Posts Tagged ‘experimenteel’

Recensie: Blonde Redhead, ‘Penny sparkle’

november 14, 2010

Een wolk van een plaat om op weg te drijven

De nieuwe Blonde Redhead is flink wennen. Het New Yorkse trio Kazu Makino, Simone en Amedeo Pace was al bezig hun getreden pad van experimentele, sfeerrijke en melodieuze indierock met dissonante, uit de bocht vliegende gitaren te verleggen naar meer pop en elektronica. Die weg werd ingeslagen op ‘Misery is a butterfly’ (2004) en verder bewandeld op ’23’ (2007). Het zou geen verrassing moeten zijn dat achtste album ‘Penny Sparkle’ die wandel vervolgt en de grens verder opschuift. Dat was het wél voor veel fans.

Er werd gewerkt met Zweedse producers Van Rivers en The Subliminal Kid (Fever Ray). De incidentele productionele bijval van Drew Brown (Beck, Radiohead) en de eindmix van shoegazegoeroe Alan Moulder zetten de puntjes op de i. Het prachtige deluxe artwork staat voor de inhoud: het oogt sober, maar is oerend efficiënt. De songs zijn zorgvuldig, verfijnd minutieus opgebouwd. Met veel passie en bol staand van gevoel. De zin ‘Your other world (dream) is inside here’ spreekt boekdelen. ‘Penny sparkle’ klinkt alsof een kalmerend valiumpje is genomen alvorens op te nemen om in een diepe droomstaat te geraken. De trippy slowcore sfeer van ’23’ is tot in extreme vormen doorgetrokken: uitgepuurde, transparante chillout. De eerste songs dwarrelen zo voorbij.

Kazu stond nimmer zo op de voorgrond, zong nooit zo ijzig helder (haar nog donkerdere lyrics blijven vaag) en mooi. Net als Amedeo (‘Black guitar’). Ongelooflijk knap om de pracht die het oudere, typerende materiaal kenmerkt in zo’n fraaie, onderzoekende vorm te gieten. Wie de tijd neemt, merkt dat aan alles is vastgehouden. De sprankelende melodieën, het intense breekbare, het gelaagde organische. Alleen vrijwel geen gitaren en nergens een climax. De vertederende zang wordt gedragen door een spaarse, weemoedige of lieflijke, troostgevende elektronische invulling en in echo gedrenkte beats, 80’s synths en samples. Kaler, rustiger, ingetogener. Gaandeweg krijgen ze meer schwung. Vanaf halverwege het album valt het echt perfect in elkaar, die subtiele nuances. Al zijn alle songs van hoog niveau. Het betoverende ‘Love or prison’, de zweverige, trieste, beeldschone titelsong en hartbrekend schitterende ‘Spain’ zijn ware parels.

‘Penny sparkle’ is een wolk om op weg te drijven. Blonde Redhead zal er helaas not too open minded guitar fans mee verliezen. De vorige plaat had daar al last van. Wellicht krijgen ze er nu aanwas bij uit een andere hoek. Innovatie is niet altijd fijn. De manier waarop deze drie zich telkens opnieuw uitvinden valt enorm te waarderen. Dat getuigt van lef en diepgang.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Blonde Redhead
* Album: Penny sparkle
* Record company: 4AD
* Jaar: 2010
* Track list: Here sometimes / Not getting there / Will there be stars / My plants are dead / Love or prison / Oslo / Penny sparkle / Everything is wrong / Black guitar / Spain

© Cutting Edge — 14 Nov 2010
images © 4AD

Link: CD review Blonde Redhead, ‘Penny sparkle’ (2010) bij CuttingEdge

Recensie: Fol Chen, ‘Part II: The new december’

juni 23, 2010

Caleidoscopisch, experimenteel en donders melodieus

Het gemêleerde sextet Fol Chen uit Los Angeles is alweer toe aan een nieuwe plaat na het goed gevallen debuut ‘Part I: John shade, your fortune’s made’ uit 2009 en het is ook een vervolg daarop. Het wazige verhaal in de cd-hoes leert ons dat ‘Part II: The new december’ gaat over een virus dat de taal vernietigt. Of zoiets. We snappen er niet zoveel van. Wat muzikaal opvalt, is dat de instrumentatie spaarzamer is dan op de voorganger en dat het allemaal wat afstandelijker en futuristischer klinkt.

Het is een onaardse, vreemde fantasiewereld waarin Fol Chen rondwaart. Caleidoscopisch, soms kakofonisch, experimenteel en tegelijk donders melodieus. Onvoorspelbaar, eigenzinnig en inventief. Donkere indiepop gemengd met verdraaide electropop en kleine injecties vrolijkheid. De intrigerende zanglijnen zijn vaak het enige echte houvast in de eclectische songs en brengen de melodie erin. Dat zorgt ervoor dat het ondanks die experimentele geluiden catchy en toch toegankelijk klinkt. Het is een knappe combinatie.

