Posts Tagged ‘Fever Ray’

Recensie: Blonde Redhead, ‘Penny sparkle’

november 14, 2010

Een wolk van een plaat om op weg te drijven

De nieuwe Blonde Redhead is flink wennen. Het New Yorkse trio Kazu Makino, Simone en Amedeo Pace was al bezig hun getreden pad van experimentele, sfeerrijke en melodieuze indierock met dissonante, uit de bocht vliegende gitaren te verleggen naar meer pop en elektronica. Die weg werd ingeslagen op ‘Misery is a butterfly’ (2004) en verder bewandeld op ’23’ (2007). Het zou geen verrassing moeten zijn dat achtste album ‘Penny Sparkle’ die wandel vervolgt en de grens verder opschuift. Dat was het wél voor veel fans.

Er werd gewerkt met Zweedse producers Van Rivers en The Subliminal Kid (Fever Ray). De incidentele productionele bijval van Drew Brown (Beck, Radiohead) en de eindmix van shoegazegoeroe Alan Moulder zetten de puntjes op de i. Het prachtige deluxe artwork staat voor de inhoud: het oogt sober, maar is oerend efficiënt. De songs zijn zorgvuldig, verfijnd minutieus opgebouwd. Met veel passie en bol staand van gevoel. De zin ‘Your other world (dream) is inside here’ spreekt boekdelen. ‘Penny sparkle’ klinkt alsof een kalmerend valiumpje is genomen alvorens op te nemen om in een diepe droomstaat te geraken. De trippy slowcore sfeer van ’23’ is tot in extreme vormen doorgetrokken: uitgepuurde, transparante chillout. De eerste songs dwarrelen zo voorbij.

Kazu stond nimmer zo op de voorgrond, zong nooit zo ijzig helder (haar nog donkerdere lyrics blijven vaag) en mooi. Net als Amedeo (‘Black guitar’). Ongelooflijk knap om de pracht die het oudere, typerende materiaal kenmerkt in zo’n fraaie, onderzoekende vorm te gieten. Wie de tijd neemt, merkt dat aan alles is vastgehouden. De sprankelende melodieën, het intense breekbare, het gelaagde organische. Alleen vrijwel geen gitaren en nergens een climax. De vertederende zang wordt gedragen door een spaarse, weemoedige of lieflijke, troostgevende elektronische invulling en in echo gedrenkte beats, 80’s synths en samples. Kaler, rustiger, ingetogener. Gaandeweg krijgen ze meer schwung. Vanaf halverwege het album valt het echt perfect in elkaar, die subtiele nuances. Al zijn alle songs van hoog niveau. Het betoverende ‘Love or prison’, de zweverige, trieste, beeldschone titelsong en hartbrekend schitterende ‘Spain’ zijn ware parels.

‘Penny sparkle’ is een wolk om op weg te drijven. Blonde Redhead zal er helaas not too open minded guitar fans mee verliezen. De vorige plaat had daar al last van. Wellicht krijgen ze er nu aanwas bij uit een andere hoek. Innovatie is niet altijd fijn. De manier waarop deze drie zich telkens opnieuw uitvinden valt enorm te waarderen. Dat getuigt van lef en diepgang.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Blonde Redhead
* Album: Penny sparkle
* Record company: 4AD
* Jaar: 2010
* Track list: Here sometimes / Not getting there / Will there be stars / My plants are dead / Love or prison / Oslo / Penny sparkle / Everything is wrong / Black guitar / Spain

© Cutting Edge — 14 Nov 2010
images © 4AD

Link: CD review Blonde Redhead, ‘Penny sparkle’ (2010) bij CuttingEdge

Advertenties

Motel Mozaïque barstensvol talent, wat te gaan zien?

april 9, 2009

Als je niet gaat beuken bij Paaspop, dan kun je nog altijd naar het wat kunstzinniger ingestelde festival Motel Mozaïque komende weekeinde. Buiten dat je kunt overnachten in kunstwerken en bijzondere locaties, kunstenaars en theater ontdekt, maakt je kennis met veel nieuw muzikaal talent. Het programma van de negende editie zit tot de nok toe vol met bands en artiesten die je niet mag missen. Onze tips voor het Rotterdamse festijn, dat donderdagavond (9 april) van start gaat en duurt tot en met komende zondag, met het zwaartepunt op vrijdag 10 en zaterdag 11 april.

