Posts Tagged ‘dance’

Recensie: The Chemical Brothers, ‘Further’

juli 18, 2010

De Bros gaan ‘further’, dat is even wennen

Op de opvolger van ‘We are the night’ gaan The Chemical Brothers terug naar hun ‘core bizz’. Geen grote namen meer als gastvocalisten, alleen singer-songwriter Stephanie Dosen verzorgt zang (en Tom Rowlands zelf her en der). Ook is ‘Further’ weer een lange mixtrack. Zonder onderbrekingen trekken de acht dance-nummers vloeiend aan je voorbij. Dj-duo Simons en Rowlands is er übersterk in en beroemd om, zo weten we van ultieme albums ‘Exit planet dust’, ‘Dig your own hole’ en ‘Surrender’ (en vooruit, ‘Come with us’).

De Bros moesten wel een andere weg inslaan op hun zevende en dat doen ze zonder overdreven opzwepende hoogtepunten. Geen enkel nummer steekt de kop boven het maaiveld uit, zoals er eerder altijd een paar tracks onherroepelijke dansvloerkrakers waren. De nummers lijken ondergedompeld in een psychedelicabad en zijn ingetogen implosief. Het lijkt telkens ergens naar op te bouwen, maar er komt zelden een beukend of verrassend crescendo. Vaak blijft het hangen in simpele beats, percussie-elementen en sample-omlijsting. Een geduldige en emotievolle opbouw zonder te ontsporen.

In opener ‘Snow’ blijft het bij wat hakkelende bliepjes en Dosen die ‘Your love keeps lifting me, lifting me higher’ mantra-achtig blijft herhalen tot het er pas halverwege het bijna 12 minuten durende ‘Escape velocity’ inhakt met beats, claps, opgestapelde vintage synthlijnen en dreinende sounds. De track golft van piek naar dal. Een stemsample leidt ‘Another world’ in, zwabberende beats en gitaarrifs transformeren tot een loungy geheel. Ook het lekkere mellow ‘K+D+B’ mag er wezen. Het zweverige, warme ‘Swoon’ (met het ronduit geile gehijg van Dosen) en het humoristische, met paardengehinnik en vocoder zang gelardeerde ‘Horse power’ zijn de smakelijkste en aansprekendste Chemical Brothers nummers ertussen, maar zijn tegelijk ook schaduwtracks van wat ze eerder uitbundiger deden.

De terugkeer naar de basis is een goede keuze, hoewel we merken toch wat meer te verlangen dan wat ‘Further’ nu biedt. Het album haalt het niveau van hun beste schijven niet, al mag gezegd worden dat deze klassiekers natuurlijk wel erg lastig zijn te overrulen en dat deze de vorige cd wel degelijk overstijgt. De Bros gaan ‘further’ dan voorheen en dat is gewoon even wennen.

Er is tevens een deluxe ‘Further’ edition met een extra dvd met visuals. De verwachting dat die een extra dimensie zou toevoegen aan de songs – de heren hebben tenslotte een reputatie – wordt niet waargemaakt. Het blijken slechts wat eenvoudige animaties bij de tracks. Leuk als achtergrond bij de live gigs waarschijnlijk.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: The Chemical Brothers
* Album: Further
* Record company: Virgin / EMI
* Jaar: 2010
* Track list: Snow / Escape velocity / Another world / Dissolve / Horse power / Swoon / K+D+B / Wonders of the deep

© Cutting Edge — 18 Jul 2010
images © EMI/Virgin Records

Link: CD review The Chemical Brothers, ‘Further’ (2010) bij CuttingEdge

Advertenties

Recensie: Various Artists, ‘Moshi Moshi singles club vol. 2’

mei 30, 2010

Als een mixtape met nieuwe hete bandjes

Het idee van Moshi Moshi Records voor Singles Club is uit een prachtgedachte geboren: liefde voor de 7″-single. En zinnig is de ingeving van de twee mannen Stephen Bass en Michael McClatchey achter het coole Engelse platenlabel ook nog eens. Dit platform biedt een opstap aan nieuwe artiesten en het plaatje kan snel de winkels in. Je moet het ijzer smeden als het heet is, nietwaar. De carrières van aanstormende talenten zoals Lykke Li, Kate Nash, Late of the Pier, Friendly Fires werden er succesvol mee gelanceerd. ´Vol. 1´ met singles uit 2006-2008 wordt nu opgevolgd met ´Moshi Moshi singles club vol. 2´. Een verzameling van de 7”’s van 2008 tot nu in chronologische volgorde.

Er zijn behoorlijk wat stijlen door elkaar gepleurd: van garagerock tot elektro/dance en krautrock naar nu-folk. De enige constante is dat het inventieve, opkomende artiesten zijn. Vanaf Florence And the Machines ´Kiss with a fist´, meteen de bekendste track, zijn alle nummers van een hoogstaande kwaliteit. Er zit niets tussen wat je niet lust, het zakt nergens echt in, al zijn er mindere bij (Cocknbullkid en Samuel & The Dragon). Toch is dit een goede manier om intrigerende muziek te leren kennen. Had je de bands zelf al gespot (zo ja congrats, je bent hip en helemaal bij) dan is het nog heel plezierig dat ze samen op één tof schijfje staan. De vibe is over het algemeen ook lekker zomers.

Moeten we er toch een paar bands uitvissen dan raden we je dansvloerschuiver ´Rosenrod´ van Diskjokke aan, het naar het vroege Arcade Fire werk knipogende ´Drowning men´ van Fanfarlo (je denkt serieus even dat je een verloren track te pakken hebt), de momentele hype The Drums met ´Let’s go surfing´ (een Joy Division-baslijn, blij gefluit, een kietelend gitaarrifje, snuifje Beach Boys; poppy en mega aanstekelijk) en het meeslepende ´Into the heart´ van Mirrors.

‘Vol.2’ voelt alsof je weer eens een mixtape met hete bandjes die je gehoord moét hebben, in handen gedrukt hebt gekregen. Dat gevoel spreekt natuurlijk alleen muziekfreaks ‘op leeftijd’ aan, want nowadays hoef je maar op het web te snuffelen en te klikken voor hetzelfde resultaat. Wij zaten vroeger klaar met de cassetterecorder om als een gek op de recordknop te drukken als er een vet nummer voorbijkwam. Die tape kopieerde je dan voor je vrienden. Zo ging dat, samen spannende muziek ontdekken.