Fol Chen bouwt de onnavolgbare songs op uit ingespeelde geluidsfragmenten die vaak door de sample-doos zijn gehaald. Vervormd, verknipt, met effect of bewust vals. Van blazers tot strijkers, fluit en harp tot gevarieerde blieps en beats. Fol Chen schakelde een handjevol vocalisten in om mede hun verhaal te vertellen: Angus en Aaron van Liars (hijgerige samenzang in ‘This is where the road belongs’), zangeres Kárin Tatoyan (‘In ruins’) en singer-songwriter Simone White (‘Adeline’).

Hoewel duidelijk een conceptplaat, staan alle nummers op zich en geen van allen lijken op elkaar. De avontuurlijke reis door de krochten van Fol Chen begint met het venijnige ‘The holograms’. Een pianoriedel, een zwierige vrouwenstem, stampende percussie en schokkerige electro komen samen in een vreugdevolle deun. Speels escapisme met oosterse invloeden, versneden funkbits en gitaar versmelten in de dansbare jam ‘In ruins’. Een van de betere nummers, alsof Timbaland er met zijn fikken aan heeft gezeten. ‘This is where the road belongs’ herinnert door zijn dreigende duistere sfeer, beats en gesamplede viool en trompet aan Hood en The Notwist. Tegen het eind gaat het richting funk met r&b-zang en de titelsong bevat zelfs een steelguitar.

Het is een fascinerende plaat, maar ook een complexe. Het geeft de vooruitgang van Fol Chen goed weer. Maar of wij het vaak op gaan zetten, dat is weer iets anders. Luisteren is best vermoeiend en door het gebrek aan aansprekende emotie in de songs worden we er niet ingezogen. Het album maakt ons echter zeker benieuwd naar de derde!

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band: Fol Chen
* Album: Part II: The new december
* Record company: Asthmatic Kitty Records / Konkurrent
* Jaar: 2010
* Track list: The holograms / In ruins / Your curtain call / This is where the road belongs / Men, beasts or houses / C/U / Adeline (you always look so bored) / The holes / They came to me / The new december
* Concert: Fol Chen en Liars, Botanique Brussel

© Cutting Edge — 23 Jun 2010
images © Asthmatic Kitty Records/Konkurrent

Link: CD review Fol Chen, ‘Part II: The new december’ (2010) bij CuttingEdge

Recensie: Foxes in Boxes, ‘Better beheaded’

maart 29, 2010

Heftige underground indierock

Foxes in Boxes is de nieuwste aanwinst van het Luikse collectief (en independent label) Honest House, na Casse Brique (check ook even de review van hun album ‘Glumor’ bij CuttingEdge). Dit driekoppige rockmonster is tevens het nieuwste project van Taifun-lid Julien Dubois (bas/vocalen), waarin hij wordt bijgestaan door Geoffroy Tyteca (gitaar/vocalen) en Marc Swennen (drums).

Foxes in Boxes heeft vier experimentele lappen indierock op de allereerste EP ‘Better beheaded’ gezet. We horen vele duidelijke inspiratiebronnen voorbij komen in die zeventien en nog wat minuten. De noise uitpattingen en dissonante gitaarlijnen in de trant van Sonic Youth en Blonde Redhead, het melodieuze van Karate, het explosieve van At the drive-in en soms Explosions in the Sky, het math-rockerige vlechtwerk van Battles.

Die invloeden worden lekker door elkaar gemengd en aan elkaar gelijmd tot intense en sfeervolle nummers met een eigen identiteit. De beestachtige en zwaarmoedige songs worden gestaag opgebouwd, vaak tot een indrukwekkend crescendo. De melodie zit verborgen in de gitaar riffs en de drums vormen een logge, pompende en energieke basis voor een stevig onderbuikgevoel. Vanaf de eerste subtiele toon sleurt ‘Better beheaded’ je mee in de donkere krochten van hun muzikale, boeiende universum.

Het lenige, diepe en dragende basspel is onmiskenbaar Julien Dubois, maar hij komt hier woester en ongetemder uit de hoek. Ook zijn vocale input is vergelijkbaar met wat hij doet in Taifun. Zijn meeslepende praatzang, zoals Thurston Moore dat ook altijd zo schitterend kan, valt passend in de klanktapijten en is een verlichting van de zwaarheid van de nummers. De rauwe schreeuwzang van Tyteca, alsof door de duivel bezeten, staat op zich of flankeert Dubois. Ze vullen elkaar heel mooi aan.

