de Editors hoesafbeelding.

Het lettertype op de cover is eenvoudig, kaal en tevens industrieel gehouden om het desolate concept en de wat afstandelijke aanhorende, slepende muziek te ondersteunen. Alle singles van het album kregen een andere, vergelijkbare prachtige hoes toebedeeld en ook de bandsite werd omgezet naar het ontwerp. Een hele mooie visual die de Editors ‘An End Has A Start’ een extra, passende dimensie meegaf.

Plaatjes Kijken: Gallows – In The Belly Of A Shark

mei 14, 2009

gallows_inthebellyofashsk

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Gallows – In The Belly Of A Shark

Laten we maar eens mooi synchroon een Gallows plaatje uit de kast trekken, gezien ze Band van de Week zijn bij Spinner! We gaan voor de afwisseling voor een single. Gewoon, omdat deze hoes ons zo aanspreekt, meer dan de albumcover eigenlijk. ‘In The Belly Of A Shark’, dat in de zomer van 2007 verscheen, is een van de hoogtepunten op het debuutalbum ‘Orchestra of Wolves’ (2006) van de Britse punkers. Het is de tweede single van de plaat net na de re-release door Epitaph (de oorspronkelijke uitgave was er al in 2005 met een andere cover).

Met deze single wist Gallows naam te maken. ‘In The Belly Of A Shark’ kwam uit als 7 inch plak en als uitklapbare cd-single. Beide hadden een even zo vette papieren omhulsel aan de binnenkant, die ofwel de gekleurde vinylplak of de cd verpakten. De volledige verpakking bekijk je hiero.

De single cover komt van Dan Mumford. Hij deed eerder ook al het artwork voor de hoes van de eerste ‘Orchestra Of Wolves’ release en maakte daarna een gelimiteerde concertposter voor de band voor hun show in de 100 Club in maart 2007. Die bewuste poster beviel Gallows zo goed, dat ze hem vroegen of ze deze als hoes mochten gebruiken voor hun eerste single ‘Abandon Ship’. Mumford vond dat ‘ie er nog wat beters van kon bakken.

Deze eerste single heeft dezelfde omlijsting (layout en verpakking) gekregen van Dan Mumford in het kader van het hooghouden van zijn concept: een spin en een octopus in een wilde zee. Deze – met de haai – vonden wij toch net ietskes gaver. Dan Mumford en de band waren van mening dat ‘Abandon Ship’ goed bij de ruwe bandsound paste, dus kreeg hij alle vrijheid van het label om zijn eerste idee als basis te nemen en verder uit te werken tot de hoes van de tweede single.

Mumford kreeg het voor elkaar om inderdaad een nog sprekendere en spraakmakendere cover te maken. Hij veranderde de karakteristieke, eenvoudige kleurige lijnen (een soort noodles?) in een fantastisch beeld van een haai in een onstuimige zee, die in een schip hapt en een bloedbad aanricht. De naam van de single met het kenmerkende Gallows logo werd als transparante sticker op de hoes geplakt samen met de barcode, om het beeld zo volledig mogelijk en indrukwekkend te houden.

De tweede Gallows schijf ‘Grey Britain’ is onderweg, binnenkort lees je de recensie op Spinner.

The Streets debuteert drie nieuwe nummers via Twitter

april 15, 2009

Britse rapper The Streets aka Mike Skinner heeft misschien wel een primeurtje te pakken: een eerste release via Twitter?

Hij heeft namelijk via zijn Twitter-account laten weten één nieuw nummer per dag te schrijven en op te gaan nemen, en dat meteen vrij te geven via zijn pagina op de micro-blog site. In zijn post van gisterochtend was te lezen: “Ik ga deze week drie nieuwe songs Tweeten. Ik heb geen tijd om te proberen jullie muziek te verkopen. Het verspilt mijn kostbare tijd.”

Kijk, een doorn in het oog van de muziekindustrie, denken wij dan. Hij gaf meteen zijn tijdschema door: “Dag 1 is gemakkelijk. Ik heb er eentje bijna af. Dag 2 ook makkelijk. Dag 3 ziet er wat lastiger uit. Misschien moet ik er eentje posten die totaal shit is.”

OK, weten we precies wat we kunnen verwachten. Tenminste, we weten nog niet of hij zich aan zijn hernieuwde liefde voor de rave heeft gehouden. Dat kun je checken middels zijn eerste track ‘I Love My Phone’, want The Streets heeft de daad bij zijn woorden gevoegd. Download het nummer HIER.

Skinner heeft zijn inspiratiebron voor zijn volgende nummer ook al gevonden. Hij verliet zijn Twitter-account met de woorden dat hij de film ‘Usual Suspects’ aan het kijken was en vervolgens ‘Kevin Spacey inspiration’ (?). Vanavond zullen we het horen, in zijn tweede track.

Update: Het tweede nummer ‘Trust Me’ is nu ook te downloaden (vrijdag 17 april).

Vers Bloed: Spinner tipt London Calling (2 mei)

april 12, 2009

Spinner blikt vooruit op de line-up van het dit jaar driedaags festival London Calling, van 30 april tot en met 2 mei, dat een doorsnede biedt van de beste nieuwe bands en trends vanuit Groot-Brittannië. Er waait meer ‘alternatieve’ dans muziek dan ooit over, maar er is natuurlijk ook veel ruimte voor pop, shoegaze en singer-songwriters naast de talloze dance-acts. We pikken er per festivaldag een paar bands uit. We bespraken dé vijf acts voor 30 april en vier tips voor 1 mei al. Vandaag, vijf acts die op zaterdag 2 mei in Paradiso op de planken staan.

* Chrome Hoof: Begonnen in 2000 als electronische tweemansact van de Londense broers Leo en Milo Smee, zijn er in de loop der jaren steeds meer muzikanten bijgekomen. Tegenwoordig bevolken zo’n tien man het podium en hebben ze een cultstatus bereikt middels de legendarische live shows. De band ziet eruit als een reïncarnatie van het excentrieke Sun Ra Arkestra: ze dragen buitenaardse platinum mantels, worden beschermd door een 3 meter hoge robotram met laserogen en spelen wat ze zelf ‘electro doom space ritual funk’ muziek noemen. Het steekt vrij bizar in mekaar, er zijn invloeden hoorbaar van !!! en Battles, maar ook Funkadelic en Black Sabbath. Chrome Hoof toerde inmiddels met Justice en Klaxons dus ze zijn hard op weg naar een groter publiek. Check muziek op Chrome Hoof’s MySpace stek.

* Frankmusik: Is het soloproject van de jonge Britse dance-zanger, remixer (van tracks van Mika, Radiohead en CSS) en allround wizzkid Vincent Frank uit Londen. Hij is sinds 2007 flink bezig bekendheid te vergaren en dat lukt heel aardig, zeker met zijn hitgevoelige single ‘3 Little Words’: volgens de BBC weer zo’n wonderkind om in de gaten te houden dit jaar. Frank’s debuutalbum ‘Complete Me’, mede-geproduceerd door mixmaster Stuart Price en hier in juni pas uit, staat bomvol energieke disco-pop opgebouwd uit snelle beats, retro-synths en Commodore 64 samples, en glitchy jaren tachtig tunes. Frankmusik biedt een soort krankzinnige cocktail van Mika, The Killers en Calvin Harris. Check muziek op Frankmusik’s MySpace stek.

* Eugene McGuinness: De amper 23-jarige Londenaar weet op een speelse manier vele popmuziekgenres door elkaar te husselen. Hij gooit skiffle, jaren ’30-weemoed, Ierse pubmuziek, Britse vaudeville als Morrissey, The Kinks, Billy Bragg, Syd Barrett, Rufus Wainwright, Beirut, Patrick Watson en wat jeugdige branie in de blender. Dan krijg je een totaal eigenzinnig bruisend brouwsel. De knaap met z’n onschuldige babyface zingt dan ook nog eens met een prettige warme stem en heeft tekstueel iets te melden met slimme en rake typeringen. Zijn debuutplaatje met moderne en tegelijk erg ouderwetse charmante popliedjes komt uit bij Domino Recordings. Check muziek op Eugene McGuinness’s MySpace stek.

* Micachu: Is het alias van de 21-jarige violiste Mica Levi. Ze componeerde een klassiek stuk voor het London Philharmonic, maar ontpopte zich ’s nachts in de Londense underground tot dj en MC. Hiphop, grime en UK garage trokken haar aandacht. De mixtape die ze indertijd op haar MySpace gooide is ondertussen een hebbeding. Op haar hyperkenetische debuut ‘Jewellery’ – gemaakt onder auspiciën van producer Matthew Herbertpakt ze grime, dub, electro, punkinvloeden samen en zet een arsenaal aan nieuwe instrumenten in (al ooit een Nilfisk een song aan horen zwengelen?). Haar stijl is met weinig te vergelijken; dwarse dikke beats, blije melodietjes met super aanstekelijke poprefreinen. Live komt ze met haar begeleidingsband The Shapes opdraven. Check muziek op Eugene Micachu’s MySpace stek.

