Archive for the ‘[ SIDE ] projects/nubiz’ Category

Recensie: The Temper Trap, ‘Conditions remixed’

november 21, 2010

Dit had hoogstens een bonusschijf moeten zijn

Op ‘Conditions remixed’ krijgt het debuutalbum van de Australische rockers een herbewerking door grote namen uit de dance scene. Dat debuut ‘Conditions’ met hitsingles ‘Science of fear’, ‘Love lost’ en vooral ‘Sweet disposition’ is er nog maar sinds zomer 2009. Een toer door het thuisland en de UK zette The Temper Trap op de kaart. Ook in de Benelux was de band al vaker te gast. In afwachting van de tweede – het viertal zit in Londen voor opnames – krijgen we remixen voorgeschoteld van alle nummers in de oorspronkelijke volgorde.

Kern van de muziek van The Temper Trap zijn de gitaren en de soulvolle stem van zanger Dougi Mandagi. Songs vol melodie, soms lief, vaak bezwerend, galmend en gelaagd, avontuurlijk. De bedoeling van de remixen was volgens het kwartet ‘a soul jazz exploration, in search for a new sound’. De zanglijnen behouden de soul nog enigszins en het valt op dat Mandagi’s flexibele vocalen met gemak in diverse muzikale stijlen passen. Het is dan weer jammer dat er weinig inspirerend gebruik van is gemaakt. En zonder het bed van gitaarriffs en pompende drums valt veel van de charme van The Temper Trap weg en klinkt Mandagi te koud en emotieloos. Jazz? Een nieuw geluid? Nope.

Het aanhouden van de volgorde was geen beste keuze. De individuele mixen houden geen rekening met een opbouw of totaalervaring. Daardoor is het een erg wisselvallig album, zwevend tussen pogingen tot dancehall vloervullers en meer experimentele probeersels. Er zit geen verband tussen.

Faithless’ Rollo & Sister Bliss spelen op safe en drenken ‘Love lost’ in hun typische synthwave met clubland beats. Wat Three Trapped Tigers deed met ‘Rest’ had, gezien hun complexe songs, een bak spannender gekund dan drijven op een vlak doordreinend ritme. Alan Wilkins’ soundscaperige ‘Sweet disposition’ is aardig. Hoewel je niet veel fout kan doen, zijn de housebeats een geschikt gezelschap voor Dougi. ‘The science of fear’ (aka Hervé) wordt verpest door een simpele drum ‘n’ bass mix. Het is pas interessant als er flink wordt afgeweken van het voorbeeld, zoals trancegrootheid Adam Freeland doet met zijn verknutseling van ‘Fader’ tot vier minuten desoriënterende distortion. Penguin Prison’s ‘Resurrection’ is een triomf en de rol van spoken word-artiest Kate Tempest in BrentonLabs visie op het voorheen instrumentale ‘Drum song’ erg tof.

Waarom een remixalbum zo snel na je debuut? En dan nog eentje die niet zo boeiend is? Ze trekken er vast geen nieuwe fans mee. We zetten het origineel nog wel een keer op. Dit had hoogstens een bonusschijf moeten zijn.

CuttingEdge SCORE: 2 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // Album:

* Band: The Temper Trap
* Album: Conditions remixed
* Record company: PIAS
* Jaar: 2010
* Track list: Love lost – Sister Bliss and Rollo Mix / Rest – Three Trapped Tigers Remix / Sweet disposition – Alan Wilkis Mix / Down river – Fool’s Gold Remix / Soldier on – RUSKO’s F’kin Seagull Remix / Fader – Adam Freeland Remix / Fools – Peter, Bjorn & John Hortlax Cobra Remix / Resurrection – Penguin Prison Remix / Science of fear – The Count (aka Hervé) Medusa Remix / Drum song – BretonLabs Remix featuring Kate Tempest

© Cutting Edge — 21 Nov 2010
images © PIAS

Link: CD review The Temper Trap, ‘Conditions remixed’ (2010) bij CuttingEdge

Advertenties

Recensie: Various Artists, ‘Eat pray love (OST)’

oktober 24, 2010

Vermakelijk, goed samengesteld, weinig nieuws

De soundtrack ‘Eat pray love’ begeleidt de verfilming van de bestseller van Elizabeth Gilbert door regisseur Ryan Murphy, die aan het einde van de zomer zijn première beleefde in Amerika en begin oktober in Nederland en België. Hoewel de trailer veel goeds beloofde, werd de film ‘aardig’ ontvangen. Het verhaal: ‘Liz’ Gilbert (Julia Roberts) realiseert zich hoe ongelukkig ze is in haar huwelijk en besluit te scheiden, haar leven te veranderen en zichzelf te herontdekken. Ze gaat een jaar op reis. Begint in Italië (‘eat’), door naar India (‘pray’) en eindigt in Indonesië (‘love’). De muziek, veelal door artiesten uit de jaren zeventig en eerder, weet haar gevoelens – herinneringen, liefde, verlangen en hoop – uit te drukken en neemt de luisteraar eveneens mee op reis.

Een chickflick zijnde, horen we romantiek, soul, wereldmuziek en weinig rock. De lyrische opener van Josh Rouse leidt het avontuur wiegend in. Het fragment van Barbieri haalt vervolgens beelden van een oude Franse film noir naar het netvlies. De dikke, swingende funksound van Sly & the Family Stone geeft aan dat Liz klaar is voor de reis. Dan een grote overgang naar de Bona botervloot-jingle van weleer – sorry, die associatie hebben wij nu eenmaal sinds die commercial. De operazangeres ondersteund door het klassieke orkest met een deel ‘Die zauberflute’, is een mooie maar vreemde eend in de bijt.

Het middenstuk rijgt prachtig aaneen. Met Neil Youngs ‘Heart of gold’ zit je altijd goed (net als sluiter van dit blokje ‘Harvest moon’). Zachtjes glijd je de sferische, traditionele Indiase tablasounds van U. Srinivas in, dat perfect overgaat in het schitterende ‘The long road’ van Pearl Jams Eddie Vedder en wijlen Nusrat Fateh Ali Khan. Al bekend van ‘Dead man walking’ en daar te veel aan verbonden. Bebél en João Gilberto leveren luchtige, zwoele, bossa nova-bijdrages, catchy onderbroken door Gaye. Dan de door Vedder gepende Oscarkandidaat ‘Better days’. Een meeslepende ballad, hoewel minder krachtig dan zijn werk voor ‘Into the wild’. Een zoektocht naar innerlijke rust, gelardeerd met een exotische (Indiase) klank, violen, mandoline en een gloedvolle accordeon rondom Eddies imponerende stem. De instrumental van Marianelli, die met piano en zwierige violen leunt naar een hoopvol eind, is een juweeltje.

De soundtrack is vermakelijk en goed samengesteld, maar weinig nieuws. De trailersongs ‘Dog days are over’ van Florence and the Machine en ‘Sweet disposition’ van The Temper Trap staan er niet op. Die hadden een andere vibe toegevoegd.

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // Album:

* Band: Various Artists
* Album: Eat pray love (OST)
* Record company: Island Records/ Universal
* Jaar: 2010
* Track list: Josh Rouse – Flight attendant / Gato Barbieri – Last tango in Paris (suite pt. 2) / Sly & The Family Stone – Thank you (fallettin me be mice elf agin) / Wiener Philharmoniker, George Solti conductor – Der hölle rache kocht in meinem herzen uit ‘Die zauberflute’ (‘The magic flute’) / Neil Young – Heart of gold / U. Srinivas – Kaliyugavaradana / Eddie Vedder met Nusrat Fateh Ali Khan – The long road / Neil Young – Harvest moon / Bebél Gilberto – Samba da bençáo / João Gilberto – Wave / Marvin Gaye – Got to give it up (part 1) / João Gilberto – ‘S wonderful / Eddie Vedder – Better days / Dario Marianelli – Attraversiamo

© Cutting Edge — 24 Oct 2010
images © Island Records/ Universal

Link: CD review Various Artists, ‘Eat pray love (OST)’ (2010) bij CuttingEdge

Recensie: Department Of Eagles, ‘Archive 2003-2006’

juli 21, 2010

Fascinerende beginsels van een glorievolle toekomst

Het New Yorkse duo Daniel Rossen en Fred Nicolaus heeft voornamelijk door Rossens andere band Grizzly Bear, met magnus opus ‘Veckatimest’ vorig jaar, muzikaal een groter belang gekregen. Maar als Department of Eagles werden de twee inmiddels ook genoeg veren in de kont gestoken. De twee albums ‘The cold nose’ in 2003 en ‘In ear park’ in 2008 bij 4AD met prachtige, elektronische homerecording indiepopliedjes werden lovend ontvangen.

‘Archive 2003-2006’ bevat sessies bedoeld om het tweede album van Department of Eagles te vormen. Er waren schijnbaar al genoeg opnames voor een schijf voorafgaand aan dat opnameproces. Op de compilatie staan zes volledige songs. Tegen het einde van hun studietijd aan de universiteit legde Rossen in de oefenruimte van de school een reeks korte pianostukken vast. Daar zijn er ook vijf van op dit album terechtgekomen onder de naamgeving ‘Practise room sketch’.

Vooral in de verfijnde, warme vocale harmonieën en de rijke, uitgebreide arrangementen horen we waar ‘Veckatimest’ zijn oorsprong heeft. ‘Sketch 1’ is zelfs een soort vingeroefening voor ‘Easier’. Rossen en Nicolaus flirten duidelijk met vintage Americana en folk evenals de ambitieuze composities van Van Dyke Parks’ ‘Song cycle’. Ze bewegen zich op een ander sonisch territorium en er is veel minder gedaan met elektronica. Opgenomen met brakke lo-fi apparatuur (door Grizzly’s Chris Taylor) is het knap dat het paar het mooi open en niet te geknutseld laat klinken.

In ‘Grand army plaza’ horen we een wankele Arcade Fire en de Beatles en Beach Boys hebben hun vocale sporen nagelaten in ‘Sketch 2’. De sketches zijn vaak schattige, sferische en bijna dwarrelende fragmenten, die het geheel luchtig en sprookjesachtig maken. ‘Flip’ met zijn staccato akoestische gitaarspel en dreigende akkoorden zet het nekvel overeind en ‘While we’re young’ barst verfrissend uit in gruizige energie en melodie en is een opvallend mooie popsong.

