Posts Tagged ‘garagerock’

Recensie: Various Artists, ‘Moshi Moshi singles club vol. 2’

mei 30, 2010

Als een mixtape met nieuwe hete bandjes

Het idee van Moshi Moshi Records voor Singles Club is uit een prachtgedachte geboren: liefde voor de 7″-single. En zinnig is de ingeving van de twee mannen Stephen Bass en Michael McClatchey achter het coole Engelse platenlabel ook nog eens. Dit platform biedt een opstap aan nieuwe artiesten en het plaatje kan snel de winkels in. Je moet het ijzer smeden als het heet is, nietwaar. De carrières van aanstormende talenten zoals Lykke Li, Kate Nash, Late of the Pier, Friendly Fires werden er succesvol mee gelanceerd. ´Vol. 1´ met singles uit 2006-2008 wordt nu opgevolgd met ´Moshi Moshi singles club vol. 2´. Een verzameling van de 7”’s van 2008 tot nu in chronologische volgorde.

Er zijn behoorlijk wat stijlen door elkaar gepleurd: van garagerock tot elektro/dance en krautrock naar nu-folk. De enige constante is dat het inventieve, opkomende artiesten zijn. Vanaf Florence And the Machines ´Kiss with a fist´, meteen de bekendste track, zijn alle nummers van een hoogstaande kwaliteit. Er zit niets tussen wat je niet lust, het zakt nergens echt in, al zijn er mindere bij (Cocknbullkid en Samuel & The Dragon). Toch is dit een goede manier om intrigerende muziek te leren kennen. Had je de bands zelf al gespot (zo ja congrats, je bent hip en helemaal bij) dan is het nog heel plezierig dat ze samen op één tof schijfje staan. De vibe is over het algemeen ook lekker zomers.

Moeten we er toch een paar bands uitvissen dan raden we je dansvloerschuiver ´Rosenrod´ van Diskjokke aan, het naar het vroege Arcade Fire werk knipogende ´Drowning men´ van Fanfarlo (je denkt serieus even dat je een verloren track te pakken hebt), de momentele hype The Drums met ´Let’s go surfing´ (een Joy Division-baslijn, blij gefluit, een kietelend gitaarrifje, snuifje Beach Boys; poppy en mega aanstekelijk) en het meeslepende ´Into the heart´ van Mirrors.

‘Vol.2’ voelt alsof je weer eens een mixtape met hete bandjes die je gehoord moét hebben, in handen gedrukt hebt gekregen. Dat gevoel spreekt natuurlijk alleen muziekfreaks ‘op leeftijd’ aan, want nowadays hoef je maar op het web te snuffelen en te klikken voor hetzelfde resultaat. Wij zaten vroeger klaar met de cassetterecorder om als een gek op de recordknop te drukken als er een vet nummer voorbijkwam. Die tape kopieerde je dan voor je vrienden. Zo ging dat, samen spannende muziek ontdekken.

Schaf vooral ook ´Vol. 1´ aan, want dan heb je gewoon alle A-kanten van elke single die Moshi Moshi Records ooit de wereld in heeft geslingerd. Dit soort warmhartige initiatieven moeten we koesteren.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band: Various Artists
* Album: Moshi Moshi singles club vol. 2
* Record company: Moshi moshi records
* Jaar: 2010
* Track list: Kiss with a fist – Florence And The Machine / No pins allowed – James Yuill / Gront lys i alle ledd – Casiokids / Good thing it’s a ghost town around – Still Flyin’ / I’m not sorry – Cocknbullkid / Drowning men – Fanfarlo / Rosenrod – Diskjokke / Sex in the city – Bless Beats & Janee feat. Double S/ Swingin’ party – Kindness / Let’s go surfing – The Drums / Into the heart – Mirrors / Diamonds on a boat – Samuel & The Dragon / Silverfish – Signals / Ghost train – Summer Camp

© Cutting Edge — 30 May 2010
images © Moshi Moshi Records

Link: CD review Various Artists, ‘Moshi Moshi singles club vol. 2’  (2010) bij CuttingEdge.nl

R.I.P.: garagerock & punkheld Jay Reatard (29) overleden

januari 13, 2010

What the F*ck! Mijn kaak viel op mijn sokken toen ik het nieuws las op Pitchfork: garagerocker en punkheld Jay Reatard is woensdag 13 januari overleden. De rocker uit Memphis is slechts 29 jaar oud geworden!