* Threatmantics: Is geen standaard driekoppige rockband met bas, gitaar en drums, de groep van broertjes Heddwyn en Huw Davies en Ceri Mitchell uit Wales. Nee, deze drie heren maken hun alternatieve rocksongs met viool, gitaar, toetsen en drums. Na twee inslaande singles is het debuut ‘Upbeat Love’ net uit. De plaat laat een volwassen grungetrio anno 2009 horen: hysterische zang, scherpe punkblues riffs en een heel klein beetje warme soul. Hun sound roept herinneringen op aan de Drones, Birthday Party of de Devastations. Threatmantics staat ook op de BBC-lijst van de grootste beloftes! Check muziek op Threatmantics’s MySpace stek.

We hebben al eens een dik artikel geschreven voor The Asteroids Galaxy Tour, die je dus op London Calling ook echt niet mag missen. Meer informatie over alle bands vind je op de MySpace pagina of officiële site van het festival. Lees nog ff de Spinner tips na voor 30 april en 1 mei. Dan ben je volledig voorbereid op London Calling 2009 en heb je geen excuus meer dat je per ongeluk de heetste talenten over het hoofd hebt gezien!

De tips voor 30 april
Naar de 1 mei tips

Bobby Womack werkt mee aan Gorillaz’ aankomend album?!

april 10, 2009

In ‘Gorillaz On My Mind’, Gorillaz’ bijdrage aan de ‘Blade 2’-soundtrack, rapt Redman “Soul survivor, I write With Bobby Womack hands.” Grappig, want het ziet er naar uit dat ‘The Last Soul Singer’ Bobby Womack zelf weer te horen zal zijn op het derde, aankomende Gorillaz album!

Ze belden me onlangs vanuit Londen en zeiden ‘man, we willen graag iets met je doen’,” zo vertelt Womack in een interview. En de Britse groep rondom ex-Blur man Damon Albarn meende dat ook, want er arriveerde een paar dagen daarna een onuitgewerkte track bij Bobby thuis. De al op leeftijd zijnde, Amerikaanse soullegende (sinds de jaren vijftig) snapt er niks van, waarom ze hem nou juist willen hebben voor een nummer.

Nu ik van alle verslavende versnaperingen af ben, denk ik dat ik te burgerlijk ben om te weten waar ze mee bezig zijn. Ik ben er naar blijven luisteren en denk de hele tijd, ‘damn, waarom willen ze mij?’ Het is allemaal nieuw voor me. Wat me overtuigde was mijn dochter, die zei ‘pap, je moet dit doen. Ze zijn geweldig’.”

Gelukkig is Womack’s dochter zo hip dat ze haar beroemde vader kon uitleggen dat de Gorillaz een succesvolle band is bestaand uit werkelijke muzikanten want – echt waar – Bobby dacht dat hij met èchte apen van doen had… “Ik zei nog dat ik met veel mensen heb gewerkt in mijn carrière, maar nog nooit met een gorilla.”

Toen dat misverstand uit de lucht was, heeft Womack de Gorillaz laten weten dat hij mee werkt: “Ik heb ze gebeld en gezegd dat ik wil helpen en met iets goeds wil komen. Ik moet echter wel eerlijk zijn, ik weet echt niet wat je wilt dat ik doe.” Het antwoord van de Britse ‘apen’: “Het gaat over een plastic zee. Stel jezelf voor in een plastic zee en doe wat je moet doen. Wij werken het wel uit.”

Lekker vaag allemaal hè! Maar het wordt vast weer iets wonderlijks of in elk geval interessants, Gorillaz kennende. Wij zien er wel iets in. Wanneer de plaat er is, is nog niet duidelijk. Geschat wordt ergens eind 2009. Eerst komt de langverwachte documentaire ‘Bananaz’ over Britse cartoonband nog uit.

Vers Bloed: Little Boots

april 8, 2009

Achter de naam Little Boots schuilt de 24-jarige Victoria Hesketh uit Blackpool, momenteel residerend in Londen. Ze stak het afgelopen jaar op eigen kracht haar hoofd boven het maaiveld uit middels haar YouTube-kanaal, waar ze verzoekjes incasseerde voor covers van sterren als Haddaway (‘What Is Love’), Girls Aloud, The Human League maar ook MGMT’s ‘Time To Pretend’. Hesketh zingt, bespeelt synthesizers en hanteert het Japanse electronische instrument Tenori-on, de stylofoon en andere gadgets in haar slaapkamer. Op zo’n charmante, aandoenlijke manier, dat ze inmiddels vele fans aan zich heeft weten te binden. Maar zelf maakt ze ook nog eens waanzinnig aanstekelijke electropopliedjes.

Sinds de Britse zich kan herinneren is ze al met muziek bezig. Op 18-jarige leeftijd deed Victoria een doelbewuste poging in de picture te komen door deel te nemen aan de tv-talentshow Pop Idol. Ze viel echter na drie rondes buiten de boot. Zoveel verstand had de jury ervan kunnen we nu zeggen. NOT, want momenteel is ze een van de snelst opkomende Britse acts around.

Na deze teleurstelling besloot Hesketh dan maar haar eigen jazztrio op te zetten, toerde door Europa met een big band en richtte daarna nog haar eigen dancepop band Dead Disco op alvorens een solo carrière te starten als Little Boots – een koosnaampje dat ze kreeg van een vriend, ‘Caligula’ vertaald vanuit het Latijns. In maart 2008 was ze daar ineens met haar eerste hitgevoelige single ‘Stuck On Repeat’, geproduceerd door Joe Goddard van Hot Chip, in eigen beheer uitgebracht op een gelimiteerde 12 inch vinylplak.

Vele oplettende muziekblogs sprongen er direct bovenop, op die kruising tussen een Engelse Kylie Minogue en St. Etienne. Haar tweede single ‘Meddle’, eveneens geproduceerd door Goddard met Greg Kurstin, volgde in augustus. De instant hit kwam dan ook op 7 inch uit bij het 50 Bones label. Die eerste twee nummers en haar YouTube-bezigheden leverden haar in november een optreden op bij het veelbekeken en prestigieuze tv-programma ‘Later With…Jools Holland’.

Eind 2008 begon ze aan haar eerste album, samen met producer Greg Kurstin (The Bird and the Bee). Naar haar debuut ‘Hands’ wordt met hoge verwachtingen uitgekeken. Op 8 juni is het plaatje er via haar nieuwe label 679/Atlantic. De eerste single ‘New In Town’, geïnspireerd door de eerste paar dagen dat Little Boots in Los Angeles was voor de album opnames, verschijnt binnenkort met remixes van onder meer Franz Ferdinand-spil Alex Kapranos, Fred Falke, The Golden Filter en Drop the Lime.

Deze blonde jongedame wordt dus volledig de hemel ingeprezen en van alle kanten opgepikt. Jaarlijks stelt de BBC met behulp van een groep vooraanstaande muziekjournalisten, dj’s en promotors een overzicht samen van het heetste nieuwe Britse talent dat het geluid voor het komend jaar gaat bepalen. Op deze Sound Of 2009 lijst stond Little Boots helemaal boven aan. En dan doen ze natuurlijk niet zo maar. Ook Keane, Mika en Adele hebben deze spot eerder bevolkt.

Little Boots komt als één van de grootste beloftes natuurlijk naar het London Calling Festival op 1 mei. We tipten al diverse acts en de laatste aanstaande zaterdag, maar zoals gezegd: Little Boots verdiende haar eigen post. Misschien wordt de synthpop queen teveel gehyped en misschien gaat ze het toch niet redden, maar vooralsnog is het een heel veelbelovend talentje.

Vers Bloed: Spinner tipt London Calling (1 mei)

april 4, 2009

 

Spinner blikt vooruit op de line-up van het dit jaar driedaags festival London Calling, van 30 april tot en met 2 mei, dat een doorsnede biedt van de beste nieuwe bands en trends vanuit Groot-Brittannië. Er waait meer ‘alternatieve’ dans muziek dan ooit over, maar er is natuurlijk ook veel ruimte voor pop, shoegaze en singer-songwriters naast de talloze dance-acts. We pikken er per festivaldag een paar bands uit. Vorige week bespraken we al vijf acts voor de 30ste, vandaag vier acts die op vrijdag 1 mei in Paradiso op de planken staan.

* The Big Pink: Meesterbrein achter ‘het grote roze’ duo is Milo Cordell. Naast muzikant en zoon van jaren ’60 pop producer Denny is hij ook labelbaas van het hippe Merok, met innovatieve dance-acts als Klaxons en Chrystal Castles. De andere helft is Robbie Furze, ex-gitarist bij electro-punk zanger Alec Empire. Samen maken ze psychedelische muziek die teruggrijpt op de vroege Velvet Underground en 13th Floor Elevators: shoegaze songs waarin galmende, dromerige zang, abstracte effecten en kamerbrede gitaarpartijen zorgen voor een bijna buitenaardse schoonheid. Door de NME redactie verkozen tot beste nieuwkomer en ze toerden al succesvol met TV On The Radio. Waren begin dit jaar te bewonderen bij Eurosonic (Groningen) en komen nu vlammen in Paradiso. Check muziek op The Big Pink’s MySpace stek.