Misschien dat deze release wat te vroeg komt in hun korte carrière. Naar verluidt was het ook meer een beslissing van het management dan van de heren zelf deze schijf de wereld in te schoppen. ‘Archive 2003-2006’ blijkt het missende stukje van de Department of Eagles-puzzel. Het vervolledigt de collectie en het laat de muzikale levenswandel en fascinerende beginsels horen van de glorievolle toekomst. Een wondere en onaffe wereld, vol ideeën die hun ultieme creatieve vorm nog moesten krijgen maar al een ferme bak talent tentoonspreiden. Heel interessant en fijn voor obsessief diepgravend uitzoekwerk voor fans van Department of Eagles en Grizzly Bear!

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Department Of Eagles
* Album: Archive 2003-2006
* Record company: Bella Union / V2
* Jaar: 2010
* Track list: Practise room sketch 1 / Deadly Disclosure / While we’re young / Grand army plaza / Practise room sketch 2 / Brightest minds / Practise room sketch 3 / Flip / Practise room sketch 4 (tired hands) / Golden apple / Practise room sketch 5

© Cutting Edge — 21 Jul 2010
images © Bella Union/V2

Link: CD review Department Of Eagles, ‘Archive 2003-2006’ (2010) bij CuttingEdge

Recensie: Room 204, ‘Balloons’

juni 13, 2010

Klein snoepje voor de noiserockliefhebber

Room 204 komt na een stilte van vier jaar plots met het nieuwe album ‘Balloons’. Het instrumentale gitaardrum duo opereert al sinds 2001, toch is de opvolger van het goed ontvangen plaatje ‘Trans panda’ pas de derde schijf van snarenplukker Aymeric Chaslerie en Pierre-Antoine (ook drummer van Paper Tiger). En dan is het er ook nog eens eentje die de term album een beetje het nakijken geeft.

Zo kort en krachtig heb ik een plaat in dit vaak overdadige genre nog maar zelden gehoord. Hoewel het duo grossiert in noise-mathrock houden ze er qua tracklengte een verfrissende punkinstelling op na. Langer dan anderhalve minuut haalt bijna geen nummer, afgezien van ‘Patrickswayze’, dat rond de drie minuten klokt. En alle acht tracks op ‘Balloons’ komen in totaal slechts op 19 minuten en 25 seconden.

Is dat frustrerend en te kort? Nee. De heren zeggen – al blijft het instrumentaal zonder zang – in die korte tijd eigenlijk alles wat ze muzikaal kwijt willen, zonder overhaast of afgeraffeld of te eentonig te klinken. Over de technische en muzikale hoogstandjes valt niet klagen, over de productie evenmin. Je kunt er als fan hoogstens ontevreden over zijn dat je zolang hebt moeten wachten op een nieuw album en dat je het dan met zo weinig moet doen.

Hier wordt dus een staaltje efficiënt genoise- en mathrockt. Met grote precisie en met veel energie gebracht. Vooral venijnig, maar je krijgt ook wel een paar seconden rust zo af en toe. Net als wat flarden melodie om aan vast te klampen. Het werk is subtiel en strak in elkaar gestoken. Er gebeurt veel. Het is een kleine stoot adrenaline. Het had ook niet meer moeten zijn want ondanks de lengte van ‘Balloons’ is het toch best vermoeiend luisteren.

De meeste tracks zijn delicate, kristalheldere arpeggio’s met staccato, opjagende en snijdende riffs boven op opvliegend en pompend drumwerk. Veel tegendraadse ritmewisselingen en beheerste ranzig- en gruizigheid met spetterende crescendo’s. Het vliegt alle kanten op, buitelt over elkaar heen en vult elkaar aan. De twee zijn retestrak op elkaar gefocust. Er wordt wat gefriemeld tussendoor, maar beide heren stuwen elkaar naar grotere hoogte door ieder hun ding te doen zoals het hoort.

Niks bijzonder nieuws, wel een hele goede en spannende uitvoering. ‘Balloons’ is een klein snoepje voor de liefhebbers. Je hoeft er niet elke dag eentje, als je het hebt geproefd, heb je voor even genoeg. Een bijzonder smaakje dat niet voor elke fijnproever is weggelegd, maar wel om van te genieten. Je grijpt er nog wel eens naar, soms, als je er op dat moment zin in hebt.

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Room 204
* Album: Balloons
* Record company: Kythibong Records
* Jaar: 2010
* Track list: Bar diving / Race to death / Plate pan / Patrickswayze / Baseball party / The chinese plot / Hey friendly J.! / Dried man goes

© Cutting Edge — 13 Jun 2010
images © Kythibong Records/Mandai Distribution

Link: CD review Room 204, ‘Balloons’ (2010) bij CuttingEdge

Recensie: Various Artists, ‘Moshi Moshi singles club vol. 2’

mei 30, 2010

Als een mixtape met nieuwe hete bandjes

Het idee van Moshi Moshi Records voor Singles Club is uit een prachtgedachte geboren: liefde voor de 7″-single. En zinnig is de ingeving van de twee mannen Stephen Bass en Michael McClatchey achter het coole Engelse platenlabel ook nog eens. Dit platform biedt een opstap aan nieuwe artiesten en het plaatje kan snel de winkels in. Je moet het ijzer smeden als het heet is, nietwaar. De carrières van aanstormende talenten zoals Lykke Li, Kate Nash, Late of the Pier, Friendly Fires werden er succesvol mee gelanceerd. ´Vol. 1´ met singles uit 2006-2008 wordt nu opgevolgd met ´Moshi Moshi singles club vol. 2´. Een verzameling van de 7”’s van 2008 tot nu in chronologische volgorde.

Er zijn behoorlijk wat stijlen door elkaar gepleurd: van garagerock tot elektro/dance en krautrock naar nu-folk. De enige constante is dat het inventieve, opkomende artiesten zijn. Vanaf Florence And the Machines ´Kiss with a fist´, meteen de bekendste track, zijn alle nummers van een hoogstaande kwaliteit. Er zit niets tussen wat je niet lust, het zakt nergens echt in, al zijn er mindere bij (Cocknbullkid en Samuel & The Dragon). Toch is dit een goede manier om intrigerende muziek te leren kennen. Had je de bands zelf al gespot (zo ja congrats, je bent hip en helemaal bij) dan is het nog heel plezierig dat ze samen op één tof schijfje staan. De vibe is over het algemeen ook lekker zomers.

Moeten we er toch een paar bands uitvissen dan raden we je dansvloerschuiver ´Rosenrod´ van Diskjokke aan, het naar het vroege Arcade Fire werk knipogende ´Drowning men´ van Fanfarlo (je denkt serieus even dat je een verloren track te pakken hebt), de momentele hype The Drums met ´Let’s go surfing´ (een Joy Division-baslijn, blij gefluit, een kietelend gitaarrifje, snuifje Beach Boys; poppy en mega aanstekelijk) en het meeslepende ´Into the heart´ van Mirrors.

‘Vol.2’ voelt alsof je weer eens een mixtape met hete bandjes die je gehoord moét hebben, in handen gedrukt hebt gekregen. Dat gevoel spreekt natuurlijk alleen muziekfreaks ‘op leeftijd’ aan, want nowadays hoef je maar op het web te snuffelen en te klikken voor hetzelfde resultaat. Wij zaten vroeger klaar met de cassetterecorder om als een gek op de recordknop te drukken als er een vet nummer voorbijkwam. Die tape kopieerde je dan voor je vrienden. Zo ging dat, samen spannende muziek ontdekken.

Schaf vooral ook ´Vol. 1´ aan, want dan heb je gewoon alle A-kanten van elke single die Moshi Moshi Records ooit de wereld in heeft geslingerd. Dit soort warmhartige initiatieven moeten we koesteren.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band: Various Artists
* Album: Moshi Moshi singles club vol. 2
* Record company: Moshi moshi records
* Jaar: 2010
* Track list: Kiss with a fist – Florence And The Machine / No pins allowed – James Yuill / Gront lys i alle ledd – Casiokids / Good thing it’s a ghost town around – Still Flyin’ / I’m not sorry – Cocknbullkid / Drowning men – Fanfarlo / Rosenrod – Diskjokke / Sex in the city – Bless Beats & Janee feat. Double S/ Swingin’ party – Kindness / Let’s go surfing – The Drums / Into the heart – Mirrors / Diamonds on a boat – Samuel & The Dragon / Silverfish – Signals / Ghost train – Summer Camp

© Cutting Edge — 30 May 2010
images © Moshi Moshi Records

Link: CD review Various Artists, ‘Moshi Moshi singles club vol. 2’  (2010) bij CuttingEdge.nl

Recensie: Red Sparowes, ‘The fear is excruciating, but therein lies the answer’

mei 19, 2010

Melodieuzer en emotievoller

In 2005 werden we heftig opgeschrikt door de uit diverse bands samengebalde Red Sparowes en hun epische uitgesponnen postrockplaat ‘At the soundless dawn’. Na een live tussendoortje verscheen ‘Every red heart shines toward the red sun’ in 2006. Een even imponerende plaat, nog gewelddadiger en zwaarder, die liet horen dat ze hun eigen muzikale plek verdienden tussen de groten der postrock: Explosions In The Sky, Godspeed You! Black Emperor, Mono, Mogwai en ook Sunn O))).

Na drie splitalbums stapte Neurosis-held Josh Graham op. Isis-gitarist Bryant Clifford Meyer vervangt hem voor de sterke ‘Aphorisms’ EP (2009). Op het derde studioalbum ‘The fear is excruciating, but therein lies the answer’ bestaat de bezetting nog steeds uit Meyer en Angel Hair-gitarist Andy Arahood (beide elektrische piano/synth/zang), Halifax Pier’s Greg Burns (bas/pedalsteel/vocalen), David Clifford van The Vss en Pleasure Forever (drums/percussie/zang). Maar voor het eerst horen we aanwinst Emma Ruth Rundle (gitaar/zang) van het onbekende The Nocturnes. En ook zijn de ellenlange, intelligente songtitels verdwenen.

Levert Red Sparowes 2.0, opgenomen door Toshi Kasai (Melvins, Tool), een progressiever geluid op? Het is gissen of het aan de vrouwelijke input ligt maar deze plaat is wel hun meest melodieuze, emotionele ‘songgerichte’ album tot nu toe. Het begint fluisterend, een dikke gitaardelay en pedalsteel vullen de ruimte, zwellen aan, echoën. Al snel worden we omgeven door triomferend drumwerk en hemelse riffs. Net als je denkt dat je opstijgt en meevliegt leidt een funky baslijn en subtiel slagwerk ‘In illusions of order’ in. De gitaarlagen voorspellen een sonische stortbui, dikke wolken pakken samen, de pedalsteel zorgt voor een hoopvol streepje voor het onweer licht losbarst.