Schaf vooral ook ´Vol. 1´ aan, want dan heb je gewoon alle A-kanten van elke single die Moshi Moshi Records ooit de wereld in heeft geslingerd. Dit soort warmhartige initiatieven moeten we koesteren.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band: Various Artists
* Album: Moshi Moshi singles club vol. 2
* Record company: Moshi moshi records
* Jaar: 2010
* Track list: Kiss with a fist – Florence And The Machine / No pins allowed – James Yuill / Gront lys i alle ledd – Casiokids / Good thing it’s a ghost town around – Still Flyin’ / I’m not sorry – Cocknbullkid / Drowning men – Fanfarlo / Rosenrod – Diskjokke / Sex in the city – Bless Beats & Janee feat. Double S/ Swingin’ party – Kindness / Let’s go surfing – The Drums / Into the heart – Mirrors / Diamonds on a boat – Samuel & The Dragon / Silverfish – Signals / Ghost train – Summer Camp

© Cutting Edge — 30 May 2010
images © Moshi Moshi Records

Link: CD review Various Artists, ‘Moshi Moshi singles club vol. 2’  (2010) bij CuttingEdge.nl

Recensie: Caribou, ‘Swim’

april 14, 2010

Een vloeiende injectie zomerse vrolijkheid

Het brein achter Caribou, Dan Snaith, wilde ‘Swim’ al creëren sinds hij zo’n tien jaar geleden muziek is gaan maken. De multi-instrumentalist en componist kreeg veelal lovende reacties op voorganger ‘Andorra’ (2007) en verdiende er Canada’s prestigieuze Polaris Music Prize mee. Maar de whizzkid zoekt telkens het experiment op, blijft spelen met geluiden en vindt zichzelf op elk album opnieuw uit. ‘Swim’ zou dan de optelsom moeten zijn van de eerder onderzochte stijlen.

Het is inderdaad een rijk georkestreerd, gelaagd album. Sonisch luxueus en elegant uitgevoerd. Vergeleken met ‘Andorra’ zijn de songs complexer opgebouwd. Met uiterste precisie, maar ze blijven toegankelijk. Je kunt stoned wegdromen. Alles glijdt zo aan de oren voorbij. Toch is het merendeels trancy materiaal ook zeer geschikt voor de dansvloer door de variërende ritmes. Snaith omhelst de zomerse pop stevig zonder zijn liefde voor elektronische patronen los te laten.

In opener ‘Odessa’ krijg je een injectie vrolijkheid toegediend die pas is uitgewerkt als de laatste toon wegsterft. Hoewel er een licht dramatische, ritmische basis wordt gelegd met disco en house zit in elke track een zonnestraaltje via belletjes, tamboerijn of een vreugdevol sampletje. Klanken worden samengesmolten tot er een regenboog aan de horizon verschijnt.

Een aai harp transformeert naar een resonerend dekentje van Tibetaanse belletjes (‘Bowls’), de synth golft als eb en vloed in ‘Kaili’ en een zweem sax en luchtige trompet meanderen over een eigenwijze, diepe bas en housebeats in ‘Hannibal’. De zangmelodieën, gebracht met een hoge, in echo gelardeerde, zweverige stem, nemen een prominente plek in en verleiden de luisteraar. Er is vocaal een mooie, kwetsbare glansrol weggelegd voor Born Ruffians’ Luke Lalonde in de op snijdende strijkers leunende track ‘Jamelia’.

Snaith zou zeshonderd ideeën hebben uitgeprobeerd voordat hij tot deze negen gloedvolle tracks kwam. Het voelt ook alsof ze er allemaal in zijn verwerkt tot er een vloeiend, trippy en levendig geheel ontstond. Het zit technisch en creatief verdomd ingenieus in elkaar, alsof hij het met het grootste gemak aan elkaar heeft gemixt. Als je de vorige schijf al leipe shit vond, ga je vast helemaal uit je dak van ‘Swim’.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Caribou
* Album: Swim
* Record company: Merge Records
* Jaar: 2010
* Track list: Odessa / Sun / Kaili / Found out / Bowls / Leave house / Hannibal / Lalibela / Jamelia
* Info: 21 april Paradiso (Amsterdam) / 22 april Beursschouwburg (Brussel)

© Cutting Edge — 14 Apr 2010
images © Merge Records

Link: CD review Caribou, ‘Swim’ (2010) bij CuttingEdge.nl

Concert: Motel Mozaïque 2010, zaterdag

april 11, 2010

Minder ontdekkingen, toch zeer vermakelijk

Band of Horses, copyright Dirk Sloos

De Motel Mozaïque-festivalganger kon zich zaterdagmiddag verkneukelen aan sessies in de kerk, op het Schouwburgplein hangen en kijken naar het gemêleerde publiek, een gidsentocht ondernemen of zich onderdompelen in kunst. Dat hoort allemaal tot de unieke opzet. Trok je pas ’s avonds weer naar Rotterdam dan begon je vast met Everything Everything (grote zaal Watt), want er hangt een dikke buzz om de vier jochies uit Manchester.

In hun complexe, ritmisch afwisselende popsongs staan de meerstemmige dromerige harmonieën centraal. Ze grijpen ontzettend hoge noten. Het geheel herinnert aan Bloc Party en Foals. Het was een rare keuze om vrij vroeg in de set al de catchy singles ‘Suffragette Suffragette’ en ‘MY KZ, UR BF’ te spelen. Er bleef daarna weinig over om mee te vlammen. De songs vertraagden, bombast stapelde zich op. Juist de uptempoliedjes zijn fris en aanstekelijk. Het is intelligente popmuziek voor jonge enthousiastelingen, want vooraan ontstond een kleine moshpit. Toch staan de Mancunians (***) er nog niet. Het debuut komt half augustus, dus er is tijd om naar een solidere set toe te werken.

LoneLady komt uit dezelfde stad. In haar liedjes klinkt de postpunk van grote eighties-voorbeelden als The Sound door. Nerveuze gitaarriffs, fragmentarische teksten gezongen met onderkoelde stem, leunend op krachtig strak drumwerk. Een in zwarte, hoog opgetrokken leren broek gestoken dude weefde er synth- of andere retrogeluiden doorheen. Door de afstandelijke presentatie en eenvoudig opgebouwde nummers gingen de songs live op elkaar lijken. Dat het gehuurde equipment het even begaf, haalde alle intensiteit weg. LoneLady (**) verliet het Watt-kelderpodium dan ook vroeger dan gepland.

