Archive for the ‘[ SPECIALS ] specials’ Category

Subspecial: Nederlandse acts op SXSW 2010

maart 17, 2010

Nederland levert een reeks muzikale afgevaardigden die het he-le-maal willen gaan maken in Amerika. Naast Elle Bandita, The Black Atlantic, La Melodia, Venus Flytrap, Lucky Fonz III, Laura Jansen, Drive Like Maria en Nobody Beats The Drum, reizen ook zes acts via Crossing Border en de Gemeente Den Haag af naar Austin: John Dear Mowing Club, NiCad, The Deaf, ReBelle, So What en Woot. We pikken er vijf uit.

De 23-jarige Elle Bandita is – naast Anouk – onze enige échte rockbitch. Na deel uit te hebben gemaakt van de meidenrockbands Bad Candy en The Riplets verkoos de Rotterdamse het solopad. In 2005 verscheen haar eerste ep ‘Love juice’. Gewapend met slechts een 4-track cassetterecorder, Flying V-gitaar, drumcomputer en een ruige strot, waarmee ze trashy electropunk uitstootte in een ranzige liveshow zoals we die alleen gewend waren van Peaches, wist deze wervelwind direct te imponeren. Tot ver over de grenzen. Ze tourde drie jaar lang door Nederland en Europa en passeerde langs de grote festivals.

Elle wilde echter een stapje verder. Ze besloot nieuwe songs op te nemen met producers Reyn Ouwehand, Billinger & Marsman en stelde een begeleidingsband samen. Het resultaat: haar debuutalbum ‘Queen of fools’ dat bij PIAS verscheen in 2009. Een album vol uptempo, overrompelende electropop/punkrock dat seks, glamour en een no-nonsense houding ademt. En op de planken dendert ze rebels rond in een überstrak, zeer laag uitgesneden pakje, ondertussen de sterren van de hemel solerend en de longen uit haar dunne lijf schreeuwend, kundig bijgestaan door haar stoere mannenband. Dat moet toch succes gaan hebben daar in Austin, niet?

Woot kun je met gemak onze jongste telgen noemen. De drie getalenteerde tieners die samen de Haagse band vormen wonnen vorig jaar als Concrete de tweede prijs in de nationale schoolbandcompetitie en ze mogen nu al naar SXSW. En dat allemaal terwijl de oudste van de drie bandleden pas achttien jaar is. Concrete is echter ook een succesvolle rapper dus switchten ze over op de naam Woot, naar een overwinningsschreeuw in een populaire videogame, wat zoveel als ‘We own other teams’ betekent. Qua muziek maken ze een fris mengsel van indiepop en rock, waarin je zowel invloeden van Radiohead, The Beatles als Joy Division en Patrick Watson hoort weerklinken. Tegenwoordig leunen ze meer tegen de folk van Fleet Foxes en Grizzly Bear aan. Hun debuut-ep ‘#1’ is inmiddels een feit. Een label is er nog niet, maar wie weet is dat er na hun optredens in Texas wel …

Venus Flytrap loopt al wat langer rond. De vijf heren kwamen elkaar tegen tijdens hun studie aan de kunstacademie en vormen sinds 1996 een band. Sindsdien genieten ze een cultstatus wegens hun spetterende gigs. De Haagse indierockers gaven in 2004 ook al een showcase tijdens SXSW en mogen dit jaar terugkomen. Dat hebben ze te danken aan hun derde album en bescheiden meesterwerk ‘Come with us’ (2007, My First Sonny Weissmuller Recordings), een comebackplaat van jewelste. Venus Flytrap maakt geen makkelijke muziek, maar een hypnotiserende, soms angstaanjagende geluidstrip door een dissonante, caleidoscopische kosmos. Gillende gitaren, noisy muren, strakke baslijnen en pompende drums aangevuld met elektronische soundscapes zonder de melodie te vergeten. Hun grootste muzikale helden zijn dan ook Sonic Youth, Motorpsycho, Steve Reich, Radiohead en de Liars. Niet voor iedereen weggelegd, maar imponeren zullen ze zeker.

De Amsterdamse singer-songwriter Lucky Fonz III, oftewel Otto Fons Wichers, weet altijd iedereen om zijn charmante pink te winden met zijn ontroerende, traditionele blues- en folkliedjes en delicate kamerpop in de lijn van Johnny Cash, Bright Eyes en Badly Drawn Boy. Van straatmuzikant tot één van onze bekendste singer-songwriters, na een Essent Award, gigs tijdens Noorderslag en Lowlands en als muzikale gast in ‘De wereld draait door’. Ook het buitenland is veroverd dankzij intensief touren door Europa, Australië, Zuid-Afrika, Canada en de VS. In Amerika wordt Lucky’s muziek vaker op de radio gedraaid dan in ons land. Na de eerste twee albums ‘Lucky Fonz III’ en ‘Life is short’ kwam in 2009 zijn derde schijf ‘A family like yours’ uit, waarop hij zijn spaarzame benadering inruilt voor een bredere. Een samensmelting van jaren zestig pop, rock-‘n-roll, new wave en flarden house. Een Lucky Fonz III-show schiet heen en weer tussen hartverscheurende melancholie en regelrechte stand-upcomedy. Lucky gaat in Austin vast en zeker nog meer fans vergaren.