Prettige wegluisterende nummers als ‘A hail of bombs’ en ‘In every mind’ tonen een minder avontuurlijke aard. Maar het verwoestend prachtige ‘Giving birth to imagined saviors’ geeft perfect weer dat er een betere balans is gevonden tussen dat intens heftige van weleer en de nieuwe emotievollere invalshoek. In songs als ‘A swarm’ en ‘A mutiny’ is bovendien een flinke scheut psychedelica aan de conventionele hard-zacht-dynamiek toegevoegd. Met de albumsluiter blaast Red Sparowes ons dan eindelijk van de sokken met de enige èchte noise climax die het album rijk is.

De open volle productie plaatst het cinematische in breedbeeld op het witte doek. De wanhoop snijdt dieper dan ooit in de ziel. Deze plaat brengt Red Sparowes subtieler, vloeiender en moeitelozer naar een hoger, volwassener en even geweldig niveau.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Red Sparowes
* Album: The fear is excruciating, but therein lies the answer
* Record company: Conspiracy Records
* Jaar: 2010
* Track list: Truths arise / In illusions of order / A hail of bombs / Giving birth to imagined saviors / A swarm / In every mind / A mutiny / As each end looms and subsides

© Cutting Edge — 19 May 2010
images © Conspiracy/Konkurrent

Link: CD review Red Sparowes, ‘The fear is excruciating, but therein lies the answer’ (2010) bij CuttingEdge.nl

Pitchfork tipt Nederlandse act NIKOO

april 29, 2010

Als Nederlandse band mag je toch wel heel trots op de borst kloppen als het toonaangevende Amerikaanse muziekplatform Pitchfork je tipt bij de lezers. Eindhovense noise-pop act NIKOO viel deze eer gister ten beurt. Hun track ‘Marquee’ staat te blinken in ‘Forkcast’, een overzichtje van de beste internationale opkomende artiesten volgens Pitchfork!

‘Marquee’ is te vinden op de gelijknamige debuut EP van NIKOO. Dit zes tracks tellende schijfje is vorige maand in eigen beheer uitgebracht en overigens nog steeds voor nop te downloaden via de bandsite.

NIKOO is de gloednieuwe band van Joep van Son, die wij natuurlijk kennen van onder meer the Very Sexuals en Sugarettes. Het was helemaal niet de bedoeling met NIKOO op de voorgrond te treden, maar dat kunnen ze nu natuurlijk wel vergeten. Dan maar de studio in deze zomer (augustus) om als the hell een volledig album te maken dat ‘Marquee’ gaat opvolgen. Want je moet het ijzer smeden als het heet is, nietwaar? Dat hebben de Eindhovenaren goed begrepen.

We laten je weten als het nieuwe album klaar is en te krijgen. Ondertussen zijn er op de MySpace site van de band alvast wat sketches voor nieuwe songs te beluisteren. Down vooral ff die EP, staat vol met noisy popsongs om de vingers bij af te likken! Zoals naast de getipte track ook ‘Cow’!

Gepost op 29 Apr 2010  door Monique van den Boogaard © Cutting Edge

Link:  ‘Telex: Pitchfork tipt Nederlandse act NIKOO’ bij CuttingEdge.nl

Recensie: Walls, ‘Walls’

april 25, 2010

Subliem mindblowing debuut

Sam Willis (Allez-Allez) en Alessio Natalizia (de ene helft van Banjo or Freakout) ontmoeten elkaar in 2009. Willis wordt gevraagd de single ‘Mr. no’ te remixen. De twee merken op dat de combinatie van Alessio’s gitaarspel en spookachtige, psychedelische vocalen met Sams emotievolle synthlijnen, obscure krautrockexperimenten en samplemanipulaties een magische, hemelse samensmelting oplevert. Ze beginnen files uit te wisselen en bijna moeiteloos ontstaan er prachtige songs. Willis – een van de mannen achter de innovatieve Londense elektronicablog en dj-team Allez-Allez én talentvol remixer van Hot Chip en Fever Ray – lekt in oktober een eerste track, genaamd ‘Burnt sienna’ (een andere versie dan op het album). Die wordt opgepikt, bewonderd door diverse blogs en ook de mensen van het Kompakt-label zitten meteen op het puntje van hun stoel. Binnen een paar maanden lag dit bloedmooie album ‘Walls’ er. Een verbluffend ambient-synthpopmeesterwerk met een zeker indiegevoel.

Walls rekt de grenzen van het genre op. Het is nog redelijk makkelijk om noisy moeilijke muziek te maken. Wat het duo zo ontzettend goed doet en onderscheidt van andere geluidskunstenaars, is dat ze ervoor zorgen dat het heel natuurlijk klinkt en ook nog melodieus en euforisch blijft. Melancholie wisselt met gemak af met hoop en een gelukzalig gevoel. De dikke klankwolken hebben iets kalmerends en wollig dromerigs als ze voorbijtrekken, maar zijn tevens licht swingend. Analoog vermengt zich met digitale grondlagen. Speelse gitaarloops, liefdevolle synths en krautrock, plagende of zalvende drums en heldere melodieën met shoegaze-ondertonen drijven voorbij als herinneringen. De productie is open en weids. Hypnotiserend organisch.

Albumopener ‘Burnt sienna’ is een van de mooiste nummers en bij een eerste draaibeurt pakt het je direct bij de oren. Een wervelend, atmosferisch nummer dat zich ontvouwt met een laag synths en basdrones en tot majestueuze hoogte stijgt. ‘Walls’ laat je de rest van de acht tracks niet meer los. In ‘Hang four’ spoort een slowmotion-techno met Allessio’s weelderige gitaarrifs. ‘Cyclopean remains’ klinkt alsof Animal Collective en Boards of Canada samen een jam hebben gemaakt: epische vervreemding en een verpletterende schoonheid op het hoogste cerebrale niveau.

Er zijn niet genoeg woorden te vinden om er lyrisch over te zijn. ‘Walls’ is een vernieuwend, verfrissend, werkelijk subliem en mindblowing debuut! De repeatknop vertoont inmiddels slijtage en we vrezen dat we ‘m moeten gaan vervangen. ‘Walls’ is verslavend onweerstaanbaar.

CuttingEdge SCORE: 5 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Walls
* Album: Walls
* Record company: Kompakt / N.E.W.S.
* Jaar: 2010
* Track list: Burnt sienna / Hang four / A virus waits! / Cylopean remains / Soft cover people / Strawberry sect / Gaberdine / Austerlitz wide open

© Cutting Edge — 25 Apr 2010
images © Kompakt

Link: CD review Walls, ‘Walls’ (2010) bij CuttingEdge

Telex: Totaalavond rondom genie Daniel Johnston: kunst, film & live muziek

maart 27, 2010

Wie ken hem niet, tekenaar en singer-songwriter en muzikant Daniel Johnston. Een underground legende uit West-Virginia die zijn cultstatus allang ontgroeid is. Geroemd door critici als een ware Amerikaanse original die in de voetsporen trad van Robert Johnson en Hank Williams. Gewaardeerd door collega’s als wijlen Kurt Cobain, die hem the greatest songwriter on earth noemde en altijd een T-shirtje van de man aan had. Ook Tom Waits en Sonic Youth kun je onder zijn eeuwige fans scharen.

Donderdagavond 1 april staat Paradiso (Amsterdam) geheel in het teken van Daniel Johnston. Dan wordt de aftrap gegeven van ‘BEAM me UP Daniel’, een programma rondom de Amerikaanse excentriekeling, waarmee Johnston en The BEAM (Brabants Ensemble Avontuurlijke Muziek) Orchestra in 18 dagen langs 14 Europese podia trekken.

De bezoeker kan deze totaalavond genieten van de bejubelde documentaire over zijn roerige, door manische depressiviteit geteisterde leven, ‘The Devil and Daniel Johnston’. In de kelder wordt Johnston’s kunst tentoongesteld, waaronder een selectie tekeningen. En tijdens een live show zal Johnston zowel solo als samen met het 11-koppige, Nederlandse BEAM orkest nummers uit zijn rijke oeuvre ten gehore brengen.

The BEAM Orchestra hercomponeerde en verzorgde alle arrangementen voor de collectie lo-fi, rauw omrande en vaak ontwapenende popliedjes van Johnston. ‘BEAM me Up Daniel’ ging vorig jaar succesvol in première tijdens November Music in W2, Den Bosch.

Om 19.00 uur gaan de deuren van Paradiso open. Om 19.30 uur mag het Belgische Tommigun de boel opwarmen met hun sfeervolle en vaak melancholieke indierock songs, door hen zelf omschreven als ‘heartbreakhangovertunes’. De film start om 20.00 uur en Johnston & co spelen vanaf 21.00 uur. Voor 22,50 euro exclusief lidmaatschap (3,50 per maand) ben je er bij!

Dit is de enige NL-show. Op 13 april kun je naar hetzelfde program in Ancienne Belgique (Brussel). De andere Europese tourdata vind je hier. Optredens van Daniel Johnston worden steeds spaarzamer, dus dit is een mooie kans om hem nog eens live te ervaren!

Uit deze samenwerking is de cd ‘BEAM me up’ voort gekomen, uitgebracht op Hazelwood Vinyl Plastics. De schijf is te koop tijdens de tournee en te bestellen bij Muzieklab (www.muzieklab.com).

Neem een voorproefje, bekijk de ‘BEAM me UP Daniel’ trailer.

Meer informatie en een berg YouTube filmpjes check je hier!

Gepost op 27 Mar 2010 door Monique van den Boogaard © Cutting Edge

Link: Telex bericht ‘Totaalavond rondom genie Daniel Johnston: kunst, film & live muziek’ bij CuttingEdge.nl

Recensie: Broken Bells – ‘Broken bells’

maart 15, 2010

Filmische, zomerse poppy trip

Broken Bells is het nieuwe muzikale vehikel van gitarist/zanger James Mercer van indie pop band The Shins en productioneel genie Brian Joseph Burton a.k.a. Danger Mouse. Deze fameuze Amerikanen besloten tot een samenwerking nadat ze elkaar in 2004 tegen het lijf liepen bij het Deense Roskilde festival. Er werden zo’n 20 tracks geschreven en in 2008 opgenomen (Mercer vocalen, gitaar, bas en Burton op toetsen, drums, bas), waarvan de tien best bij elkaar passende op het debuutalbum ‘Broken bells’ zijn beland.