* Jóhann Jóhannsson: Een veelzijdig man, die Jóhannsson. Hij organiseert concerten, festivals en exposities voor de Reykjavikse scene, produceert zo her en der platen en runt ook nog het Kitchen Motors label. Net zoals landgenoten Sigur Rós ontgint Jóhannsson het gebied tussen pop en klassiek. De IJslandse componist maakt fragiele, verstilde, introverte en pastorale composities, betoverend dromerig en harmonieus. Dat het bijzonder wordt staat vast, Jóhannsson neemt namelijk een achtkoppig orkest mee, met strijkers, pijporgel, piano en fagot spelers. Check muziek op zijn MySpace stek. Waar: vrijdag 10 april, WATT, 22.30 uur.

* Fever Ray: is natuurlijk de andere helft van Zweedse electro pop tweeling The Knife. Karen Dreijer liet vorig jaar ineens solo van zich horen via de single ‘Slow’ van dEUS. Maar haar eerste gelijknamige plaatje als Fever Ray volgde al snel. Die ligt qua stijl niet zo ver van The Knife verwijderd: prettige electronische beats, ietwat trager dan haar andere vehikel, waardoor onheilspellendere klanken haar intrigerende stemgeluid omwikkelen. Lees de recensie er nog eens op na! Check muziek op haar MySpace stek. Waar: vrijdag 10 april, Rotterdamse Schouwburg, 22.30 uur. Dat wordt dan kiezen geblazen tussen haar en Jóhannsson.

* The Whitest Boy Alive: De Noorse Erlend Øye, tegenwoordig residerend in Berlijn, kennen we natuurlijk van Kings Of Convenience en zijn samenwerking met Röyksopp (‘Remind Me, Poor Leno’, spelen overigens ook), maar met zijn live houseband The Whitest Boy Alive staat hij bekend als één van de beste ter wereld. De net verschenen opvolger ‘Rules’ van hun fantastische debuut ‘Dreams’ staat bol van de stekelige melancholieke tracks. Vrolijke en aanstekelijke deuntjes maken het schier onmogelijk om stil te blijven staan bij de muziek van het – tegenwoordig – viertal. Een losgeslagen frontman, veel impro en zich in het zweet werkende bandleden, dat kun je hiervan verwachten! Check muziek op hun MySpace stek. Waar: vrijdag 10 april, WATT, 00.30 uur.

* BLK JKS: wordt omschreven als één van de nieuwste hypes van 2009 als de Zuid-Afrikaanse TV On The Radio. De eerste EP ‘Mystery EP’ wordt uitgebracht door het prestigieuze Secretly Canadian. Het viertal smelt traditionele township jazz, electrofunk, progrock, afrobeat, reggae en dub op een wonderlijke manier tot een opwindend eigenzinnig geheel. Dit is het vooralsnog enige Nederlandse optreden van de band, dus ben erbij. Zeker als je fan bent van Vampire Weekend en Yeasayer. Check muziek op hun MySpace stek. Waar: zaterdag 11 april, WATT, 20.30 uur.

* Health: artyfarty noise, rauwe synth, spokerige monotone vocalen en kil en waanzinnig drumwerk, dat brengt dit kwartet uit Los Angeles voort. Het debuut werd al eens in zijn geheel geremixt (‘Health/Disco’) en sloeg in als een bom. De nieuwe single ‘Slow’ komt eraan, afkomstig van het tweede album ‘Get Color’ dat in de zomer verschijnt. Je vindt het bloedstollend prachtige noiserock, of je rent van schrik weg van die gekmakende lawine aan geluid. Ondervind zelf live naar welke kant je neigt. Want kiezen zul je, dit is niet voor iedereen weggelegd. Check muziek op hun MySpace stek. Waar: zaterdag 11 juli, WATT kelder, 21.15 uur.