La Melodia bestaat uit frontvrouw en MC Melodee en producer en DJ I.N.T. Samen staan ze garant voor warme, soulvolle en old school, edgy hiphop. Denk MC Lyte of Bahamadia meets Madlib en Jay Dilla. De twee ontmoeten elkaar tijdens een party in Eindhoven, waar ze allebei hun ding deden. MC Melodee trok de stoute schoenen aan en greep tijdens I.N.T.’s optreden de microfoon. Hoewel I.N.T er niet bepaald mee opgetogen was, was hij wel onder de indruk van haar skills en de uitbundige reactie van het publiek, dus vroeg hij haar naar zijn studio te komen om wat beats van rhymes te voorzien. En zo begon het avontuur. Nadat hun album ‘Vibing high’ in 2008 in Japan uitkwam op Handcuts/Universal en in de Benelux bij PIAS, tourden ze de aardbol plat. De twee maakten een stevige indruk met hun optreden tijdens het North Sea Jazz Festival in 2009 en na nog een promotour in New York werden ze gevraagd om een showcase te geven tijdens SXSW bij een internationale hiphopavond in Club 115. Het nieuwe album ‘Electronic love’ is er in de lente, de labels zijn aangeschreven en de tour door onder meer Japan, Zuid-Afrika en de VS staat gepland. Hier gaan we meer van horen!

Link: Subspecial Nederlandse acts op SXSW 2010

Link: Special SXSW 2010 bij CuttingEdge

Advertenties

Special: Muzikale vetes

maart 18, 2009

Het is schier onmogelijk om al de grote muzikale vetes op te noemen, want dat is al sinds het ontstaan van de muziekgeschiedenis aan de hand. Muzikanten en hun ego’s veroorzaken vaak een zeer explosieve situatie. En artiesten gebruiken natuurlijk hun songs en de media om persoonlijke meningen over te brengen aan het publiek of de tegenstander. De wrok of rivaliteit wordt vaak in het openbaar uitgevochten. Soms is het gewoon een dikke free publicity truc voordat er een nieuw album verschijnt. Maar af en toe zijn de hatelijke vetes ook echt gemeen(d)… Het kan voorkomen tussen de fans van de band, tussen bands en bandleden of tussen de groep en de muziekindustrie. We hebben elf van die muzikale vetes voor je op een rijtje gezet!

Muzikale vetes nr. 11: Bloc Party vs Sex Pistols

Tijdens het Summercase festival in de zomer van 2008 in Barcelona werkte Sex Pistols frontman en notoir punkrocker John Lydon aka Johnny Rotten zichzelf gruwelijk in de nesten. De Sex Pistols waren backstage, toen Bloc Party voorman Kele Okereke Lydon benaderde om een handtekening en hem vroeg of zijn post-Sex Pistols band Public Image Ltd. ooit weer samen zou komen. Het antwoord was waarschijnlijk ‘nee’, want Okereke kreeg een intimiderende tirade van scheldwoorden over zich heen met als toppunt de opmerking: “jouw probleem is je zwarte attitude.” Vervolgens vlogen drie crewleden van Rotten Kele aan en sloegen hem in het gezicht; Foals‘ Yannis Philippakis en Kaiser Chiefs‘ Ricky Wilson’ moesten ertussen springen om erger te voorkomen.

Okereke beschuldigde Lydon van een racistische aanval en dat ‘ie hem ‘gekneusd en bebloed’ achterliet, en deed aangifte. Lydon ontkende racistische opmerkingen gemaakt te hebben en vond het voorval slechts een kwestie van ‘jaloezie’.

Winnaar? Okereke, ondanks de lichamelijke pijn, want Lydon’s slechte en trieste imago was al een feit en zoiets uitkramen helpt uiteraard voor geen meter.

Volgende

Muzikale vetes: nr. 10

maart 18, 2009

Nr. 10: QOTSA’s Josh Homme vs The Dwarves

Queens Of The Stone Age-spil Josh Homme bezocht in november 2004 een concert van The Dwarves in Los Angeles, maar nog voordat de band het podium beklom, sloeg Homme backstage een bierfles kapot op het hoofd van frontman Blag Dahlia om vervolgens agressief te schreeuwen “wat wou je eraan doen?” Destijds werd gedacht dat Homme wraak nam als respons op het Dwarves-nummer ‘Massacre’, waarin ex-QOTSA bassist Nick Oliveri te horen is. De tekst bevat het stekende couplet “This one goes out to Queens of the Trustfund / You slept on my floor and now I’m sleeping through your motherf**king records.”

Later zou Homme verklaren dat “als ik iemand sla, dan is dat heel waarschijnlijk omdat die gast erom vraagt. Als je alleen uit je nek kletst en je komt iemand tegen die niet alleen maar praat, dan heb je duidelijk een probleem. Dus als je iemand bent die herhaaldelijk shit over ons verkondigd en je bent de zanger van The Dwarves, dan fuck je gewoon met de verkeerde.” Dahlia kon er uiteindelijk nog om lachen als een boer met kiespijn: “Hij leek erg boos. Het was bijna alsof iemand hem dwong naar één van zijn eigen albums te luisteren.”

Winnaar? Toch wel Josh Homme, die de Dwarf flink te kijk zette in zijn eigen kleedkamer voor de ogen van zijn bandleden en aanhang. En in de media. Hoewel de QOTSA-man naar aanleiding van dit incident een cursus moest doen om zijn kwaadheid voortaan wat in bedwang te kunnen houden.

Vorige Volgende

Muzikale vetes: nr. 9

maart 18, 2009

Nr. 9: Dave Grohl vs Courtney Love

Deze onbehaaglijke rivaliteit is de laatste tijd wat minder op de voorgrond, maar in 2001 was de vete zeer aan de orde. Rockchick, eega van Nirvana’s Kurt Cobain en derhalve mede-eigenaar van de rechten Courtney Love en drummer van de ter ziele gegane band Dave Grohl (Foo Fighters) bekvechten en publiek over het wel of niet uitbrengen van zeldzame Nirvana-opnames en wie de opbrengst daarvan krijgt. Love sleepte de overgebleven Nirvana bandleden voor de rechter om de release tegen te houden. Gedurende de langdurige juridische strijd werd er aardig wat gesteggeld in de rechtszaal en noemden Grohl en Krist Novoselic Courtney onder andere niet zo aardige benamingen een ‘inhalige prima donna’ en dienden een aanvraag in om Love’s psychische gezondheid te laten checken.

