Posts Tagged ‘concertverslag’

Concert: Pavement, Doornroosje Nijmegen

juli 7, 2010

Een uitzinnig reünieconcert en jubileumfeestje
Vijf van de vijf sterren

Copyright MUZE / Monique van den Boogaard

Wat er was gebeurd als ‘we’ niet hadden gewonnen … Gelukkig hoeven we daar niet meer over te denken, want we zegevierden, al was de angst voor neerhangende schouders en een verpest humeur gisterenavond wel degelijk even aan de orde. Het reünieconcert van de Amerikaanse grondleggers van de alternatieve pop Pavement bij het jubilerende Nijmeegse poppodium Doornroosje stond al maanden in de agenda. Vorig week bleek dat de halve WK-finale op dezelfde avond zou worden gespeeld. Er werd besloten de gehele avond dan maar daar op aan te passen, zodat orgel/drumduo zZz eerst een half uurtje en vervolgens nog eens in de pauze speelde en de wedstrijd in de zaal en in het café (en door de band backstage) kon worden gevolgd.

Frontman, gitarist en zanger Stephen Malkmus en de zijnen staan de laatste minuten geduldig te wachten en vanaf het podium te kijken naar het zenuwachtige zaalpubliek dat de ogen strak gericht houdt op het scherm. Totdat de verlossende fluittoon wordt geblazen. En hoewel het erg raar was om van het lyrische gejuich en omhelzend rondspringen ineens over te schakelen naar de eerste noten (‘In the mouth a desert’) van de show, bleek het de perfecte combinatie. Bij Doornroosje, dat vandaag zijn veertigjarig bestaan viert, werd er vanaf dat moment een weergaloos verjaardagsfeestje gebouwd!

De garantie dat de publieksfavorieten en aanstekelijke, grillige liedjes van alle albums zouden worden gespeeld in de set die anderhalf uur duurde, lag er natuurlijk. De rustig kabbelende, de psychedelisch uitwaaierende, de snelle en energieke uitbundige. Van een strakke opbouw naar een hoogtepunt was geen sprake. Aan het rammelende, soms bevreemdend vertraagde spel of de humoristische, plagende opmerkingen tussendoor van de ouder geworden heren is niets veranderd. Alles wordt nonchalant door elkaar gesmeten en met veel enthousiasme en plezier door het vijftal met de nodige gruizigheid op de zaal afgevuurd. En Malkmus zingt ook nog steeds zo mooi vals als vroeger.

Het publiek heeft er net zoveel schik in en waardeert ook de aandacht van Pavement voor het voetbal. De twee immense klompen op het drumstel en het nummer dat met de kreet ‘Feed them to the lions’ wordt opgedragen aan de voetballer van Uruguay die Demy de Zeeuw een kaakschop verkocht. Bij de lomere songs wordt er wel wat opgewonden gebabbeld, om de volgende minuut toch weer de vuisten in de lucht te steken en uit volle borst mee te brullen met ultieme hoogvliegers als ‘Debris Slide’, ‘Trigger cut’, ‘Gold Soundz’, de massive hit ‘Cut your hair’, ‘The hexx’ en ‘Stereo-ooooooooooh’.

We hebben ze gemist! De goede herinneringen aan onze ‘jongere jaren’, want er was behoorlijk wat publiek op leeftijd van de Pavement-leden, kwamen constant boven borrelen. Het was een legendarische, uitzinnige, fantastische avond voor iedereen die erbij was. De smile van oor tot oor is nog steeds niet van het gezicht te meppen! Met grote dank aan programmeur Robert en het team van Doornroosje. Voor de veertig jaar, maar ook voor de geniale ingeving om ons aller favoriete bandje van weleer als jubileumopener te boeken en het strak te organiseren! Wie ook anders dan de indiehelden van Pavement, die het poppodium bij de allereerste tournee en later nog eens met de ‘Crooked Rain’-tournee aandeed, om het heugelijke feit te onderstrepen en het nu nog eens flink over te doen. Pavement of hun tijdloos aanvoelende songs vertonen nog lang geen slijtage!

Monique van den Boogaard

# Band: Pavement
# Datum: 06 Jul 2010
# Locatie: Doornroosje
# Set list: In the mouth a desert / Elevate me later / Date with Ikea / Grounded / Perfume v / Father to a sister of thought / Gold soundz / Frontwards / Debris slide / Trigger cut / Stereo / Kennel District / Spit on a stranger / Conduit for sale! / We dance / Linden / Cut your hair / Fin / Box elder / No life signed her / Two states / Stop breathing / The hexx / Spizzle trunk / Summer babe / Shady Lane / Range life