Geeft niks. De Watt-zaal barstte al uit de voegen voor Band of Horses (****). Vanaf het moment dat charismatische frontman Ben Bridwell (tegenwoordig slank, bebaard en getatoeëerd) achter de lapsteel ging zitten en er twee grote hits doorknalden, werden de Amerikanen als helden onthaald. Ook publiekslieveling ‘The funeral’ en pareltje ‘No one’s gonna love you’ werden met verve gebracht en luidkeels meegezongen. Met het open rijke geluid, hecht behendige spel en de schitterende vocalen van Bridwell pakten de heren de zaal overtuigend in. Van volgende plaat ‘Infinite arms’ kwamen halverwege een paar nummers langs. Single ‘Compliments’ rockte behoorlijk, ‘Factory’ was poppy slepend. In de grootse toegift mochten de gitaren nog even gieren, onder meer voor een cover van Yo La Tengo’s ‘Sugarcube’.

Iedereen wilde tegelijk naar Moss in Rotown, dus pikten wij de laatste show van Benni Hemm Hemm (***) mee. IJslander Benedikt H. Hermannsson stond er met vijftien man sterk (vooral koperblazers en een traditionele bandopstelling) en even later komt daar nog eens een uitgebreid gemengd koor bij. Benni zong lyrisch bevreemdend in zijn eigen taal. In het Engels klinkt hij soms als Adam Green. Zijn gebrekkige gebabbel over ‘verdwalen in Milaan’ is innemend. Het beste was om de ogen te sluiten. Ondanks al die mensen was het muzikaal interessanter dan voor het oog. Vrij onnavolgbare sferische composities, een soort fanfare met sprookjesachtige folkinvloeden. Met een feestelijke climax van aanzwellende koorzang, blazers en ‘Lalalalaaa’ stierf het weg.

The Gaslamp Killer (****) sloot het festival ècht af met een dampende set en compleet uit de bol gaand publiek. De organisatie mag zich trots op de borst kloppen. Er werd voor de tweede keer in tien jaar uitverkocht. Een succesvolle editie met genoeg ontdekkingen. Op naar MM11!

Monique van den Boogaard

© Cutting Edge — 12 Apr 2010
images © Dirk Sloos

Link naar verslag & live foto’s Everything Everything, Lonelady, Band of Horses, Benni Hemm Hemm: Concert review ‘Motel Mozaïque 2010, zaterdag’ bij CuttingEdge.nl

Vers Bloed: Knalpot

juni 29, 2009

knalpot_msklKnalpot, oftewel het razende duo Raphael Vanoli (gitaar/casio/electronica) en Gerri Jäger (drums), brengt een ongehoord lekkere en verwoestende partij gruis, piep en knars met behulp van een berg aan instrumenten, speelgoed en andere efficiënte muzikale attributen. ‘Een brommerrace tussen Radiohead, Clark en Squarepusher vindt Knalpot dat ze maken en tjonge, die omschrijving is aardig to the point. Check it out: verse, intense impro met een eigentijdse dance en rock ‘n’ roll attitude uit onze hoofdstad.

De twee lopen al een tijdje rond in de Amsterdamse muziek scene. Beiden kwamen naar de stad om te studeren aan het Jazz Conservatorium. Twee jaar geleden leerden ze elkaar daar kennen. Knalpot werd in 2007 uit de klei getrokken, maar de muzikanten hebben een bak aan ervaring opgedaan in andere bands en diverse muzikale genres.

Gerri Jäger toerde onder meer intensief met avant-funk band Brown vs Brown. Voor zijn drumwerk in Knalpot breidde hij zijn kit uit met percussie vreemdheden als een kettingen of een melkopschuimer en bewerkt via effectendozen en bitcrushers ook dubs en loops. Vanoli liet als sessie gitarist in de jazz, rock, electronica en zelfs in klassieke setting van zich horen. Raphael stort in Knalpot zich tevens op analoge effecten. Live is hij vooral cool om naar te kijken: met zijn linkerhand bespeelt ‘ie de snaren van zijn gitaar, onderwijl met zijn rechter een cheap ass casio speelgoed toetsenbordje.

Hun muziek is een verfrissende ervaring en moeilijk om zo maar in één hokje te plaatsen. Minimale songstructuren, lage fuzzy riffs, over elkaar buitelende grooves en knallende beats, wolken van gepiep, geknars en meer ambient en noise elementen. Ergens doet de moderne sound terug denken aan de eighties, vooral die computer game aesthetica. Qua geluid hoort Knalpot in de stal van het prestigieuze Warp Records label. Maar het stomende mengsel wordt gespeeld met een razende Led Zeppelin houding.

Hun doel is om de dikste hits te creëren. Inmiddels hebben de twee sinds eind 2008 een ‘onofficieel’ album af, met daarop twee covers van DJ Aardvarck naast zeven eigen tracks. Momenteel kun je dat schijfje nog alleen via hun MySpace bestellen (of kopen tijdens gigs), want er wordt naarstig gewerkt aan de èchte debuutplaat, die binnenkort moet verschijnen. Er wordt druk gebabbeld met eventuele (grote) labels.

Knalpot toerde al door vele Europese landen. Je kunt ‘the pot’ tijdens Lowlands live tot je nemen – en alles wat je hoort IS ook live veroorzaakt – maar de speellijst groeit en groeit, want ook een optredens tijdens ZXZW aka Incubate en Rotterdam Jazz International staan te gebeuren in het najaar.

Eerste namen 5 Days Off: Santigold, Moderat, Simian Mobile Disco

april 21, 2009

santigold_gettykl

Zo langzaamaan komen de eerste namen voor het programma van een van de meest innovatieve dancefestivals van ons land bovendrijven. De organisatie van 5 Days Off, dat deze zomer van woensdag 15 tot en met zondag 19 juli plaats heeft in diverse locaties in Amsterdam (waaronder Paradiso en Melkweg), heeft er weer een paar bekend gemaakt.

Santigold (zie foto), Moderat, Simian Mobile Disco, Mad Decent Soundsystem (featuring Diplo, Fake Blood, Boy 8-Bit), Magnetic Man, Gui Boratto en het Kindred Spirits Ensemble met het ‘Strings of Life’–project. We wisten al dat ook Jamie Lidell, Black Rose, Crystal Castles en Crookers komen vlammen. Naast vette dance heeft het festival ook aandacht voor de relatie tussen vormgeving, mode en de electronische muziekcultuur.

Deze namen zijn natuurlijk nog maar het begin van de lange rij acts die op komen draven tijdens 5 Days Off. Op zaterdag 9 mei wordt de volledige line-up onthuld. Vanaf die dag gaan de tickets voor de losstaande programmaonderdelen ook in de voorverkoop (en de vernieuwde festivalsite de lucht in). De passepartouts kun je inmiddels al aanschaffen.