Reatard zou in zijn slaap zijn overleden. Hij werd ’s nachts rond 3:30 uur in zijn huis gevonden. Jay’s voormalige label Goner Records heeft de dood van Reatard inmiddels bevestigd op de website: “It is with great sadness that we report the passing of our good friend Jay Reatard. … We will pass along information about funeral arrangements when they are made public.”

Over de doodsoorzaak tast men nog in het duister. Er wordt onderzoek gedaan. Natuurlijk denkt iedereen die Jay Reatard wel eens live mee heeft mogen maken, ook al was dat vaak niet meer dan een half uurtje, aan hartfalen. Want het was een nogal opgefokt ventje (in a good way of course).

Multi-instrumentalist Jay Reatard – in 1980 op de wereld gezet als Jimmy Lee Lindsey Jr. – begon al op jonge leeftijd (15) in de punkrockband The Reatards en speelde later in Lost Sounds, en zijprojecten als Bad Times, Final Solutions en Angry Angels. In 2006 verscheen zijn eerste soloplaat ‘Blood Visions’ vol indrukwekkende punksongs, opgevolgd door een hele berg singles. Vorig jaar kwam zijn tweede soloalbum ‘Watch Me Fall’ (Matador Records) uit, wat nu helaas meteen zijn laatste plaat is geworden.

Reatard stond net zo bekend om zijn muzikale talent als om zijn extreme live shows door zijn in-your-face persoonlijkheid. Jay hield niet van bullshit of verveling. Vorig jaar bereikte hij de headlines onder meer met een verwijzing naar de band Pains Of Being Pure At Heart met “pains of being boring at heart”, het abrupt stoppen van de band na een tournee (de bassist en drummer zijn bij Wavves gaan spelen) en omdat hij op het podium in Austin werd aangevallen.

In een interview met Spinner.com afgelopen december vertelde Jay Reatard dat hij ‘er even tussen uit wilde, om zich te focussen op Jay Lindsay, saaie shit te doen, zijn huis te renoveren en om zijn persoonlijke leven op orde te brengen’. Verdrietig genoeg, is hij daar amper aan toe gekomen…

R.I.P. Jay! You will be missed sourly.

Recensie: The High Strung – Ode To The Inverse Of The Dude

juni 20, 2009

thehighstrung_odeThe High Strung uit Detroit heeft al een lange muzikale weg bewandeld. Hun debuutalbum ‘These Are Good Times’ was een rommelige, luide en af en toe onaangename maar tegelijkertijd coole luisterervaring. Het leek wel of de essentie van de rebelse tiener garagerock geest op een plaat was samengepakt. Het destijdse viertal verloor een bandlid en had als trio wat moeite om hun veel slappere opvolger ‘Moxie Bravo’ de deur uit te krijgen. Gelukkig kwamen de drie terecht bij het bluesy, hippie labeltje Park The Van Records. De derde schijf ‘Get The Guests’ was het ook niet helemaal, hoewel al veel beter, maar op deze nieuwe plaat blijkt The High Strung zich eindelijk volledig hervonden te hebben.

Dat is mede te danken aan de sturende inspanningen van de producer. ‘Ode To The Inverse Of The Dude’ werd net buiten Toronto opgenomen met hete knoppen wizard David Newfield (Broken Social Scene, Los Campesinos!, Super Furry Animals). ‘Ode’ combineert dromerige geluiden en (de psyche onder)zoekende teksten met de grootsheid van een rockband, al zijn de rockinvloeden nu wat verder naar de achtergrond geschoven om hun wonderschone folkpop zijde wat meer te tonen. Het ene moment klinken er gepolijste, sprankelende en zonnige alt.pop songs, het andere moment lievige, lo-fi popliedjes (als ‘Anyone’).

Gitarist/zanger Josh Malerman heeft een paar van zijn meest persoonlijke songs geschreven (check ‘I Got Your Back’ en ‘Rope’), in ‘Out Of Character’, in ‘Guilt Is How I’m Built’ waart de oude Motown soul rond en er wordt afgesloten met een all over the place soort van eclectisch instrumentaaltje in de vorm van ‘House Party’. Maar niet alleen Malerman is qua songwriten goed bezig, de ritme sectie (Chad Stocker en Derek Berk) demonstreert hoe een drum en bas duo het pittig en groovy moet houden zonder opgefokt of haastig aan te horen. De eerlijke levendige emoties, de zweetdruppels en de tranen van geluk die het maken van ‘Ode’ ongetwijfeld gekost hebben zijn voelbaar in de nummers.