Zelfs na de rechtelijke beslissing voelde Courtney zich geroepen uit te halen naar Grohl, door opmerkingen te maken als “Dave pakt al jaren geld van mijn kind af” en “Dave mag ongedeerd zijn gang gaan en de blije man uithangen, terwijl hij één van de grootste eikels ooit is en Kurt hem verachtte.” Dave gaf van repliek door haar live on stage een “lelijke fucking bitch” te noemen en heeft daarna meer dan eens gezegd dat hij aan veel mensen een grote hekel heeft, maar dat hij toch echt niemand zo intens haat als Love. Fans denken dat Foo Fighters’ nummer ‘I’ll Stick Around’, met de tekst “How could it be I’m the only one who sees your rehearsed insanity” gericht was op Courtney, maar Grohl blijft dat ontkennen. Zowel Courtney als Grohl zeiken elkaar zo van tijd tot tijd flink af. Arme Kurt, die draait zich vast om in zijn graf.

Winnaar? Geen van beide. Hoewel de verzamelaar waar de ruzie over ging uiteindelijk is uitgebracht en nog meer compilaties overigens, mag Grohl van Courtney nooit meer nieuw materiaal uitbrengen onder de naam Nirvana.

Vorige Volgende

Muzikale vetes: nr. 8

maart 18, 2009

Nr. 8: Johnny Marr vs Morrissey

Het begon allemaal zo mooi in de eighties. Dikke vrienden gitarist Johnny Marr en zanger Morrissey maakten samen schitterende muziek als het belangrijkste (songwriting) tweetal van The Smiths. Maar na jaren nummers schrijven en door het vele toeren kwam de klad erin. Nog voor laatste album ‘Strangeways, Here We Come’ uitkwam viel de band ‘onder mysterieuze omstandigheden’ uit elkaar.

Marr was na de opnames voor een korte vakantie naar Amerika, toen in Brits muziekblad NME een artikel verscheen waarin werd gezegd dat Johnny was opgestapt. Morrissey reageerde daar zo furieus op, dat Marr – die naar het schijnt van niets wist – alsnog besloot zijn eigen weg te gaan. Ondanks een vervanger besloten de Britten er na paar oefensessies mee te kappen. Moz heeft Marr altijd de schuld gegeven van het uiteenvallen van de band. Het akkefietje, dat nooit bevredigend is uitgelegd of uitgesproken, zorgt tot op de dag van vandaag voor een bittere stemming tussen de twee. Ze kunnen elkaar niet luchten of zien en zowel muzikaal als privé is het sindsdien keihard afgelopen. Morrissey – activist, poeet en bekend om zijn humoristische, intelligente teksten – trekt regelmatig zijn scheur open als iets of iemand hem niet bevalt dus gaf hij zijn ex-collega een schop na door zijn eerste solo album ‘Viva Hate’ te noemen, waarvan wordt aangenomen dat die titel op Marr sloeg.

Winnaar? Beide. Men is het er over eens dat de muzikale meningsverschillen tussen de twee samen met de enorme werkdruk The Smiths toch wel zouden hebben opgebroken. De solo carrières van zowel Marr als de Mozzer zijn goed van de grond gekomen. De mannen maken nog steeds succesvol muziek, maar dan afzonderlijk van elkaar. De reunie klets over The Smiths, die elk jaar wel een keer de kop opsteekt, blijft doorgaan. De term when hell freezes over comes to mind, maar we mogen hoop blijven houden, al ziet het er niet rooskleurig uit.

Vorige Volgende

Muzikale vetes: nr. 7

maart 18, 2009

Nr. 7: Oasis vs Blur

Deze Britpop onenigheid is achter de rug, maar in de hoogtijdagen van de twee bands werd er flink op elkaar gescholden. Er woedde een soort van klasse oorlog tussen Blur en Oasis. De rock van de Gallagher-broers zou working class zijn, terwijl Damon Albarn en co het meer middle class, arty publiek aan zou spreken. Maar ook de tegenstellingen noord vs zuid, Manchester vs London telden mee. Een prachtige voedingsbodem voor de nineties versie van ‘The Beatles vs The Stones’ al werd die eerder veroorzaakt door de fans.

De bands stonden lijnrecht tegenover elkaar, toen Oasis’ ‘Roll With It’ en Blur’s ‘Country House’ op dezelfde dag in 1995 verschenen. Er ontstond een gemene woordenwisseling, waar de bladen met graagte bovenop sprongen om de rivaliteit nog wat extra aan te wakkeren. Noel Gallagher begon door Albarn’s uiterlijk te omschrijven als “een vuilnisbak” en toen zijn zijproject Gorillaz debuteerde noemde Liam het “muziek voor driejarigen.” Damon berispte Oasis dan weer om hun verschijningen in “lichtgewicht celebrity magazines.”

Op een gegeven moment ging Noel zelfs zo ver te zeggen: “Ik haat Alex James en Damon Albarn. Ik hoop dat ze aan Aids overlijden.” Erg onsmaakvol. Later heeft Noel daar ook zijn excuses voor aangeboden en in september 2007 besloot Liam tot een wapenstilstand: “Ik vind Blur niet erg. Ik ben over de rivaliteit heen. Het was lachen man, dat doe je als je jong bent.” Maar Oasis is er nog steeds en de broers Gallagher zijn hun streken niet verleerd. De twee richten hun giftige pijlen nu gewoon op andere artiesten. Maar Blur komt dit jaar terug, dus wellicht wordt het vuurtje opnieuw opgestookt?