Vers Bloed: Spinner tipt London Calling (2 mei)

april 12, 2009

Spinner blikt vooruit op de line-up van het dit jaar driedaags festival London Calling, van 30 april tot en met 2 mei, dat een doorsnede biedt van de beste nieuwe bands en trends vanuit Groot-Brittannië. Er waait meer ‘alternatieve’ dans muziek dan ooit over, maar er is natuurlijk ook veel ruimte voor pop, shoegaze en singer-songwriters naast de talloze dance-acts. We pikken er per festivaldag een paar bands uit. We bespraken dé vijf acts voor 30 april en vier tips voor 1 mei al. Vandaag, vijf acts die op zaterdag 2 mei in Paradiso op de planken staan.

* Chrome Hoof: Begonnen in 2000 als electronische tweemansact van de Londense broers Leo en Milo Smee, zijn er in de loop der jaren steeds meer muzikanten bijgekomen. Tegenwoordig bevolken zo’n tien man het podium en hebben ze een cultstatus bereikt middels de legendarische live shows. De band ziet eruit als een reïncarnatie van het excentrieke Sun Ra Arkestra: ze dragen buitenaardse platinum mantels, worden beschermd door een 3 meter hoge robotram met laserogen en spelen wat ze zelf ‘electro doom space ritual funk’ muziek noemen. Het steekt vrij bizar in mekaar, er zijn invloeden hoorbaar van !!! en Battles, maar ook Funkadelic en Black Sabbath. Chrome Hoof toerde inmiddels met Justice en Klaxons dus ze zijn hard op weg naar een groter publiek. Check muziek op Chrome Hoof’s MySpace stek.

* Frankmusik: Is het soloproject van de jonge Britse dance-zanger, remixer (van tracks van Mika, Radiohead en CSS) en allround wizzkid Vincent Frank uit Londen. Hij is sinds 2007 flink bezig bekendheid te vergaren en dat lukt heel aardig, zeker met zijn hitgevoelige single ‘3 Little Words’: volgens de BBC weer zo’n wonderkind om in de gaten te houden dit jaar. Frank’s debuutalbum ‘Complete Me’, mede-geproduceerd door mixmaster Stuart Price en hier in juni pas uit, staat bomvol energieke disco-pop opgebouwd uit snelle beats, retro-synths en Commodore 64 samples, en glitchy jaren tachtig tunes. Frankmusik biedt een soort krankzinnige cocktail van Mika, The Killers en Calvin Harris. Check muziek op Frankmusik’s MySpace stek.

* Eugene McGuinness: De amper 23-jarige Londenaar weet op een speelse manier vele popmuziekgenres door elkaar te husselen. Hij gooit skiffle, jaren ’30-weemoed, Ierse pubmuziek, Britse vaudeville als Morrissey, The Kinks, Billy Bragg, Syd Barrett, Rufus Wainwright, Beirut, Patrick Watson en wat jeugdige branie in de blender. Dan krijg je een totaal eigenzinnig bruisend brouwsel. De knaap met z’n onschuldige babyface zingt dan ook nog eens met een prettige warme stem en heeft tekstueel iets te melden met slimme en rake typeringen. Zijn debuutplaatje met moderne en tegelijk erg ouderwetse charmante popliedjes komt uit bij Domino Recordings. Check muziek op Eugene McGuinness’s MySpace stek.

* Micachu: Is het alias van de 21-jarige violiste Mica Levi. Ze componeerde een klassiek stuk voor het London Philharmonic, maar ontpopte zich ’s nachts in de Londense underground tot dj en MC. Hiphop, grime en UK garage trokken haar aandacht. De mixtape die ze indertijd op haar MySpace gooide is ondertussen een hebbeding. Op haar hyperkenetische debuut ‘Jewellery’ – gemaakt onder auspiciën van producer Matthew Herbertpakt ze grime, dub, electro, punkinvloeden samen en zet een arsenaal aan nieuwe instrumenten in (al ooit een Nilfisk een song aan horen zwengelen?). Haar stijl is met weinig te vergelijken; dwarse dikke beats, blije melodietjes met super aanstekelijke poprefreinen. Live komt ze met haar begeleidingsband The Shapes opdraven. Check muziek op Eugene Micachu’s MySpace stek.

* Threatmantics: Is geen standaard driekoppige rockband met bas, gitaar en drums, de groep van broertjes Heddwyn en Huw Davies en Ceri Mitchell uit Wales. Nee, deze drie heren maken hun alternatieve rocksongs met viool, gitaar, toetsen en drums. Na twee inslaande singles is het debuut ‘Upbeat Love’ net uit. De plaat laat een volwassen grungetrio anno 2009 horen: hysterische zang, scherpe punkblues riffs en een heel klein beetje warme soul. Hun sound roept herinneringen op aan de Drones, Birthday Party of de Devastations. Threatmantics staat ook op de BBC-lijst van de grootste beloftes! Check muziek op Threatmantics’s MySpace stek.

We hebben al eens een dik artikel geschreven voor The Asteroids Galaxy Tour, die je dus op London Calling ook echt niet mag missen. Meer informatie over alle bands vind je op de MySpace pagina of officiële site van het festival. Lees nog ff de Spinner tips na voor 30 april en 1 mei. Dan ben je volledig voorbereid op London Calling 2009 en heb je geen excuus meer dat je per ongeluk de heetste talenten over het hoofd hebt gezien!

De tips voor 30 april
Naar de 1 mei tips

Justice remixt U2’s ‘Get On Your Boots’ mega vet, check dat

april 5, 2009

De twee hebben eerder onder veel meer al Franz Ferdinand, Justin Timberlake en MGMT door hun distortion-stuiter filters gegooid. Nu zijn Gaspard Augé en Xavier de Rosnay aka Justice ook nog eens benaderd door U2 met de vraag ‘Get On Your Boots’ door de mangel te halen, hun recente single van nieuw album ‘No Line On The Horizon’.

Dat schrijft Justice labelbaas Ed Banger in zijn nieuwbrief. Het gebeurde op nadrukkelijk verzoek van U2 zèlf. Daarmee scoren de Ierse veteranen in ons boekje in elk geval punten, omdat ze wisten bij welke ultrahippe remixers ze aan moesten kloppen.

Het is duidelijk dat de mannen het nummer geheel naar zich toe hebben getrokken en er hun dikke VETTE stempel op hebben gedrukt. De typerende begin riff van The Edge is nogal schizofreen geworden. De dreigende, gestoorde synth slaat om naar een piano-deuntje en keyboard basje en dan is het voluit swingen geblazen. De stem van Bono is hoger, lijkt wat versneld, echter is ineens een stuk sexier.

