Posts Tagged ‘Americana’

Recensie: Department Of Eagles, ‘Archive 2003-2006’

juli 21, 2010

Fascinerende beginsels van een glorievolle toekomst

Het New Yorkse duo Daniel Rossen en Fred Nicolaus heeft voornamelijk door Rossens andere band Grizzly Bear, met magnus opus ‘Veckatimest’ vorig jaar, muzikaal een groter belang gekregen. Maar als Department of Eagles werden de twee inmiddels ook genoeg veren in de kont gestoken. De twee albums ‘The cold nose’ in 2003 en ‘In ear park’ in 2008 bij 4AD met prachtige, elektronische homerecording indiepopliedjes werden lovend ontvangen.

‘Archive 2003-2006’ bevat sessies bedoeld om het tweede album van Department of Eagles te vormen. Er waren schijnbaar al genoeg opnames voor een schijf voorafgaand aan dat opnameproces. Op de compilatie staan zes volledige songs. Tegen het einde van hun studietijd aan de universiteit legde Rossen in de oefenruimte van de school een reeks korte pianostukken vast. Daar zijn er ook vijf van op dit album terechtgekomen onder de naamgeving ‘Practise room sketch’.

Vooral in de verfijnde, warme vocale harmonieën en de rijke, uitgebreide arrangementen horen we waar ‘Veckatimest’ zijn oorsprong heeft. ‘Sketch 1’ is zelfs een soort vingeroefening voor ‘Easier’. Rossen en Nicolaus flirten duidelijk met vintage Americana en folk evenals de ambitieuze composities van Van Dyke Parks’ ‘Song cycle’. Ze bewegen zich op een ander sonisch territorium en er is veel minder gedaan met elektronica. Opgenomen met brakke lo-fi apparatuur (door Grizzly’s Chris Taylor) is het knap dat het paar het mooi open en niet te geknutseld laat klinken.

In ‘Grand army plaza’ horen we een wankele Arcade Fire en de Beatles en Beach Boys hebben hun vocale sporen nagelaten in ‘Sketch 2’. De sketches zijn vaak schattige, sferische en bijna dwarrelende fragmenten, die het geheel luchtig en sprookjesachtig maken. ‘Flip’ met zijn staccato akoestische gitaarspel en dreigende akkoorden zet het nekvel overeind en ‘While we’re young’ barst verfrissend uit in gruizige energie en melodie en is een opvallend mooie popsong.

Misschien dat deze release wat te vroeg komt in hun korte carrière. Naar verluidt was het ook meer een beslissing van het management dan van de heren zelf deze schijf de wereld in te schoppen. ‘Archive 2003-2006’ blijkt het missende stukje van de Department of Eagles-puzzel. Het vervolledigt de collectie en het laat de muzikale levenswandel en fascinerende beginsels horen van de glorievolle toekomst. Een wondere en onaffe wereld, vol ideeën die hun ultieme creatieve vorm nog moesten krijgen maar al een ferme bak talent tentoonspreiden. Heel interessant en fijn voor obsessief diepgravend uitzoekwerk voor fans van Department of Eagles en Grizzly Bear!

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Department Of Eagles
* Album: Archive 2003-2006
* Record company: Bella Union / V2
* Jaar: 2010
* Track list: Practise room sketch 1 / Deadly Disclosure / While we’re young / Grand army plaza / Practise room sketch 2 / Brightest minds / Practise room sketch 3 / Flip / Practise room sketch 4 (tired hands) / Golden apple / Practise room sketch 5

© Cutting Edge — 21 Jul 2010
images © Bella Union/V2

Link: CD review Department Of Eagles, ‘Archive 2003-2006’ (2010) bij CuttingEdge

Advertenties

Recensie: Mountain Man, ‘Made the harbor’

juni 30, 2010

Hemels gezang, intiem naakt in al zijn kaalheid

Mountain Man bestaat uit drie jongedames afkomstig uit diverse pastorale Amerikaanse gebieden. Amelia Randall Meath, Molly Erin Sarle en Alexandra Sauser-Monnig kwamen elkaar tegen op het Bennington College in Vermont. De songs op hun debuut ‘Made the harbor’ lijken wel folkstandards, maar zijn het niet. De studentes schreven alle liedjes zelf en onderwezen elkaar tussen de colleges door.

‘Made the harbor’ werd opgenomen in een verlaten fabriek uit de vorige eeuw en die sereniteit heeft zijn weerslag op het geluid. Het voelt alsof je aan hun voeten zit te luisteren, zo dichtbij. Gekuch, een zucht, een ademhaal, het is er allemaal in gelaten. Er is überhaupt niets bijzonders gedaan aan de sound afgezien van een zweempje echo op de vocalen. Naakt in al zijn kaalheid. Af en toe had er best een producer aan mogen zitten om de scherpe randjes en het gesuis eraf te veilen. Maar dan mis je weer de intimiteit die het materiaal uitstraalt.