* Grampall Jookabox: Is het muziekproject van de Amerikaan David ‘Moose’ Adamson. Met een viersporen recorder en een drumcomputer ging hij al op jonge leeftijd aan de slag om zijn liefde voor hiphop te vatten in muzikale output. Ondertussen heeft Grampall Jookabox (David plus 1) het op zich genomen om een eigen traditie in de Amerikaanse folk te creëren: Jungle Folk. De hip hop is gebleven maar vermengd met weirde tribaleske ritmes, soms hysterische vocalen, bizarre samples en verknipte indie, punk, soul en blues geluiden. Dat levert een soort vervreemdend en tegelijk ook ultra catchy, overstuurd broertje van Beck op. Het tweede album ‘Ropechain’ verscheen eind 2008, een erg origineel plaatje. Check muziek op Grampall Jookabox’s MySpace stek.

* Passion Pit: Is het werk van singer-songwriter Michael Angelakos, die MGMT’s kosmische caleidoscoop leende en Hot Chip’s gekke inslag voor het zelf geschreven materiaal dat hij thuis opnam met zijn labtop voor de debuut EP ‘Chunk Of Change’. Voor zijn onweerstaanbare electropop zoekt hij de inspiratie bij de klassieke pop van Randy Newman, de soul komt van Stevie Wonder en de synth haalt ‘ie bij Giorgio Moroder. Op dat eerste schijfje laat deze Brit kleurrijke en cerebrale electronica, gelaagde zonnige vocalen, glitchy beats en euforische effecten met een heel aanstekelijke, ritmische ruggengraat horen. De single ‘Sleepyhead’ is zo onderhand een cult hit op internet. Live komt ‘ie met vier andere muzikanten opdraven. Check muziek op Passion Pit’s MySpace stek.

* The Joy Formidable: Begin 2008 ontstond er buzz rondom het drietal, aangevoerd door de blonde zangeres en gitariste Ritzy. Dankzij de talloze draaibeurten van debuutsingle ‘Austere’ door BBC Radio DJ Steve Lamacq stootte de Britten door. Het trio uit Noord-Wales verhuisde al snel naar London om samen met Being Pure At Heart nog beter een ware 90’s noise-pop revival uit de grond te kunnen stampen. Het acht nummers tellende debuutalbum ‘A Ballon Called Moaning’ staat propvol frisse, heldere en melodieuze maar ook fuzzy shoegaze liedjes (we denken gelijk weer aan My Bloody Valentine), die echter ook een fikse scheut Blood Red Shoes felheid geïnjecteerd hebben gekregen. Het zijn stuk voor stuk gevaarlijk catchy dansvloerkrakers. Check muziek op The Joy Formidable’s MySpace stek.

Dananananaykroyd tipten al in Vers Bloed uit Glasgow, zeker zien dus, en Little Boots komen we volgende week op terug in een eigen postje. Want dat is misschien wel de grootste belofte van London Calling 2009. Ook heel hard checken dus. Meer informatie over London Calling op hun MySpace of officiële site. Binnenkort lees je de Spinner tips voor 2 mei.

Naar de vijf eerdere tips
Naar de 2 mei tips

Gorillaz ‘Bananaz’-docu krijgt online, bios èn dvd release

maart 28, 2009

In 2007 werd er al volop geschreven over het bestaan en de komst van ‘Bananaz’, een documentaire over Britse cartoonband Gorillaz, gemaakt en geregisseerd door Ceri Levy. Tevens de producent achter de Blur– docu ‘Starshaped’ uit 1995, dus geen onbekende voor Gorillaz-spil en Blur-zanger Damon Albarn.

Zeer binnenkort kun je de ‘Bananaz’-film, waarin wordt gefocust op de (start van de) samenwerking tussen Albarn en Gorillaz-tekenaar Jamie Hewlett en die beelden toont van hoe het er backstage aan toe ging tussen 2000 en 2006, ein-de-lijk bekijken.

De documentaire ging vorig jaar al wel in première op het Filmfestival van Berlijn, maar is vanaf 20 april ook toegankelijk voor het grote publiek. De langverwachte film beleeft zijn debuut via de flashsite Babelgum en zal daar tot vier weken na de digitale release te zien blijven. Om het extra aantrekkelijk te maken dat je even langssurft lanceert Babelgum een speciaal Gorillaz kanaal, waar live shows, video, games en ander tof spul zal worden vertoond van de band.

De docu gaat in juni tevens in een paar bioscopen draaien en komt dan ook uit op DVD (EMI). In ‘Bananaz’ staan niet alleen de Gorillaz-leden in the picture, maar zijn er gastrollen weggelegd voor Dennis Hopper, De La Soul, Ibrahim Ferrer, Danger Mouse, Dan the Automator, D12, de Pharcyde’s Bootie Brown en Neneh Cherry. Bij de film zit nog een outtakes video getiteld ‘The Bananaz Home Movie Club’.

Na het bekijken van onderstaande trailer, spreken we de hoop uit dat er nog wat coolers verzonnen is door die Levy dan alleen heel veel beelden van een giechelende en gezichten trekkende Damon en co achter elkaar… Anders zijn we toch echt gedwongen de zucht ‘hebben we hier nou zo lang op gewacht?’ te slaken. Dat zou toch jammer zijn.

Warp Records viert 20ste verjaardag groots!

maart 27, 2009

Het Britse electronische muziek en experimentele rock onderkomen Warp Records viert dit jaar zijn twintigste verjaardag. Het prestigieuze label gaat dat heuglijke feit natuurlijk op grootse wijze luister bijzetten. Voor het eind van 2009 komt er dan ook een retrospectieve boxset uit naast een interactief ‘Greatest Hits’ album en geeft Warp een aantal toffe feestjes op drie continenten.

Het leeuwendeel van de bestaansgeschiedenis stond Warp Records vooral bekend als een IDM label, door onderdak te bieden aan bands als Aphex Twin, Autechre, Plaid, LFO en Boards of Canada. De afgelopen jaren breidde het label dat muzikale gebied uit naar meer op instrumenten gerichtte acts als Grizzly Bear en !!!.

Een van de geplande releases voor het 20-jarige jubileum is een luxe boxset met voorheen onuitgebracht archiefmateriaal van Warp’s meest geroemde artiesten. Dan krijg je zoiets als tracks met dikke drummachine beats opgevolgd door de softere tunes van bijv. Maxïmo Park? Kan erg interessant zijn, die gruwelijke tegenstelling.

Er komt ook een compilatie album aan, met tien tracks gekozen door stemmende fans. De rest wordt uitgezocht door Warp mede-oprichter Steve Beckett. Op deze speciale website kun je overigens nog steeds terecht om je voorkeur voor een bepaalde track in te dienen. Op het moment van schrijven staat Aphex Twin’s ‘Windowlicker’ bovenaan de voorlopige Top Tien, opgevolgd door Boards of Canada’s nummer ‘Roygbiv’ en ‘Atlas’ van Battles. Je kunt er tevens persoonlijke berichten en herinneringen over het nummer dat je graag op de compilatie wilt zien achterlaten. Er zit een kansje in dat je omschrijving de verpakking van de verzamelaar haalt, die in de herfst uitkomt.

Dan gaat Warp Records nog een paar coole feestjes geven in vijf steden rond de wereld. Vooralsnog is alleen bekend dat Parijs de verkozene artiesten van het label zal verwelkomen in Cite de la Musique op 8 en 9 mei. Het is een monsterlijk goeie line-up: Aphex Twin & Hecker, Pivot, !!!, Andrew Weatherall en DJ Mujava. Meer namen worden binnenkort vrijgegeven. Het andere festijn vindt in elk geval plaats in thuishaven Sheffield in augustus. Warp beloofd daarnaast ‘muziek, film en kunst installaties’ in New York (juli), Londen (september) en Tokyo (november).

Kaiser Chiefs-drummer schrijft songs voor Duran Duran

maart 26, 2009

Kaiser Chiefs trommelaar Nick Hodgson heeft een paar nummers gepend voor Duran Duran, vooral in de eighties een flinke naam. Producer Mark Ronson is verantwoordelijk voor de uitzonderlijke samenwerking. De liedjes zijn bedoeld voor Duran Duran’s 13e, nog titelloze nieuwe schijf.

Ronson produceert een deel van die plaat. Daar zal hij wel erg verheugd over zijn, want hij heeft meer dan eens aangegeven dat Duran Duran de enige band is die hij ooit heeft aanbeden…

Mark belde de Kaiser Chief vorige week op om te vragen of hij interesse had een song met de band te schrijven: “Hij heeft dat nooit eerder gedaan, omdat hij alleen met Ricky en zijn eigen groep componeert. Maar mij leek het wel een goed plan. Veel nummers die de Kaiser Chiefs maken, hadden 25 jaar geleden niet misstaan op een Duran Duran plaat.”

Hodgson en de Duran Duran-leden werkten zo’n vijf of zes uur met elkaar, waar drie songs uit voort zijn gekomen. Ronson doet ook al een boekje open over de klank van twee van die nummers: “één is vrij rock-achtig, één meer Italo-disco.” Twee van de drie liedjes komen zeker op het album terecht.

Mark Ronson werkt nog tot eind deze week aan de cd, om daarna te vertrekken naar New York. Daar geeft hij – maar ook Santogold en Lady Gaga – een optreden tijdens de opening van modewinkel Topshop op 1 april. Dan moet het dus wel af zijn.