* Tiny Masters Of Today: Aaaach, schattig. De uit New York afkomstige Ivan en Ada zijn nog maar 15 en 13 jaar oud! Het broer/zus duo had zo maar de kroost kunnen zijn van voorbeeld bands als The White Stripes, Sonic Youth en The Hunches. De drummer van Jon Spencer produceerde hun debuut Bang Bang Boom Cake’, waaraan meteen een haffel bekenden meewerkte, waaronder Karen O & Nick Zinner (Yeah Yeah Yeahs). Ze staan hun mannetje, samen weten ze echt wel de broekspijpen flink te laten flapperen met hun straffe punkrock en garage sound. Check muziek op hun MySpace stek. Waar: zaterdag 11 juli, Rotown, 22.15 uur.

* A Certain Ratio: De invloedrijke postpunkgroep werd al in 1977 uit de grond getrokken en bracht albums uit via het legendarische Factory label, waar Joy Division, New Order en Happy Mondays onder meer onderdak hadden. Al bleef A Certain Ratio wat achter op deze namen, ze maakten excellente platen. De Britse groep klinkt wel als Joy Division, alleen dan wat minder zwaarmoedig: dansbare funk wordt gemengd met scherpe punk. In 2008 is er na tien jaar een nieuw album verschenen, ‘Mind Made Up’, dat hier ook binnenkort uitkomt. Check muziek op hun MySpace stek. Waar: zaterdag 11 april, WATT, 22.30 uur.

* Mocky: Dominic Salole, zoals Mocky eigenlijk heet, is een ware geluidskunstenaar te noemen. De Canadees pende mee aan het laatste album van Jamie Lidell en is maatjes met Feist en Gonzales, die beiden ook weer meewerkten aan zijn nieuwste wapenfeit. Mocky komt zijn meer jazzy plaat ‘Saskamodie’, opgenomen door Renaud Letang in de Parijse studio waar ook Serge Gainsbourg en Nina Simone ooit hun platen vastlegden, promoten. Dit keer bediende hij zich van onder meer drums, bas, rhodes, piano, gitaar, percussie, belletjes, een orgel, speelgoed, strijkers en zijn kenmerkende markante raps. Check muziek op zijn MySpace stek. Waar: zaterdag 11 juli, Lantaren/Venster, 00.00 uur.

De expositie rond model Kate Moss ‘Rock ’n Roll Kate’ door popfotograaf Mick Rock is ook een aanrader. Verder gilden we al over A Place To Bury Strangers, Grampall Jookabox en Loney Dear. Ook checken dus. Je kunt nog muziek van alle optredende artiesten beluisteren via de speciaal daarvoor ingerichte Luisterpaal op de MySpace site van Motel Mozaïque. Bekijk het volledige programma en het tijdschema per dag via de officiële festivalsite.

Recensie: Fever Ray – Fever Ray

maart 23, 2009

‘Fever Ray’ is het eerste album van de vrouwelijke helft van de Zweedse dance-tweeling The Knife. Terwijl broer Olof in alle rust werkt aan een opera over Darwin, stak Karin Dreijer Andersson haar solodebuut in elkaar. Karen stoeide met het ruwe songmateriaal dat ze voor het grootste deel al klaar had liggen en bracht de helft ter productie naar Christoffer Berg, die alle albums van The Knife mixte. Het overige deel ging naar productieduo Rivers & The Subliminal Kid in Stockholm.

De ontstane ‘eigen’ sound is eerlijk gezegd niet zo ver van The Knife verwijderd, maar sluit juist erg nauw aan bij het derde en jongste album ‘Silent Shout’, waarmee de twee in 2006 eindelijk doorbraken in Europa. Dezelfde organische elementen die synthetisch klinken, dezelfde sinistere, onheilspellende sfeer die je gewend bent. Het is een soort samenraapsel van alles wat er al in de afgelopen albums van The Knife verstopt zit. Zelfs de vocalen, want ook Olof komt om de hoek kijken. Maar het meest wordt teruggegrepen op de moody vibe van de ‘Hannah Med H’ soundtrack die The Knife in 2003 maakte.