© Cutting Edge — 07 Jul 2010
images © MUZE / Monique van den Boogaard

Link: Concert review Pavement, Doornroosje Nijmegen bij CuttingEdge

Concert: Motel Mozaïque 2010, vrijdag

april 11, 2010

Overweldigende verrassingen

O

Fuck Buttons / copyright Dirk Sloos

Motel Mozaïque viert zijn tienjarig bestaan! Het Rotterdamse festival biedt elk jaar weer een overload aan muzikale verrassingen, maar heeft zich ook ontpopt tot voorloper op het gebied van kunst en performance en het betrekt de stedelijke entourage ook nog eens op bijzondere wijze in het goedlopende concept. Het centrale Schouwburgplein werd speciaal voor het lustrum omgetoverd tot Plaza Mozaïque: transparante tenten voor exhibitionistische overblijvers, intrigerende installaties en een intieme 3voor12-sessiekerk. MM10-thema ‘de zachte stad’ werd onder meer uitgedragen door stapels fatboys, een grasveld met schaapjes en slapers die letterlijk in de watten werden gelegd.

Het tweedaagse avontuur begon met het soloproject van de bebaarde TV on the Radio-zanger Kyp Malone. Rain Machine (**), met vijf vrienden, wist alleen de voorste rij van Watt te bekoren met een spanningsloze set. Omdat Kelpe werd vervangen door de lokale The New Earth Group in de kelderzaal gingen we naar Withered Hand in de Schouwburg. Hoewel Dan Wilson normaal gezelschap krijgt van Benni Hemm Hemm-leden moest de singer-songwriter het dit keer in zijn uppie klaren, want de IJslanders gaven meerdere MM-shows. Withered Hand (***) verhaalt met fragiele hoge stem, gitaargetokkel of mondharmonica over cornflakes en het verlangen om te seksen met een meisje. De pure poppy folkliedjes werden gebracht met een dosis rake humor. Zenuwachtig met overslaande stem, dat wel. Wilson heeft die grollen nodig om de aandacht vast te houden. Dat lukte nèt.

De megarij ruim voor aanvang van Mumford & Sons hielp bij de keuze voor het meedogenloze geluidsgeweld van electronoise-duo Fuck Buttons (****) in Watt. Tracks van het agressieve debuut en melodieuzere tweede ‘Tarot sport’ werden soepel met onberispelijke timing aan elkaar gesmolten. Vanaf het uitgerekte, vettige ‘Surf solar’ bleven de noisedrones intens broeierig maar beheerst naar een climax werken. Elke schokkende beweging of aanraking van de berg apparatuur door de twee werd vertaald in een donkere bevreemdende dansbare sound. De felle beats van de sterk improviserende Andrew Hung knepen de keel dicht en de microfoon werd ver in de mond gestopt door Benjamin John Power voor angstaanjagend vocaal gefreak. Overdonderend.

Overweldigend was ook Three Trapped Tigers (****). De Britten serveerden een ontoegankelijke, opzwepende mathrock-cocktail in de Watt-kelder. Aphex Twin meets Battles, daar tussenin. Eigenwijze dromerige of snerende keyboardlijnen vielen samen met stuiterende drumritmes en scheurende, noisy gitaarriffs. Bovenop het noise-bad geschreeuw van jewelste. Waar Fuck Buttons het binnen de perken hield, traden de tijgers erbuiten met een extatische set. Een groot verschil met de warme jazzy Ethiopische sound van multi-instrumentalist/componist Mulatu Astatke en de zeven funky virtuoze begeleiders The Heliocentrics (***). Als een vriendelijke opa kondigde hij de ‘Broken flowers’-soundtracksongs en andere veelal lome, op percussie en blazers drijvende nummers aan. De ambiance was zomers, maar het was toch meer chillen dan uitbundig swingen.

Het publiek in de Schouwburg ging uitgebreid zitten voor De Veenfabriek en Eckhardt (**). Alsof we met zijn allen in een minimaal verlichte huiskamer werden vermaakt door het theatrale, in 19de-eeuwse kleding uitgedoste gezelschap. Hun ingetogen, voorzichtige folkliedjes kwamen te bedacht over. Als een afstandelijk slaapmutsje. De oproep tot dansen vond dan ook weinig gehoor. Daarna was het pitten en opladen voor dag 2 of toch nog even de billen schudden bij dj-acts in Watt.

Monique van den Boogaard

© Cutting Edge — 11 Apr 2010
images © Dirk Sloos

Link naar verslag & live foto’s Withered Hand, Fuck Buttons, Three Trapped Tigers, Mulatu Astatke & The Heliocentrics en De Veenfabriek – Eckhardt: Concert review ‘Motel Mozaïque 2010, vrijdag’ bij CuttingEdge.nl

Verslag: Cross-Linx in muziekcentrum Frits Philips, Eindhoven

maart 23, 2009

Cross-Linx is één van de meest verrassende festivals die Eindhoven rijk is. Het thema van de negende editie van het avontuurlijke één-avond-festijn – waar avant-garde pop, new folk tot postrock en nieuw klassiek elkaar ontmoeten en dat tevens Utrecht en Enschede aandoet met dezelfde line-up – is film(ische) muziek. Vrijdagavond 20 maart maken onder meer Britse componist Michael Nyman en Belgische band Zita Swoon hun opwachting in muziekcentrum Frits Philips.

