Posts Tagged ‘electropop’

Recensie: Fol Chen, ‘Part II: The new december’

juni 23, 2010

Caleidoscopisch, experimenteel en donders melodieus

Het gemêleerde sextet Fol Chen uit Los Angeles is alweer toe aan een nieuwe plaat na het goed gevallen debuut ‘Part I: John shade, your fortune’s made’ uit 2009 en het is ook een vervolg daarop. Het wazige verhaal in de cd-hoes leert ons dat ‘Part II: The new december’ gaat over een virus dat de taal vernietigt. Of zoiets. We snappen er niet zoveel van. Wat muzikaal opvalt, is dat de instrumentatie spaarzamer is dan op de voorganger en dat het allemaal wat afstandelijker en futuristischer klinkt.

Het is een onaardse, vreemde fantasiewereld waarin Fol Chen rondwaart. Caleidoscopisch, soms kakofonisch, experimenteel en tegelijk donders melodieus. Onvoorspelbaar, eigenzinnig en inventief. Donkere indiepop gemengd met verdraaide electropop en kleine injecties vrolijkheid. De intrigerende zanglijnen zijn vaak het enige echte houvast in de eclectische songs en brengen de melodie erin. Dat zorgt ervoor dat het ondanks die experimentele geluiden catchy en toch toegankelijk klinkt. Het is een knappe combinatie.

Fol Chen bouwt de onnavolgbare songs op uit ingespeelde geluidsfragmenten die vaak door de sample-doos zijn gehaald. Vervormd, verknipt, met effect of bewust vals. Van blazers tot strijkers, fluit en harp tot gevarieerde blieps en beats. Fol Chen schakelde een handjevol vocalisten in om mede hun verhaal te vertellen: Angus en Aaron van Liars (hijgerige samenzang in ‘This is where the road belongs’), zangeres Kárin Tatoyan (‘In ruins’) en singer-songwriter Simone White (‘Adeline’).

Hoewel duidelijk een conceptplaat, staan alle nummers op zich en geen van allen lijken op elkaar. De avontuurlijke reis door de krochten van Fol Chen begint met het venijnige ‘The holograms’. Een pianoriedel, een zwierige vrouwenstem, stampende percussie en schokkerige electro komen samen in een vreugdevolle deun. Speels escapisme met oosterse invloeden, versneden funkbits en gitaar versmelten in de dansbare jam ‘In ruins’. Een van de betere nummers, alsof Timbaland er met zijn fikken aan heeft gezeten. ‘This is where the road belongs’ herinnert door zijn dreigende duistere sfeer, beats en gesamplede viool en trompet aan Hood en The Notwist. Tegen het eind gaat het richting funk met r&b-zang en de titelsong bevat zelfs een steelguitar.

Het is een fascinerende plaat, maar ook een complexe. Het geeft de vooruitgang van Fol Chen goed weer. Maar of wij het vaak op gaan zetten, dat is weer iets anders. Luisteren is best vermoeiend en door het gebrek aan aansprekende emotie in de songs worden we er niet ingezogen. Het album maakt ons echter zeker benieuwd naar de derde!

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band: Fol Chen
* Album: Part II: The new december
* Record company: Asthmatic Kitty Records / Konkurrent
* Jaar: 2010
* Track list: The holograms / In ruins / Your curtain call / This is where the road belongs / Men, beasts or houses / C/U / Adeline (you always look so bored) / The holes / They came to me / The new december
* Concert: Fol Chen en Liars, Botanique Brussel

© Cutting Edge — 23 Jun 2010
images © Asthmatic Kitty Records/Konkurrent

Link: CD review Fol Chen, ‘Part II: The new december’ (2010) bij CuttingEdge

Vers Bloed: Little Boots

april 8, 2009

Achter de naam Little Boots schuilt de 24-jarige Victoria Hesketh uit Blackpool, momenteel residerend in Londen. Ze stak het afgelopen jaar op eigen kracht haar hoofd boven het maaiveld uit middels haar YouTube-kanaal, waar ze verzoekjes incasseerde voor covers van sterren als Haddaway (‘What Is Love’), Girls Aloud, The Human League maar ook MGMT’s ‘Time To Pretend’. Hesketh zingt, bespeelt synthesizers en hanteert het Japanse electronische instrument Tenori-on, de stylofoon en andere gadgets in haar slaapkamer. Op zo’n charmante, aandoenlijke manier, dat ze inmiddels vele fans aan zich heeft weten te binden. Maar zelf maakt ze ook nog eens waanzinnig aanstekelijke electropopliedjes.