Winnaar? Het is maar hoe je het bekijkt. Qua plaatverkoop Blur. Qua meest misselijke opmerkingen en het feit dat ze die nog steeds op muzikanten en bands loslaten, Oasis.

 Vorige Volgende

Muzikale vetes: nr. 6

maart 18, 2009

Nr. 6: Roger Waters vs Pink Floyd

In de jaren tachtig, zo rond het verschijnen van legendarisch album ‘The Wall’, kreeg Pink Floyd’s bassist Roger Waters het hoog in de bol. Hij probeerde de Britse pychedelische rockband over te nemen en claimde dat HIJ ALLEEN Pink Floyd was. Waters duldde geen tegenspraak en schreef alles zelf. Producer Ezrin wilde echter ook songmateriaal gebruiken van gitarist David Gilmour om de ‘gaten’ op te vullen. Dat creëerde een spanningsveld tussen de twee.

Waters wilde Gilmour’s ‘Comfortably Numb’ niet op de plaat en pende tegen zijn zin de tekst. De volgende discussie: Rogers wilde een orkest inzetten, Gilmour pertinent niet. Ook ‘Another Brick In The Wall’ vormde een groot obstakel, ze wilden het niet samen inspelen. Richard Wright ging tegen Waters hautaine gedrag in, maar dat kwam hem duur te staan. Hij schopte hem simpelweg uit de band en dat was hij ook van plan met drummer Nick Mason. De onenigheid liep erg hoog op. Uiteindelijk besloot Waters zelf de groep maar te verlaten, echter probeerde hij de rest van Pink Floyd nog aan te klagen, zodat zij de bandnaam niet zouden mogen gebruiken in de toekomst. Gilmour, leidde de band vanaf dat moment.

De megalomane Waters mogen we best omschrijven als ‘Another Prick In The Wall’ nadat hij er eigenhandig voor zorgde dat Pink Floyd as we new it de nek werd omgedraaid. Maar ook Gilmour maakte zich schuldig aan opgekropte frustraties. Dat bouwde zich op tot een staaltje intern wraak nemen. Gilmour beledigde Waters met opmerkingen als “het is een hond.” Waters antwoordde in de vorm van vernederende acties. Hij liet naar verluidt speciaal toiletpapier drukken met Gilmour’s gezicht op elk blaadje, om zijn billen met hem af te kunnen vegen.

Winnaar? Geen van beide. Waters en Gilmour treden nog solo op, ook met Pink Floyd materiaal. Ondanks dat ze zich even in wisten te houden tijdens het eenmalige Floyd optreden in juli 2005 bij Live 8, kon de kijker zien dat er nog steeds haat en nijd broeit. Het is nooit meer goed gekomen en dat kan ook niet meer, nu Wright is overleden.

Vorige Volgende

Muzikale vetes: nr. 5

maart 18, 2009

Nr. 5: Jerry Lee Lewis vs Chuck Berry

Een dikke ruzie in de rock ‘n’ roll wereld, die draait om de botsende ego’s van Jerry Lee Lewis en Chuck Berry. Beide grootheden wilden een bepaald rockconcert afsluiten in de jaren vijftig. Lewis vond dat hij het meest beroemd was en er recht op had als laatste op het podium te staan. Maar Berry meende dat hem de eer ten beurt moest vallen, gezien hij natuurlijk in zijn ogen The Man van het moment was.

De concertpromotor wist met veel moeite uiteindelijk Jerry Lee te overtuigen om als voorlaatste te spelen. Daar baalde Lewis uiteraard van, dus verzon hij iets vernuftigs om zijn zin te krijgen. The Killer gaf één van zijn wildste optredens uit zijn gehele carrière, en dat wil wat zeggen als je hem een beetje kent. Lewis leek totaal buiten zinnen. Aan het einde van zijn gig kwam hij wel degelijk tot zijn positieven, want hij goot een flinke scheut benzine over de piano en stak hem in brand.

Het publiek ging totaal uit zijn naad, terwijl Jerry Lee Lewis heeeeel rustig het podium afliep en een zeer verbaasde Berry verraste met de woorden: “Jij bent, Chuck” (of zoals Lewis’ biografie claimt met het hatelijke ‘nigger’ erachter). Als je het eens zelf wilt bekijken, huur je gewoon even ‘American Hot Wax’. Die film gaat over dit hilarische voorval. Hieronder een clip, alhoewel zonder vlammen en die sneer…

Winnaar? Overduidelijk Jerry Lee Lewis met zijn strakke actie. Nobody fucks with The Killer! ‘Great Balls Of Fire’ indeed.

Vorige Volgende

Muzikale vetes: nr. 4

maart 18, 2009

Nr. 4: Axl Rose vs Slash vs Poison

Axl Rose trekt zijn klep regelmatig open tegen zo ongeveer de halve aardkloot aan artiesten. Velen kunnen zijn bloed wel drinken. Zijn ex-kompaan en gitarist van Guns N’ Roses Slash is de laatste jaren het doelwit. Sinds Slash besloot de band achter zich te laten en te gaan spelen als Velvet Revolver met zo’n beetje de rest van Guns, zijn Axl en Slash niet meer on speaking terms.

De hatelijkheid komt van Axl en hij daagt Slash uit. Rose beledigt hem met grove uitingen, maar Slash zwijgt meestal wijselijk als het graf, tot grote frustratie van de blonde langharige lomperik. Er is heel wat kwaad bloed tussen die twee. Naast dat Slash zijn hielen lichtte wegens ‘creatieve meningsverschillen’ en de hardrock band daardoor op zijn bek ging, zou de Velvet Revolver hitsingle ‘Fall To Pieces’ voortkomen uit de laatste Guns N’ Roses opnamesessies. Axl zou dan weer songs hebben gejat voor zijn nieuwe plaat. Het blijft gissen, er wordt een duchtig
wel/niet spelletje gespeeld. De hoop op een Guns N’ Roses hereniging kun je opgeven. Zoals Axl zegt: “Slash of ik zal overlijden voordat er een reünie komt.”