Video: Arctic Monkeys laten wat nieuw werk horen

maart 21, 2009

De Arctic Monkeys nemen een nieuwe plaat op in Londen, hun derde schijf in hun nog korte bestaan. Tussen de bedrijven door is er kennelijk nog genoeg tijd voor grappen en grollen, zo zien we in een vrijgegeven clipje. Maar in deze vier minuten durende video onthullen de Britten ook al wat van hun nieuwe materiaal…

Ongeveer halverwege de clip spelen de Monkeys een nog onuitgebrachte track en ze doen tevens een cover van Lady GaGa’s ‘Poker Face’. We zien bovendien shots van het protest voor de Royal Bank Of Scotland, waar drummer Matt Helders en bassist Nick O’Malley in terecht kwamen tijdens een wandelingetje door Londen.

Matt Helders voorziet de video van commentaar, maar we horen hem ook praten over het nieuwe album dat volgens hem op een paar songs na klaar is. “We zijn nu aan het oefenen, ter voorbereiding op de aankomende opnames. We ronden de plaat in New York af.”

“Ik weet niet hoeveel songs we hebben om op te nemen, maar we hebben een paar nogal verschillende nummers gedaan in vergelijking met de sessies in de woestijn [met Josh Homme]. Dus het wordt interessant.” Helders eindigt de video met de belofte dat er meer updates in beeld zullen volgen vanuit New York. Houden we je aan, Matt! Bekijk het filmpje:

Radiohead wil opnieuw een ‘In Rainbows’ stunt doen

maart 18, 2009

Gitarist Ed O’Brien heeft tegenover de BBC een boekje open gedaan over de plannen van de Britse band voor de rest van het jaar. En die doen ons goed! Want van deze band worden we altijd enthousiast. Radiohead werkt momenteel aan nieuw song materiaal en wil mogelijk al het een en ander uit gaan brengen tijdens een korte zomertournee.

“We werken volop aan nieuwe nummers,” aldus O’Brien. “Binnenkort gaan we nog wat meer opnemen, het is weer business as usual. Komende zomer hopen we nog wat te gaan toeren.”

Dat is goed nieuws, maar waar er wordt getoerd, is nog niet helder. Laten we hopen in ons land! Want Radiohead doet dat natuurlijk vaker, nieuw werk op kleine schaal live uitproberen om de songs verder uit te werken. Dat zagen we vooraf aan de release van ‘Hail To The Thief’ en de laatste schijf ‘In Rainbows’ ook gebeuren. De band gaf destijds twee concerten in onze hoofdstad.

Maar ook over de manier waarop het nieuwe songmateriaal worden uitgebracht, wordt al gedacht. “We hebben een paar ideëen. Net als het geval was met ‘In Rainbows’, maken we de muziek eerst en kijken dan wat we gaan doen. Want binnen een jaar zou dat wel weer anders kunnen zijn. Echter anders wordt het zeker.”

Er zit dus een dikke kans in dat Radiohead opnieuw een intelligente wijze vindt op de songs de wereld in te schoppen. Fans mochten zelf bepalen wat ze aan centjes overhadden voor de digitale release van ‘In Rainbows’ (2007), waarna een dikke fysieke box verscheen, die erg strak verkocht. O’Brien geeft ook aan dat het misschien geen volledig album wordt: “Wellicht willen we slechts twee tracks uitbrengen, kijken wat die veroorzaken en verder zien.”

Wat betreft die korte zomertoer, medio augustus zijn er enkele grote festivals in Europa. We duimen dat we de nieuwe tracks mogen horen. Wellicht dat Zuid-Amerika, waar Radiohead momenteel gigt, al songs te horen krijgt? We houden YouTube voor je in de smiezen…

Solo conceptalbum Blur’s Graham Coxon

maart 16, 2009

Terwijl iedereen reikhalzend uitkijkt naar de grote reünie tournee van Blur deze zomer, komt gitarist/multi-instrumentalist Graham Coxon op 11 mei met een nieuw soloalbum genaamd ‘The Spinning Top’. En zijn zevende plaat is een echt conceptalbum geworden: de 15 songs volgen het leven van een man, van zijn geboorte tot aan zijn dood.

Coxon strikte diverse vocalisten om hun medewerking te verlenen, waaronder Robyn Hitchcock, Danny Thompson en de operasopraan Natasha Marsh. Zijn vriendin Lucy ‘speelt’ de rol van ‘de vrouw’ op het album, dat wederom werd geproduceerd door Stephen Street (The Smiths, Blur).

De plaat is merendeels akoestisch, hoewel er ook wat explosief electrisch gitaarwerk op staat,” aldus Coxon. “Ik wilde laten zien hoe opwindend akoestische instrumenten kunnen zijn, hoe dynamisch en rijk en ruw ze kunnen klinken in een tijd dat akoestische muziek gelijk staat aan lief of sentimenteel.”

‘The Spinning Top’ release wordt op 18 mei opgevolgd door de eerste single ‘Sorrow’s Army’. Vlak daarna geeft Coxon wat incidentele gigs, want later dit jaar gaat ‘ie pas op tournee. Na Blur natuurlijk! In maart geeft Graham al een voorproefje tijdens een showcase van Coxon’s label Transgressive Records tijdens SXSW in Austin, Texas.

Tussen de opnames maken voor zijn eigen schijf door had Coxon overigens ook nog tijd om Pete Doherty te helpen met zijn solo-album ‘Grace / Wastelands’.

Plaatjes Kijken: Aphex Twin – Windowlicker

maart 12, 2009

aphextwin_windowlicker-epkl

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Aphex Twin – Windowlicker

Dit keer eens een EPeetje. En dan pakken we natuurlijk een lekker opruiende. ‘Windowlicker’ is een nummer van de inventieve en baanbrekende electronisch muzikant Richard David James, maar werd toch onder zijn alterego Aphex Twin uitgebracht door Warp Records in 1998. James is naast een vette naam in de electronische scene als artiest – hij begon al op 12-jarige leeftijd met muziek produceren – ook baas van acid house label Rephlex Records. Als Aphex Twin debuteerde hij in ’92 met het eerste volledige album ‘Selected Ambient Works 85-92’. De Brit ging met zijn keyboard en computer veel verder dan de ambient van Brian Eno door het fuseren van weelderige soundscapes met oceanische beats en baslijnen.

Eind jaren negentig werd James zo populair, door releases als ‘Richard D. James Album’ en ‘Expert Knob Twiddlers’ (met U-ziq), dat ‘ie zelfs door de mainstream werd geaccepteerd. Single ‘Come to Daddy’ bereikt in ’97 nog de 36ste plek in de UK hitlijst. Opvolger ‘Windowlicker’ – met naast de titeltrack de nummers ‘Equation’ en ‘Nannou’ – haalt een jaar later zelfs nummertje 16. De redelijk poppy track, opgebouwd met digitale samples en DSP technieken, worden gedraaid op MTV, gebruikt voor o.a. een Mercedes Benz spot en door ‘Windowlicker’ komt James op de cover van de NME. Het is de best verkochte single van de Britse DJ.

Dat succes had ook te maken met de controversiële hoes van de EP. Hoewel The Designers Republic normaal wat smaakvoller materiaal maakt, zijn ze toch de ontwerpers. Ze kregen de al gefotoshopte kiek aangeleverd door befaamd Britse artiest Chris Cunningham. Eén van de invloedrijkste filmmakers van het laatste decennium en geroemd om zijn innovatieve inslag en rustverstorende technologische snufjes en beelden. Perfect voor ‘Windowlicker’ uiteraard, maar hij doet sowieso veel werk voor Warp. Begonnen met de promoclip voor ‘Second Bad Vibe’ van Autechre in ’95 heeft Chris daarna een berg weirde filmpjes gefabriceerd voor bands als Squarepusher, Bjork, Portishead, Madonna en Aphex Twin.

We zien het in witte bikini gestoken, uitdagende en rondborstige lijf van een anonieme dame, met daarop het hoofd van Richard D. James, die glimlachend recht in de camera kijkt. De simpele typografie werd verzonnen door The Designers Republic. Of de hoes sexy is of juist weerzinwekkend schokkend en goor, toen de EP verscheen de twee meest gehoorde reacties, mag je voor jezelf bepalen. Hier heb je nog andere foto… een ander standje.

De hoes is eigenlijk gebaseerd op de bijbehorende ‘Windowlicker’ videoclip, ook door Chris Cunningham. Het is een tien minuten durende parodie op de Amerikaanse gangsta hiphop muziekvideo’s. Twee vuilbekkende mannen zijn in Los Angeles om te windowshoppen naar prostituees. Dan rijdt er een belachelijk lange limousine op hun zwarte Mazda Miata in, waarna ‘James’ uitstapt met twee gemorfde dames. De Franse term voor ‘Windowlicker’ is faire du lèche-vitrine, wat zich vertaald naar het likken van ramen. In het Engels betekent het een mentaal gehandicapt persoon. Iets wat Cunningham een beetje verbeeld. Tel even na hoe vaak het woord ‘fuck’ voorkomt. Abnormaal!