Het is niet duidelijk waar en wanneer de remix uitkomt. Maar Stereogum heeft als enige de handen weten te leggen op Justice’ kijk op de U2-single! Het beste kun je dus even hierheen surfen en op de playknop drukken tot je er helemaal genoeg van hebt. Wij vinden stiekem deze versie beter dan U2’s single, zoals het hoort bij een strakke remix.

Dat wordt dus hard dansen op U2. Zouden de rockers ‘em gaan spelen op 20 juli, als ze met hun ‘360’-tournee Amsterdam aandoen? Zouden ze dat überhaup wel kunnen? Spannend.

Lowlands 2009 druppelt wat namen

maart 27, 2009

Lowlands zal de meeste bands voor vrijdag 21, zaterdag 22 en zondag 23 augustus pas in mei bekend maken, maar heeft toch vast een paar acts verklapt. Festivaldirecteur Eric van Eerdenburg onthulde in het 3FM-prgramma Met Michel dat de Britse dance veteranen The Prodigy ook op Lowlands één van de grote headliners is.

Verder komen ook metalband Opeth, Bloc Party en Londense dupstep act Rusko naar Biddinghuizen. Een ander nieuwtje en aanvulling: de Mike Tent. Daar kunnen festivalbezoekers een poging in de vorm van een workshop doen om stand up comedian te worden, onder begeleiding van onder meer Howard Komproe. En ook het literaire program ‘Puur Gelul’ doet Lowlands aan, met Belgische schrijver Herman Brusselmans en Hugo Borst.

De voorverkoop is al een tijdje bezig via Livenation.nl. Er zijn natuurlijk volop Lowlands fanaten die blindelings een kaartje kopen en niet wachten op de volledige line-up. Volgens Van Eerdenburg gaat de verkoop hard, dus die zullen vast al zo’n ticket van 150 euro in de pocket hebben. Voor de andere gegadigden: let op, voor je het weet is het alweer uitverkocht.

Weer tien namen voor Rock Werchter

maart 25, 2009

Langzaam aan begint het programma boekje van het Belgische Rock Werchter aardig vol te geraken. De organisatie heeft weer tien nieuwe namen onthuld voor de editie 2009 van 2 tot en met 5 juli. Vragen wij ons meteen af waar Lowlands eigenlijk blijft met de aankondigingen, maar goed. Samen met de headliners ziet het er steeds toffer uit. Als de al aangekondigde namen je bevielen, bekijk je deze nog, maar zorg je beter als the hell dat je een ticket koopt. Want het gaat hard met de voorverkoop.

Met deze tien toegevoegde acts is de line-up voor donderdag in elk geval helemaal rond: hiphopgezelschap Black Eyed Peas, Boys Noize, rock en metalcover band Rodrigo Y Gabriela, Eagles Of Death Metal, White Lies, Yeah Yeah Yeahs, Regina Spektor, The Script, Expatriate en voorlopig als enige Nederlandse act De Jeugd Van Tegenwoordig.

Daar gaat ie weer, het schema per dag, met de aanvullingen:

– Donderdag:
Hoofdpodium:
Oasis – Dave Matthews Band – The Prodigy – Placebo – Lily Allen – Eagles Of Death Metal
Pyramid Marque: Tiga – Emiliana Torrini – Pendulum – Laurent Garnier – Fleet Foxes – Expatriate

– Vrijdag:
Hoofdpodium:
Bloc Party – Elbow – Amy Macdonald – Coldplay – The Killers – White Lies – Just Jack
Pyramid Marquee: Lady Gaga – The Streets – Jason Mraz – M. Ward – Priscilla Ahn – Henry Rollins (spoken word)

– Zaterdag:
Hoofdpodium: Franz Ferdinand – Limp Bizkit – Kings of Leon – 2manydjs – Nick Cave & the Bad Seeds – Social Distortion – Rodrigo y Gabriela
Pyramid Marquee: Boys Noize – Katy Perry – Mogwai – Yeah Yeah YeahsRegina Spektor

– Zondag:
Hoofdpodium:
Mastodon – Seasick Steve – The Mars Volta – Black Eyed Peas – Kaiser Chiefs – Nine Inch Nails – Metallica
Pyramid Marquee: De Jeugd van Tegenwoordig – The Hickey Underworld – The Script – Ghinzu – Flaming Lips – Röyksopp

Er is elke festivaldag plaats voor 80.000 bezoekers op de weide. De organisatie deelde mede dat alle tickets voor Rock Werchter vrijdag al de deur uit zijn. Van de vier dagen combitickets zijn er momenteel zo’n 50.000 verkocht van de 70.000. De zuiderburen hebben vooralsnog geen last van de zogenaamde recessie. Of iedereen heeft inmiddels de afgelopen tijd 169 euro bij elkaar gespaard, dat kan ook…

Plaatjes Kijken: Aphex Twin – Windowlicker

maart 12, 2009

aphextwin_windowlicker-epkl

Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, de cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Aphex Twin – Windowlicker

Dit keer eens een EPeetje. En dan pakken we natuurlijk een lekker opruiende. ‘Windowlicker’ is een nummer van de inventieve en baanbrekende electronisch muzikant Richard David James, maar werd toch onder zijn alterego Aphex Twin uitgebracht door Warp Records in 1998. James is naast een vette naam in de electronische scene als artiest – hij begon al op 12-jarige leeftijd met muziek produceren – ook baas van acid house label Rephlex Records. Als Aphex Twin debuteerde hij in ’92 met het eerste volledige album ‘Selected Ambient Works 85-92’. De Brit ging met zijn keyboard en computer veel verder dan de ambient van Brian Eno door het fuseren van weelderige soundscapes met oceanische beats en baslijnen.

Eind jaren negentig werd James zo populair, door releases als ‘Richard D. James Album’ en ‘Expert Knob Twiddlers’ (met U-ziq), dat ‘ie zelfs door de mainstream werd geaccepteerd. Single ‘Come to Daddy’ bereikt in ’97 nog de 36ste plek in de UK hitlijst. Opvolger ‘Windowlicker’ – met naast de titeltrack de nummers ‘Equation’ en ‘Nannou’ – haalt een jaar later zelfs nummertje 16. De redelijk poppy track, opgebouwd met digitale samples en DSP technieken, worden gedraaid op MTV, gebruikt voor o.a. een Mercedes Benz spot en door ‘Windowlicker’ komt James op de cover van de NME. Het is de best verkochte single van de Britse DJ.