Sinds de Britse zich kan herinneren is ze al met muziek bezig. Op 18-jarige leeftijd deed Victoria een doelbewuste poging in de picture te komen door deel te nemen aan de tv-talentshow Pop Idol. Ze viel echter na drie rondes buiten de boot. Zoveel verstand had de jury ervan kunnen we nu zeggen. NOT, want momenteel is ze een van de snelst opkomende Britse acts around.

Na deze teleurstelling besloot Hesketh dan maar haar eigen jazztrio op te zetten, toerde door Europa met een big band en richtte daarna nog haar eigen dancepop band Dead Disco op alvorens een solo carrière te starten als Little Boots – een koosnaampje dat ze kreeg van een vriend, ‘Caligula’ vertaald vanuit het Latijns. In maart 2008 was ze daar ineens met haar eerste hitgevoelige single ‘Stuck On Repeat’, geproduceerd door Joe Goddard van Hot Chip, in eigen beheer uitgebracht op een gelimiteerde 12 inch vinylplak.

Vele oplettende muziekblogs sprongen er direct bovenop, op die kruising tussen een Engelse Kylie Minogue en St. Etienne. Haar tweede single ‘Meddle’, eveneens geproduceerd door Goddard met Greg Kurstin, volgde in augustus. De instant hit kwam dan ook op 7 inch uit bij het 50 Bones label. Die eerste twee nummers en haar YouTube-bezigheden leverden haar in november een optreden op bij het veelbekeken en prestigieuze tv-programma ‘Later With…Jools Holland’.

Eind 2008 begon ze aan haar eerste album, samen met producer Greg Kurstin (The Bird and the Bee). Naar haar debuut ‘Hands’ wordt met hoge verwachtingen uitgekeken. Op 8 juni is het plaatje er via haar nieuwe label 679/Atlantic. De eerste single ‘New In Town’, geïnspireerd door de eerste paar dagen dat Little Boots in Los Angeles was voor de album opnames, verschijnt binnenkort met remixes van onder meer Franz Ferdinand-spil Alex Kapranos, Fred Falke, The Golden Filter en Drop the Lime.

Deze blonde jongedame wordt dus volledig de hemel ingeprezen en van alle kanten opgepikt. Jaarlijks stelt de BBC met behulp van een groep vooraanstaande muziekjournalisten, dj’s en promotors een overzicht samen van het heetste nieuwe Britse talent dat het geluid voor het komend jaar gaat bepalen. Op deze Sound Of 2009 lijst stond Little Boots helemaal boven aan. En dan doen ze natuurlijk niet zo maar. Ook Keane, Mika en Adele hebben deze spot eerder bevolkt.

Little Boots komt als één van de grootste beloftes natuurlijk naar het London Calling Festival op 1 mei. We tipten al diverse acts en de laatste aanstaande zaterdag, maar zoals gezegd: Little Boots verdiende haar eigen post. Misschien wordt de synthpop queen teveel gehyped en misschien gaat ze het toch niet redden, maar vooralsnog is het een heel veelbelovend talentje.

Recensie: Pallers – Humdrum 12″ EP

februari 15, 2009

Deze nieuwe Zweedse electro-pop lievelingen (Stockholm) maken het zich niet gemakkelijk om bij een groter publiek bekend te worden. De twee – die eerder opereerden onder de naam Sara and Jenny – zijn namelijk geen enge soundtrackmuziek makers en ook geen snelle, oppervlakkige electro dudes. Pallers songs zijn voor de verfijnde proevers. En als debuut hebben ze eind 2008 een 12″ EP uitgebracht, met slechts één origineel nummer, de titeltrack ‘Humdrum’, met nog twee versies daarvan (‘Pallers Delight Version’ en een ‘Ultracity Epic’ remix) en één andere track (‘Slow Down Quickly’).