Er wordt afgewisseld tussen nummers met alleen een kabbelend akoestisch gitaartje als begeleiding van de prachtig in elkaar vlechtende heldere harmonieën, zuivere kippenvel a-capella, of liedjes waarin slechts een van de dames vertederend zingt. Stuk voor stuk zweverige, kleine intieme en eerlijke folk/Americana wiegeliedjes met melancholische ondertoon. Toch zit er voldoende variatie in het half uur durende schijfje. Dat zit hem in de manier van zingen, die is in geen enkel nummer hetzelfde.

De chickies verhalen schattig over hun liefde voor mensen, bomen, vogels, de bergen, nacht en het vrouw-zijn. ‘Buffalo’ staat met zes schoenen in de authentieke folktraditie en ook ‘How’m I doin’ ontlokt een glimlach door hun interpretatie van jaren ’40 boogie woogie gezang als een soort vreedzame The Andrews Sisters. De al veel gemaakte vergelijking met Fleet Foxes of Bon Iver komt het dichtst bij in ‘Soft skin’. Hemeltergend en zielsnijdend. ‘Mouthwings’ is een wonderschone allgirl a-capella en vrouwelijke equivalent van Simon & Garfunkel, in ‘Loon song’ omarmen Leadbelly en Jeff Buckley elkander en in ‘Babylon’ schuren de gelaagde vocalen tegen fraai Gregoriaans gezang aan.

Nu we zweterig van onze luie ligstoel afglijden door de warmte raden we je de cd aan voor de avonduurtjes. Als de zon bijna is gezakt en het kampvuur al aangestoken om relaxed rond te hangen met wat vrienden. De immer aanwezige akoestische gitaar kan thuisgelaten worden en dan is het diep wegzwijmelen op de charmante, nostalgische tonen van Mountain Man. Dan proef je de eenzame sfeer, die je ook voelt als je in de bergen vertoeft.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band: Mountain Man
* Album: Made the harbor
* Record company: Bella Union / V2
* Jaar: 2010
* Track list: Buffalo / Animal wings / White heron / Mouthwings / Dog song / Soft skin / How’m I doin / Arabella / Sewee sewee / Loon song / Honeybee / Babylon / River

© Cutting Edge — 30 Jun 2010
images © Bella Union/V2

Link: CD review Mountain Man, ‘Made the harbor’ (2010) bij CuttingEdge

Beck geeft ‘One Foot In The Grave’ opnieuw uit, uniek bonusmateriaal!

april 10, 2009

Beck trekt de kluis open voor een Deluxe heruitgave van zijn album ‘One Foot In The Grave’ uit 1994. De plaat, zijn enige voor indielabel K Records, werd opgenomen voor zijn majorlabel debuut en doorbraakalbum ‘Mellow Gold’ verscheen. Al lag ‘ie drie maanden na die release pas in de winkels.

Naast de 16 originele tracks, waarop onder meer bands als Built To Spill, Spinanes en Love As Laughter zijn te horen, krijg je er een volledig extra album bij met voorheen onuitgebrachte nummers! 16 in totaal, waarvan 13 echt unieke outtakes.

Het album is al een aantal jaren – sinds 2005 – niet meer te koop. “Ik heb hier eigenlijk de afgelopen twee tot drie jaar aan gewerkt,” vertelt Beck in een interview met de Japanse krant de Daily Yomiuri. “Op de originele tapes stonden misschien wel zo’n 30 extra songs die niet op de plaat terecht zijn gekomen en ik heb er de beste uitgezocht… en op de heruitgave gezet. Dus er staan iets meer dan een dozijn extra nummers op, die niemand nog ooit heeft gehoord.”

Onder dat bonusmateriaal vinden we drie songs van de eveneens uitverkochte 7″ single van K Records, inclusief een vroege demo versie van ‘It’s All In Your Mind’ (van zijn album ‘Sea Change’ uit 2002), ‘Feather In Your Cap’ (een beta uitvoering van een nummer dat later in een nieuw jasje werd gestoken voor de ‘Suburbia’ soundtrack en ook is te vinden op de ‘Odelay’ Deluxe Edition) en ‘Whiskey Can Can’.

Andere bonustracks zijn ‘Teenage Wastebasket’, ‘Burning Boyfriend’, en ‘Your Love Is Weird’. Inderdaad, klinkt als een psychedelische, akoestische folk inslag… Persoonlijk, vind ik het nog steeds één van van de betere Beck platen. De ‘One Foot In The Grave’ heruitgave verschijnt al op 14 april. Bekijk de volledige tracklist bij NME.

