Archive for the ‘[ FLYin'dutchmen (NL) ]’ Category

Pitchfork tipt Nederlandse act NIKOO

april 29, 2010

Als Nederlandse band mag je toch wel heel trots op de borst kloppen als het toonaangevende Amerikaanse muziekplatform Pitchfork je tipt bij de lezers. Eindhovense noise-pop act NIKOO viel deze eer gister ten beurt. Hun track ‘Marquee’ staat te blinken in ‘Forkcast’, een overzichtje van de beste internationale opkomende artiesten volgens Pitchfork!

‘Marquee’ is te vinden op de gelijknamige debuut EP van NIKOO. Dit zes tracks tellende schijfje is vorige maand in eigen beheer uitgebracht en overigens nog steeds voor nop te downloaden via de bandsite.

NIKOO is de gloednieuwe band van Joep van Son, die wij natuurlijk kennen van onder meer the Very Sexuals en Sugarettes. Het was helemaal niet de bedoeling met NIKOO op de voorgrond te treden, maar dat kunnen ze nu natuurlijk wel vergeten. Dan maar de studio in deze zomer (augustus) om als the hell een volledig album te maken dat ‘Marquee’ gaat opvolgen. Want je moet het ijzer smeden als het heet is, nietwaar? Dat hebben de Eindhovenaren goed begrepen.

We laten je weten als het nieuwe album klaar is en te krijgen. Ondertussen zijn er op de MySpace site van de band alvast wat sketches voor nieuwe songs te beluisteren. Down vooral ff die EP, staat vol met noisy popsongs om de vingers bij af te likken! Zoals naast de getipte track ook ‘Cow’!

Gepost op 29 Apr 2010  door Monique van den Boogaard © Cutting Edge

Link:  ‘Telex: Pitchfork tipt Nederlandse act NIKOO’ bij CuttingEdge.nl

Advertenties

Telex: Ontdek de heetste alt. BE & NL talenten: Sonic Connections 2010

maart 28, 2010

De eerste drie dagen van april is de Brakke Grond in Amsterdam voor de tweede maal hèt podium voor de voorhoede van alternatieve pop & rock bands uit de lage landen! Festival Sonic Connections biedt dan wederom een staalkaart van de heetste en nieuwste talenten uit Nederland en Vlaanderen. Van rock, postpunk, indie, singer-songwriter naar elektronica en avant-garde. Verwacht jonge honden, opwinding, experiment, onverwachte cross-overs, speciale samenwerkingen, heftige visuals en theatrale effecten!

Van donderdag 1 tot en met zaterdag 3 april wordt je overspoeld door een spannend programma. Elke avond start om 19:00 uur met intieme huiskamerconcerten in de buurt, verzorgd door Live in Your Livingroom. Om 20:30 uur begint het hoofdprogramma in de Brakke Grond:

* Donderdag 1 april:
Eklin (NL), Tomàn (BE), Eva Braun (NL), E.T. Explore Me (NL) en Sir Yes Sir (BE)

* Vrijdag 2 april: Blackie & The Oohoo’s (BE) featuring Ragazze Kwartet (NL), The Go Find (BE), Nive Nielsen and the Deer Children (BE/GL), Indian Askin (NL) en Wooden Constructions (NL)
]
* Zaterdag 3 april: Tape Tum (BE), Autoblonde (NL), The Secret Love Parade (NL), Team William (BE) en Addicted Kru Sound (BE) featuring Selah Sue (BE)

Bovendien is er veel te beleven rondom de concerten: de Duodisco voor met-z’n-tweetjes, het splinternieuwe Aanwijsstokjesmuseum van Steven de Peven en de interactieve Sonic Peepshow op het Nesplein.

Donderdagmiddag kunnen professionals uit het muziekcircuit overigens eerst nog naar een Muziek Meeting der Lage Landen, opgezet door Muziek Centrum Nederland en Muziek Centrum Vlaanderen. En Guy Kokken geeft in samenwerking met muziekblad OOR drie dagen een popfotografie workshop.

Tickets zijn 14, 24 of 30 euro voor één, twee of drie avonden plezier, inclusief Live in Your Livingroom. Voor de huiskamerconcerten moet je wel even apart reserveren: bel (0031) (0)20 6266866. Doe ook vooral mee aan onze wedstrijd en maak kans op 2 gratis toegangskaarten voor de Sonic Connections openingsavond op 1 april (naast cd’s van Blackie & The Oohoo’s)!