Op de ‘Humdrum’ EP schijnt de zon door het duistere heen. Dat kan iets te maken hebben met het feit dat de vier tracks daadwerkelijk werden opgenomen in Spanje. Maar het gelaagde materiaal is kraakhelder als een zonnige dag en er zit een vreemdsoortige vorm van warmte in de electronische arrangementen. Het doet veel minder agressief en angstaanjagend aan dan bijv. de tracks van die noise instrumentalisten van Fuck Buttons, hoewel het niet minder aangrijpend klinkt.

Vooral het oorspronkelijke ‘Humdrum’ is prettig: zweverige en dromerige (mannelijke) zang wordt omlijst door opbouwende beats en knisperende sounds, een licht gitaarriffje en arpeggio synthklanken. De ‘Pallers Delight Version’ begint wat lichtvoetiger en drijft in negen minuten in een lager tempo en met minimalere, relaxtere beats en dragende baslijn (zoals Air dat ook zo goed kan) langzaam richting het punt waar de transparante vocalen invallen, die me erg doen denken aan het laatste album van het Noorse The White Birch. Het is bijna zo’n luchtige soundscape dat het aan je voorbij trekt als je even niet oplet.

Het Saint Etienne-eske ‘Slow Down Quickly’ klinkt dan weer wat triestiger, hetgeen een mooie afwisseling is met de ‘Ultracity Epic’ remix, waarin de dikkere beats uit de kast worden gehaald, die de spil vormen samen met electro-bliepjes, een desolaat koor, percussie en drumsamples. Pallers creëert een rijk landschap, anders dan de overvolle landschappen van Ratatat, maar met ‘doorzichtige’, frisse melodieën en tijdloze structuren. Ben nieuwsgierig geworden naar een volledig album! Dit smaakt naar meer.

Beluister het nummer ‘Humdrum’ (MP3)

Recensie: Beirut / Realpeople – March of the Zapotec / Holland

februari 9, 2009

Zach Condon is een beetje de Kuifje van de moderne, Amerikaanse indiemuziek. Als Beirut, met onder de arm zijn vertrouwde ukelele en trompet geklemd, onderneemt hij telkens andere avonturen. Zo reisde hij af naar het Land van de Zigeuners (op debuutalbum ‘Gulag Orkestar uit 2006), bezocht het Parijs uit de Gouden, Twintiger jaren (op ‘The Flying Club Cup’ in 2007) en voor zijn nieuwe plaat, die uiteenvalt in de twee EP’s ‘March of the Zapotec’ en ‘Holland’ (Pompeii Recordings), zocht hij de Vallei Van De Zapotecs en Laptop land op.

Het idee achter de eerste helft van dit ‘album’: Condon wilde een soundtrack maken voor een film in Mexico en raakte onder de indruk van de begrafenisbands uit de Oaxaca regio. Om de roots van die muziek te traceren toog hij naar het kleine Zapotec dorpje in Teotitlan de Valle en werkte daar – met behulp van een vertaler – samen met de 19-koppige Jiminez band aan zes tracks (Grizzly Bear’s Chris Taylor trompeteert mee op ‘The Shrew’).

Je zou denken dat ‘March of the Zapotec’ een groot verschil maakt met de voorgaande platen. Dat valt eigenlijk reuze mee, tis ietwat triestiger en donkerder. De blazers zorgen nu voor Mexicaanse invloeden waar dat voorheen Balkan folk en Franse chansons vibes waren. Banda, de traditionele blazersmuziek van Mexico, komt dan ook deels voort uit de polka muziek, die de Duitse en Poolse immigranten in de 19de eeuw overbrachten. De ‘hoempa’ is een belangrijk gedeeld aspect.

Beelden van een charmant, pittoresk Mexico doemen op in de marcherende songs: ontroosbare rouwende moeders, carnavalesque dorpspleintjes, bittere vrouwen en de dood door een banjonet. Condon weet de stijl naar zich toe te trekken en er een eigen onmiskenbaar geluid van te maken. De songs worden aan elkaar verbonden door zijn emotionele, wankele en intense croon vocalen. Super geschikt voor een Mexicaanse roadmovie waarin zo’n mariachi overlijdt. Eerste, slepende single ‘La Llorona’ is derhalve een goeie graadmeter.

Door na de eerste EP-tracks nogmaals op de play-knop te drukken, belanden we bij de tweede helft van het album. De EP ‘Holland’ (van ‘Realpeople’ – een vroege slaapkameropnames alias van Beirut) werd grappig genoeg thuis opgenomen, maar staat veel verder af van zijn doorgaanse stijl. Het zijn vijf lichte, folky electronische popschetsjes, die doen vermoeden dat Condon vroeger graag naar Magnetic Fields Stephin Merritt’s romantische synthpop luisterde.