In de tijd dat het nog goed ging tussen Slash en Axl zocht ‘ie ook al ruzie met andere muzikanten. Toen Nirvana’s Kurt Cobain nog leefde blafte Rose hem eens toe “zorg dat je bitch van een vriendin haar bek houdt.” En ook Poison haat Guns N’ Roses Axl hartgrondig sinds hij hen omschreef als “een stelletje heavy metal Wannabees.” Maar goed, wie herinnert zich onderhand Poison nog, terwijl Rose toch mooi ‘in zijn eentje’ een comeback maakte met zijn langverwachte ‘Chinese Democracy’. Had ‘ie misschien één keer gelijk?

Winnaar? Beide. Axl omdat hij telkens de media haalt met zijn beledigingen. Daar doet ‘ie het ook om want zijn muziek heeft dat effect niet echt meer. Slash brengt gewoon goeie platen uit om te laten zien dat hij meetelt en hoeft daar geen woorden aan vuil te maken.

Vorige Volgende

Muzikale vetes: nr. 3

maart 18, 2009

Nr. 3: The Beatles vs Apple Corps en Lennon vs McCartney

De fans van The Beatles en The Rolling Stones sloegen elkaar vroeger bijna de harses in; je was fan van de één of de ander, van beide kon ècht niet. Maar de Fab Four hadden ook last van rivaliteit op andere fronten: binnen de band en met computergigant Apple.

Het eigen Beatles label heet Apple Records en bestaat al best lang. Laat even verder in de geschiedenis nou computergigant Apple Corps opduiken. Twee wereldberoemde Apple organisaties, dat kan natuurlijk niet. Er ontstond een grote trademark oorlog tussen beide partijen over de naamgeving. Apple Records klaagde Apple computers aan voor een bedrag van 200 miljoen pond, maar jammer genoeg wonnen de nerds. En daar bedoelen we dan het computerbedrijf mee. Momenteel wordt er nog steeds gevochten over het digitaal uitbrengen van de Beatles catalogus via iTunes.

Pijnlijk was de onenigheid tussen de twee belangrijkste songwriters John Lennon en Paul McCartney. De Liverpoolse maatjes richtten The Beatles samen op, echter liep het later flink spaak. Nadat Lennon had toegestemd niet te verkondigen dat hij uit de groep was gestapt, vertelde Macca ineens in een interview dat hij juist geen bandlid meer was. Lennon was geshockeerd: “Jesus Christ! Hij krijgt alle credits!” Hij beschuldigde Paul er tevens van dat hij het alleen zou hebben gezegd om de plaatverkoop te stimuleren.

En dan had je nog dat vijandige gedoe over Lennon’s huwelijk met Yoko Ono, de andere Beatles (en de meeste fans) zagen haar bemoeienis als een reden voor het uiteenvallen van de band. John was tevens pissed dat Macca The Beatles ging leiden na de dood van manager Brian Epstein en bovendien vond hij dat Paul’s nummers meer erkenning kregen dan de zijne. Plus nog dat vervelende voorvalletje dat Paul de songwriting credits wilde veranderen van Lennon/McCartney naar McCartney/Lennon. Yoko was not amused.

Lennon uitte zijn ongenoegen ook in zijn teksten. We noemen “The only thing you done was yesterday/And since you’re gone you’re just another day” uit ‘How Do You Sleep?’ van ‘Imagine’. Met één regel zeikt ‘ie twee van Macca’s songs tegelijk af. Het waren reacties op Paul’s bittere pillen over Lennon op zijn soloplaten.

Winnaar? Telkens komt McCartney sterker uit de strijd. Hoewel Lennon zijn spijt betuigde over de vete net voor hij werd doorgeschoten en Macca de laatste jaren ook berouw toont over de gang van zaken, blijft het een vervelende smaak hebben. En blijven fans een kant kiezen.

Vorige Volgende

Muzikale vetes: nr. 2

maart 18, 2009

Nr. 2: Metallica vs Megadeth

Deze zware metalen vete komt de laatste decennia steeds opnieuw terug. De ruzie ontstond toen Megadeth voorman, gitarist, songwriter en ex-Metallica lid Dave Mustaine zijn eigen Amerikaanse heavy metal band in 1983 uit de klei trok, als reactie op de nogal lompe manier waarop hij werd ontslagen bij Metallica. Hij zou te vaak dronken zijn en zich niet respectvol hebben gedragen. Daaronder vallen acties als het schoppen van de hond van James Hetfield, flink schelden op bandvrienden en elke hotelkamer trashen. Dat werd hem alleen niet verteld: Hetfield drukte een buskaartje in zijn hand en zei dat ‘ie binnen een kwartier op moest rotten.

De Megadeth goeroe klaagde daarna steen en been over het feit dat hij nooit de credits heeft gekregen voor het mee schrijven aan enkele Metallica songs. Mustaine had het regelmatig voorzien op Metallica drummer Lars Urlich en frontman James Hetfield. De bands namen het tegen elkaar op, maar ook de fans van beide bands kozen een kant van het verhaal en begonnen tegen elkaar.

In de nineties ondernamen Metallica en Megadeth toch samen een tournee. Hetfield: “De tien jaar bullshit tussen ons is over.” Even leek het ook zo. Mustaine en Ulrich probeerden er zelfs met therapie uit te komen tijdens het filmen van de Metallica docu ‘Some Kind Of Monster’. Maar tijdens het editten ging het weer mis. De beelden waren volgens Mustaine zo gemonteerd, dat hij er zijn goedkeuring niet aan kon geven. En tja, toen ging het weer los tussen die twee. Daar krijg je wel grappige teksten van, zoals “Everything about you has been one big charade/What will you do now that the well’s run dry – cry?/To sell out all your friends and stab them in the back,” afkomstig van ‘Something I’m Not’ van Megadeth. Duidelijk gericht op Ulrich!