Vers Bloed: de inktzwarte romantiek van John & Jehn

maart 11, 2009

John & Jehn stammen uit Frankrijk, verhuisden naar Parijs en emigreerden vervolgens naar Londen om muzikaal meer indruk te kunnen maken. Als je de naam John & Jehn ziet, denk je bijna aan een olijk duo als de dikke en de dunne aka Laurel en Hardy. Maar dit tegenwoordig Britse tweetal is geenszins met humor bezig, maar met inktzwarte romantiek.

De twee stijlvolle, magere figuren – voor het oog perfect voor een rol in een Franse film-noir – komen er openlijk voor uit. Ja, het is naast een artistiek ook een liefdeskoppeltje. Samen maken ze gelukkig geen kleffe muziek, maar songs waar übercoole cultnamen aan de haren bijgesleept moeten worden om ze te omschrijven.

Zo hebben Serge Gainsbourg en The Velvet Underground een dikke stempel gedrukt op de output van dit muzikale meisje/jongen duo, maar ook The Doors, The Jesus & Mary Chain, Joy Division en The Kills invloeden klinken door in de licht neurotische. kille, rammelende en duistere romantische nummers met een psychedelische gruizige rand. Het songmateriaal is drony, bezwerend maar heeft ook wat poppy dromerigs in zich.

Het gelijknamige, tien songs tellende debuut ‘John & Jehn’ (Faculty/Universal), opgenomen in de Britse hoofdstad, is er nèt en is schattig opgedeeld in een John en Jehn kant van het verhaal. Er is een sowieso een duidelijke rolverdeling voor de twee. Ruige orgelpartijen, diepe basklanken en flarden mondharmonica van Jehn, de noisy distorted gitaarriffs van John, met krakkemikkige beats uit een drumcomputer is zo’n beetje wat je voorgeschoteld krijgt. John praat-zingt onderkoeld afstandelijk en Jehn zorgt voor de sensuele uitstraling en de heze fluisterzang. We kennen er meer hè, waar het principe water en vuur mooi samen gaan (we noemen een Isobel Campbell en Mark Lanegan).

Niet alle nummers zijn nog overtuigend, maar bij singles als ‘Fear, Fear, Fear’, ‘Lady Spider’ en de nieuwste ’20L01′ werkt het hippe nostalgische concept verdomde goed. Op Frankrijk geinspireerde beelden van rode wijn, sigaretten, erotiek en donkere romantiek doemen onherroepelijk op. Live schijnt het ook erg spetterend en bezeten te zijn en daar komt The Kills-vergelijking het meest naar boven. 14 januari 2009 stonden ze nog op de planken tijdens Noodlanding. Dat concert kun je nog heel even terugkijken via Fabchannel, dat er vrijdag de 13e maart de stekker uittrekt. Daarna bij Eurosonic en een paar maanden eerder werden ze bejubeld tijdens London Calling.

John & Jehn maken verslavende filmnoir-pop die supercool is. Een duo om fiks in de gaten te houden dus! Check wat van hun briljantie op hun MySpace stek of bekijk deze videoclip.

Thom Yorke remixt DOOM materiaal

maart 11, 2009

Radiohead genie Thom Yorke is kennelijk een groot liefhebber van de muziek van het immer bemaskerde, underground rap icoon DOOM (voorheen met ‘MF’ voor zijn naam). We hadden het kunnen weten na de vernoeming van ‘Meat Grinder’, een nummer afkomstig van de DOOM/Madlib samenwerking ‘Madvillain’, op zijn Grammy uitreiking poster. Klinkt wel spannend. Yorke’s visie op ‘Gazzillion Ear’ komt helaas echter niet terecht op het fysieke album, maar de remix krijg je exclusief als bonustrack gratis bijgeleverd, als je DOOM’s plaat download van i-Tunes. ‘Born Like This’ verschijnt op 24 maart.

Yorke’s momentele rapheld komt later deze maand met zijn langverwachte comeback album ‘Born Like This’. Thom heeft één van de nieuwe tracks van die plaat, genaamd ‘Gazzillion Ear’, geremixt.

Nog ff wat anders. De USC Marching Band, je weet wel de drumband achter Radiohead bij ’15 Step’ tijdens hun recente Grammy optreden, heeft een bijna negen minuten durende videoclip online gezet met beelden van de repetities en voorbereidingen voor de grote show. Hoogtepunten: het uitzoeken van het ritme, meester snarenplukker Johnny Greenwood blijkt opvallend strict georganiseerd, Yorke doet zijn kronkelige podiumdansje ook tijdens repetities en iemand die de nieuwe U2 “maar middelmatig vindt”. Best leuk tijdverdrijf…toch.

Sellaband van de week: Voodoo Johnson

maart 10, 2009

Deze week in de Sellaband Sixpack: Pandagod, Bench Grinder, The Stetz, Voodoo Johnson, Essentia en Humus.

Sellaband van de week is dit keer Voodoo Johnson. Dit hard rockende vijftal stamt uit Birmingham (Midlands, in het Verenigd Koninkrijk). Sinds 2006 werken ze hard aan het vestigen van hun sleazy naam met hun vintage rock songs, bezongen met ruwe strot door frontman Kev Bayliss.

Voodoo Johnson heeft een vettige, pure sound die decennia overspant. Van de royale bluesrock van Led Zeppelin en Black Sabbath naar de grootse stadionvullende riffs van Guns N’ Roses en de donkere sfeer van Alice In Chains, tot de spetterende groove van Queens Of The Stone Age.

De stoere retrorockers zijn niet geïnteresseerd in looks of gimmicks, alleen in goeie muziek en veul speulen. Gezien hun lange toerlijst, lukt dat ook aardig. Zo stonden ze al eens in het voorprogramma van Duff McKagan’s Loaded (Guns N’ Roses/Velvet Revolver), Valient Thorr, Tokyo Dragons en oude helden Hawkwind.

Voodoo Johnson behaalde ook de finale van KERRANG MCN na zo’n 500 andere acts uit de UK achter zich te hebben gelaten. Door de vele stomende gigs alleen al was de band in staat 1000 exemplaren van hun ‘II’ EP (februari 2008) te verkopen. De tweede EP ‘Into The Red’ met grote thema’s als verlies, spijt en wraak verscheen amper een jaar later, begin dit jaar. Een naam als Gavin Monaghan (Kings of Leon, Editors, Ryan Adams) tekende voor de productie.

Voodoo Johnson heeft wat in zijn mars en is dus al goed op weg – staat zo’n beetje op de rand van de doorbraak – maar kan jullie hulp nog hard gebruiken. De Britten blazen de klassieke rockformule nieuw leven in. Zelfs Bruce Dickinson van Iron Maiden geeft de band zijn goedkeuring. Dus kopen die parts, hiero! Raaawwwwwwk!

I Am Kloot werkt met Elbow aan nieuw album

maart 10, 2009

I Am Kloot neemt een nieuw album op samen met vrienden van weleer Guy Garvey en Craig Potter van Elbow. Het indiepop trio uit Manchester, dat de tiende verjaardag vierde met de aankondiging van de nieuwe schijf die eind van het jaar uitkomt, werkte al eerder met het duo. De twee produceerden I Am Kloot’s succesvolle debuut ‘Natural History’ uit 2001 en gaan zich nu op hun vierde plaat genaamd ‘The Sky At Night’ storten.

“Het produceren van ‘Natural History’ is één van de meest bevredigende ervaringen in mijn leven,” vertelt Garvey in een interview, ” dus toen ze ons uitnodigden om deze plaat te produceren was ik enorm verheugd. Dat Craig betrokken is, is perfect, want hij wéét tenminste wat hij doet. Wat betreft de nummers; het zijn John’s beste. Het beluisteren van de demo’s was als het bepoteld worden door dieven op stand. Ik keek naar beneden en mijn hart was weg, èn mijn fucking portemonnee!

De vijf bezetten binnenkort de Moolah Rouge studio in Stockport om ‘The Sky At Night’ op te nemen. Eerst gaat zanger Johnny Bramwell de komende maanden nog wat solo-shows spelen in de UK. Tegen december zal ‘The Sky At Night’ wel uit zijn, dus worden er dan ook toerdata van de Britse band verwacht.

Check nog ff de single ‘Proof’ van I Am Kloot’s eerste album, dan weet je een beetje welke magie Guy en Craig op hun muziek hebben losgelaten. De clip is overigens dodelijk eenvoudig – zo zie je ze maar zelden – en toch ook op één of andere manier erg krachtig. We kijken eigenlijk alleen naar een gezicht. De man houdt zijn ogen gesloten tot John begint te zingen en staart verder gewoon in de camera tot er eindelijk een glimlach om zijn lippen verschijnt en hij zijn dopkes weer tevreden sluit. Echt, meer is het niet. Kijk dan. En toch een prachtvertaling van dat nummer.

Wat is de deal met die Razorlight en Blur drummers?

maart 6, 2009

Veel drummers dromen van zo’n muzikantenleven, lekker meppen bij een succesvolle band, platen maken en toeren om zo je centjes plezierig te verdienen. Maar zowel de drummer van Razorlight als die van Blur houdt er andere plannen op na. Ze stappen er allebei uit. Eentje gaat nog wel door in de muziek, de andere verkiest een totaal ander pad…

Om te beginnen met Andy Burrows van Razorlight, hij heeft zijn Engelse bandkompanen per direct de rug toegekeerd. We begonnen begin deze week al wat te vermoeden, toen ene David ‘Skully’ Sullivan-Kaplan ineens de drumkruk bevolkte tijdens een gig in Wolverhampton op 2 maart. Waar was Burrows gebleven? En how come dat die Skully alle nummers zo maar feilloos mee kon drummen? Omdat de beslissing dat Burrows weg ging kennelijk bij hen al bekend was?