Vooral opener ‘My Night With a Prostitute From Marseilles’ (al verschenen op een digitale release van Nathalie Portman) had zo maar uit Merritt’s oeuvre kunnen komen en de electronische arrangementen van bijv. ‘No Dice’ voelen aan als een eindeloos jaren tachtig computerspel thema. Condon verstaat de kunst van het schrijven van liedjes, maar dat komt op dit gedeelte geenszins naar boven. ‘Venice’, die met zijn waterige winterzon synthklanken met luchtige Miles Davis trompet doet denken aan Boards Of Canada, is dan het best te verhapstukken. Als de zang er in deze track inkomt, betreden we direct weer het bekende terrein van Beirut.

Laten we deze release gewoon zien voor wat het is: een – eigenlijk twee – aangename tussendoortje(s), terwijl we wachten op het volgende, volwaardige album van Beirut. Door ‘March of the Zapotec/Holland’ wordt nog duidelijker dat Condon MOET worden gevraagd voor een film soundtrack, want dat heeft ie overduidelijk in zich. Ik schat dat de loyale fans gaan voor EP 1 en de tweede snel aan de kant zullen gooien.

Nieuwe songs Peter Bjorn & John gelekt, beluister er twee!

januari 17, 2009

In 2006 kwam het Zweedse trio Peter Bjorn & John op de proppen met een van de meest verrassende songs van het jaar: ‘Young Folks’ (dat onnoemelijk aanstekelijk liedje met dat gefluit en die geinige clip). In maart is de band terug met ‘Writer’s Block’ opvolger ‘Living Thing’, die ze in 2008 opnamen in Stockholm, New York en Los Angeles. Daar komen geen fluitliedjes op te staan, want de drie hebben de folk-pop tunes op de vijfde schijf even gelaten om zich te richten op tracks waarop meer wordt geëxperimenteerd met electro-pop, hip hop en afro-pop.

En de nieuwe muzikale richting werkt als een dolle. Het kan zelfs Kanye West’s goedkeuring wegdragen (de rapper is groot fan van de drie, hij coverde ‘Young Folks’ eerder al), als we zijn blog lezen waar hij een nummer van de aanstaande plaat met goedkeuring van de band lekte: “”Peter Bjorn & John… Shit is geweldig!!! “De drums zijn te gek en ik ga plat voor de hook.”

Zo wordt in ‘Nothing to Worry About’ een lekkere funky bassound vermengt met electro hand-claps en een kinderkoor zingt het Bollywood-achtige refrein en de mannen laten horen dat ze net zo stoer kunnen zijn als de gemiddelde ghetto-rapper in ‘Lay It Down’, waarin ze zingen: “Hey! Shut the fuck up boy! You are starting to piss me off.” … En wij maar denken dat het zo’n lieverdjes zijn…

“Ons plan was om de songs zo ver mogelijk naar de grens te pushen als mogelijk en om niet zo voor de hand liggende geluiden te gebruiken,” aldus Bjorn Yttling – die onlangs nog de nieuwe albums van Lykke Li, Sahara Hotnights en Primal Scream produceerde – in een interview. “We willen dat de plaat magisch en sexy klinkt. We willen niet dat mensen denken, ‘ow daar komt de gitaar’. Het kan niet altijd zo makkelijk zijn.”

Beluister het nummer ‘Nothing To Worry About’ en we hebben ook een vage clip gevonden afkomstig van een Zweedse site voor ‘Lay It Down’. Dus of het de officiële video is, weten we niet, maar je kunt Peter Bjorn en John wel bovengenoemde straffe taal horen bezigen…

Noorderslag introductie: Hit Me TV

januari 15, 2009

Elke week tipt Spinner twee acts die je zeker niet moet missen op Eurosonic. Vanaf vorige week vissen we ook dagelijks dé Noorderslag talenten uit de muzikale pap tot aan 17 januari. Dit keer: Hit Me TV.