Megadeth beschuldigde Ulrich ook nog van ‘enissophobia’. Geen idee wat the fuck het betekent, maar het klinkt niet vriendelijk. Uiteindelijk hebben Dave en Metallica elkaar niet echt vergeven. Jammer, want de drie waren in den beginne de grootse maatjes.

Winnaar: Megadeth, met vlag en wimpel. Daar wil je dus serieus geen ruzie mee krijgen hè… Hij blaast je zo van de sokken.

Vorige Volgende

Muzikale vetes: nr. 1

maart 18, 2009

Nr. 1: De hip hop scene vs de hip hop scene met ultiem hoogtepunt Notorious B.I.G. vs. 2Pac

We noemen de hele hiphopwereld, want hier kunnen we zooooveeeeel artiesten invullen! Kanye West vs 50 Cent (al verdenken we hen wel van een marketingtruc met hun release op dezelfde dag op 11 september ’07), 50 Cent vs Ja Rule, Jay-Z vs Lil’Wayne en LL Cool J, Biggie Smalls vs 2Pac, Lil’ Wayne vs Clipse en Pharrell en labels Eazy-E’s Ruthless Records vs Death Row Records van Marion ‘Suge’ Knight. Tja, wie eigenlijk niet? Hoort er ook een beetje bij hè. Als rapper moet je er wel street credibility op na houden, anders ben je een mietje. Dus veel ghetto dreigtalk en rondzwaaien met je gun. Een bedreiginkje moet gewoon kunnen. Maar soms gaat het naarstig mis, tot aan doodgeschoten rappers aan toe.

Notorious B.I.G. vs. 2Pac pikken we er dan ook uit, omdat deze rivaliteit het ultieme toppunt is. Je kunt het veel beter een oorlog noemen als er daadwerkelijk dooien vallen. Beide voorheen bevriende rappers legden het loodje na een ‘schiet incident’. Eerst werd Tupac Shakur dood geschoten in Las Vegas in ’96. Biggie werd op zijn beurt een half jaar na Tupac doorboord met een kogel voor het Petersen Automotive Museum in Los Angeles. Bij de moord op Tupac waren alle ogen waren meteen op Biggie gericht, wegens hun aanhoudende vete. Eén van de aanleidingen daartoe was dat Tupac beweerde seksueel intiem te zijn geweest met Biggie’s vrouw Faith Evans. Dat hoor je terug in zijn dis ‘Hit ‘Em Up’.

Maar hij nam Notorious B.I.G. toen al kwalijk dat hij hem niet had gewaarschuwd voor een aanslag op zijn leven in ’94 in Bad Boy Records studio, waar hij is uitgenodigd door Biggie, waarbij hij vijf kogels toebedeeld kreeg. Hij overleefde het maar net. Als Notorious B.I.G. spottend zijn songs ‘Who Shot Ya?’ uitbrengt, ziet Tupac dat als een persoonlijke belediging. Wat volgde waren verbale beledigingen over elkaar’s muzikale materiaal en gemene aanvallen op de vrienden van de rappers.

Dit was de vete die alle andere vetes het nakijken gaf. De dodelijkste. Biggie’s moord èn die van 2Pac zijn tot op heden niet opgelost en er gaan vele verhalen over wie er wel of niet bij betrokken was. Nog steeds hebben de vriendenkringen rondom Biggie en 2Pac beef met elkaar.

Winnaar? Niemand! Een dubbele KO. Het lijkt wel een Shakespeare tragedie. De ware verliezers zijn de fans en eigenlijk de gehele hiphop wereld. Wij hebben schijt aan dit soort zielige dicussies, als het vreselijke resultaat is dat beide legendarische rappers dood zijn en geen vette hip hop meer maken.

Vorige

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs

december 31, 2008

De komst van het Nieuwe Jaar inspireert ons. Misschien is het de kans om jezelf opnieuw uit te vinden, of de opwinding over levensdoelen die bereikt moeten worden het komende jaar. Misschien wel de magie en het mysterie dat voor ons ligt. Welke reden dan ook, Oud op Nieuw heeft vele artiesten ertoe gezet er een liedje over te schrijven. De klok tikt en het aftellen naar 2009 is bijna begonnen. Hoog tijd voor de Oud op Nieuw(jaarsavond) Top tien!

Nummers om hard op te feesten, de glazen champagne tegen elkaar te klinken, om 2008 op te overdenken, vuurwerk op af te steken, om het oude jaar knallend mee af te sluiten of het nieuwe mee in te luiden!

Volgende

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs: Nr. 10

december 31, 2008

Nr. 10: Rufus Wainwright – ‘What Are You Doing New Year’s Eve’

Wie? Deze ultieme klassieker is door zo vele artiesten gecoverd, dat het onderhand een rete lange lijst is van namen. Van Barbra Streisand tot The Orioles hebben er al hun versie van gebrouwen. Ook Rufus Wainwright besloot ‘What Are You Doing New Year’s Eve’ in een eigen jasje te steken, dat is geschreven door Frank Loesser en voor het eerst door Ella Fitzgerald werd gezongen in 1960.

Als je relatie net ten einde is of je bent juist tot over je oren op iemand maar is dat nog niet uit de verf gekomen, dan wil je weten wat je oogappel op nieuwjaarsavond doet. En vooral met wie. En waarom jij niet degene bent, die hem of haar om 12 uur in de armen mag sluiten en die dikke kus geven waarmee het nieuwe jaar wordt ingestart. Nou, daar zingt Rufus dus over! Lekker meemijmeren!