Het oogt altijd zo mooi, een indie supergroep. Burton die vanaf zijn briljante mashup ‘The grey album’, als producer van albums van Damon Albarn’s Gorillaz en The Good, The Bad & The Queen, Beck en Black Keys plus als multi-instrumentalist als de ene helft van Gnarls Barkley en Dangerdoom opzien baarde. En Mercer, The Shins-frontman en singer-songwriter wiens prachtplaten bolstaand van schitterende melodieën en hemelse zanglijnen ons niet onberoerd hebben gelaten. Als je die individuele krachten bundelt moet dat toch wel iets bijzonders opleveren.

Het album klinkt zoals je vooraf zou denken, als een glorieuze samensmelting van de sterke kanten van beide heren. Gooi Gnarls Barkley en The Shins in de blender en hoppa, dan krijg je de cocktail ‘Broken bells’. Burton legt veelal een swingende basis met fraaie samples en beats, (jaren ’60) orgeltjes, fijne pianoriedeltjes, luchtige trompetten, aanvullende gitaarakkoorden, zweverige strijkers (van de Italiaanse componist Daniele Luppi), handclaps, een (lalala-)koortje terwijl Mercer er zijn kenmerkende emotievolle, intense stem en melodieuze lijn overheen drapeert. Hoewel Burton toch een beetje de overhand heeft – in ‘The ghost inside’ met een falset vocaal van Mercer horen we wel erg veel Gnarls en Gorillaz terug – is er merendeels sprake van een goede balans tussen beiden.

Er waart een hele relaxte, warme vibe rond. Zonder opdringerig te worden dwarrelen de tien filmische, poppy songs voorbij. Dat tot in de puntjes perfect producen kun je natuurlijk aan Burton overlaten. Overigens heb je meerdere draaibeurten nodig om alle subtiele, verrassende invullingen volledig op je in te laten werken. Het album is een tamelijk veelzijdige, prettige popplaat die je laat wegdromen in een zomers zonnetje. Het is geen ultiem hoogtepunt in hun beider nalatenschap, maar wel een erg tof en welkom uitstapje. Broken Bells hoeft zich zeker niet te schamen, mocht het bij dit album blijven.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band: Broken Bells
* Album: ‘Broken bells’
* Record company: Sony Music
* Jaar: 2010
* Track list: The high road / Vaporize / Your head is on fire / The ghost inside / Sailing to nowhere / Trap doors / Citizen / October / Mongrel heart / The mall and misery

© Cutting Edge — 14 Mar 2010
images © Columbia/Sony Music

Link: CD review Broken Bells, ‘Broken Bells’ (2010) bij CuttingEdge.nl

Sonic Youth heeft voortaan een eigen Fender gitaarmodel

juni 15, 2009

sonicyouthfenderguitars

Sonic Youths Thurston Moore en Lee Ranaldo’s natte droom is uitgekomen. Die twee snarenplukkers hebben al decennia lang hun verzameling gitaren gemangeld om tot hèt juiste Sonic Youth geluid te komen. Als we die belachelijk uitgebreide lijst van dure apparatuur op de bandsite checken, zien we dat de Fender Jazzmaster voor Moore èn Ranaldo het favoriete speeltje is. Het lag dan ook wel een beetje voor de hand dat er uiteindelijk een toegespitste, speciale Jazzmaster zou worden gemaakt voor zowel Lee als Thurston.

De New Yorkers kondigden het nieuws aan via hun Twitter. De Jazzmaster gitaren zijn vanaf 1 juli te koop en zullen ‘tientallen jaren aan live geteste, aangepaste kennis weerspiegelen’. Moores gitaar is groen van kleur, die van Ranaldo blauw (zie foto) en ze bevatten beide een hoeveelheid aan unieke aanpassingen. Wat precies, lees je kwijlend na op de site van Fender. Bij elke gitaar krijgt de koper een 24 pagina’s tellend magazine, ontworpen door Ranaldo, door de site omschreven als ‘de definitieve insiders gids tot alle dingen die Jazzmaster zijn in de wereld van Sonic Youth’.

In een verklaring wilden Moore en Ranaldo dit kwijt over hun nieuwe speeltjes: “Toen Fender ons aanbood specifieke modellen te maken van onze Jazzmaster gitaren doken we meteen bovenop die kans. Deze gitaren hebben het geluid van Sonic Youth al meer dan 20 jaar gedefinieerd. Hoewel we allemaal van gitaren houden, zijn alleen de Jazzmasters gemodificeerd en geperfectioneerd naar ons gebruik gedurende de jaren. Met veel feedback van onze tourcrew, hebben we een Thurston Jazzmaster & Lee ‘Jazzblaster’ gecreëerd, die de huidige staat van de gitaren die we bespelen in 2009 weergeven. We konden niet wachten om deze spillen – de prototypes van onze Fender modellen zijn al gebruikt gedurende de opnames van ons recente album ‘The Eternal’ – in handen te krijgen en zijn al begonnen om de schrammen en littekens via live optredens te verwerven. Deze gitaren rocken Sonic stijl!

Sonic Youth-bandvriend J Mascis (van Dinosaur Jr.) kreeg zijn eigen Jazzmaster model al in 2007 cadeau, dus Thurston en Ranaldo hoeven nu niet meer jaloers te zijn…

Weezer krijgt een eigen online 24 uurs radiostation

juni 14, 2009

weezerklWaar zou zo´n mafketel als Rivers Cuomo nou thuis naar luisteren? Daar kom je volgende maand achter. Want volgens Billboard zijn Clear Channel Radio en Frontline Management samen met ´a.p.e.´ radio wat staat voor artist personal experience – begonnen. Artiesten kunnen dan 24 uur per dag hun eigen online radiostation beheren. En Amerikaanse college rockband Weezer is dus een van de eerste bands die dat gaat doen.

Deze online uitzendingen bestaan niet alleen uit favoriete songs uitgezocht door de artiest zelf, maar ook interviews en commentaar. Naast Weezer gaan ook Christina Aguilera en de Eagles een station starten.

Met het songmateriaal van de artiest in kwestie op de playlist lijkt het overigens mee te vallen. Bij de Eagles komt er bijvoorbeeld maar eentje per uur langs (en dat is maar goed ook). Bij Weezer zit deze er gegarandeerd tussen. En Aguilera heeft nog niet eens zo´n slechte muzieksmaak, met Santigold, Black Sabbath en Etta James op haar speellijst?

Je kunt de toegespitste stations beluisteren via de sites van Clear Channels radiostations, de iheartradio iPhone/BlackBerry applicatie en via de websites van de artiesten. We hebben te maken met de grootste concertorganisator, dus natuurlijk krijg je er wel weer reclame tussen door.

Download eerste voorproefje Wolf Parade zijproject Sunset Rubdown

april 19, 2009

Montreal’s Wolf Parade heeft een carrière gemaakt door het weirde met het poppy geluid en het sonische experiment te combineren, en het toch op één of andere manier aanstekelijk en toegankelijk te houden. De mede-songwriter van de band, Spencer Krug, heeft die formule in overtreffende trap op zijn zijproject Sunset Rubdown losgelaten.

Vroeger was Sunset Rubdown nog een vehikel voor Krug’s lo-fi ideetjes, maar ondertussen is het uitgegroeid tot een vijfkoppige, avontuurlijke indierockband, zo was duidelijk te horen op de laatste plaat ‘Random Spirit Lover’ (2007). Op 23 juni verschijnt het vierde album van de Canadese groep genaamd ‘Dragonslayer’ en het eerste voorproefje daarvan – het nummer ‘Idiot Heart’ – is gratis te downloaden.

‘Idiot Heart’ duurt meteen zes minuten. Als we de tracklist van ‘Dragonslayer’ zo eens bekijken, lijken het allemaal wel weer lange nummers te zijn, want er staan er maar acht op (naast deze ‘Silver Moons’, ‘Apollo And The Buffalo And Anna Anna Anna Oh!’, ‘Black Swan’, ‘Paper Lace’, ‘You Go on Ahead (Trumpet Trumpet II)’, ‘Nightingale / December Song’ en ‘Dragon’s Lair’).

‘Idiot Heart’ is een vrij bombastische song, met scheurende gitaren en een glamrockerig refrein gezongen met ‘Britse’ vocalen. En Sunset Rubdown is opnieuw een tikkie luider en weerbarstiger geworden. Maar wel lekker dit. Check dat!

Download Sunset Rubdown’s ‘Idiot Heart’ (MP3)

Als je dit cool vindt koop je nog snel een ticket voor morgenavond 20 april, want dan speelt Sunset Rubdown in Patronaat (Haarlem).

Mountain Goats en John Vanderslice releasen unieke vinyl-EP

april 19, 2009

De triomfantelijk ‘Gone Primitive’ tournee, de akoestische reis langs zalen die Mountain Goats John Darnielle ondernam met John Vanderslice eerder dit jaar, is nu ten einde. Maar dat deze twee muzikale breinen het hoofd bij elkaar staken was niet alleen om samen in een minibusje rond te kunnen rijden of voor ons om te horen hoe het klinkt als Vanderslice een extra gitaarriff toevoegt aan ‘Dance Music’. Het was vooral een artistieke samenwerking, die nu een vervolg krijgt in de vorm van een EP.

Darnielle en Vanderslice hebben samen het plaatje ‘Moon Colony Bloodbath’ opgenomen, dat wordt uitgebracht op vinyl. Er staan drie songs op kant A en vier op kant B. Ook tof, Amerikaanse muzikant, zanger, songwriter en producer Chris Stamey (The dB’s) heeft aan een paar songs meegewerkt.

Darnielle doet in een email een poging de EP-songs toe te lichten: “Een paar van de nummers hebben iets van doen met een los rockopera / conceptalbum idee over oogstende kolonies op de maan en hun personeel, dat de vrije maanden spendeert in afgezonderde weelde in verre Amerikaanse locaties. Concepten zoals deze zijn leuker als je ze achter laat, maar ze hun sporen blijven nalaten, dus dat hebben we gedaan.”