Wie? Deze vier Amsterdammers zaten vroeger kniediep in de emocore als Skip The Rush. Daar willen ze echter niets meer over horen, want sinds ze een andere muzikale weg insloegen met Hit Me TV, gaat het retesnel en goed met de dudes. Samen met Belgische producer Frank Dechene (onder meer Soulwax, Hooverphonic) maakten ze een debuutalbum met up-tempo electro/indie poprock songs dat in ons land insloeg als een bom. De unaniem lovende pers strooide kwistig met vergelijkende hippe namen: Muse, The Killers, The Bravery, The Sunshine Underground en Placebo.

2008 was een glorieus jaar voor Hit Me TV. Slechts vier maanden na de release stond het aanstekelijke kwartet al op Lowlands te vlammen. De band overspoelde het clubcircuit (als support van Infadels) en was ook niet weg te slaan bij de andere zomerfestivals.

Overal waar de onweerstaanbare discorockers voet op het podium zetten ontstonden bezwete dansfeestjes. Extraverte zanger Jaap Warmerhoven met zijn opvallende hoge stem (vandaar de Placebo link), de staccato drumlijnen, de galmende gitaarriffs en de ultra catchy eighties synthpop tunes pakten de meutes keer op keer in.

Waarom moet je ze zien? Nummers als ‘Nice Guys’, ‘Maybe The Dancefloor’ en nieuwe single ‘Not A Public Thing’ doen het niet alleen op plaat maar vooral live uitstekend. Eigenlijk hebben ze alleen maar hitsongs op hun conto. De energie van het stelletje showlustige muzikanten barst uit zijn naad tijdens de optredens. Hit Me TV lijkt wel bezeten. Meemaken is geloven. Als je dat nog niet gedaan hebt, ga deze heren zien! Straks mist u de nieuwe Killers van eigen bodem nog…

Klik hier voor hun website. Hit Me TV is tezien in de Grolsch Foyer: van 00.15 – 01.00 uur.

Noorderslag introductie: Daily Bread

januari 9, 2009

Elke week tipt Spinner twee acts die je zeker niet moet missen op Eurosonic. Vanaf deze week vissen we ook dagelijks dé Noorderslag talenten uit de muzikale pap tot aan 17 januari. Dit keer: Daily Bread.

Wie? Dit jonge trio uit Leeuwarden en Emmeloord bestaat nog niet zo heel lang. Noorderlingen Stefan Stoer (drums) en Chris Mulder (bas) besloten na het uiteenvallen van hun Britpop-bandje amper anderhalf jaar geleden een compleet nieuwe weg in te slaan. In dorps- en kroeggenote Kimberly (teksten, zang, Philicordia) werd het derde bandlid gevonden voor Daily Bread: volgens henzelf een ‘sexy garage dance band met een theatrale tik’.

Daily Bread won vorig jaar medio mei de Kleine Prijs van Fryslân, mocht een demo maken en werd prompt geselecteerd voor reizend festival Popronde – om live in heel Nederland indruk te gaan maken – en het Freesonica-project. Ook werden de drie gevraagd mee te doen aan de Grote Prijs van NL, waar ze doodsimpel weer uitstapten omdat ze hun eigen, zo geliefde apparatuur en podiumopstelling (alle drie vooraan) niet mochten gebruiken. Een stevige wil en attitude, zo hoort dat!

Bij de muziek moet je denken aan een enerverende mix van de rauwe ’60 garagerock energie met tegendraadse indierock en electro dancegrooves. Juist, daarom dat toepasselijke label ‘sexy’… Net als zZz.

Waarom moet je ze zien? Als Daily Bread de kaarten goed uitspeelt gaan ze keihard stadsgenoten Adept (ook op Noorderslag) achterna. We hoorden ook al geruchten dat Excelsior interesse heeft getoond in het eerste album. Maar het belangrijkste: ze weten met een minimalistische opstelling live een opzwepend, maximaal geluid te produceren. Die gitaren, die mis je geen moment! Er wordt gestoeid met zelf gefabriceerde effectpedalen, gezongen door telefoons, de drums worden naast stokken beroerd met sambaballen en van begin tot eind geven de jonge honden alles wat ze maar in zich hebben met veel plezier.

Klik hier voor hun website. Daily Bread is te zien in de 3voor12 Zaal: van 23.30 – 00.05 uur (en Eurosonic donderdag 15 januari ook al in het Pakhuis: van 20.00 – 20.45 uur).