Posts Tagged ‘bluesrock’

Recensie: The Black Riders, ‘The guns are rested’

juni 20, 2010

De zwarte rijders hinken op drie benen

De chemie tussen de Oostenrijkers Ben Martin en Michael Prowaznik was al duidelijk bij hun eerste ontmoeting als sidemen bij Esteban’s (soloproject van Garish-bandlid Christoph Jarmer). Tijdens soundchecks en bij repetities ontstonden de eerste songfragmenten, die werden uitgewerkt en opgenomen voor The Black Riders’ debuutalbum ‘The guns are rested’. Alle songs zijn live in de studio ingespeeld en met slechts wat overdubs op cd gegooid.

In een bekend rock-‘n-roll concept – een bezetting van gitaar, zang en drums – wordt er een potje gerockt met een country- en westerninslag. Als je Ben Martins fragiele solowerk of electropopvehikel I Am Cereals kent en weet dat hij klassiek geschoold en jazzgitarist is en Prowaznik een gerenommeerd jazzdrummer, ben je verrast hoe rauw, bluesy en luidruchtig de twee klinken.

De droge productie vangt de levendige energie die The Black Riders uitstoten in de uptemponummers. In blues gedrenkte rock met de pedaal geloopte distorted baslijnen en wervelend, groovend slagwerk. Opener ‘Chasing rabbits’ zet de vettige, ronkende toon en ‘Reflect your behaviour’ vlamt door met een psychedelische, gevaarlijke uitwaaiering met onderbuikgevoel. In de titelsong kabbelt een verhalend bluesriffje voorbij met steady seventies gitaaruithalen op een rustige slag, kietelt een postrockriffje sfeervol de oren en zingt de stem van Martin lijzig en verleidelijk. ‘The ambush’ bluesrockt weer als een dolle.

Dan ineens een melodieuze popsong, een lyrische ballade nog wel (‘The buzzard’), opgevolgd door een nog tragere bluesballad (‘Wait for your arrival’). Het zakt in en kabbelt verder in ‘The home in your heart’. Ook al zit het instrumentale ‘Freight train symphony’ knap in elkaar, ze raken de aandacht kwijt.

Het album hinkt op drie benen. De bluesrocksongs zijn best lekker, al zijn ze nergens vernieuwend. De poppy songs (met ‘On The Horizon als beste met naar The Edge neigende riff) zijn goed gepend en behept met enige hitpotentie, maar ons inpakken, neuh. De instrumentals scheppen een plezierige, experimentele ambiance, maar meer ook niet. Omdat alle songs gejamd klinken, duren ze vaak net wat te lang om het spannend te houden.

We merken dat The Black Riders het wel degelijk in huis hebben, muzikaal en technisch. En we begrijpen de combi wel, maar een doeltreffende keuze is nodig voor een optimale tweede plaat en het overstijgen van de middenmoot. Richt je op de vette bluesrock of overtuigende popsongs, ga de diepte in, hou het kort(er)! Het lijkt potdorie wel bandcoaching, maar die gedachte dringt zich simpelweg op … Aardig begin.

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: The Black Riders
* Album: The guns are rested
* Record company: Violet Noise Records
* Jaar: 2010
* Track list: Chasing rabbits / Reflect your behaviour / The guns are rested / The ambush / The buzzard / Wait for your arrival / The home in your heart / Freight train symphony / On the horizon / Overnight express / The manifest / Apache avalon

© Cutting Edge — 20 Jun 2010
images © Violet Noise Records/Hoanzl

Link: CD review The Black Riders, ‘The guns are rested’ (2010) bij CuttingEdge

Advertenties

Recensie: Sivert Høyem, ‘Moon landing’

april 28, 2010

Een gloedvolle winterplaat

Sivert Høyem was de zanger van die geweldige, helaas ter ziele gegane Noorse band Madrugada. In 2007 overleed gitarist Robert Burås en na nog een laatste tournee in 2008 ter ere van hun meesterlijke snarenplukker en zwanenzang ‘Madrugada’ viel het doek. Alle leden bleven uiteraard muzikaal actief. Høyem had al twee soloplaten op de wereld gezet, dus het was simpelweg wachten op zijn volgende. Dat is ‘Moon landing’ geworden, opgenomen met een zestal bevriende muzikanten.