Andy Burrows geeft “persoonlijke redenen op” als oorzaak van zijn vertrek. Wat ‘ie gaat doen, is niet helder. We weten alleen dat Burrows vorig jaar een soloalbum heeft uitgebracht, getiteld ‘The Colour Of My Dreams’, dus wellicht kiest hij ervoor om in zijn uppie verder te gaan. Skully blijft in elk geval de live-drummer bij Razorlight tot eind 2009.

Zoals dat hoort, lovende afscheidswoorden over Burrows op de officiële bandsite. Natuurlijk ‘was hij een goede vriend’, ‘zijn ze trots op wat ze samen hebben gedaan’ en ‘zullen ze hem missen’. Na de ‘Slipway Fires’-tournee werkt Razorlight verder aan het vierde album. Of invaller Skully een blijvertje is, valt te bezien.

En we waren nog wel zo blij met het veelbelovende nieuws dat Blur deze zomer weer gaat toeren en met nieuw materiaal op de proppen komt. Echter ook hier gooit de drummer roet in het eten. Dave Rowntree dwarsboomt de kans op een mogelijke definitieve comeback van de Britse groep in originele bezetting, want hoewel hij nog braaf meedoet tijdens de reünieconcerten, wil hij in de herfst zijn drumstokken aan de wilgen hangen.

Meneer wil namelijk advocaat worden. En dat gaat natuurlijk helemaal niet samen met een heftig rocksterren bestaan en trips rond de wereld om shows te spelen. Dave is de laatste jaren kennelijk druk bezig geweest zich om te scholen van drummer tot strafrechtadvocaat en heeft ook al een stageplek gevonden bij een bekende Londense advocatenfirma waar hij momenteel een dagje in de week mee mag kijken. Wie had dat nou gedacht, dat Dave Rowntree een carrière in de rechtspraak ambieert…

Recensie: Action Beat – The Noise Band From Bletchley

maart 4, 2009

Deze jonge dudes van Action Beat stammen uit Bletchley, een dorpje onder de rook van het Britse Milton Keynes. Zie je de hoes van hun tweede plaat voor het eerst – met daarop de ontblote bovenlijven van een boel muzikanten in de buitenlucht die ogenschijnlijk helemaal uit hun naad gaan en een berg instrumenten er omheen verzameld tegen een achtergrond van een groot groen monster, wat overigens een kunstwerk blijkt te zijn – dan denk je dat je met een freakfolk gezelschap te maken hebt. Kom je even snel op terug bij een eerste luisterbeurt. Het blijkt een niets ontziend noiserock/no wave punk ensemble van jewelste!

Fris van het Engelse platteland wilden de Action Beat rockers eigenlijk alleen maar zoveel mogelijk speulen. De eerste plaat ‘1977-2007: Thirty Years of Hurt, then us Cunts Exploded’ (Fortissimo 2007) verkocht enkel via de vele concerten al uit. ‘The Noiseband From Bletchley’ verscheen derhalve bij het speciaal door Southern Records daarvoor opgezette noise-label Truth Cult (Konkurrent). Hoewel het allemaal begon met Don Mclean en James Carney in 2004, bestaat Action Beat nu uit minstens drie gitaristen, een bassist, één tot vier drummers en een handjevol blazers en strijkers. De wisselende bandbezetting varieert live van 6 tot 15 man (!).

Improvisatie is de kern van hun muzikale bestaan. Hoewel het een improvisatie band is, weet Action Beat het in tegenstelling tot vele collega’s in hun genre kort, gepassioneerd gedreven en héél krachtig te zeggen. En dan ook nog met verrassend veel melodie. Pompend, groovy drumgeweld, gelaagde dissonante, krankzinnige gitaarriffs, dikke baslijnen, allemaal opbouwend naar kolossale crescendo’s die je oren binnen komen crashen met een kracht die de kids in de moshpit wel tot flink pogoën aan MOETEN zetten. Het roept pure baldadigheid bij de luisteraar op als de 12 tracks voorbij komen razen. Tussen de instrumentale bezwerende noisy soundscapes door worden sporadisch wat tekstflarden geschreeuwd en horen we her en der nog een verdwaalde blazer of strijkerdroon.

De contouren van het gebied waarbinnen Action Beat zich beweegt werden uitgezet door The Ex, Glenn Branca, Rhys Chatham, Gore en Lullabye Orchestra. Ze hebben vooral veel van dat broeierige, duistere onderbuikse dat bijv. ‘Daydream Nation’ van de vroegere Sonic Youth kenmerkt. Gebracht met de intensiteit van Fugazi en de tour attitude van Black Flag (ze hebben in hun korte bestaan 200 shows op de teller en er staan er al 100 klaar voor 2009). De grote namen moeten genoemd, want de invloeden zijn helder en toch hebben ze daar hun eigen spannende weg in gevonden. Nergens lijkt het teveel op. En dan te bedenken dat deze coole shizzle in slechts drie dagen werd opgenomen…

Noise lovers: kopen dus! En d’r is ook dikke plak vinyl te krijgen, zoals dat gewoon hoort. Lekkerrrrrr! Ik verheug me al naarstig op de live shows, dat moet niets minder dan een wervelwind zijn die over je heen komt gedonderd: er is er vooralsnog maar eentje in ons land gepland op 10 april in het kleine Overtoom 301 (Amsterdam). Maar je kunt ook naar België op 4 april tijdens Sonic City (Kortrijk) of 6 juni, DNA (Brussel).

Down de track ‘Le Chap’ (MP3)

Muse neemt op met orkest…en op de plee

maart 4, 2009

De Britse rockers lieten onlangs al weten dat ze aan een ambitieuze uitdaging waren begonnen. Op de vijfde plaat van Muse zou een ware rocksymfonie komen te staan, een drieluik nog wel, waarvoor frontman Matthew Bellamy orkestrale arrangementen aan het schrijven was.

Nu is duidelijk waarom dat zo lang duurt, er wordt namelijk opgenomen met een volledig orkest… en het gaat richting klassiek?

Het wordt een echt symfonisch album,” zo vertelt Bellamy in een recent interview met BBC 6Music. “En het is erg orkestraal, het beweegt zich langzaam steeds verder weg van de rockmuziek.” De zanger/gitarist zegt dat een groot deel van de nieuwe songs zo op radiozender Classic FM gedraaid kan worden.

Het is op zich wel een logische stap voor Muse, want voorganger ‘Black Holes And Revelations’ had toch ook al dat grootse, symfonische in zich. We krijgen er steeds meer zin an. Een releasedatum is er nog steeds niet, maar het schiet op. Muse zou halverwege de opnames zijn voor de aankomende plaat. De schijf zal vast ergens dit jaar uitkomen, want aan het eind van 2009 wil de band weer op tournee.

Niet dat je er nou zo extreem veel aan hebt, maar het rocktrio heeft een grappig, avontuurlijk filmpje online gezet van een opname…in een toilet. We zien eigenlijk niet meer dan dat de drie een beetje met de vingers knippen en de plee een keer doorspoelen. Als je dan toch ff niets te doen hebt?

Pete Doherty verlangt ernaar weer Libertine te zijn

maart 1, 2009

Babyshambles spil Pete Doherty wil The Libertines nieuw leven inblazen. Zijn voormalige groep viel in 2004 uiteen wegens Doherty’s bekende verslaving aan drank en drugs en zijn daarmee verband houdende irrationele gedrag. Kennelijk is meneer afgekickt, dus de zanger/gitarist doet er nu alles aan zijn oud-collega Carl Barat en momenteel solo artiest ervan te overtuigen weer te gaan optreden als The Libertines.

Hij beloofde nooit terug te keren bij zijn oude, beste vriend als hij zijn problemen niet opgelost had,” aldus een kompaan van Barat. Nu de twee uitgebreid met elkaar hebben gesproken, is Carl ervan overtuigd dat Pete echt is veranderd. Hij ziet ernaar uit weer met hem te werken.”

Doherty en Carl Barat werden van de week samen op de foto gezet en het lijkt er inderdaad op dat de problemen tussen de twee zijn verdwenen. Barat heeft ook altijd beweerd niet alleen voor geld de band opnieuw de band op te willen starten, ondanks een miljoenen aanbod van zowel het Britse Reading als Leeds festival, dus dan moet het nu wel goed zitten. Tis alleen nog de vraag wanneer The Libertines het podium weer opstappen of nieuw materiaal gaan schrijven.

“Ik draai zijn arm niet te ver om,” aldus Doherty over Barat in een interview. “Dat neemt hij niet zo goed op.” Maar de veelbesproken zanger, die een tijdlang een relatie had met model Kate Moss, meent het wel heel serieus met de comeback. “Ik heb een soloplaat geschreven en opgenomen en er komt er waarschijnlijk nog een. Er zit een geweldig album van The Babyshambles aan te komen en met The Libertines gebeurt het ook in de komende jaren, hoe dan ook.”