De EP – die uitkomt bij Darnielle’s Cadmean Dawn Records – werd speciaal voor deze tour opgenomen. Ze hebben nog wat exemplaartjes over voor de fans. Vanderslice heeft er sowieso een paar bij, bij een aantal van zijn aankomende solo-shows. Darnielle stuurt ondertussen zijn EPeetjes door naar de Beggars Group en het binnenkort ermee ophoudende 3 Beads of Sweat, die ze gaan verkopen.

‘Moon Colony Bloodbath’ is wéér zo’n Mountain Goats rariteit die nogal uniek is, dus probeer zo’n EPeetje in je bezit te krijgen…

Drive-By Truckers’ Patterson komt met tweede soloplaat

april 17, 2009

Als de Drive-By Truckers één frontman hebben, dan is dat zeer waarschijnlijk Patterson Hood. Maar de Amerikaanse southern rockband heeft eigenlijk twee leiders. Hood deelt de songwriting credits namelijk met Mike Cooley. En dan heb je nog van die mensen die er graag over discussiëren of ex-bandlid Jason Isbell – die solo is gegaan – niet dé Drive-By Truckers man is. Binnenkort weten we meer, want dan verschijnt het tweede album van Hood, waarvoor hij alle songs zelf schreef.

Op 23 juni brengt Hood de opvolger van ‘Killers And Stars’ uit 2004 uit, getiteld ‘Murdering Oscar (And Other Love Songs)’. Check de albumcover op de foto.

Patterson heeft de plaat samen met voormalig Sugar-bassist David Barbe geproduceerd. Zowel leden van de Drive-By Truckers als Centro-matic fungeren als backingband en het is voor het eerst dat zijn vader David Hood hem muzikaal vergezelt. Gezien dat een legendarische soul sessiemuzikant is (te horen op onder meer The Staple Singers ‘I’ll Take You There’) en de originele bassist van de beroemde Muscle Shoals Rhythm Section, is dat wel erg bijzonder.

Het 16 songs tellende ‘Murdering Oscar’ komt ook uit op 180 grams vinyl, waarop je drie extra tracks vindt. Mocht je de plaat downloaden van iTunes dan krijg je er een a cappella versie van ‘Range War’ bij als bonustrack.

TV On The Radio brengt allereerste remix-EP uit

april 14, 2009

De bandleden van TV On The Radio zijn nou niet direct types die muziek maken om de glitterbal voor uit de kast te trekken, maar op hun laatste album ‘Dear Science’ – dat bovenaan vele eindejaarlijsten pronkte – hebben ze toch gehoor gegeven aan hun wat meer funky inslag. Dus klopt het in dat opzicht wel, dat ‘Dear Science’ het eerste TVOTR-album wordt dat een remix-EP voortbrengt.

We zijn tevens gewend dat TV On The Radio de dingen niet aanpakt zoals ze doorgaans worden aangepakt. Op deze ‘Read Silence’ EP, ‘Golden Age’ en ‘Dancing Choose’ van de plaat die op 14 april uitkomt via Interscope, staan dan ook geen remixen van de grootste hits. Nee, we vinden er herbewerkingen op van drie non-single tracks van ‘Dear Science’.

Daarnaast heeft de band ook geen dikke namen ingeschakeld voor de remixen. Geen Justice op de tracklist. Wel een Gang Gang en een eigen mengsel van ‘Shout Me Out’, afkomstig van producer Willie Isz‘ rare rap-producer duo Jneiro Jarel en Goodie Mob rapper Khujo. Een wederdienstje, want TVOTR’s Tunde Adebimpe doet weer mee op Isz’s remix van ‘Stork & Owl’ door New Yorkse art-punk helden Dance aankomende debuutplaat ‘Georgiavania’, die op 21 april verschijnt. De derde track is de The Glitch Mob remix van ‘Red Dress’.

De komende maanden toert TV On The Radio door Amerika en Europa. Vooralsnog geen data in NL…

Alweer nieuw album The Mars Volta in juni

april 14, 2009

Het meest recente album ‘The Bedlam In Goliath’ is nog geen twee jaar oud en toch komt er alweer een nieuw plaat van The Mars Volta uit. ‘Octahedron’ heet de vijfde schijf van de krankzinnige progrockgroep die op 23 juni verschijnt, net op tijd voor het zomerfestival seizoen.

‘Octahedron’ klokt gek genoeg maar 49 minuten en omvat voor The Mars Volta begrippen ‘slechts’ 7 nummers. Ze hebben echter wel weer allemaal van die cryptische namen meegekregen: ‘Teflon’, ‘Halo of Nembutals’, ‘With Twilight as My Guide’, ‘Cotopaxi’, ‘Desperate Graves’, ‘Copernicus’ en ‘Luciforms’.

Voor dit album werd het core duo gitarist/sound wizar Omar Rodriguez-Lopez en zanger Cedric Bixler-Zavala opnieuw bijgestaan door multi-instrumentalist Marcel Rodriguez-Lopez, drummer Thomas Pridgen, toetsenist Isaiah ‘Ikey’ Owens, bassist Juan Alderete de la Peña en Red Hot Chili Peppers-gitarist John Frusciante.

Bovendien heeft Omar Rodriguez-Lopez nog een andere zijproject lopen, met bijna alle leden van The Mars Volta: El Grupo Nuevo. Omar kreeg daarvoor hulp van Hella-bandlid en drummer Zach Hill… ook te horen op de nieuwe schijf van Juliette Lewis. Hun album ‘Cryptomnesia’, met daarop 11 nieuwe tracks met evenzo rare titels (zoals ‘Shake Is for 8th Graders’, ‘Tuberculoids’ en ‘Elderly Pair Beaten With Hammer’) ligt op 5 mei in de winkels.

Wat een drukte rondom meesterbrein Omar Rodriguez-Lopez overigens: onlangs verscheen nog een soloalbum en kennelijk komt er nog minstens een schijf aan dit jaar. Hij is namelijk in zee gegaan met L.A. underground hip hop label Stones Throw voor de soloplaat, ‘Old Money.’

The Mars Volta gaat op tournee deze zomer. Op zondag 5 juli staan de mannen op Rock Werchter en woensdag 8 juli kun je naar Paradiso (Amsterdam) om de kunsten te zien vertonen.

Video: Weezer-frontman en ‘The Office’-nerd coveren Joan Osborne

april 12, 2009

Zo op het oog lijken ze verdomd veel op elkaar, Weezer-frontman Rivers Cuomo en hilarische tv-serie ‘The Office’-nerd Rainn Wilson. Cuomo is bezig met een nieuwe soloplaat, de opvolger van het nog maar net verschenen album ‘Alone II – The Home Recordings Of Rivers Cuomo’, en heeft daarvoor de samenwerking opgezocht met acteur Wilson.

De twee hebben in elk geval besloten om de jaren ’90 megahit ‘One Of Us’ van pop blues zangeres Joan Osborne van een nieuw muzikaal jasje te voorzien. Leek ze leuk. En dat is het ook. We hebben een clip van de opnames van het liedje.

Hun visie op het beroemde nummer wijkt niet zo heel veel af van het lieve origineel, maar tot onze verbazing is die nerd uit de tv-serie een hele aardige bongo-speler. De zachte stem van Cuomo wordt tevens ondersteund door akoestisch getokkel van jazz/klassiek geschoolde gitarist en componist Joe LoPiccolo. Of hij ook meedoet op de rest van het album, is niet helder. Of Cuomo’s plaat alleen met covers wordt gevuld is tevens niet duidelijk, maar je kunt altijd vanalles van die notoire weirdo verwachten…

Bekijk hoe Rivers en Rainn wat dollen in de opnamestudio, waar het nummer wordt vastgelegd. Je kunt ook even doorzappen naar 4 minuut 42, als die flauwekul je niet interesseert. Daar begint het liedje. Best cool gedaan of niet?

Beck geeft ‘One Foot In The Grave’ opnieuw uit, uniek bonusmateriaal!

april 10, 2009

Beck trekt de kluis open voor een Deluxe heruitgave van zijn album ‘One Foot In The Grave’ uit 1994. De plaat, zijn enige voor indielabel K Records, werd opgenomen voor zijn majorlabel debuut en doorbraakalbum ‘Mellow Gold’ verscheen. Al lag ‘ie drie maanden na die release pas in de winkels.

Naast de 16 originele tracks, waarop onder meer bands als Built To Spill, Spinanes en Love As Laughter zijn te horen, krijg je er een volledig extra album bij met voorheen onuitgebrachte nummers! 16 in totaal, waarvan 13 echt unieke outtakes.

Het album is al een aantal jaren – sinds 2005 – niet meer te koop. “Ik heb hier eigenlijk de afgelopen twee tot drie jaar aan gewerkt,” vertelt Beck in een interview met de Japanse krant de Daily Yomiuri. “Op de originele tapes stonden misschien wel zo’n 30 extra songs die niet op de plaat terecht zijn gekomen en ik heb er de beste uitgezocht… en op de heruitgave gezet. Dus er staan iets meer dan een dozijn extra nummers op, die niemand nog ooit heeft gehoord.”

Onder dat bonusmateriaal vinden we drie songs van de eveneens uitverkochte 7″ single van K Records, inclusief een vroege demo versie van ‘It’s All In Your Mind’ (van zijn album ‘Sea Change’ uit 2002), ‘Feather In Your Cap’ (een beta uitvoering van een nummer dat later in een nieuw jasje werd gestoken voor de ‘Suburbia’ soundtrack en ook is te vinden op de ‘Odelay’ Deluxe Edition) en ‘Whiskey Can Can’.

Andere bonustracks zijn ‘Teenage Wastebasket’, ‘Burning Boyfriend’, en ‘Your Love Is Weird’. Inderdaad, klinkt als een psychedelische, akoestische folk inslag… Persoonlijk, vind ik het nog steeds één van van de betere Beck platen. De ‘One Foot In The Grave’ heruitgave verschijnt al op 14 april. Bekijk de volledige tracklist bij NME.

Beck vertelde trouwens ook nog dat hij momenteel wat opnamesessies onderneemt met Charlotte Gainsbourg voor haar volgende plaat…

Bobby Womack werkt mee aan Gorillaz’ aankomend album?!

april 10, 2009

In ‘Gorillaz On My Mind’, Gorillaz’ bijdrage aan de ‘Blade 2’-soundtrack, rapt Redman “Soul survivor, I write With Bobby Womack hands.” Grappig, want het ziet er naar uit dat ‘The Last Soul Singer’ Bobby Womack zelf weer te horen zal zijn op het derde, aankomende Gorillaz album!