Alleen zijn donkere, zalvende en in fluweel verpakte stem vol weemoed en verlangen is al bijna een garantie op een prachtplaat. De sfeervolle begeleiding mag er ook zeker wezen. De gitaarlijnen van Cato Thomassen (frontman Cato Salsa Experience, invaller bij de laatste tour en lid van onder meer Gluecifer) doen onherroepelijk denken aan Burås.

Je hoefde natuurlijk ook geen bijzonder radicale koerswijziging te verwachten. ‘Moon landing’ biedt meer uptempo rocksongs en psychedelische tonen en iets minder folk dan de voorgaande twee schijven. Hoewel Sivert er alle reden toe had, is het geen loodzware duistere plaat geworden. Wel eentje die bol staat van gevoel. En er zijn warempel ook licht optimistische momenten te ontwaren.

Het epische, dramatisch nummer ‘Belorado’, dat meteen negen minuten klokt, zet de toon. In de titelsong – een redelijk toegankelijk klinkend pop noir nummer – komt een vermakelijke Dire Straits gitaarrif voorbij en er wordt elegant en lekker gebluesrockt in het sinistere ‘What you doin’ with him’. Alleen ‘The light that falls among the trees’ en het slepende ‘Going for gold’ brengen wat rust. In ‘Lost at sea’ horen we Sivert en zijn muzikale makkers puntig rocken en ‘Shadows/high meseta’ is het psychedelische, Doors-achtige hoogtepunt. Een langzaam opbouwend nummer dat alsmaar groeit en groeit tot een schitterend crescendo. Kippenvel.

‘Moon landing’ is een gloedvolle winterplaat met bezielde nummers, zonder al té overdreven pathos. Niet iedereen is meteen door het dolle bij een eerste zomerse zon. Zo hebben de ‘depressivo’s’ onder ons ook nog wat om in de cd-speler te schuiven en om van te genieten.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Sivert Høyem
* Album: Moon landing
* Record company: Hektor Grammafon
* Jaar: 2009
* Track list: Belorado / The light that falls among the trees / Moon landing / What you doin’ with him / Going for gold / Lost at sea / Shadows/high meseta / Empty house / High society / Arcadian wives

© Cutting Edge — 28 Apr 2010
images © Hektor Grammafoon

Link: CD review Sivert Høyem, ‘Moon landing’ (2009) bij CuttingEdge.nl

Kooks-zanger neemt coverplaat op met The Dø

februari 1, 2009

The Kooks-zanger Luke Pritchard heeft een wat vreemde samenwerking opgezocht. Hij gaat met het Franse-Finse duo The Dø, dat ons een jaartje geleden verraste met dat fraaie debuutalbum ‘A Mouthful’, een aantal covers opnemen. Die dan weer op een album van dit nieuwe, naamloze ‘bandje’ komen te staan.

Op de cover compilatie komen eigen versies van nummers als ‘I Won’t Hurt You’ van The West Coast Pop Art Experimental Band. Maar misschien schrijven ze ook nieuw materiaal, mochten ze daar de tijd voor kunnen vinden. Pritchard denkt aan een ‘trashy vibe’ voor het project: “Een beetje als op het album The Velvet Underground And Nico.” Nou, dan heb je wel meteen een héél legendarisch album in gedachte…

De Kooks-frontman heeft het avontuurlijk bluesrock duo ontmoet op een festival waar zijn band ook speelde en hij was meteen – en dat snappen wel wel, want Finse zangeres Olivia B. Merilahti is een beeldschone chick – geraakt. Zozeer dat hij spontaan pianolessen heeft genomen, vast en zeker om indruk te kunnen maken: “Ik was helemaal verpletterd toen ik haar voor het eerst zag. Alleen naar het album van The Dø luisteren is niet genoeg,” aldus de onder de indruk zijnde krullebol.

De opnames van Pritchard en het tweetal worden waarschijnlijk in Frankrijk op het White Label uitgebracht. Wanneer er precies iets uitkomt van The Dø en Luke Pritchard blijft nog even de vraag.