Beck vertelde trouwens ook nog dat hij momenteel wat opnamesessies onderneemt met Charlotte Gainsbourg voor haar volgende plaat…

Fleet Foxes opnieuw in NL: 30 juni in Paradiso

maart 20, 2009

Fleet Foxes gaf afgelopen november nog een optreden tijdens het Haagse Crossing Border festival, maar helaas stonden de vele liefhebbers van deze prachtige Americana muziek voor een gesloten deur te koekeloeren. Vol = vol = OK, maar de organisatie had kunnen weten dat iedereen daar bij wilde zijn… Fleet Foxes bracht vorig jaar namelijk hun gelijknamige debuutalbum uit en daar was men niet minder dan lyrisch over. En terecht, het is één van de mooiste albums van 2008.

Gelukkig komt de Amerikaanse band uit Seattle alweer terug naar ons land en krijgen de fans nog een kans om ze te aanschouwen: de Fleet Foxes staan op 30 juni in Paradiso (Amsterdam). Dat optreden is onderdeel van een uitgebreide zomertournee. Fleet Foxes trekt dus ook langs enkele grote festivals, waaronder ’t Deense Roskilde en het Belgische Rock Werchter. De schitterende liedjes en hemelse zangharmonieën komen op zo’n groot veld ook vast goed tot hun recht.

Zet je wekker maar, want de voorverkoop voor de Paradiso gig begint op zaterdag 21 maart vroeg, vanaf 10.00 uur. You know the drill: je kunt tickets voor 23,50 per stuk (exclusief servicekosten en lidmaatschap) scoren via Ticketservice en de andere bekende adressen.

Bonnie ‘Prince’ Billy aka Will Oldham: een geniaaltje met vele gezichten

maart 9, 2009

Amerikaanse singer-songwriter (en acteur) Will Oldham, geboren in Louisville (Kentucky), doet zijn stinkende best om ons immer te overstromen met zijn overload aan releases. Gedurende de jaren negentig deed de workaholic dat als Will Oldham maar ook onder diverse andere namen als Palace, Palace Songs, Palace Brothers, tot hij tegen het eind van het decennium definitief leek te kiezen voor zijn alterego Bonnie ‘Prince’ Billy. Wiens betiteling is gebaseerd op de 18e eeuwse Bonnie Prince Charlie, de 19e eeuwse outlaw Billy The Kid aka William Booney en crooner Nat King Cole.

Ongeacht de benamingen waaronder hij zijn muziek en die met ondersteunende muzikanten als David Pajo en zijn broers Ned en Paul Oldham de wereld inhielp, zijn stijl bleef grotendeels hetzelfde, omdat mastermind Oldham ook bijna altijd degene is die de songs creëert. Vaak samengepakt onder de noemer alt.country staat hij bekend om zijn melancholieke, doorgaans uitgeklede mengsels van minimalistische folk, donkere alt-country, rauwe indierock en Americana, en literaire teksten bezongen met zijn karakteristieke bibberende, intense en indringende stem.

Oldham maakt zijn debuut in 1992 met de Drag City single ‘Ohio River Boat Song’ als Palace Songs. Zijn eerste album ‘There Is No-One What Will Take Take Of You’ van Palace Brothers volgde een jaar later. Tegen 1995 met ‘Viva Last Blues’ begon hij als Palace Music te opereren, tot aan 1997’s ‘Joya’, dat verscheen onder Will Oldham’s eigen naam. Met ‘Black Dissimulation’ (’98) en meestwerk ‘I See a Darkness’ (’99) leek Bonnie ‘Prince’ Billy voortaan te blijven plakken voor de opvolgende, bijna niet bij te houden releases. Zijn laatste uitgekomen soloplaat was het schitterende ‘The Letting Go’ in september 2006, waarna de EP met coversongs ‘Ask Forgiveness’ nog verscheen in november 2007.

Naast zijn eigen muzikale projecten had ‘ie kennelijk ook nog tijd om zich met andere, fijne bands te bemoeien, waaronder Box Of Chocolates, Amalgamated Sons of Rest, The Anomoanon, The Boxhead Ensemble, Superwolf (met Matt Sweeney), Continental Op (met Pajo), Current 93 (met David Tibet) en de onlangs ten ruste gelegde The Silver Jews (met David Berman).

Will Oldham’s aankomende Bonnie ‘Prince’ Billy album ‘Beware’ verschijnt op 16 maart. Maar natuurlijk is dat niet het enige waar hij aan heeft gewerkt en staat de release zelfs niet centraal in zijn agenda de komende maanden. Oldham is namelijk tevens een samenwerking aangegaan met Cheyenne Mize, de violiste van psych-folk band Arnett Hollow en lid van zijn nieuwe toerband. Het resultaat, een extreem gelimiteerde 10″ vinyl EP genaamd ‘Among The Gold’ met covers van songs origineel opgenomen tussen 1873 en 1915, komt in de lente uit. Label Karate Body streamt er hier twee nummers van.