Foxes in Boxes verstevigt de diversiteit en de samenhang van de muzikanten die Honest House vormen. De band is noisier en avontuurlijker dan de instrumentale post-math-rockcollega’s van Casse Brique. Beiden vallen echter in de categorie pure indierock gestoeld op eerlijke emotie, de filosofie van het gezelschap.

Met slechts 200 genummerde, met vakmanschap gecreëerde exemplaren van ‘Better beheaded’ moet je er snel bij zijn, wil je het schijfje op de kop tikken. Heftige underground indierock om de vingers bij af te likken. En een collectief als Honest House verdient je steun. Ben je liefhebber van goede herrie? Kopen dan!

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Foxes in Boxes
* Album: Better beheaded
* Record company: Honest House
* Jaar: 2010
* Track list: Arshavin / Domingo blues / Sonic cities / Super heroes
* Info: Foxes in Boxes speelt 16 april in Belvédère, Namur met Fordamage en Flipo Mancini

© Cutting Edge — 28 Mar 2010
images © Honest House

Link: CD review Foxes in Boxes, ‘Better beheaded’ (2010) bij CuttingEdge.nl

Recensie: Extra Life – ‘Made flesh’

maart 21, 2010

Technische precisie en verrassende inventiviteit

Extra Life uit Brooklyn is niet zo maar een telg uit die overlopende avant-garde muziekscene. Leider van de experimentele groep is namelijk gitarist/zanger/componist Charlie Looker, zeer bekend van het legendarische ensemble Zs en samenwerkingen met onder meer Dirty Projectors en Glenn Branca. In 2006 als soloproject opgestart en in ’07 uitgegroeid tot band wist Extra Life een schare underground fans aan zich te binden met het goed ontvangen debuut ‘Secular works’ (2009).

Voor opvolger ‘Made flesh’ omringde Looker zich met violist Caley Monahon-Ward (Snowblink), bassist Anthony Gedrich (Stats, Ocrilim), drummer/percussionist Nicholas Podgurski (Yukon) en tenorsaxofonist/toetsenist Travist Laplante (Little Women). Hoewel de muziek die Looker met Extra Life maakt wat van de weerbarstige instrumentale abstractie van zijn Zs-werk vasthoudt, gaat het meer richting ‘melodieuze songs’.

Elementen uit middeleeuwse muziek en gezang, neofolk, metal en hardcore, abstract modernisme, weelderige kamerpop en hoekige experimenten worden kundig samengesmeed. Met Lookers unieke stemgeluid dat klinkt als een soort Robert Wyatt-meets-Tool-meets-Morrissey, bijzondere zanglijnen en zijn weirde teksten als centrale factoren. Alle acht tracks werken samen als een geheel. De composities zijn veelal episch, complex en agressief maar er waart ook een persoonlijke en dramatische geest rond. Donker en heavy.

De galopperende dramatiek in ‘Voluptuous life’ dendert je oren in en pakt de essentie van het vijftal in twee minuten samen. Nerveus gitaarwerk, opstuwende en opdringerige synths en heldere maar op afstand blijvende vocalen stapelen zich op tot een symfonische aanval. In ‘The ladder’ komen punk en progrock samen door brutale, vervormde gitaren en hamerende beats met ingewikkelde, gesegmenteerde passages te laten botsen. De ballad ‘Black hoodie’ is een mooi rustmomentje met een zachtaardige saxofoon, akoestisch gitaargepingel en fragiele, intense vocalen. Dit nummer toont aan dat Looker een sterke componist is, ook als hij al dat geweld en de klaagzang loslaat.

‘Made flesh’ is één groot sonisch avontuur met als grote klapper de elf minuten durende monsterafsluiter ‘The body is true’. Extra Life maakt het de luisteraar niet bepaald gemakkelijk, maar het is zonder twijfel een erg origineel album. Het excentrieke geesteskind van Charlie Looker kleurt buiten de standaardlijntjes met technische precisie en verrassende inventiviteit. Voor de liefhebbers zeker een hoogtepuntje. Ben je echter geen fan van dit genre dan vind je het ab-so-luut verschrikkelijk.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band:
Extra Life
* Album: ‘Made flesh’
* Record company: LOAF Recordings
* Jaar: 2010
* Track list: Voluptuous life / The ladder / Made flesh / One of your whores / Easter / Black hoodie / Head shrinker / The body is true
* Info: Extra Life, 11 juni, Het Poortgebouw Rotterdam

© Cutting Edge — 21 Mar 2010
images © LOAF Recordings/African Tape!

Link: CD review Extra Life, ‘Made flesh’ (2010) bij CuttingEdge.nl

Grizzly Bear’s ‘Veckatimest’ is er eind mei!

februari 15, 2009

Hier zitten we wel een beetje op te wachten, de opvolger van Grizzly Bear’s prachtige plaat ‘Yellow House’ uit 2006 en het doorbraakalbum van Brooklyn’s meest fragiele, fluisterend-zuchtende, experimentele rockband. Warp brengt ‘Veckatimest’ op 26 mei uit.