Michael Nyman, de man achter de met drie Oscars bekroonde ‘The Piano’ soundtrack en vele Peter Greenaway-films, is de grootste naam op de poster. We zetelen ons dan ook lekker in een theaterstoel in de grote zaal om naar Nyman’s post-barokke minimalistische muziek te gaan luisteren. Hij zal een selectie van zijn filmische tracks brengen. De vleugel wordt geflankeerd door de twee violisten, een cellist, electrisch bassist en vier blazers die Nyman bijbestaan, in een opstelling van twee bij twee op stoelen.

Michael verschijnt statig ten tonele en neemt plaats. Op zijn teken beginnen ze te musiceren. Vreemd genoeg zit hij met zijn rug naar het publiek. Dat maakt het voor de toeschouwers wat moeilijk in de juiste sfeer te geraken, vooral als hij solo speelt. Er is namelijk niet zoveel te zien, de muzikanten focussen zich op de notenbalken en Nyman kijkt alleen naar hen. Hij staat slechts even op na een uitvoering om buigend het applaus in ontvangst te nemen. Het beste kon je dus gewoon de ogen sluiten en luisteren, want zo blijkt het duidelijkst dat Nyman erg beeldende muziek maakt. Dan trekken er wel dreigende taferelen of desolate landschappen voorbij.

Je mist een dimensie als er geen visuals worden getoond en op het podium – sober uitgelicht – niets opvallends gebeurd. Het geluid reikt ook niet tot achter in de zaal, zodat je niet in de songs wordt gezogen, af en toe schudt de knetterende trombonist je zelfs oorverdovend wakker. Heel prima gespeeld, daar niet van, maar het valt extra op dat de opbouw van Nyman’s songs vaak hetzelfde is. Van intiem klein naar groots, wild en ontsporend. Die chaotische geluidsmuren waren sonisch wel weer erg indrukwekkend.

In de kleine zaal checken we JacobTV, oftewel componist Jacob ter Veldhuis. Hij leeft zijn fascinatie voor de mediawereld in de USA uit in een combinatie van gespreksfragementen (veel gevloek, zinnen, woorden) en muziek van een 7-koppige band met harp plus live visuals van Jan Willem Looze en Jan Boiten. Het resultaat klinkt vernuftig en hypnotiserend, zoals het funky jazz nummer opgebouwd rond het begrip ‘overpopulated’. Tussen alle gigs door zijn er ook mini-optredens op onverwachte plekken, zoals backstage, de kleedkamers of trapportalen. Vooral BoyShouting en Wixel waren uiterst vermakelijk.

Zita Swoon spil Stef Camil Karlens, in een soort Pipo de clown broek, vest en hestje zonder mouwen, heeft zijn bassist, percussionist, drummer, twee madamekes op backing vocals en de nieuwe toetsenist (sinds Tom Pintens weg is) meegenomen naar de grote zaal. Ondanks die swingende opstelling wil de schwung er maar niet inkomen. Eerst gaat er wat mis met Karlens gitaar, maar overall ontbreekt het aan de passie die we van de Belgen gewend zijn. Natuurlijk wordt er goed gespeeld, na al die jaren heeft Zita swoon een niveau om op terug te vallen, maar dat extra komt maar niet.

We missen Pintens in Zita. Wellicht was het zijn rol om alles aan te sturen, nu deed Stef dat zelf. Een afleiding van zijn core business? En Pintens kenmerkende bijdrages aan de gloedvolle songs werden niet overgenomen. Wel op toetsen, niet op andere instrumenten. Daardoor klinken de 75 minuten van hun beste songmateriaal, zowel oude hits als ‘Ice Guitars’ als nieuwere van laatste platen ‘Big City’ en ‘ Big Blueville’ en het Franse chanson album, anders. Het wordt er gewoner van, niet intenser. Zita had de geest niet of moet toch iets verzinnen om Pintens inbreng beter te vervangen.

Het zag er op voorhand mooi uit, dat Cross-Linx programma, maar in de uitvoering viel het wat tegen. De kleinere acts tussendoor maakten misschien toch wel meer indruk dan de twee hoofdacts.

Gezien: Muziekcentrum Frits Philips, 20-03-2009.