Dat succes had ook te maken met de controversiële hoes van de EP. Hoewel The Designers Republic normaal wat smaakvoller materiaal maakt, zijn ze toch de ontwerpers. Ze kregen de al gefotoshopte kiek aangeleverd door befaamd Britse artiest Chris Cunningham. Eén van de invloedrijkste filmmakers van het laatste decennium en geroemd om zijn innovatieve inslag en rustverstorende technologische snufjes en beelden. Perfect voor ‘Windowlicker’ uiteraard, maar hij doet sowieso veel werk voor Warp. Begonnen met de promoclip voor ‘Second Bad Vibe’ van Autechre in ’95 heeft Chris daarna een berg weirde filmpjes gefabriceerd voor bands als Squarepusher, Bjork, Portishead, Madonna en Aphex Twin.

We zien het in witte bikini gestoken, uitdagende en rondborstige lijf van een anonieme dame, met daarop het hoofd van Richard D. James, die glimlachend recht in de camera kijkt. De simpele typografie werd verzonnen door The Designers Republic. Of de hoes sexy is of juist weerzinwekkend schokkend en goor, toen de EP verscheen de twee meest gehoorde reacties, mag je voor jezelf bepalen. Hier heb je nog andere foto… een ander standje.

De hoes is eigenlijk gebaseerd op de bijbehorende ‘Windowlicker’ videoclip, ook door Chris Cunningham. Het is een tien minuten durende parodie op de Amerikaanse gangsta hiphop muziekvideo’s. Twee vuilbekkende mannen zijn in Los Angeles om te windowshoppen naar prostituees. Dan rijdt er een belachelijk lange limousine op hun zwarte Mazda Miata in, waarna ‘James’ uitstapt met twee gemorfde dames. De Franse term voor ‘Windowlicker’ is faire du lèche-vitrine, wat zich vertaald naar het likken van ramen. In het Engels betekent het een mentaal gehandicapt persoon. Iets wat Cunningham een beetje verbeeld. Tel even na hoe vaak het woord ‘fuck’ voorkomt. Abnormaal!

Rock Werchter ’09 pakt verder uit, en hoe

maart 12, 2009

Zo teleurgesteld als we eigenlijk zijn over de line-up van Pinkpop voor de jubileum editie (al blijken wij dan niet de beoogde doelgroep, want de kaartverkoop voor het Limburgse festival heeft de eerste dag alle records gebroken), zo blij worden we van de uitbreidingen op de programmaposter van Rock Werchter. De Belgische organisatie heeft weer wat namen bijgeboekt en goeie ook! En er stonden toch al wat hele aardige headliners op.

Er circuleerde al een vermoeden dat Nine Inch Nails, The Mars Volta, Fleet Foxes en Röyksopp ook naar Rock Werchter zouden komen, gezien eerder bevestigd werd dat deze vier zullen spelen tijdens het Deense Roskilde festival. Dat is dus ook zo.

Maar tevens zijn Kaiser Chiefs, Flaming Lips, Fleet Foxes, Pendulum, Laurent Garnier, Mogwai, Ghinzu, Social Distortion, Lady Gaga, Lily Allen, M. Ward, Just Jack, Priscilla Ahn en The Hickey Underworld nieuwe toevoegingen. Met de afgelopen tijd aangekondigde headliners en andere acts ziet het schema er voor donderdag 2 tot en met zondag 5 juli zo uit:

– Donderdag:
Hoofdpodium:
Oasis – Dave Matthews Band – The Prodigy – Placebo – Lily Allen
Pyramid Marque: Tiga – Emiliana Torrini – PendulumLaurent GarnierFleet Foxes

– Vrijdag:
Hoofdpodium:
Bloc Party – Elbow – Amy Macdonald – Coldplay – The Killers – Just Jack
Pyramid Marquee: Lady Gaga – The Streets – Jason Mraz – M. WardPriscilla Ahn – Henry Rollins (spoken word)

– Zaterdag:
Hoofdpodium: Franz Ferdinand – Limp Bizkit – Kings of Leon – 2manydjs – Nick Cave & the Bad Seeds – Social Distortion
Pyramid Marquee: Katy Perry – Mogwai

– Zondag:
Hoofdpodium:
Mastodon – Seasick Steve – The Mars VoltaKaiser ChiefsNine Inch Nails – Metallica
Pyramid Marquee: The Hickey UnderworldGhinzuFlaming LipsRöyksopp

We zijn benieuwd of Kaiser Chiefs de broek op kan houden, want ze lijken wat onhandig geprogrammeerd op het hoofdpodium tussen loeiharde, muzikaal nogal afwijkende bands The Mars Volta (op de mainstage ja, niet in de tent?!) NIN (fijn dat Reznor tijdens zijn laatste tournee langskomt) en Metallica. Rock Werchter ziet er steeds beter uit. Maar er volgen nog namen, want zondag 5 juli is de tent nog altijd niet helemaal volgeboekt. Go Rock Werchter! Doe er nog een schepje bovenop! Wij schreeuwen uit volle borst: Faith No More!

Daft Punk maakt muziek voor sci-fi film ‘Tron 2.0’

maart 6, 2009

Het Franse electronica duo Daft Punk is door Walt Disney Pictures gevraagd om de muziek te maken voor de soundtrack van ‘TR2N’, de opvolger van hun wereldberoemde, klassieke sciencefiction film ‘Tron’, die vanaf 2011 in de bioscopen te zien moet zijn.

Het script werd geschreven door Eddie Kitsis en Adam Horowitz, bekend van de serie ‘Lost’, en geregisseerd door Joseph Kosinski. De opnames zijn momenteel in volle gang in Vancouver. Olivia Wilde en Garrett Hedlund nemen de hoofdrollen voor hun rekening maar Jeff Bridges schijnt ook mee te spelen. Hij was ook in de eerste ‘Tron’ versie te zien.

De originele ‘Tron’ uit 1982 werd door Wendy Carlos van een soundtrack voorzien, eveneens een electronica componist en muzikant, wiens ‘Switched To Bach’ album een van de eerste was met een Moog synthesizer als muzikaal instrument. Daft Punk – Guy-Manuel de Homem-Christo en Thomas Bangalter – werken aan hun soundtrack voor ‘TR2N’ in een nieuwe studio, die er speciaal voor is gebouwd.

Het is niet de eerste keer dat Daft Punk de wereld van de cinema betreedt. Bangalter schreef in 2002 de score voor Gaspar Noé’s hele enge film film ‘Irréversible’. Een jaar later werkte de twee samen met de Japanse tekenaar Kazuhisa Takenouchi aan ‘Interstella 5555: The 5tory Of The 5ecret 5tar 5ystem’. Zelf maakten ze in 2006 nog de film ‘Electroma’, maar die bevatte geen eigen muziek.