En dan is Oldham ook nog de studio in gegaan met post-hardcore band Young Widows voor een split 7 inch, met aan de ene kant ‘King Of The Back-Burners’ van de Widows en aan de andere kant Bonnie ‘Prince’ Billy’s ‘Poor Shelter’, die rond 15 maart uitkomt. Will is ook te horen in een nummer op het eigen beheer album van Austinse, komische rapper/zanger Black Nasty. ‘Eazy’ streamt op de Black Nasty MySpace site en klinkt minder goed dan het muzikale huwelijk er op papier uitziet… Een missertje is niet erg, want we hebben al zoveel gruwelijk moois om uit te putten en het duurt nooit lang voordat er weer nieuwe output van Oldham of zijn pseudoniem verschijnt. Zoals ‘Beware’ volgende week. Naar eigen zeggen is dit – gestoken in een inktzwarte hoes – zijn meest prestigieuze plaat, ambitieuzer en grootser dan ‘The Letting Go’…

Cardigans´ Nina Persson maakt nog een A Camp plaat

februari 2, 2009

Zweedse dame en zangeres Nina Persson scoorde in de jaren negentig met haar band The Cardigans hitsong na hitsong. De single ´Lovefool´, afkomstig van het succesvolle album ´First Band on the Moon´ uit 1996, was een wereldwijd hoogtepunt. Ook het opvolgende, wat duistere album ´Gran Turismo´ (´98) liet een diepe indruk achter. Na deze plaat nam de band een lange pauze en beproefden de leden even hun geluk met solo projecten.

In 2001 besloot Persson dan ook de studio in te trekken met Nicolas Frisk (Atomic Swing) om een Americana georiënteerd plaatje te maken onder de naam A Camp. Nog vóór de opnames van het A Camp debuutalbum stuurde ze een paar tracks op naar Mark Linkous, de spil van Sparklehorse, die het materiaal zo gaaf vond dat hij meteen aanbood haar bij te staan. Het werd een knap plaatje.

Binnenkort, zo´n acht jaar na dato, komt er een vervolg op: ´Colonia´. En ook deze keer heeft Persson hulp van niet de minste gastmuzikanten. Op het 12 tracks tellende ´Colonia´ horen we James Iha (ex-Smashing Pumpkins) en Kevin March, drummer bij onder meer Joan As Policewoman en Guided By Voices, hun talent tentoonspreiden. Bovendien heeft Nina producer én echtgenoot Nathan Larson – ooit leadgitarist bij übercultband Shudder To Think – bereid gevonden mee te werken.

De nieuwe A Camp schijf verschijnt op 9 maart. De eerste single wordt ´Stronger Than Jesus´. Op de MySpace stek beluister je de single, maar ook vast twee andere poppy ´Colonia´ songs.

Nieuw album èn bandlid voor Stuurbaard Bakkebaard

januari 28, 2009

Neerlands rammelblues groep Stuurbaard Bakkebaard laat weer van zich horen. Een week voor het optreden in de Melkweg – zaterdag 14 februari – verschijnt het nieuwe album, dat nog zonder titel is. Plus nog een nieuwtje van het Eindhovense front: het drietal is uitgebreid tot kwartet. DJ DNA, oftewel Arjen de Vreede, die we nog wel kennen van zijn scratcher/dj werk voor een van onze invloedrijkste bands ooit Urban Dance Squad mag zich voortaan de vierde Stuurbaard noemen.

Het vorige album ‘Whistle Dixie’ van de Brabantse, eigenzinnige sfeermakers stamt uit 2005. Met de groezelige liedjes in de stijl van Tom Waits meets Captain Beefheart, G Love and Special Sauce, dEUS en een toefje de Kift vestigde Stuurbaard Bakkebaard zijn naam en deed vele podia en festivals aan.

De zompige blues en Americana van de veelzijdige ex-straatmuzikanten zal nu dus nog verder opgeleukt worden door de sound van DJ DNA, sinds eind jaren tachtig een pionier op het gebied van house, acid house en techno. De Vreede combineert zijn dj-sets altijd al graag met live muzikanten op het podium, hij kwam er zelfs als een van de eerste mee op de proppen. In de jaren ’90 specialiseerde DJ DNA zich in studiowerk en is zijn werk daarna uit gaan breiden met jazz, impro en instant-composing. We zijn benieuwd wat voor dimensie de dj toe gaat voegen.