De liedjes komen nonchalant over, maar zijn uitgedachte, pure en melodieuze songstructuren. De uitbundige blijheid die de Flaming Lips ook tentoonspreidt komt het duidelijkst naar voren in hoogtepunt ‘Standing At The Door Of Self Discovery’, de hoekige gitaarlijnen met psychedelische intermezzos doen denken aan Built To Spill en de harmonieuze samenzang van de drie zou Teenage Fanclub aardig jaloers maken.

Omdat het zo mooi samensmelt, door de warme sound en onderliggende tederheid in elke compact gehouden track (geen een gaat over de 3 minuut 30) en dat toegankelijke kan ‘Ode’ zo maar aan je oren voorbij trekken. Maar dat zou niet eerlijk zijn, om dit album af te doen als een vrolijk niemandalletje, want The High Strung verdient simpelweg de aandacht. Het is hun meest uitgebreide en experimentele album tot nu toe en zet zelfs hun twee voorgaande platen in een ander daglicht. Ineens vat je de aanloop naar ‘Ode’ en waardeer je die ook veel meer. Een tof plaatje voor liefhebbers van T. Rex, Guided By Voices en bovenal Of Montreal.

SPINNER SCORE: 79/100
 

The White Stripes genaaid door Brits ijsje

april 11, 2009

Een ijsje dat zijn naam deelt met een lijn van XL-condooms, is natuurlijk al een beetje verdacht. Maar uit het reclamefilmpje voor de nieuwe ‘Magnum Temptation’ – met Belgische chocolade – blijkt dat de Britse ijco fabrikant nog veel sneakier is… De muziek onder die spot is een regelrechte en schaamteloze rip off van The White Stripes klassieker ‘My Doorbell’.

We nemen aan dat The White Stripes of hun management geen toestemming is gevraagd voor het gebruik van het nummer. Of misschien juist wel en kreeg de fabrikant ‘nee’ te horen? Dan maar een bijna identiek covertje maken van ‘My Doorbell’?

Want er wordt nergens vernoemd dat de muziek van het garagerock duo uit Detroit vandaan komt. En doorgaans worden dit soort grappige deals namelijk wel aangekondigd door het label of de groep. Dit keer niet…

We zullen het eens even afwachten of de advocaten van The White Stripes en hun label in beweging komen en de commercial een halt toeroepen. Of er in elk geval nog centjes voor vangen als de fabrikant er ongestraft mee weg komt. Bekijk het zelf eens: eerst de commercial, daarna het gewone nummer van de Stripes:

The Royal Treatment from Magnum Temptation

The Horrors bijna gek geworden van nieuwe plaat

april 10, 2009

Het productieproces voor hun nieuwe album ‘Primary Colours’ was zo intens, dat de bandleden van The Horrors gingen twijfelen aan hun geestelijke gezondheid. Volgens toetsenist/bassist Rhys ‘Spider’ Webb ‘balanceerden ze op het randje van de gekte’. Oei, dat klinkt niet gezond. Laten we dan maar hopen dat het iets is geworden, die opvolger van ‘Strange House’ uit 2007… Down een eerste preview!

Het is ook niet zo slim, maanden lang een album opnemen in een raamloze studio in Oost Londen.
“We raakten verdwaald in onze wereld op deze plek. Er was niemand van (platenlabel) XL, geen A&R man die ons vertelde wat te doen en we hebben ook niemand de nieuwe songs laten horen, niet eens onze vrienden. Dus kwamen we op een punt waarop we onszelf afvroegen waar we nou eigenlijk mee bezig waren,” aldus Spider.

Gelukkig vinden de bandleden achteraf dat het wel de moeite waard is geweest. “We zouden ook weer niet een conventionele gitaarband willen zijn. We vinden dat we alles konden proberen en hebben uitgeprobeerd voor deze plaat. We zijn allemaal geinteresseerd in psychedelische en wringende sounds en wilden de dingen eens op een andere manier benaderen.”

Nou, dan moet je ook niet klagen! Maar de volgende keer gewoon weer in een in zonlicht badende studio op gaan nemen. Anywayz, er is een videoclip online gepleurd (bij NME) met achter-de-schermen beelden. Check dat hier uit. En je mag al een eerste nummer downloaden, ‘Sea Within A Sea’ (MP3). Ook te beluisteren op hun MySpace.

‘Primary Colours’, overigens geproduceerd door Portishead’s Craig Silvey en Geoff Barrow, verschijnt op 4 mei. Bij ons dus treffend op dodenherdenking, maar het is ook de dag voorafgaand aan Bevrijdingsdag. Dat is dan letterlijk een ‘bevrijding’ voor The Horrors, nemen wij aan.