Motel Mozaique 2009: Fever Ray, A Camp, Loney Dear

maart 2, 2009

Rotterdams festival Motel Mozaique is er bijna klaar voor, de negende editie van 9 tot en met 12 april, met de lancering van een gloednieuwe, fraai ogende website, de aanvulling van de deelnemende podia met locatie WATT en de laatste namen voor de programmaposter.

Tussen de al genoemde bands sprongen Röyksopp, The Whitest Boy Alive, HEALTH, Grampall Jookabox, A Place To Bury Strangers,…And You Will Know Us By The Trail Of Dead en 2 Many DJ’s er vooralsnog uit. Daar komen nog een paar acts bij: ook The Knife-zangeres Karin Dreijer komt haar soloproject Fever Ray laten horen, net als Loney Dear, A Certain Ratio, Nico Muhly, A Camp (met Cardigan-zangeres Nina Persson) en Abattoir Fermé. Er is tevens een expositie rondom – supermodel en ex-Pete Doherty vriendin – Kate Moss, ‘Rock ‘n’ Roll Kate’, door geroemde popfotograaf Mick Rock.

Kunstenfestival Motel Mozaïque heeft dit jaar de Rotterdamse Schouwburg, WATT, Lantaren/Venster, CBK, Rotown, NAi en TENT als festivallocaties. Naast muziek is er ook volop te genieten van beeldende kunst, theater, gidsentochten en de mogelijkheid om op kunstzinnige wijze te overnachten ergens in de stad. De kaartverkoop (dagkaarten, passepartouts, slaapkaarten) is al een tijdje gaande, dus wil je nog, dan moet je opschieten want volgens de organisatie gaan ze vrij hard.

Nog een paar nieuwe namen voor Lowlands…

februari 26, 2009

Tot aan de grote buts namen voor het driedaagse festival in Biddinghuizen, die meestal wat later in het voorjaar volgt, zal de organisatie natuurlijk mondjesmaat de line-up bekend maken. Lowlands heeft dus nog een paar acts geopenbaard voor de editie 2009, van 21 tot en met 23 augustus.

Het Duitse Boys Noize brengt hun stevige electrobeats naar de festivalweide, naar de Bravotent om precies te zijn. Ravemetal punkband Enter Shikari komt een poging wagen om dit keer wel de tentdoek eraf te blazen. Het vorige optreden van die Britse gasten was zo slecht, dat ze in de herkansing mogen…? En de Finse metalband Sonata Arctica is ook aan het program toegevoegd.

We hadden al een paar headliners doorgegeven aan je, Basement Jaxx en Arctic Monkeys, plus dat Bon Iver, The Crookers en La Caravane Passe komen spelen. Aan de verkoopcijfers te zien, hoeft Lowlands zich niet druk te maken. Er waren nog maar zo weinig bandnamen bekend, en toch zijn er in één week al 10.000 tickets verkocht in de voorverkoop.

De laatste The Streets wordt ‘raverig’?

februari 20, 2009

Mike Skinner werkt naarstig aan zijn zwanenzang als The Streets. Als de Brit met de grote mond zijn vrouwelijke collega Lily Allen niet afzeikt op zijn Twitter account, dan zie ‘ie achter zijn laptop om aan zijn album te klooien of te bloggen op zijn MySpace. Daar vertelde Skinner dat zijn vijfde en laatste schijf ‘raverig’ wordt en is beinvloed door de stad Berlijn. En dus niet door Lou Reed’s ‘Berlin’, zoals eerder door wat niet oplettende scribenten werd beweerd. Maar… is nu-rave niet allang een gepasseerd station?

The Streets meesterbrein Skinner: “Het is een raverig album dat je om de oren slaat met Romford, Blackpool en Philidelphia rock uit ’88. Het is een gek album.” Bovendien heeft de plaat “een post modernistische, art house Bauhaus sound.” OK, als jij het zegt… Al snappen we er geen bal van. Wat bedoelt ‘ie? Zoiets als Dead Milkmen? Of eighties glam metal?

Dit kan de goede of de slechte kant op gaan. Zijn laatst verschenen album ‘Everything Is Borrowed’ was zijn beroerste, saaiste plaat uit zijn oeuvre en die stelde nogal teleur. Maar het is ook weer zo dat Mike verantwoordelijk is voor ‘Weak Become Heroes’, een erg krachtige, indrukwekkende track. Dus je weet het maar nooit met deze wispelturige gast.

En hoe zit het overigens met het ‘willekeurig online zetten’ van nieuwe tracks? Want we mochten mee luisteren, zo zei Skinner onlangs nog, en met dit soort opmerkingen worden wij niet bijster enthousiast gemaakt voor die plaat. Laat maar wat horen!

Skinner maakt zijn plaat trouwens thuis, gewoon op de bank achter zijn laptop, in plaats van in een dure studio (iedereen moet kennelijk op de centen letten in de kredietcrisis). Maar dat vindt ‘ie ook niet erg, sterker nog, hij vindt het wel aangenaam op deze manier: “Het is warm en software kan zoveel in deze tijd.” Meneer doet marathonsessies in zijn blote kont… zelfs zonder koptelefoon op…. Lijkt ons ook erg gezellig om zo muziek te kunnen maken… Maar misschien kun je beter je neus buiten en in de scene steken, zodat je weet wat er hot en heavy is qua stijl momenteel?

MSTRKRFT nodigt niet zo maar wat gasten uit

januari 20, 2009

De opruiende dance-rockers van MSTRKRFT hebben het nieuwe album – de opvolger van debuutplaat ‘The Looks’ uit 2006 – eindelijk af. Na een kleine vertraging, want het album zou er in september al zijn, ligt ‘Fist Of God’ half maart in de winkels.

En er doen flink wat gasten mee en niet zo maar wat namen.

Het blijft de vraag hoe die opzettelijk onaangename gasten Ghostface, Freeway, John Legend (!), N.O.R.E., E-40 en Lil’ Mo bereid hebben gevonden een muzikale bijdrage te leveren, echter het is een feit dat het is gelukt. De relatie met Legend is vast te danken aan de remix die MSTRKRFT maakte van zijn ‘Green Light’ vorig jaar.

De hoes van het album (zie hiernaast) is ook opvallend te noemen. MSTRKRFT ziet ‘de vuist van God’ als een slecht gefotoshopte knuist opgebouwd uit benen en konten…ehm…ja.