Citaat:What are you doing New Year’s, New Year’s Eve? Wonder whose arms will hold you good and tight. When it’s exactly twelve o’clock that night. Welcoming in the New Year, New Year’s Eve. Maybe I’m crazy to suppose I’d ever be the one you chose. Out of the thousand invitations you receive.”

Vorige Volgende

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs: Nr. 9

december 31, 2008

Nr. 9: Europe – ‘The Final Countdown’

Wie? ‘The Final Countdown’ is een gouwe ouwe klassieker uit de eighties van de mannen-met-veel-haar en strakke broeken Europe. De band scoorde er in 1986 een dikke hit mee, hoewel het nummer eigenlijk alleen maar werd geschreven om de promo shows voor het derde album een beetje spetterend te openen. Oeps, het behaalde in 26 landen de eerste plek in de hitlijsten en het groeide uit tot een rock anthem van proportie.

Met Europe is het finale aftellen naar het nieuwe jaar begonnen. Het is bovendien een erg goed nummer om die patserige metal poses uit de kast te trekken op een Oud op Nieuw feest, de vuisten de lucht in te steken en hard mee te brullen!

Citaat:It’s the final countdown. The final countdown. The final countdown (final countdown). Ohhh. It’s the final countdown. We’re leaving togetherrrr. (The final countdown). We’ll all miss her so. It’s the final countdown (Final countdown). Ohhh. It’s. the. final. countdown.”

Vorige Volgende

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs: Nr. 8

december 31, 2008

Nr. 8: Bright Eyes – ‘First Day of My Life’

Wie? Omdat we Jeff Buckley ook al hoog lieten eindigen in ons overzicht van 30 liedjes over geld, skippen we zijn prachtige ‘New Year’s Prayer’ om Conor Oberst aka Bright Eyes naar voren te schuiven met een evenzo prachtig, romantisch liefdeslied over een nieuw begin: ‘First Day Of My Life’ van het album ‘I’m Awake It’s Morning (2005).

Oberst realiseert zich dat hij zijn grote liefde heeft gevonden en kan niet wachten om samen een leven te beginnen. Want als je erover denkt, is elke dag dan toch de eerste dag van de rest van je leven? Als ook de eerste dag van het nieuwe jaar? Conor bezingt de hoop, een echt feelgood nummer om 2009 in te luiden.

Citaat:Yours was the first face that I saw. I think I was blind before I met you. Now I don’t know where I am. I don’t know where I’ve been. But I know where I want to go.”

Vorige Volgende

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs: Nr. 7

december 31, 2008

Nr. 7: Animal Collective – ‘Fireworks’

Wie? Het weirde gezelschap Animal Collective uit Baltimore heeft met ‘Fireworks’, te vinden op het geweldige album ‘Strawberry Jam’ (2007), een tof nummer gemaakt voor het traditionele afsteken van vuurwerk van Oud op Nieuw om 12 uur.

Het gekke liedje heeft echter een dubbele bodem: niet alleen samen met je lief de spetterende vuurwerk vertoning hoog in de lucht bekijken met de rest van de wereld, maar ook als een stel verliefde pubers in elkaars ogen het ‘vuurwerk’ weerspiegelt zien…

Citaat:That sacred night where we watched the fireworks. They frightened the babies and you know. They’ve got two flashing eyes and If they are color blind, they make me feel. That you’re only what I see sometimes.”

Vorige Volgende

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs: Nr. 6

december 31, 2008

Nr. 6: The Go Find – ‘New Year’

Wie? The Go Find is een zijproject van Orange Black zanger/gitarist Dieter Sermeus. Het eerste album – geproduceerd door Duits Morr label collega Styrofoam – was een heel aardig popdebuut. Ze werden direct vergeleken met Modest Mouse. Op de eveneens zeer prettige tweede schijf ‘Stars On The Wall'(2007) staat het liedje ‘New Year’.

Het Belgische The Go Find wacht met smart op het nieuwe jaar, vol nieuwe kansen, nieuwe invalshoeken en nieuwe avonturen. Kortom: een nieuwe start, de wereld ligt open! Het oude wordt achtergelaten. Dus vertel ze niet wat ze moeten doen in 2009, want dat maken ze zelf wel ff uit. Ja?

Citaat:This is the New Year. I’ve been waiting for. This is the New Year. I’ve been longing for. So please don’t tell me. What to do.”

Vorige Volgende

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs: Nr. 5

december 31, 2008

Nr. 5: U2 – ‘New Year’s Day’

Wie? De Ierse rockveteranen U2 hoeven we niet meer aan je voor te stellen. Eigenlijk refereert het nummer – afkomstig van ‘War’ (1983) en hun eerste UK nummer 1 hit – aan de solidariteitbeweging in Polen, geleid door Lech Walesa. Bono had echter met ‘New Year’s Day’ ook een ietwat andere betekenis in zijn hoofd.

Ben je ontevreden over hoe het je in 2008 verging? Dan zing je de longen uit je lijf met deze klassieker, volgens de frontman dus een nummer over de levenslange zoektocht naar liefde en geluk. En die begin je natuurlijk altijd weer opnieuw op de eerste dag van het nieuwe jaar, al verandert er die eerste dag meestal niet meteen zo heel veel… Afgezien van een portie knallende hoofdpijn wellicht.

Citaat:All is quiet on New Year’s Day. A world in white gets underway. I want to be with you. Be with you night and day. Nothing changes on New Year’s Day. On New Year’s Day. I will be with you again. I will be with you again.”