Sonic Connections is hét muziekfestival voor wie onbegrensd verbanden wil leggen. Natuurlijk doet CuttingEdge dagelijks verslag, want ook wij dragen zowel de Nederlandse als Belgische alternatieve muziekscene hoog in het vaandel en zoeken de overlap. Het is niet voor niets dat de gloednieuwe Nederlandse CuttingEdge site op de eerste Sonic Connections dag officieel wordt gelanceerd! En houd ons in de gaten voor een special over wie te gaan zien…

Gepost op 28 Mar 2010 door Monique van den Boogaard © Cutting Edge

Link: Telex bericht ‘Ontdek de heetste alt. BE & NL talenten: Sonic Connections 2010’ bij CuttingEdge.nl

Subspecial: Nederlandse acts op SXSW 2010

maart 17, 2010

Nederland levert een reeks muzikale afgevaardigden die het he-le-maal willen gaan maken in Amerika. Naast Elle Bandita, The Black Atlantic, La Melodia, Venus Flytrap, Lucky Fonz III, Laura Jansen, Drive Like Maria en Nobody Beats The Drum, reizen ook zes acts via Crossing Border en de Gemeente Den Haag af naar Austin: John Dear Mowing Club, NiCad, The Deaf, ReBelle, So What en Woot. We pikken er vijf uit.

De 23-jarige Elle Bandita is – naast Anouk – onze enige échte rockbitch. Na deel uit te hebben gemaakt van de meidenrockbands Bad Candy en The Riplets verkoos de Rotterdamse het solopad. In 2005 verscheen haar eerste ep ‘Love juice’. Gewapend met slechts een 4-track cassetterecorder, Flying V-gitaar, drumcomputer en een ruige strot, waarmee ze trashy electropunk uitstootte in een ranzige liveshow zoals we die alleen gewend waren van Peaches, wist deze wervelwind direct te imponeren. Tot ver over de grenzen. Ze tourde drie jaar lang door Nederland en Europa en passeerde langs de grote festivals.

Elle wilde echter een stapje verder. Ze besloot nieuwe songs op te nemen met producers Reyn Ouwehand, Billinger & Marsman en stelde een begeleidingsband samen. Het resultaat: haar debuutalbum ‘Queen of fools’ dat bij PIAS verscheen in 2009. Een album vol uptempo, overrompelende electropop/punkrock dat seks, glamour en een no-nonsense houding ademt. En op de planken dendert ze rebels rond in een überstrak, zeer laag uitgesneden pakje, ondertussen de sterren van de hemel solerend en de longen uit haar dunne lijf schreeuwend, kundig bijgestaan door haar stoere mannenband. Dat moet toch succes gaan hebben daar in Austin, niet?

Woot kun je met gemak onze jongste telgen noemen. De drie getalenteerde tieners die samen de Haagse band vormen wonnen vorig jaar als Concrete de tweede prijs in de nationale schoolbandcompetitie en ze mogen nu al naar SXSW. En dat allemaal terwijl de oudste van de drie bandleden pas achttien jaar is. Concrete is echter ook een succesvolle rapper dus switchten ze over op de naam Woot, naar een overwinningsschreeuw in een populaire videogame, wat zoveel als ‘We own other teams’ betekent. Qua muziek maken ze een fris mengsel van indiepop en rock, waarin je zowel invloeden van Radiohead, The Beatles als Joy Division en Patrick Watson hoort weerklinken. Tegenwoordig leunen ze meer tegen de folk van Fleet Foxes en Grizzly Bear aan. Hun debuut-ep ‘#1’ is inmiddels een feit. Een label is er nog niet, maar wie weet is dat er na hun optredens in Texas wel …

Venus Flytrap loopt al wat langer rond. De vijf heren kwamen elkaar tegen tijdens hun studie aan de kunstacademie en vormen sinds 1996 een band. Sindsdien genieten ze een cultstatus wegens hun spetterende gigs. De Haagse indierockers gaven in 2004 ook al een showcase tijdens SXSW en mogen dit jaar terugkomen. Dat hebben ze te danken aan hun derde album en bescheiden meesterwerk ‘Come with us’ (2007, My First Sonny Weissmuller Recordings), een comebackplaat van jewelste. Venus Flytrap maakt geen makkelijke muziek, maar een hypnotiserende, soms angstaanjagende geluidstrip door een dissonante, caleidoscopische kosmos. Gillende gitaren, noisy muren, strakke baslijnen en pompende drums aangevuld met elektronische soundscapes zonder de melodie te vergeten. Hun grootste muzikale helden zijn dan ook Sonic Youth, Motorpsycho, Steve Reich, Radiohead en de Liars. Niet voor iedereen weggelegd, maar imponeren zullen ze zeker.