Noorderslag introductie: Daily Bread

januari 9, 2009

Elke week tipt Spinner twee acts die je zeker niet moet missen op Eurosonic. Vanaf deze week vissen we ook dagelijks dé Noorderslag talenten uit de muzikale pap tot aan 17 januari. Dit keer: Daily Bread.

Wie? Dit jonge trio uit Leeuwarden en Emmeloord bestaat nog niet zo heel lang. Noorderlingen Stefan Stoer (drums) en Chris Mulder (bas) besloten na het uiteenvallen van hun Britpop-bandje amper anderhalf jaar geleden een compleet nieuwe weg in te slaan. In dorps- en kroeggenote Kimberly (teksten, zang, Philicordia) werd het derde bandlid gevonden voor Daily Bread: volgens henzelf een ‘sexy garage dance band met een theatrale tik’.

Daily Bread won vorig jaar medio mei de Kleine Prijs van Fryslân, mocht een demo maken en werd prompt geselecteerd voor reizend festival Popronde – om live in heel Nederland indruk te gaan maken – en het Freesonica-project. Ook werden de drie gevraagd mee te doen aan de Grote Prijs van NL, waar ze doodsimpel weer uitstapten omdat ze hun eigen, zo geliefde apparatuur en podiumopstelling (alle drie vooraan) niet mochten gebruiken. Een stevige wil en attitude, zo hoort dat!

Bij de muziek moet je denken aan een enerverende mix van de rauwe ’60 garagerock energie met tegendraadse indierock en electro dancegrooves. Juist, daarom dat toepasselijke label ‘sexy’… Net als zZz.

Waarom moet je ze zien? Als Daily Bread de kaarten goed uitspeelt gaan ze keihard stadsgenoten Adept (ook op Noorderslag) achterna. We hoorden ook al geruchten dat Excelsior interesse heeft getoond in het eerste album. Maar het belangrijkste: ze weten met een minimalistische opstelling live een opzwepend, maximaal geluid te produceren. Die gitaren, die mis je geen moment! Er wordt gestoeid met zelf gefabriceerde effectpedalen, gezongen door telefoons, de drums worden naast stokken beroerd met sambaballen en van begin tot eind geven de jonge honden alles wat ze maar in zich hebben met veel plezier.

Klik hier voor hun website. Daily Bread is te zien in de 3voor12 Zaal: van 23.30 – 00.05 uur (en Eurosonic donderdag 15 januari ook al in het Pakhuis: van 20.00 – 20.45 uur).

Foals geeft gratis kijkje in de keuken

januari 6, 2009

Foals geeft je een smakelijk voorproefje op de tweede plaat, waar momenteel hard voor gezwoegd wordt. Het Britse dance-punk kwintet heeft een albumteaser online gezet en deelt fragmenten van drie nieuwe (demo)songs met ons, die zijn te downloaden via hun MySpace site.

De semi-instrumentale clips zijn vastgelegd door frontman Yannis Philippakis, die daarmee de fans een kijkje gunt in de ideëen voor het opnameproces van de opvolger van debuutalbum ‘Antidotes’, dat pas afgelopen maart verscheen.

We horen dan ook voornamelijk Philippakis, die ’s avonds een beetje rondklooit met een loop pedaal. De songs zijn dus nog redelijk vormloos te noemen. In de MySpace blog van Foals lezen we bovendien dat ‘hoe kouder het wordt, des te minder en minder de plaat surf klinkt’.

Volgens de frontman zal bandlid Jimmy straks ook nog wat materiaal online zetten, als hij terug is van zijn avontuurlijke Alpen vakantie. Zo kunnen de fans Foals stapje voor stapje volgen op weg naar het nieuwe, nog titelloze album.

Plaatjes Kijken: Kraftwerk – Autobahn

oktober 30, 2008

kraftwerkautobahnhskl
Of je ‘m nou ziet in de vinylbakken, cd-winkel op ’t station of de iTunes Store, soms is een albumhoes genoeg om een bepaalde plaat te willen hebben. De ene keer een absolute aanwinst, de andere keer een gedrocht dat je nooit meer draait, maar in ieder geval bijzonder genoeg om naar te blijven kijken. Deze week:

Kraftwerk – Autobahn

In 1970 brachten Ralf Hütter en Florian Schneider-Esleben nog als Organisation het album ‘Tone Float’ uit. Een half jaar later werd de naam veranderd in Kraftwerk. Hoewel het tweetal zich aanvankelijk concentreerde op de avant-garde muziek, werd de focus al snel gelegd op elektronica en krautrock en het maken van eigen elektronische instrumenten zoals bijzondere drummachines waar Schneider patenten op heeft.

Tussen 1970 en 1973 kende de Duitse band wisselende bezettingen. Na de release van derde (instrumentale) schijf ‘Ralf + Florian’ vormde de bekende line-up zich in ’74: Hütter, Schneider, Karl Bartos en Wolfgang Flür en ietwat later erbij gekomen Klaus Röder. De doorbraak voor Kraftwerk kwam datzelfde jaar met de plaat ‘Autobahn’, waarop voor het eerst een Minimoog te horen was, zeker voor die tijd een waanzinnig prijzig apparaat.

De 22 minuten tellende titeltrack en de legendarische hoes moesten het hypnotiserende gevoel van het rijden over de snelweg uitademen: van het oerendhard over de weg scheuren, tot het tunen van de autoradio en de saaiheid van een langere reis. De single en openingssong, teruggebracht tot 3 minuten voor airplay, belandde wereldwijd in de hitparades en was een duidelijk teken dat de synth niet meer weg te denken was uit de muziek.

‘Autobahn’ – overigens geen totaal electronisch album want er is tevens viool, fluit, gitaar naast de synths te horen – bevat als enige van de vijf tracks ook (vocoder) vocalen. Die werden speciaal geschreven door Emil Schult, een vriendje van Ralf en Florian, maar hij was ook de kunstenaar die het schilderij voor de originele Germaanse hoesversie (Philips Redords) heeft gemaakt.

Er is nog een unieke cover verschenen van ‘Autobahn’, alleen bedoeld voor de UK release en gemaakt door de marketingafdeling van het Vertigo label, die de ambiance net zo goed weet te vatten. Beide zijn inmiddels redelijk prijzig om aan te schaffen, beter is om de Mercury/EMI/Warner Bros./Parlophone re-releases te kopen dan, maar staan voor een belangrijk stukje muziekgeschiedenis! ‘Autobahn’ was tevens de eerste in de lange rij van Kraftwerk’s conceptalbums, die de Duitsers zijn blijven maken tot en met 2003 en geroemd om worden.