Vorige Volgende

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs: Nr. 4

december 31, 2008

Nr. 4: Andrew W.K. – ‘Party Hard’ / Beastie Boys – ‘(You Gotta) Fight For Your Right (To Party)’

Wie? Andrew W.K.’s filosofie is om jezelf geen grenzen op te leggen en alles uit het leven proberen te halen wat erin zit. De man gaat dan ook hard voor een uitbundige, feestelijke levensstijl. Dat zie je niet alleen aan het nummer ‘Party Hard’, we hadden net zo goed een dozijn andere songs uit zijn oeuvre kunnen halen, zoals ‘Party Til You Puke’ en ‘It’s Time to Party’. Het album waar ‘Party Hard’ op te vinden is, ‘I Get Wet’ (’01) heeft overigens ook een hoes waarop hij te zien is met een bloedende neus. Velen dachten natuurlijk dat Andrew W.K. teveel coke had gesnoven…

Sommige blijven braaf thuis van Oud op Nieuw, maar de meeste van ons gaan toch een erg strak feestje met liters drank bouwen all night long! Niet dan! Nou, de perfecte soundtrack, dachten wij zo.

Andrew W.K. is overigens nauw verwant aan Beastie Boys extreme feestnummer ‘(You Gotta) Fight For Your Right (To Party)’, over het Recht Om Te Feesten, die we er hier ook even ingooien gezien YouTube het heeft verboden de clips van beide feestbeest acts in te mogen sluiten.

Citaat:‘Cos we will never listen to your rules (no). We will never do what others do. Do what we want and we get it from you. Do what we like and we like what we do. So let’s get a party going (let’s get a party going). Now it’s time to party and we’ll party hard (party hard). Let’s get a party going (let’s get a party going). When it’s time to party we will always party hard. Party hard (party hard, party hard, party hard…).” en “You gotta fight, for your right, to paaaaarrrttyyyyyyyyy.”

* Andrew W.K. – ‘Party Hard’
* Beastie Boys – ‘(You Gotta) Fight For Your Right (To Party)’

Vorige Volgende

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs: Nr. 3

december 31, 2008

Nr. 3: The Matches – ‘Happy New Year’

Wie? Alt.rock band The Matches uit Oakland is normaal wat ruiger van stof, als in punkiger, maar heeft speciaal voor de verzamelaar ‘A Foggy Holiday: Carols from the SF Scene’ een ‘vriendelijk’ nummertje over Nieuw Jaar in elkaar gedraaid. Met The Matches tel je vrolijk af tot nul en huppel je heel blij 2009 in.

The Matches vinden dat je even de boel de boel moet laten en je geen zorgen moet maken, want het wordt een ‘Happy New Year’. Beetje wrang zijn ze af en toe wel over Oud op Nieuw, maar hej, het klinkt toch gewoon vrolijk!

Citaat:No one’s asleep. No one’s awake. I like you awake. I just like you to be. It’s a Happy New Year. Ooooh Yeah. Holy Shit. Holy Fuck.”

Vorige Volgende

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs: Nr. 2

december 31, 2008

Nr. 2: The Walkmen – ‘In the New Year’

Wie? ´In The New Year´ is de eerste track van het vierde album ´You & Me´ van de New Yorkers, dat dit jaar het levenslicht zag en veel furore maakte. Ook in ons land. Het was tevens een grote verrassing voor de mannen zelf, dat de single zo aansloeg, want ze spelen doorgaans in principe nogal slomige, rammelende melodramatische walsjes. Laat dit nou gewoon een echte zwierige rocker zijn die verhaalt over het Nieuwe Jaar!

The Walkmen zanger heeft liefdesverdriet. Maar de pijn gaat langzaam over. Hij ziet het licht weer. Het Nieuwe Jaar, wordt een mooi jaar. Vol hoop op verse romantiek en een nieuwe liefde. Want zo gaat dat immers altijd. Even denk je dat je niet meer wilt leven, maar dan… De druilerige wolken trekken weg en de zon gaat weer schijnen. Met The Walkmen walsen we lichtjes 2009 in.

Citaat: “Oh I’m still living. At the old address. And I’m waiting on the weather. That i know will pass. I know that its true. Its gonna be a good year. Outta the darkness and into the fire. Ill tell ya i love ya. And my hearts in the strangest place. Thats how it started. And thats how it ends.”

Vorige Volgende

Oud op Nieuw(jaarsavond) songs: Nr. 1

december 31, 2008

Nr. 1: Death Cab For Cutie – ´The New Year´

Wie? ´The New Year´ is afkomstig van Death Cab For Cutie’s geweldige album ´Transatlanticism´ (2003). De Amerikaanse indierockers prijken welverdiend op nummertje 1 in onze lijst van Oud op Nieuw(jaars) songs! Een werkelijk schitterend, meeslepend nummer en een evenzo schitterende samenvatting van het vreemde ritueel dat we elk jaar op de arbitraire overgang tussen kalenderjaren uitvoeren. Om 12 uur komen we allemaal samen om hetzelfde te doen: elkaar het beste wensen, vuurwerk knallen, klinken op de gezondheid, elkaar omhelsen en zoenen. Een wereldwijd gedeelde gewoonte verpakt in ´The New Year´.

Spinner doet daar graag aan mee, we wensen al onze lezers een te gek 2009!!! En we zien je op 1 januari graag terug om onze special bolstaand van katersongs te checken. Je weet wel, als je scheelt kijkt van de hoofdpijn, omdat je teveel hebt gedronken en gefeest, op oudjaarsavond… Hebben wij de perfecte muzikale remedie voor je.

Citaat:So this is the new year. And I have no resolutions. For self-assigned penance. For problems with easy solutions. So everybody put your best suit or dress on. Let’s make believe that we are wealthy for just this once. Lighting firecrackers off on the front lawn. As thirty dialogues bleed into one.”

Vorige