The Veils schakelt hoogstaande namen in voor album ‘Sun Gangs’

maart 1, 2009

The Veils is weer bezig met een plaat en daar hebben ze niet zomaar wat mensen voor geronseld, want na diverse bandleden wissels en een nakende split, moet je wel ff opnieuw goed voor de dag komen. Wat doe je dan? Dikke producers inzetten. En The Veils vonden ex-Suede kopstuk Bernard Butler, Jarvis Cocker en British Sea Power bereid om hun ervaring en creatieve inzichten te delen.

De Australisch-Londense band onder leiding van singer-songwriter Finn Adrews verzamelde ook een internationaal gezelschap om zich heen en trok de studio in met Graham Sutton. Overigens ook een oude bekende van Cocker en British Seapower, want hij werkte al eens met hen samen. Bernard Butler is verantwoordelijk voor de opnames van de openingstrack ‘Sit Down By The Fire’.

De opvolger moet de zeer fijne plaat ‘Nux Vomica’ in 2006 gaan overtreffen. Volgens Finn – wiens vader trouwens een van de oprichters was van de legendarische new wave band XTC, die eind jaren zeventig beroemd raakte – is het album ‘Sun Gangs’, met daarop 10 nieuwe liedjes, vanaf 6 april te koop.

Er staan al vier optreed-data gepland in ons land: 6 mei (Vera, Groningen), 7 mei (Melkweg, Amsterdam), 8 mei (Mezz, Breda) en 10 mei Doornroosje, Nijmegen.

Muzikanten te risicovol om te verzekeren?

februari 24, 2009

Hoe hypocriet zeg! Wel punkicoon Iggy Pop vragen om reclame voor je bedrijf te maken, maar als er zich dan muzikanten aanmelden, ze gewoon keihard weigeren! Een Britse autoverzekeringsmaatschappij schakelde Pop in voor een tv-commercial om nieuwe klanten te lokken. Ziet er best leuk uit. Dat mag overigens ook wel, want de campagne heeft zo’n 25 miljoen pongekost. En dan flikken ze vervolgens zo’n streek: Swiftcover wil pertinent geen muzikanten verzekeren…

Hebben wij misschien iets gemist? Is er een onderzoek gedaan onder muzikanten dat ze meer auto’s crashen of ongelukken veroorzaken dan een niet-muzikant? Nee, waarschijnlijk niet, want dat is namelijk niet de redenering van Swiftcover achter het wegsturen van muzikale artiesten.

De Britse muzikanten die zich aangesproken voelden door Iggy en een poging waagden een autoverzekering af te sluiten bij de verzekeraar, werden vriendelijk geweigerd en kregen deze uitleg: volgens Swiftcover krijgen ze geen verzekering, omdat zijzelf of hun passagiers een te hoge schadeloosstelling zouden kunnen eisen voor het loon dat ze zijn mislopen door een ongeval.

Ja, lekker, zo kennen we er nog wel een. Hebben wij hier in Nederland toch geen last van, dachten wij zo. Of wel? Ik en vele andere muzikanten die ik ken rijden gewoon verzekerd en happy rond, maar misschien verdienen we niet genoeg om een risico te zijn…

Patrick Wolf hakt zijn dubbel-album in tweeën

februari 22, 2009

Op de website en MySpace site van Patrick Wolf is er niks over te lezen, maar Britse muziekmedia beweren dat de Britse flamboyante singer-songwriter toch maar heeft besloten om zijn nieuwe, vierde album ‘Battle’ op een minder ambitieuze manier uit te brengen. Wolf had in eerste instantie een dubbelaar voor ogen, opgedeeld in de twee platen ‘The Bachelor’ en ‘The Conqueror’ en noemde het naar Sussex, waar de muziek werd opgenomen. Hij gaat nu de beide delen apart releasen, zodat vooralsnog alleen ‘The Bachelor’ op 1 juni uitkomt.

Het tweede deel van het tweeluik heeft Wolf nog even op de plank gelegd. Het zou kunnen dat de oorspronkelijke twee albums ergens in 2010 nog worden samengevoegd en uitgebracht.

Het was natuurlijk een omvangrijk plan. Wolf’s platenmaatschappij zag het ook helemaal niet zitten, dat dubbelalbum, vandaar dat ‘Battle’ op zijn eigen label Bloody Chamber Music zou verschijnen. Patrick Wolf maakte vervolgens gebruik van de website Bandstocks om de productiekosten van zijn album te financieren middels het uitgeven van aandelen voor tien pond.

We zagen onlangs dat die aandelenverkoop niet zo hard liep en loopt. Misschien een reden om de dubbelaar nu in tweeën te hakken? Dat er maar genoeg centjes zijn vergaard om slechts één van de twee plaatjes de wereld in te helpen? Om dan met de verkoop van ‘The Bachelor’ de andere schijf te financieren? Of zou zijn huidige label wat druk hebben uitgeoefend om de dubbelaar tegen te houden? Wolf’s reden om het nu zo te doen zou zijn dat hij “de fans niet in één keer met zoveel informatie wil overladen.” Maar dat vinden wij als een wat onzinnige motivatie klinken.

Wat de reden dan ook is, maakt ook niet uit. Want we hebben nog ‘The Bachelor’, waaraan muzikanten Alec Empire, Matthew Herbert, Eliza Carthy, Thomas Bloch en actrice Tilda Swinton als vertelster meewerkten. Als Wolf’s eerdere omschrijving nog geldt, wordt het een intieme, persoonlijke plaat, diepbedroefd en vol wanhoop.

Plaatjes Kijken: The Who – Sell Out

februari 19, 2009

thewho_sellouthskl

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

The Who – Sell Out

The Who’s ‘Sell Out’ (1967), de derde schijf van de Britse rockband, is een conceptplaat. De schijf omvat een verzameling onsamenhangende songs, onderbroken door muziek van onbestaande commercials, wat wij Postbus 51-spotjes zouden noemen. Het klinkt alsof het een uitzending betreft van een piratenstation genaamd Radio London. De titel is ironisch bedoeld, gezien The Who leden ook daadwerkelijk reclame maakten in die periode van hun carrière.

Alleen de single ‘I Can See For Miles’ van ‘Sell Out’ werd en is nog steeds een grote hit. Het nummer ‘Rael’ (Israël) is een korte voorbode van Pete Townshend’s rockopera aspiraties. Het dramatische, instrumentele gedeelte in de tweede helft komt boven in zowel ‘Sparks’ als ‘Underture’ van ‘Tommy’. De resterende songs zijn redelijk onbekend bij niet-The Who fans.

Producers Chris Stamp en Kit Lambert en Townshend wilden het artwork voor ‘Sell Out’ net zo als ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ van The Beatles: een kunstwerkje om een kunstwerk heen, een serieus artistiek statement, maar ook een cover die hen zou helpen meer afstand te nemen van hun verleden. Zoals The Beatles ineens een veel psychedelischere kant op gingen. Ontwerpers David King (van 1965-1975 art editor van de Sunday Times magazine) en Roger Law (had in de ’80s internationaal succes met zijn politieke satire poppenshow ‘Spitting Image’ en maakte ook de hoes voor Jimi Hendrix Experience’s ‘Axis: Bold as Love’) worden gevraagd dat voor elkaar te krijgen.

Voor de foto’s nemen ze David Montgomery in de arm, later een gewaardeerd portret fotograaf. Hij kiest voor enorme foto’s, geheel in de popart traditie, de vulgariteit van reclame en de consumptie cultuur benadrukkend. De albumhoes is verdeeld in vier panelen, een voor elk bandlid, twee op de voorkant en twee op de achterkant. Op de front een foto van Pete Townshend, die het deodorant-merk Odorono aanprijst, door een enorme stick onder zijn oksel te houden. Aan zijn zijde een kiek van Roger Daltrey, zitten in een badkuip vol Heinz’ bonen in tomatensaus. Naar verluidt zou Daltrey een longontsteking hebben opgelopen door deze fotoshoot, omdat hij kou vatte door de bevroren bonen.

De achterkant: Keith Moon smeert anti-puistmiddel Medac uit een te grote tube en een in een Tarzan-pak van luipaardhuid geklede John Entwistle houdt een blonde vrouw in een idem bikini met een arm vast, terwijl hij in de andere een teddybeer heeft (naar een advertentie van Charles Atlas, vernoemd in één van de fake commercials op de plaat). Onder elk van de foto’s staan nep reclame teksten, die lezen als licht surrealistische poëzie.

Toen ‘Sell Out’ uitkwam, volgde er een lawine van rechtszaken, wegens commerciële interesse in de nep reclames en albumcover. Ook van de echte jingle-makers (o.a.Radio London), omdat The Who geen toestemming had gevraagd voor het gebruik ervan. In Amerika werd de plaat soms niet gedraaid, wegens de ‘smerige’ hoes en ook platenmaatschappij Decca was er niet blij mee. De Los Angeles Times riep de cover dan weer uit tot de ‘grootste happening in albumcovers’. In 2003 belandde ‘Sell Out’ op nummer 113 in Rolling Stone’s lijst van de 500 beste albums aller tijden.