Ze belden me onlangs vanuit Londen en zeiden ‘man, we willen graag iets met je doen’,” zo vertelt Womack in een interview. En de Britse groep rondom ex-Blur man Damon Albarn meende dat ook, want er arriveerde een paar dagen daarna een onuitgewerkte track bij Bobby thuis. De al op leeftijd zijnde, Amerikaanse soullegende (sinds de jaren vijftig) snapt er niks van, waarom ze hem nou juist willen hebben voor een nummer.

Nu ik van alle verslavende versnaperingen af ben, denk ik dat ik te burgerlijk ben om te weten waar ze mee bezig zijn. Ik ben er naar blijven luisteren en denk de hele tijd, ‘damn, waarom willen ze mij?’ Het is allemaal nieuw voor me. Wat me overtuigde was mijn dochter, die zei ‘pap, je moet dit doen. Ze zijn geweldig’.”

Gelukkig is Womack’s dochter zo hip dat ze haar beroemde vader kon uitleggen dat de Gorillaz een succesvolle band is bestaand uit werkelijke muzikanten want – echt waar – Bobby dacht dat hij met èchte apen van doen had… “Ik zei nog dat ik met veel mensen heb gewerkt in mijn carrière, maar nog nooit met een gorilla.”

Toen dat misverstand uit de lucht was, heeft Womack de Gorillaz laten weten dat hij mee werkt: “Ik heb ze gebeld en gezegd dat ik wil helpen en met iets goeds wil komen. Ik moet echter wel eerlijk zijn, ik weet echt niet wat je wilt dat ik doe.” Het antwoord van de Britse ‘apen’: “Het gaat over een plastic zee. Stel jezelf voor in een plastic zee en doe wat je moet doen. Wij werken het wel uit.”

Lekker vaag allemaal hè! Maar het wordt vast weer iets wonderlijks of in elk geval interessants, Gorillaz kennende. Wij zien er wel iets in. Wanneer de plaat er is, is nog niet duidelijk. Geschat wordt ergens eind 2009. Eerst komt de langverwachte documentaire ‘Bananaz’ over Britse cartoonband nog uit.

Sigur Rós-frontman releast solo album; zijproject Riceboy Sleeps

april 10, 2009

Frontman van Sigur Rós met die hemelse hoge stem Jón Þór ‘Jónsi’ Birgisson heeft de afgelopen jaren met zijn levensgezel Alex Somers, waarmee hij ook kunst maakt, exposeert en boeken schrijft, gewerkt aan een album onder de naam Riceboy Sleeps. De eerste track daarvan, getiteld ‘Happiness’, is al verschenen op de door ons bejubelde verzamelaar voor het goede doel ‘Dark Was The Night’.

Dat was een heel fijn voorsmaakje, een prettig dromerig nummer met sfeervolle strijkers. Daar krijgen we er meer van op deze schijf. Want de twee namen het album thuis in IJsland integraal met akoestische instrumenten op, met de hulp van het strijkersensemble Amiina – waarmee Sigur Rós vaker samenwerkt – en het Kopavogsdaetur-koor.

Vervolgens zijn Birgisson en Somers samen naar Hawaii afgereist, waar ze de negen tracks hebben bewerkt op een met zonne-energie aangedreven labtop. Jaja, milieuvriendelijke songs ook nog.

Het album gaat gewoon ‘Riceboy Sleeps’ heten en verschijnt op 20 juli. Eerder zijn er al eens twee songs opgedoken van Rice Sleeps, die komen ook op het debuut te staan. Check dus de clips van ‘All The Big Trees’ en ‘Daniell In The Sea’.

Son Volt is terug met een nieuw album en label

april 7, 2009

Son Volt, de Americana-geïnspireerde rockband rondom ex-Uncle Tupelo man Jay Farrar, keert deze zomer terug met een nieuwe plaat bij een nieuw label. ‘American Central Dust’, het zesde album van de groep en de eerste bij Rounder Records, verschijnt op 7 juli.

Son Volt is blij met het contract met Rounder Records. “Rounder heeft laten zien dat ze al lange tijd gefocust zijn op muziekvormen als folk en blues en daar heb ik veel respect voor,” aldus Farrar in een interview. “Met Rounder in zee gaan is eigenlijk de cirkel rondmaken – de eerste Rounder persoon die ik ontmoette was van grote betekenis in het boeken van Uncle Tupelo gigs jaren geleden.”

Op het laatst verschenen album van Son Volt, ‘The Search’ uit 2007, breidde de band zijn muzikaal palet uit met electrische atmosferische geluiden, koperblazers en loops. Op ‘American Central Dust’ keert de groep terug naar de melodieuze eenvoudigheid van zijn debuutplaat ‘Trace’.

Zanger Farrar hanteert de gitaar en harmonica, Dave Bryson drumt, Andrew Duplantis speelt bas en verzorgt backing vocals, Chris Materson leadgitaar en Mark Spencer vult aan op toetsen en steelgitaar. In deze bezetting onderneemt Son Volt in juli een tournee ter promotie van het nieuwe album.

Jay Farrar richtte Son Volt in 1994 op nadat de alt.country band Uncle Tupelo uiteenviel wegens creatieve meningsverschillen tussen songwriters Farrar en Jeff Tweedy. Tweedy vervolgde zijn muzikale pad met Wilco met groot succes. Son volt bleef altijd een beetje in de schaduw hangen. Nieuwe ronde nieuwe kansen! Wilco komt namelijk ook met een nieuwe schijf in juni en komt overigens spelen tijdens Pukkelpop.

Band van de Week: Swan Lake

april 6, 2009

Er zijn meerdere artiesten die zich Swan Lake noemen, zoals dat house muziek project, maar wij hebben het hier natuurlijk over die Canadese indierock ‘supergroep’! Samengesteld uit muzikanten die in andere toffe bands hun kwaliteiten allang hebben bewezen: Dan Bejar (Destroyer, The New Pornographers), Spencer Krug (Wolf Parade, Sunset Rubdown, Frog Eyes) en Carey Mercer (Frog Eyes, Republic of Freedom Fighters, Breakwater, Blackout Beach).

De drie heren zijn oude vrienden. Ze werkten de afgelopen jaren op één of andere manier altijd wel ergens in samen. Mercer en Krug’s relatie gaat het verst terug. Ooit woonden de twee onder in één dak en Krug dook dan weer wel en dan weer niet op in Mercer’s Frog Eyes. Hij is al te horen op het debuutalbum ‘The Bloody Hand’ uit 2002.

Toen Bejar een band samenstelde om zijn Destroyer-album ‘Your Blues’ te kunnen maken, vroeg hij Frog Eyes als band om hem daarin te begeleiden. Hij nam de groep bovendien mee op tournee als supportact en ze namen samen een EP op, ‘Notorious Lightning and Other Works’, met afwijkende versies van ‘Your Blues’-nummers. Tijdens de Europese tournee ter promotie van ‘Your Blues’ waren Mercer en Krug ook zijn bandleden en zo werd het zaadje gepland voor de oprichting van Swan Lake. Want waarom er geen èchte band van maken en samen nieuwe songs schrijven in plaats van veelal alleen live de samenwerking op te zoeken?

In eerste instantie noemde Mercer het nieuwe driemans vehikel The Songwriters Project, maar ze traden in den beginne kortstondig op als Thunder Cloud. Die naam bleek echter al gebruikt te worden en dus werd Swan Lake aangenomen als bandnaam, hoewel er ook hier meerdere van zijn. Swan Lake bracht het debuutalbum ‘Beast Moans’ uit op 21 november 2006 bij JagJaguwar. Die vreemde albumtitel kwam van Mercer, omdat Krug van mening was dat hun bandgeluid klonk ‘als een zwijn dat doodgaat in een teerput’.

De tweede plaat ‘Enemy Mine’ is onlangs op 24 maart verschenen, wederom bij JagJaguwar. De negen songs werden begin 2008 opgenomen in Victoria. De drie hebben ditmaal geprobeerd de songs meer als band te schrijven in tegenstelling tot de gelaagde, avant-garde mix van hun afzonderlijke, soms tegenstrijdige en soms prachtig samenvallende schrijfstijlen, die is te horen op ‘Beast Moans’. Het drietal wilde eigenlijk gewoon wat minder moeilijke, toffe en melodieuze liedjes pennen.

Even werd er gedacht het album ‘Before The Law’ te noemen, naar een geliefde Franz Kafka parabel, echter daar werd weer vanaf gezien omdat de bandleden hun al literaire reputatie niet verder wilden voeden. Dus werd het ‘Enemy Mine’, naar de gelijknamige sci-fi film uit 1985 over een inter-raciale vriendschap tussen twee tegenstanders; een mens (gespeeld door Dennis Quaid) en een buitenaards wezen (Louis Gossett Jr.), die kennelijk een onuitwisbare indruk maakte op Dan Bejar toen hij nog een jochie was.

Qua albumhoes is Swan Lake van zins geschiedenis te schrijven: de indierockers hebben voor het eerst in de geschiedenis ooit een rechtbank tekening gebruikt als LP cover. ‘Enemy Mine’ lijkt zo al een historisch album. Vandaar een plekje op Spinner als Band van de Week! Binnenkort laten we je in onze recensie weten of Swan Lake ook daadwerkelijk dat toegankelijker, nog mooiere album dan ‘Beast Moans’ heeft gemaakt.

JagJaguwar biedt drie gratis downloads van ‘Enemy Mine’ (MP3) om te proeven: ‘Spanish Gold, 2044’, ‘A Hand At Dusk’ en ‘Spider’. Die staan bovendien te blinken op Swan Lake’s MySpace om te checken.

Beluister Xiu Xiu-frontman Jamie Stewart’s nieuwe band

april 5, 2009

Xiu Xiu-leider Jamie Stewart is niet uit de band gestapt, maar maakt wèl deel uit van een nieuw trio genaamd Former Ghosts. Naast Stewart wordt de band bevolkt door Freddy Ruppert (van het ter ziele gegane This Song Is a Mess but So Am I) en de PJ Harvey-eske vocalist Nika Roza (uit Zola Jesus).

Er staan al drie songs van Former Ghosts op hun MySpace pagina en de groep is hard aan het werk om later dit jaar een debuutalbum uit te brengen. Brits label Upset The Rhythm heeft de band kennelijk getekend. Bovendien komt er een split 12 inch uit met Felt Drawings op Monsterhaus.