New Killer Stars naar de USA voor opnames debuutplaat

april 3, 2009

De New Killer Stars maken een grote stap om hun debuutalbum te verwezenlijken. Op 8 april vertrekt de jonge rockband uit Leeuwarden naar Amerika voor studio-opnames in de Stainless Sound Studio in Nashville en Echo Mountain Studio in Asheville (North-Carolina), waar ook Smashing Pumpkins en Band of Horses opnamesessies hebben gedaan.

Steve Mabee en Mark Robertson gaan de plaat, waarop tien nieuwe tracks komen te staan, produceren. Zij werkten eerder aan de albums van onder meer The Legendary Shack Shakers en Jesus Lizard. New Killer Stars vuige en energieke sound – zoiets als de Foo Fighters met Nirvana vol jaren negentig classic rock invloeden – lijkt bij hen in elk geval in zeer goede handen.

Maar de rockers nemen daarnaast ook meteen de tijd om hun eerder uitgebrachte EP ‘Hebrew Matthew’ in de USA vast te promoten. Het schijfje verscheen daar onlangs bij Coma Gun Records. Kunnen ze als straks het album af is meteen verder de blits maken daar. Er staan naast een handjevol shows in drie staten tevens wat interviews en een tv-optreden in de Mount Dungeon-show op de rol.

We kunnen de avonturen van New Killer Stars in Amerika online volgen via hun MySpace stek, hun eigen YouTube kanaal of via hun Twitter-account. De fans hoeven dus niet bang te zijn ook maar iets te missen.

New Killer Stars heeft in haar korte bestaan al heel wat voor elkaar gekregen: in 2007 werd de band – gitarist/zanger Sytse Bloem, bassist Cesar Eisma en Jelle von Gosliga – uitgeroepen tot Beste Nieuwkomer in hun regio, ze traden op tijdens de afgelopen editie van Eurosonic, speelden op festival De Affaire en mochten mee met rondreizend festival de Popronde vorig jaar langs 22 steden. Ze pakten bovendien de support plek bij gigs van Kula Shaker en Dinosaur Jr. en hun eerste single ‘Can’t Stop Now’ kreeg flink wat aandacht bij KinkFM.

Noorderslag introductie: Daily Bread

januari 9, 2009

Elke week tipt Spinner twee acts die je zeker niet moet missen op Eurosonic. Vanaf deze week vissen we ook dagelijks dé Noorderslag talenten uit de muzikale pap tot aan 17 januari. Dit keer: Daily Bread.

Wie? Dit jonge trio uit Leeuwarden en Emmeloord bestaat nog niet zo heel lang. Noorderlingen Stefan Stoer (drums) en Chris Mulder (bas) besloten na het uiteenvallen van hun Britpop-bandje amper anderhalf jaar geleden een compleet nieuwe weg in te slaan. In dorps- en kroeggenote Kimberly (teksten, zang, Philicordia) werd het derde bandlid gevonden voor Daily Bread: volgens henzelf een ‘sexy garage dance band met een theatrale tik’.

Daily Bread won vorig jaar medio mei de Kleine Prijs van Fryslân, mocht een demo maken en werd prompt geselecteerd voor reizend festival Popronde – om live in heel Nederland indruk te gaan maken – en het Freesonica-project. Ook werden de drie gevraagd mee te doen aan de Grote Prijs van NL, waar ze doodsimpel weer uitstapten omdat ze hun eigen, zo geliefde apparatuur en podiumopstelling (alle drie vooraan) niet mochten gebruiken. Een stevige wil en attitude, zo hoort dat!

Bij de muziek moet je denken aan een enerverende mix van de rauwe ’60 garagerock energie met tegendraadse indierock en electro dancegrooves. Juist, daarom dat toepasselijke label ‘sexy’… Net als zZz.

Waarom moet je ze zien? Als Daily Bread de kaarten goed uitspeelt gaan ze keihard stadsgenoten Adept (ook op Noorderslag) achterna. We hoorden ook al geruchten dat Excelsior interesse heeft getoond in het eerste album. Maar het belangrijkste: ze weten met een minimalistische opstelling live een opzwepend, maximaal geluid te produceren. Die gitaren, die mis je geen moment! Er wordt gestoeid met zelf gefabriceerde effectpedalen, gezongen door telefoons, de drums worden naast stokken beroerd met sambaballen en van begin tot eind geven de jonge honden alles wat ze maar in zich hebben met veel plezier.

Klik hier voor hun website. Daily Bread is te zien in de 3voor12 Zaal: van 23.30 – 00.05 uur (en Eurosonic donderdag 15 januari ook al in het Pakhuis: van 20.00 – 20.45 uur).