Verslag: LOW in de Catharinakerk, Eindhoven

januari 24, 2009

– Wat stond er?
Het Amerikaanse
Low uit Duluth, Minnesota bestaand uit zanger/gitarist Alan Sparhawk, zijn echtgenote zangeres/drumster Mimi Parker en bassist Steve Garrington. Allen gekleed in stemmig zwart op een speciaal opgebouwd podium in de Eindhovense, gewelfde Catharinakerk, zowel van binnen als van buiten schitterend kleurig verlicht (op de buitenkant werd de vlag van de U.S.A. geprojecteerd).

Het Heartland project ´An evening with Low and special guests´ staat onder artistieke leiding van Amerikaans-Nederlandse componist David Dramm, die voor dit door hem gearrangeerde Low concert een fraaie verzameling muzikanten inlijfde ter begeleiding van het trio: het vijfkoppige koor VocaalLAB, de Zwitserse organist en dirigent Dominik Blum (Steamboat Switzerland) en twee slagwerkers.

Low, zelf vooraan centraal op de planken, wordt omringd door alles wat de naam percussie mag hebben (van steelpan tot pauk tot een reeks gongen, zingende zaag, uitgebreid drumstel, vibrafoons, glockenspiel) maar tevens een piano en twee orgels. Er worden maar liefst 60 instrumenten bespeeld voor deze ´Best Of Low´ performance.

– Deden ze iets?
NOU! De set van 29 songs (!) en 3 toegaves in tweeëneenhalf uur wisselt ouder, recent en nieuw materiaal perfect af. Dramm verrast Low met een zelf gecomponeerd intro ´The Wheel Of Catharina´, gespeeld op kerkorgel en gezongen, gefloten door het koor vanaf het balkon tegenover het altaar. Dan komt Low op en vloeit het naadloos over in ´Amazing Grace´. Er wordt met grote concentratie en vakkundig effectief gemusiceerd. De samenzang van het Mormoonse koppel is hemels en genereert kippenvel, Sparhawk zorgt af en toe voor dat vuige randje met zijn nonchalant lijkende gitaar riffs vergezeld door diepe, dragende bastonen.

Vooral de nieuwe elementen op Low´s laatste album ´Drums and Guns´ worden op een vernuftige, verbluffende manier opgelost. VocaalLAB loopt met megafoons door de kerk, zacht de lyrics fluisterend en daarmee ´Pretty People´ en het bloedstollende ´Take Your Time´ aan elkaar lijmend, drummachines en loops worden raak en minitieus neergelegd met percussie en handclaps. Dramm blinkt uit in subtiliteit en versterkt het donkere karakter van Low´s songs zonder ergens te overdrijven. De sporadische climaxen zijn overweldigend. De set bouwt op van minimaal intiem tot een apotheose van klank. Met een allesverzengende versie van ´When I Go Deaf´ nog in het gehoor keren we huiswaarts.

– Was het niet een beetje té EO?
De deuren gingen om 20.15 uur potdicht en ook al had je een kaartje bemachtigd voor het uitverkochte concert, lekker buiten in de kou en regen blijven staan als je niet op tijd was. Dat onverbiddelijke kerkdeurbeleid resulteerde in een extreem stil luisterend publiek dat de adem regelmatig inhoudt. Je kon een speld horen vallen. Waarschijnlijk ook een beetje afgedwongen door het kerkdak boven het hoofd. Sparhawk maakt grappend de opmerking “Welkom in de Catharinakerk, een plek waar jullie vast lang niet meer geweest zijn.” Het blijft allemaal onbetwist Low, die sacrale ambiance stralen ze altijd al uit.

Ze repeteerden ruim een week dagelijks in de Catharinakerk en het open geluid is dan ook briljant. Een rondje door de kerk tijdens het concert wijst uit dat de sound overal tot in de details afgeregeld is. Speciaal voor dit project en de uitdagende akoestiek is het toegespitste AXYS Target geluidssysteem overgehaald vanuit Duitsland, wat zorgt voor een optimale, intense beleving en een werkelijk magische, betoverende gebeurtenis die niks met godsdienst te maken heeft.

– Nog een keer kijken?
JA! Ontzettend graag! Helaas is dat niet aan de orde. Dit éénmalige concert was de grootse, muzikale afsluiter van het Heartland Festival en bovendien een uitzonderlijk project. We buigen diep voor de organiserende partijen (Frits Philips, Van Abbe Museum, de Effenaar en Het Monumentale) en kunnen alleen maar hopen dat dit fenomenale optreden nog ooit een vervolg krijgt. Aan de andere kant, was het uniek om erbij te mogen zijn. Een gevoel dat door alle 900 plus bezoekers hartgrondig wordt gedeeld. Ik weet dat het jaar nog maar net is begonnen, maar Low § Special Guests prijkt voorlopig bovenaan mijn kersverse lijstje ´Meest Imposante Concerten Van Het Jaar 2009´.

Gezien: Catharinakerk, Eindhoven, 22-01-2009.