5 redenen waarom Bowie als de sodemieter een comeback moet maken

februari 18, 2009

Een paar weken geleden stak er een roddel de kop op, dat David Bowie zijn vroegere alterego Ziggy Stardust uit de mottenballen wilde trekken voor een optreden tijdens het grootse Amerikaanse festival Coachella. Toen onlangs de line-up bekend werd, was de naam Stardust of Bowie echter in geen velden of wegen te bekennen…

We zijn het beu opgewonden te worden over helemaal niks, omdat onze grote held steeds maar niks doet. Hallo? Ground Control To David Bowie! Kom eens terug op de aardbol! 5 redenen waarom Bowie als de sodemieter een comeback moet, en kan maken!

1- Het is goddomme inmiddels jaren geleden dat we verheugd ‘Reality’ in onze handen hielden. Dat was een ge-wel-dige plaat! Voorheen zat er slechts zo’n max 2 1/2 jaar tussen nieuwe albums. Nu laat hij ons al dubbel zolang wachten en hopen. In september wordt het zes jaar… Geen idee waar hij met zijn hoofd zit, maar tis zeer zeker niet in de studio.

2- De fans zijn wel zo ontzettend toe aan iets nieuws en grijpen zo onderhand alle strohalmen aan. Er werd niet voor niets door alle media en liefhebbers wereldwijd enthousiast op dat Twitter berichtje gesprongen, dat meneer Bowie naar verluidt zelf zou hebben ingetikt en wat later heel teleurstellend niet zo bleek te zijn. Dat ging over het werken aan nieuw materiaal in notabene Berlijn. Waar een paar van zijn beste schijven om draaiden. Ga dan toch gewoon naar Berlijn, mocht er sprake zijn van een gebrek aan ideëen. De Duitse stad is een bewezen inspiratiebron! We houden het niet lang meer vol…

3- Er zijn maar heel weinig platen binnen zijn immense oeuvre die ècht slecht zijn. Bowie is een groot voorbeeld voor de jonge garde. Bovendien is hij toch een van de meest innovatieve artiesten around, ook nog eens een fantastische producer en vooral een bijna verlichtende ervaring live. Op de laatste twee albums ‘Heathen’ (’02) en ‘Reality’ – de eerste sinds 1980 met Tony Visconti – was hij in bloedvorm. De toer was zelfs nog beter: hij speelde met zijn beste band sinds ‘Spiders From Mars’ en zong feilloos zijn hits (‘Changes’, ‘Rebel Rebel’) en wat covers. Elke avond werd besloten met een blokje songs van ‘Rise And Fall Of Ziggy Stardust’ en ‘The Spiders From Mars’. Het was werkelijk een van de geweldigste shows ooit. Als je me niet gelooft, bekijk vooral ff ‘Five Years’.

4- Hij blijft ons zelf warmhouden. Dan moet je ook je woord houden. Zo’n 2 1/2 jaar geleden zei Bowie doodleuk dat hij een terugkeer zou maken tijdens het High Line Festival. “De live performance zal worden gezien door tienduizenden bezoekers,” zo lazen we in het persbericht van de Brit. “Miljoenen toeschouwers kunnen het concert online ervaren en via satelietradio.” Twee maanden later: “Wegens het aanhoudende werk aan een nieuw project, is het niet mogelijk dat Bowie optreedt.” Over dat ‘nieuwe project’ is nooit meer gesproken. Maar dat is er dus wel! Of was dat een smoesje? Scheelt de helft als je geen regelmatige aankondigingen doet, die je niet waarmaakt.

5- Bowie blijft wel regelmatig in het openbaar verschijnen. Zo is hij een graag geziene gast bij benefietfeestjes In New York en struinde hij ook alle dagen het Sundance Film Festival rond. En in 2006 stond Bowie op de planken met David Gilmour in Londen. Dus publieksangst of een vervelende ziekte, dat kunnen we uitsluiten. Aan het einde van de ‘Reality’-tournee werd David wel overvallen door een niet mis te verstane hartaanval, wat hem het grootste recht gaf geen muzikale bal meer uit te voeren. Maar hij oogt gezond en dat is al vijf jaar en minstens één comeback hint gelee. Als je dat plan hebt of had om te kappen: ZEG DAT DAN. Dan houden wij op met zeuren en uitzien naar nog een plaat. Of live gig.

Dikke heruitgave The Stone Roses klassieker

februari 17, 2009

We riepen half december alle The Stone Roses-fans op om actie te ondernemen, om zanger Ian Brown ervan te overtuigen alsnog op reünietournee te gaan, om het 20-jarige bestaan van de Britse band luister bij te zetten. We hebben helaas weinig initiatieven gezien en Ian heeft zich dan ook niet bedacht, dus dat idee laten we maar los. We schatten toen wel in dat er dan toch minstens een heruitgave zou komen van het ijzersterke titelloze debuutalbum. Et voilà. Die krijgen we gelukkig wel.

Want zo’n 20-jarig bestaan kun je toch niet zo maar voorbij laten gaan. Een uitgelezen kans om die prachtplaat – nu beschouwd als één van de beste Britse gitaarplaten allertijden en van grote invloed op bands als Oasis, The Verve en Kasabian om er een paar te noemen – uit 1989 van een frisse jas te voorzien. Destijds de producer, John Leckie, heeft het album geremasterd.

De Super Deluxe Limited Edition Collector’s Boxset – langer kan die naam waarschijnlijk echt niet – van de madchester pioniers verschijnt ergens in juni. De exacte releasedatum moeten we je nog even schuldig blijven, net als de ongetwijfeld bizar uitgebreide inhoud van de boxset. Tenminste, als je zo’n titel verzint, dan verwachten wij ook heel wat. Had je ‘em anders maar gewoon Stone Roses boxset moeten noemen… Sony.

Oow… en er komt ook een ietwat minder dikke re-release uitvoering. Maar daar is niet eens een titel van bekend, laat staan wat er op staat, of wat erbij zit.

Paradiso-gig Franz Ferdinand opgeschoven naar 11 mei

februari 16, 2009

Voor de fans die al een kaartje hadden aangeschaft voor de uitverkochte gig van Franz Ferdinand op vrijdag 13 maart in Amsterdamse poptempel Paradiso: schrap die datum uit je agenda en zet het optreden er opnieuw in op maandag 11 mei.

We hadden hier een beetje een voorrechtspositie. 13 Maart was de eerste geboekte datum na de officiële release van hun nieuwe schijf, dus we dachten hiero dan ook de eerste te zijn om de songs van ‘Tonight: Franz Ferdinand’ live aan te horen en keihard mee te mogen brullen. Maar nope…

Nou niet meteen pissed worden op de Schotten, want er is een goede reden om het optreden te verplaatsen. Dan zijn de indierockers namelijk aanwezig bij een liefdadigheidsevenement tegen de armoede in de wereld, genaamd Red Nose Day, dat werd georganiseerd door Comic Relief. Misschien dat je dan die show kunt bekijken de 13e, in plaats van dat je in Paradiso staat, want het wordt live op televisie uitgezonden.

We lezen dit allemaal op de bandsite van Franz Ferdinand. Paradiso heeft nog geen melding gemaakt van de verschoven datum. Maar volgens Franz F blijven de gekochte tickets geldig en kunnen de verhinderden waarschijnlijk gewoon hun centjes terugvragen of zorgen dat ze 11 mei alsnog vrijmaken.

Overigens maakte Franz Ferdinand een gave cover van Blondie’s ‘Call Me’, ook voor het goede doel, maar dan War Child. Die kun je hier nog checken. Of bekijk deze clip, die al op YouTube te vinden was: een live-uitvoering, wel met een of andere Franse gast, maar toch!

Blur onthult unieke studiobeelden uit de ‘Parklife’-tijd

februari 14, 2009

Onze Britse pophelden Blur hebben unieke beelden van de opnames van hun klassieker ‘Parklife’ onthuld. Het The Making Of Parklife filmmateriaal, vastgelegd in de Maison Rouge Studios in Fulham (Londen) in 1994, is te zien op www.stephenstreet.net. Dat is de opnieuw gelanceerde website van Stephen Street, producer van dat geroemde album.

Ja, je moet je fans (van weleer) natuurlijk wel warm houden, als je de grootse reünie van je band hebt aangekondigd, waar sindsdien hevig naar wordt uitgekeken. Op 3 juli geeft Blur pas een eerste optreden in de UK.

“Wat overkomt is niet alleen hoe getalenteerd deze jongens zijn, maar ook hoe plezierig ze waren om mee te werken,” aldus producer Street in de intro voor de video. En dat klopt inderdaad. De lol druipt er vanaf. Buiten dat gitarist Graham Coxon de riff van tracks als ‘Magic America’ en ‘London Loves’ speelt, zien we de bandleden – Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James en Dave Rowntree – onder meer ook een potje tafelvoetballen en elkaar klieren terwijl de groepsvocalen worden opgenomen.

Bekijk het beeldmateriaal hier.

We hadden graag wat echt nieuws van Blur gehoord, want er wordt kennelijk gewerkt aan nieuwe songs. Maar dit is toch ook wel erg tof om te zien en een grappig zoethoudertje. We hadden al een ander foto tussendoortje geplaatst.