Neo-klassieke componist Nico Muhly en Beach House zangeres Victoria Legrand schijnen er aan bijgedragen te hebben. En er zijn opnames gemaakt met een kinderkoor, onder leiding van bandlid Chris Taylor, die zich de producer mag noemen. Dat klinkt allemaal als waardevolle aanvullingen op wat al erg mooi klonk. Eerder liet Grizzly Bear weten dat er wordt gemikt op een levendige live sound.

Het album ‘Veckatimest’ is vernoemd naar een klein, onbewoond eiland gelegen aan de kust van Massachusetts. Front Grizzly Bear Ed Droste twitterde het al, inmiddels is het artwork voor de hoes onthuld (zie foto) en de tracklist van ‘Veckatimest’ vrijgegeven:

01 ‘Southern Point’
02 ‘Two Weeks’
03 ‘All We Ask’
04 ‘Fine for Now’
05 ‘Cheerleader’
06 ‘Dory’
07 ‘Ready, Able’
08 ‘About Face’
09 ‘Hold Still’
10 ‘While You Wait For The Others’
11 ‘I Live With You’
12 ‘Foreground’

Als de nummers ook maar half zo goed zijn als op ‘Yellow House’, zijn wij eigenlijk al tevree. Bekijk nog ff een clippie van dat album. Moooooi.

Nieuwe Tortoise plaat in april

januari 23, 2009

We hebben er vijf jaar op moeten wachten, maar het experimentele, instrumentale gezelschap Tortoise uit Chicago komt dit voorjaar eindelijk weer eens met een nieuwe plaat. Een titel heeft het album nog niet, wel is duidelijk dat ‘ie op 21 april via Thrill Jockey in de winkels ligt.

Aan de kenmerkende Tortoise-stijl is kennelijk nog steeds niet veel veranderd. Traditionele songstructuren hebben de mannen nog nooit van gehoord, en de grenzen tussen de stukken muziek met diverse weirde drumpatronen blijven vaag. Op deze plaat zou slechts een nummertje zijn te vinden, met de vrolijke naam ‘Prepare Your Coffin’, waarin er sprake is van een refrein, couplet en een bruggetje.

Dit doet Tortoise normaal niet, maar het nieuwe songsmateriaal is afgelopen zomer al live uitgeprobeerd tijdens enkele concerten. “Voorheen maakten we eerst de muziek, braken vervolgens het hoofd over hoe we het live zouden kunnen brengen en liepen dan tegen problemen aan,” aldus bassist Doug McCombs in een interview.

Sinds de release van ‘It’s All Around You’ in 2004 heeft Tortoise een coveralbum opgenomen met Will Oldham en getoerd om belangrijk album ‘Millions Now Living Will Never Die’ uit ’96 integraal live te spelen. Wat voor het publiek overigens geweldig was, maar het bleek voor de band minder plezierig: “Eigenlijk is het helemaal niet zo leuk om iets wat je twaalf jaar geleden hebt gemaakt helemaal te spelen.”

Tortoise is van plan om direct na de release te gaan toeren, in de lente en zomer. In 2004 speelden de Amerikanen nog in de tent op Werchter, misschien dat ze opnieuw naar onze Zuiderburen komen. Bekijk een half uur van dat optreden!

Nieuwe Sonic Youth in aantocht

januari 16, 2009

De experimentele meesters van Sonic Youth hebben aan het platencontract sinds 1990 (‘Goo’) met major Geffen voldaan. Dat er een nieuw album aankwam, wisten we al, maar bij wie dat ging verschijnen wilden de bandleden even geleden nog niet verklappen. Het doet ons deugd dat de New Yorkse iconen weer eens hebben gekozen voor een indielabel: ze tekenden bij Matador Records!

De voorlopige titel van het aankomende werk is ‘The Eternal’ en als het allemaal een beetje voorspoedig gaat, hebben we ‘em ergens in juni in handen. Want de opnames voor het 16de (!) album bevinden zich al in de laatste fase.

Volgens gitarist/zanger Thurston Moore in een interview met Uncut bevat de opvolger van de vrij toegankelijke plaat ‘Rather Ripped’ uit 2006 ‘sappige supersonische nummers’. Daar hadden wij natuurlijk al op gehoopt. De echte releasedatum is nog niet geprikt, dus we houden voor het gemak ff juni aan, maar het kan een maandje schelen. Men zegt ‘in de zomer’ in elk geval.

Ondertussen is bassiste/zangeres Kim Gordon ook druk met haar eigen kledinglijn. Kim’s klamotten verschijnen binnenkort onder de naam ‘Mirror/Dash’.