Als we de drie nummers even beluisteren valt op dat het materiaal een beetje eng en ijzig klinkt. Maar dan op een goede manier: kippenvel opwekkende (hoge) zang en rare electronica geluiden. Former Ghosts kan nog wel eens een erg interessant bandje worden.

Jammer voor ons, maar Ruppert zal deze maand vast wat nieuwe songs spelen tijdens een paar shows in Los Angeles (zonder die andere twee). Laten wij hopen dat er een YouTuber in het publiek staat. Stewart gaat overigens voor het eerst in zes jaar weer eens op solo tour. Leuk (en vreemd) detail: hij verkoopt dan ook zijn zelfgemaakte chocola… Ja, hij is van vele markten thuis.

Sparklehorse en Danger Mouse zijn samen iets heel cools van plan…

april 2, 2009

Een paar jaartjes geleden, zo staat me nog bij, had Sparklehorse-frontman Mark Linkous het over een album dat hij aan het maken was met Danger Mouse. De producer (o.a. Beck en Gorillaz) werkte samen met Linkous voor hun album ‘Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain’ (2006). Die bijzondere muzikale samenwerking beviel goed, want de twee bleven samen songs schrijven. Ze hadden zelfs een zangeres in gedachte om hun nummers te vertolken, Nina Persson van The Cardigans.

Eind vorig jaar kwam zanger/multi-instrumentalist Linkous ineens weer op dat verhaaltje terug. Het was niet bij slechts een aantal songs gebleven, maar hij en Danger Mouse (ook de ene helft van Gnarls Barkley) waren bezig met de opnames voor een volledig album als Dangerhorse of Sparklemouse – de naam, daar werd nog over geredetwist.

Linkous vertelde dat hij een paar songs zingt, maar dat het meeste materiaal voor het album een combinatie zou zijn van hem met Danger Mouse aangevuld met diverse gasten voor de backing vocals. Op het lijstje stonden naast Persson namen als Super Furry Animals frontman Gruff Rhys, ex-Grandaddy man Jason Lytle (die binnenkort ook met een nieuwe soloplaat komt) en Vic Chesnutt. De Sparklehorse-man wilde bovendien Cat Power, ex-Pavement spil Stephen Malkmus en The Flaming Lips nog proberen te strikken.

Nu is er een promotionele poster boven komen drijven (met dank aan Pitchfork) waarop staat dat de bewuste release ergens deze zomer gaat verschijnen. De bandnaam-discussie is kennelijk over en door geen van beide gewonnen. Op de poster lezen we namelijk ‘Danger Mouse and Sparklehorse Present: Dark Night Of The Soul’ (overigens niet te verwarren met de geweldige compilatie ‘Dark Was The Night’).

En die gastenlijst, die is alleen nog maar langer en geweldiger geworden! Naast de al genoemden werken tevens PixiesBlack Francis, The Strokes‘ Julian Casablancas, rockheld Iggy Pop, Suzanne Vega en The Shins‘ Jamer Mercer mee. Het is Danger Mouse en Linkous niet gelukt om Cat Power en Malkmus te krijgen, de Flaming Lips wel, maar er staat nog wel een andere naam die nogal opvallend is: David Lynch. Ja inderdaad, die geweldige regisseur achter coole films als ‘Wild At Heart’ en ‘Blue Velvet’ en de weirde tv-serie ‘Twin Peaks’.

We houden je op de hoogte, want er wordt nogal mysterieus gedaan over dit album en de samenwerking. Maar als de plaat daadwerkelijk verschijnt… Die schijf MOET toch wel fenomenaal worden, niet?

MODERAT = Apparat + Modeselektor = terug!

maart 29, 2009

Sasha Ring (Apparat) en het tweetal Gernot Bronsert en Sebastian Szary (beide van Modeselektor) brachten als gelegenheidsproject Moderat in 2002 de EP ‘Auf Kosten Der Gesundheit’ uit op het Berlijnse BPitch Control-label. Er werd enthousiast gestart met de voorbereidingen voor een debuutalbum, echter viel het trio voor de daadwerkelijke opnames alweer uiteen. Maar die eerste Moderat plaat, die komt er nu alsnog.

Gezien de tijdelijke bandleden voor hun eigen pad kozen, concentreerde Sasha Ring zich weer op zijn Apparat en samenwerking met Ellen Allien. Bronsert en Szary storten zich dan maar op een eerste album voor Modeselektor, getiteld ‘Hello Mom!’. Dat succesvolle plaatje werd opgevolgd met een tweede, waarop we Thom Yorke terughoren. Modeselektor ging bovendien op tournee met Radiohead in Japan, als voorprogramma.

Alle muzikale carrières kwamen zo goed van de grond, dat er dus geen woord meer werd gewisseld over Moderat. Maar vorig jaar ontmoetten de drie elkaar toevallig in de Berlijnse binnenstad en daar sloeg de vlam opnieuw in de pan. Er werd direct werk gemaakt van het langverwachte Moderat-album, want het trio toog de legendarische Hansa Studios in Berlijn – waar David Bowie zijn klassieker ‘Heroes’ vastlegde – in voor de opnames.

Speciaal voor deze sessies werd er vintage materiaal uit 1972 opgepoetst en operationeel gemaakt en het drietal reisde zelfs af naar Los Angeles om een paar ontbrekende onderdelen aan te schaffen. We zijn benieuwd naar hoe het gaat klinken. Op 20 april weten we het, als het nog titelloze album uitkomt. De eerste single ‘Rusty Nails’ verschijnt al eerder. Een eerste voorproefje neem je vast op Moderat’s MySpace stek. Daar bekijk je tevens hoe de albumhoes eruit gaat zien.

Vanaf 30 april toert Moderat wereldwijd. Op 15 juli staat de electro-act in Paradiso (Amsterdam) tijdens 5 Days Off.

Video: de 75% Soundgarden live reünie!

maart 28, 2009

Er vond van de week spontaan een reünie plaats van onze oude rockhelden Soundgarden, in hun thuishaven Seattle! Tenminste voor 75% dan, want zanger Chris Cornell was er niet bij, hij moest kennelijk toeren om zijn samenwerking met Timbaland ‘Scream’ te promoten. Tad Doyle, frontman van de geweldige jaren negentig grungeband TAD, nam zijn plaats in achter de microfoon. We hebben de beelden en audio files!

Tom Morello’s deed met zijn ‘Justice’ tournee het Crocodile Cafe aan met z’n band Nightwatchman. Het is de eerste keer sinds dat Soundgarden uiteen viel in 1997 dat de drie leden samen weer op de planken staan. Met gitarist Kim Thayil, bassist Ben Shepherd en drummer Matt Cameron achter zich, schreeuwde Tad zijn longen uit zijn grote lijf en werkte TADgarden of TADioslavegarden zich door een set van drie songs: de grote hit ‘Spoonman’ (’94), ‘Hunted Down’ van het debuut ‘Screaming Life’ (EP) uit ’87 en de zeldzame track ‘Nothing To Say’ afkomstig van de Greatest Hits verzamelaar ‘A-Sides’ uit ’97.

De massieve Doyle maakte nog even een grapje over Chris Cornell’s afwezigheid op het podium, door een paar keer zijn shirt omhoog te lichten, zijn dikke buik te schudden en erbij te zeggen: “hier zit al een halve Cornell, met attitude.” Maar er kwamen nog meer collega’s langs om een muzikale duit in het zakje te doen. Ook Mudhoney’s Mark Arm zong ‘Kick Out The Jams’ met Morello en MC5’s Wayne Kramer, en Morello deed nog ‘The Ghost Of Tom Joad’ met Steve Earle.

TADgarden klinkt heeeeel erg aardig zonder Chris, maar het is te merken dat Soundgarden hem en zijn gouden strot wel degelijk nodig heeft. De rocksounds ronkten echter bijna nog vetter als weleer! Dat doet ons hopen op een èchte Soundgarden reünie! Wel grappig dat de drie deze coole, verrassende actie ondernamen op de dag dat Cornell’s ‘Scream’ in de USA uitkomt… Maar Chris heeft (onlangs ook nog) nadrukkelijk gezegd dat Soundgarden alleen weer samen live zou spelen als alle vier de originele leden betrokken zouden zijn? Zonder één van hen zouden ze toch geen reünie ondernemen? Of Chris kletst uit zijn nek of de andere drie hebben schijt aan wat ze hebben afgesproken.

Wij zijn in elk geval blij met de beelden van de drie live uitvoeringen van TADgarden! Check ze hieronder. Bovendien zijn er tevens audio opnames gemaakt van de drie nummers. HIER. En Seatlleweekly.com was erbij, zodat je daar nog wat foto’s van de gig kunt bekijken. Maar wat hadden we daar graag bij willen zijn:

Kaiser Chiefs-drummer schrijft songs voor Duran Duran

maart 26, 2009

Kaiser Chiefs trommelaar Nick Hodgson heeft een paar nummers gepend voor Duran Duran, vooral in de eighties een flinke naam. Producer Mark Ronson is verantwoordelijk voor de uitzonderlijke samenwerking. De liedjes zijn bedoeld voor Duran Duran’s 13e, nog titelloze nieuwe schijf.

Ronson produceert een deel van die plaat. Daar zal hij wel erg verheugd over zijn, want hij heeft meer dan eens aangegeven dat Duran Duran de enige band is die hij ooit heeft aanbeden…

Mark belde de Kaiser Chief vorige week op om te vragen of hij interesse had een song met de band te schrijven: “Hij heeft dat nooit eerder gedaan, omdat hij alleen met Ricky en zijn eigen groep componeert. Maar mij leek het wel een goed plan. Veel nummers die de Kaiser Chiefs maken, hadden 25 jaar geleden niet misstaan op een Duran Duran plaat.”

Hodgson en de Duran Duran-leden werkten zo’n vijf of zes uur met elkaar, waar drie songs uit voort zijn gekomen. Ronson doet ook al een boekje open over de klank van twee van die nummers: “één is vrij rock-achtig, één meer Italo-disco.” Twee van de drie liedjes komen zeker op het album terecht.

Mark Ronson werkt nog tot eind deze week aan de cd, om daarna te vertrekken naar New York. Daar geeft hij – maar ook Santogold en Lady Gaga – een optreden tijdens de opening van modewinkel Topshop op 1 april. Dan moet het dus wel af zijn.