Destijds hoorden we nog wel een voorzichtig zoekende artieste, Fever Ray klinkt nu behoorlijk zelfverzekerd. ‘Fever Ray’ biedt volwassen songs, goed gearrangeerd, sprookjesachtig en in balans. De Knife-dancebeats blijven iets meer achterwege, waarvoor het geheel aan snelheid verliest. De songs besluipen je, in plaats dat het houserig bonkt, waardoor Karen’s vocalen (fluisterend of knauwend of hysterisch hekserig, elektronisch verdraaid, af en toe echo’s van Dead Can Dance) en cryptische teksten meer aandacht krijgen en op de voorgrond komen.

De duistere electro-ambient-klanken zijn opgebouwd uit dezelfde plastic, elektronische percussie en ijle, gekke synthsounds met dat eighties-sausje die typisch The Knife zijn. De ontwikkeling zit ‘em in fragiele en verfijnde toevoegingen. Hoor de delicate instrumenten in ‘Now’s The Only Time I Know’, de bamboefluit die door ‘Keep The Streets Empty For Me’ dwaalt of de rauwe gitaar in ‘I’m Not Done’ met helium-vocalen, de meeuwen in mooie afsluiter ‘Coconut’.

Het album lijkt hetzelfde, slepende tempo aan te houden, waardoor in eerste instantie de tracks veel op elkaar lijken. Echter blijkt er wel degelijk een nuance in te zitten door de rijke productie, iets sneller en een oceaan van rust en opbouw. Karen schept een boeiend, betoverend wereldje met een diepe, donkere ondertoon. Die tegenstelling vind je in elk nummer terug. Het mooiste voorbeeld hiervan is single ‘If I Had A Heart’, waar door huisstylist Andreas Anderson een hele mooie clip voor is gemaakt. Je waant je in een dichtgegroeid fris oerwoud, maar er hangt tegelijk een dikke dreiging in de lucht.

Erg goed gedaan dus, maar weinig echt nieuws, gewoon ’n beetje The Knife uithangen geblazen met een extra verdieping. Maar dat vinden wij helemaal niet erg. Fever Ray is te zien tijdens de komende Motel Mozaïque-editie in Rotterdam, op 9 en 10 april.

SPINNER SCORE: 75/100

Motel Mozaique 2009: Fever Ray, A Camp, Loney Dear

maart 2, 2009

Rotterdams festival Motel Mozaique is er bijna klaar voor, de negende editie van 9 tot en met 12 april, met de lancering van een gloednieuwe, fraai ogende website, de aanvulling van de deelnemende podia met locatie WATT en de laatste namen voor de programmaposter.

Tussen de al genoemde bands sprongen Röyksopp, The Whitest Boy Alive, HEALTH, Grampall Jookabox, A Place To Bury Strangers,…And You Will Know Us By The Trail Of Dead en 2 Many DJ’s er vooralsnog uit. Daar komen nog een paar acts bij: ook The Knife-zangeres Karin Dreijer komt haar soloproject Fever Ray laten horen, net als Loney Dear, A Certain Ratio, Nico Muhly, A Camp (met Cardigan-zangeres Nina Persson) en Abattoir Fermé. Er is tevens een expositie rondom – supermodel en ex-Pete Doherty vriendin – Kate Moss, ‘Rock ‘n’ Roll Kate’, door geroemde popfotograaf Mick Rock.

Kunstenfestival Motel Mozaïque heeft dit jaar de Rotterdamse Schouwburg, WATT, Lantaren/Venster, CBK, Rotown, NAi en TENT als festivallocaties. Naast muziek is er ook volop te genieten van beeldende kunst, theater, gidsentochten en de mogelijkheid om op kunstzinnige wijze te overnachten ergens in de stad. De kaartverkoop (dagkaarten, passepartouts, slaapkaarten) is al een tijdje gaande, dus wil je nog, dan moet je opschieten want volgens de organisatie gaan ze vrij hard.