Wéér een nieuwe Jack White band met The Kills sexy zangeres

maart 12, 2009

Jack White is niet te houden. Naast twee opnemende en toerende bands heeft hij kennelijk ergens nog tijd over? Slaapt ‘ie wel ooit? Nu The White Stripes door partner Meg het podium en de studio mijden (al stonden ze onlangs heel even op de planken), The Raconteurs voorlopig is uitgetoerd en Jack’s klusjes voor Bob Dylan en Adele zijn afgerond, heeft hij weer een nieuwe band bij elkaar gezocht om zich bezig te houden: The Dead Weather. En zoals gewoonlijk heeft de virtuose Amerikaan fraaie muzikanten aan z’n zijde: The Kills femme fatale en charismatisch zangeres Alison Mosshart, Raconteurs-bassist Jack Lawrence en Queens Of The Stone Age/Raconteurs lid Dean Fertita.

Jack zal in deze formatie zijn magistrale gitaarkunsten achterwege laten om plaats te nemen achter het drumstel. Wel neemt hij de vocalen voor zijn rekening. White laat er geen gras over groeien. The Dead Weather heeft zijn live vuurdoop al gehad, tijdens de opening van Jack White’s Third Man Records gebouw in Nashville, Tennessee. En het debuutalbum ‘Horehound’ (strakke titel) ligt ook al klaar. Dat komt in juni uit via Third Man.

Er zijn tevens zo’n 150 hand-beschilderde exemplaren van de eerste 7 inch-single ‘Hang You From Heavens’ uitgedeeld aan de bezoekers van dat optreden. Op de b-kant staat een cover van Gary Numan’s ‘Are Friends Electric?’. Beide nummers kun je via de fonkelnieuwe website van The Dead Weather beluisteren en zijn te downen via iTunes (daar vind je de link er naartoe).

En die twee tracks klinken verrekte rock ‘n’ roll zeg! Er komt me toch een ranzige ruige sound uit je speakers knallen! Dus voorzichtig uitproberen…maar wel doen! Bekijk ondertussen dat gezellige zwart wit filmpje van de vier nieuwe collega’s op de home.

Thom Yorke remixt DOOM materiaal

maart 11, 2009

Radiohead genie Thom Yorke is kennelijk een groot liefhebber van de muziek van het immer bemaskerde, underground rap icoon DOOM (voorheen met ‘MF’ voor zijn naam). We hadden het kunnen weten na de vernoeming van ‘Meat Grinder’, een nummer afkomstig van de DOOM/Madlib samenwerking ‘Madvillain’, op zijn Grammy uitreiking poster. Klinkt wel spannend. Yorke’s visie op ‘Gazzillion Ear’ komt helaas echter niet terecht op het fysieke album, maar de remix krijg je exclusief als bonustrack gratis bijgeleverd, als je DOOM’s plaat download van i-Tunes. ‘Born Like This’ verschijnt op 24 maart.

Yorke’s momentele rapheld komt later deze maand met zijn langverwachte comeback album ‘Born Like This’. Thom heeft één van de nieuwe tracks van die plaat, genaamd ‘Gazzillion Ear’, geremixt.

Nog ff wat anders. De USC Marching Band, je weet wel de drumband achter Radiohead bij ’15 Step’ tijdens hun recente Grammy optreden, heeft een bijna negen minuten durende videoclip online gezet met beelden van de repetities en voorbereidingen voor de grote show. Hoogtepunten: het uitzoeken van het ritme, meester snarenplukker Johnny Greenwood blijkt opvallend strict georganiseerd, Yorke doet zijn kronkelige podiumdansje ook tijdens repetities en iemand die de nieuwe U2 “maar middelmatig vindt”. Best leuk tijdverdrijf…toch.

Sellaband van de week: Voodoo Johnson

maart 10, 2009

Deze week in de Sellaband Sixpack: Pandagod, Bench Grinder, The Stetz, Voodoo Johnson, Essentia en Humus.

Sellaband van de week is dit keer Voodoo Johnson. Dit hard rockende vijftal stamt uit Birmingham (Midlands, in het Verenigd Koninkrijk). Sinds 2006 werken ze hard aan het vestigen van hun sleazy naam met hun vintage rock songs, bezongen met ruwe strot door frontman Kev Bayliss.

Voodoo Johnson heeft een vettige, pure sound die decennia overspant. Van de royale bluesrock van Led Zeppelin en Black Sabbath naar de grootse stadionvullende riffs van Guns N’ Roses en de donkere sfeer van Alice In Chains, tot de spetterende groove van Queens Of The Stone Age.

De stoere retrorockers zijn niet geïnteresseerd in looks of gimmicks, alleen in goeie muziek en veul speulen. Gezien hun lange toerlijst, lukt dat ook aardig. Zo stonden ze al eens in het voorprogramma van Duff McKagan’s Loaded (Guns N’ Roses/Velvet Revolver), Valient Thorr, Tokyo Dragons en oude helden Hawkwind.

Voodoo Johnson behaalde ook de finale van KERRANG MCN na zo’n 500 andere acts uit de UK achter zich te hebben gelaten. Door de vele stomende gigs alleen al was de band in staat 1000 exemplaren van hun ‘II’ EP (februari 2008) te verkopen. De tweede EP ‘Into The Red’ met grote thema’s als verlies, spijt en wraak verscheen amper een jaar later, begin dit jaar. Een naam als Gavin Monaghan (Kings of Leon, Editors, Ryan Adams) tekende voor de productie.

Voodoo Johnson heeft wat in zijn mars en is dus al goed op weg – staat zo’n beetje op de rand van de doorbraak – maar kan jullie hulp nog hard gebruiken. De Britten blazen de klassieke rockformule nieuw leven in. Zelfs Bruce Dickinson van Iron Maiden geeft de band zijn goedkeuring. Dus kopen die parts, hiero! Raaawwwwwwk!

I Am Kloot werkt met Elbow aan nieuw album

maart 10, 2009

I Am Kloot neemt een nieuw album op samen met vrienden van weleer Guy Garvey en Craig Potter van Elbow. Het indiepop trio uit Manchester, dat de tiende verjaardag vierde met de aankondiging van de nieuwe schijf die eind van het jaar uitkomt, werkte al eerder met het duo. De twee produceerden I Am Kloot’s succesvolle debuut ‘Natural History’ uit 2001 en gaan zich nu op hun vierde plaat genaamd ‘The Sky At Night’ storten.

“Het produceren van ‘Natural History’ is één van de meest bevredigende ervaringen in mijn leven,” vertelt Garvey in een interview, ” dus toen ze ons uitnodigden om deze plaat te produceren was ik enorm verheugd. Dat Craig betrokken is, is perfect, want hij wéét tenminste wat hij doet. Wat betreft de nummers; het zijn John’s beste. Het beluisteren van de demo’s was als het bepoteld worden door dieven op stand. Ik keek naar beneden en mijn hart was weg, èn mijn fucking portemonnee!

De vijf bezetten binnenkort de Moolah Rouge studio in Stockport om ‘The Sky At Night’ op te nemen. Eerst gaat zanger Johnny Bramwell de komende maanden nog wat solo-shows spelen in de UK. Tegen december zal ‘The Sky At Night’ wel uit zijn, dus worden er dan ook toerdata van de Britse band verwacht.

Check nog ff de single ‘Proof’ van I Am Kloot’s eerste album, dan weet je een beetje welke magie Guy en Craig op hun muziek hebben losgelaten. De clip is overigens dodelijk eenvoudig – zo zie je ze maar zelden – en toch ook op één of andere manier erg krachtig. We kijken eigenlijk alleen naar een gezicht. De man houdt zijn ogen gesloten tot John begint te zingen en staart verder gewoon in de camera tot er eindelijk een glimlach om zijn lippen verschijnt en hij zijn dopkes weer tevreden sluit. Echt, meer is het niet. Kijk dan. En toch een prachtvertaling van dat nummer.

Interpol-bassist maakt filmdebuut met ‘zieke’ beroemdheden

maart 7, 2009

Is wereldfaam een medische afwijking? Carlos Dengler aka Carlos D, bij ons beter bekend als de bassist van Interpol, zoekt dat uit in zijn allereerste film. En we kunnen dit alvast verklappen, hij vindt van wel…: beroemd zijn is “onderdeel van een psychose, ontsproten aan een overvloed van positieve waarde toekenningen door een publiek, dat kiest voor een bepaalde insteek om deze toekenningen te ondersteunen.” Yo, Dengler noemt beroemdheid een ziekte!

Ongeveer twee jaar geleden lanceerde Dengler een site om zo een film-soundtrack jobje te vinden. Zijn betrokkenheid bij ‘My Friends Told Me About You’ gaat echter veel verder dan alleen muziek maken bij de beelden, wat ‘ie overigens deed met klarinetist Ian Mitchell (waarvan hiero acte). Carlos D. schreef daarnaast het script met regisseur Daniel Ryan, maar speelt ook een grote rol en is co-producer met Todd Eckert, die ook Anton Corbijn’s Ian Curtis (van Joy Division of course) biografische film mede produceerde.

Stille wateren hebben diepe gronden, want voor al diegenen die er na de 26 minuten durende film gezien te hebben nog steeds niets snappen van wat Carlos probeert te vertellen over beroemdheden, heeft ‘ie een pretentieuze, langdradige en diepgaande uiteenzetting op de film site gezet. Taaie stof, dus in het kort komt het hierop neer: Een beroemdheid zijn betekent dat veel willekeurige mensen van je houden en je kunt ze nooit allemaal ontmoeten, waardoor je gewond raakt en gevangen in een “hysterisch vagevuur”. Ehm, OK.

Als je nou echt niets te doen hebt, lees je die lel tekst hier na (‘The Ontology’). Wellicht moeten we Carlos D ff vertellen dat je nou juist een film maakt om iets te zeggen met beeld, in plaats van veel woorden vuil te maken aan uitleg. Dus misschien kun je beter (eerst) de filmtrailer bekijken, wel zo makkelijk en tijdbesparend. ‘My Friends Told Me About You’ gaat op 17 april in New York in première en is wordt vertoond tot 5 mei. Als de film in Amerika bevalt, maken wij vast ook kans ‘em te zien. De dvd wordt wel bij de lente editie van magazine Wholphin bijgesloten, maar of dat blad te importeren is?

Ow en tussen neus en lippen: Interpol werkt aan nieuwe songs voor het vierde album, de opvolger van ‘Our Love to Admire’ uit 2007.