De Amsterdamse singer-songwriter Lucky Fonz III, oftewel Otto Fons Wichers, weet altijd iedereen om zijn charmante pink te winden met zijn ontroerende, traditionele blues- en folkliedjes en delicate kamerpop in de lijn van Johnny Cash, Bright Eyes en Badly Drawn Boy. Van straatmuzikant tot één van onze bekendste singer-songwriters, na een Essent Award, gigs tijdens Noorderslag en Lowlands en als muzikale gast in ‘De wereld draait door’. Ook het buitenland is veroverd dankzij intensief touren door Europa, Australië, Zuid-Afrika, Canada en de VS. In Amerika wordt Lucky’s muziek vaker op de radio gedraaid dan in ons land. Na de eerste twee albums ‘Lucky Fonz III’ en ‘Life is short’ kwam in 2009 zijn derde schijf ‘A family like yours’ uit, waarop hij zijn spaarzame benadering inruilt voor een bredere. Een samensmelting van jaren zestig pop, rock-‘n-roll, new wave en flarden house. Een Lucky Fonz III-show schiet heen en weer tussen hartverscheurende melancholie en regelrechte stand-upcomedy. Lucky gaat in Austin vast en zeker nog meer fans vergaren.

La Melodia bestaat uit frontvrouw en MC Melodee en producer en DJ I.N.T. Samen staan ze garant voor warme, soulvolle en old school, edgy hiphop. Denk MC Lyte of Bahamadia meets Madlib en Jay Dilla. De twee ontmoeten elkaar tijdens een party in Eindhoven, waar ze allebei hun ding deden. MC Melodee trok de stoute schoenen aan en greep tijdens I.N.T.’s optreden de microfoon. Hoewel I.N.T er niet bepaald mee opgetogen was, was hij wel onder de indruk van haar skills en de uitbundige reactie van het publiek, dus vroeg hij haar naar zijn studio te komen om wat beats van rhymes te voorzien. En zo begon het avontuur. Nadat hun album ‘Vibing high’ in 2008 in Japan uitkwam op Handcuts/Universal en in de Benelux bij PIAS, tourden ze de aardbol plat. De twee maakten een stevige indruk met hun optreden tijdens het North Sea Jazz Festival in 2009 en na nog een promotour in New York werden ze gevraagd om een showcase te geven tijdens SXSW bij een internationale hiphopavond in Club 115. Het nieuwe album ‘Electronic love’ is er in de lente, de labels zijn aangeschreven en de tour door onder meer Japan, Zuid-Afrika en de VS staat gepland. Hier gaan we meer van horen!

Link: Subspecial Nederlandse acts op SXSW 2010

Link: Special SXSW 2010 bij CuttingEdge

Vers Bloed: Knalpot

juni 29, 2009

knalpot_msklKnalpot, oftewel het razende duo Raphael Vanoli (gitaar/casio/electronica) en Gerri Jäger (drums), brengt een ongehoord lekkere en verwoestende partij gruis, piep en knars met behulp van een berg aan instrumenten, speelgoed en andere efficiënte muzikale attributen. ‘Een brommerrace tussen Radiohead, Clark en Squarepusher vindt Knalpot dat ze maken en tjonge, die omschrijving is aardig to the point. Check it out: verse, intense impro met een eigentijdse dance en rock ‘n’ roll attitude uit onze hoofdstad.

De twee lopen al een tijdje rond in de Amsterdamse muziek scene. Beiden kwamen naar de stad om te studeren aan het Jazz Conservatorium. Twee jaar geleden leerden ze elkaar daar kennen. Knalpot werd in 2007 uit de klei getrokken, maar de muzikanten hebben een bak aan ervaring opgedaan in andere bands en diverse muzikale genres.

Gerri Jäger toerde onder meer intensief met avant-funk band Brown vs Brown. Voor zijn drumwerk in Knalpot breidde hij zijn kit uit met percussie vreemdheden als een kettingen of een melkopschuimer en bewerkt via effectendozen en bitcrushers ook dubs en loops. Vanoli liet als sessie gitarist in de jazz, rock, electronica en zelfs in klassieke setting van zich horen. Raphael stort in Knalpot zich tevens op analoge effecten. Live is hij vooral cool om naar te kijken: met zijn linkerhand bespeelt ‘ie de snaren van zijn gitaar, onderwijl met zijn rechter een cheap ass casio speelgoed toetsenbordje.

Hun muziek is een verfrissende ervaring en moeilijk om zo maar in één hokje te plaatsen. Minimale songstructuren, lage fuzzy riffs, over elkaar buitelende grooves en knallende beats, wolken van gepiep, geknars en meer ambient en noise elementen. Ergens doet de moderne sound terug denken aan de eighties, vooral die computer game aesthetica. Qua geluid hoort Knalpot in de stal van het prestigieuze Warp Records label. Maar het stomende mengsel wordt gespeeld met een razende Led Zeppelin houding.

Hun doel is om de dikste hits te creëren. Inmiddels hebben de twee sinds eind 2008 een ‘onofficieel’ album af, met daarop twee covers van DJ Aardvarck naast zeven eigen tracks. Momenteel kun je dat schijfje nog alleen via hun MySpace bestellen (of kopen tijdens gigs), want er wordt naarstig gewerkt aan de èchte debuutplaat, die binnenkort moet verschijnen. Er wordt druk gebabbeld met eventuele (grote) labels.

Knalpot toerde al door vele Europese landen. Je kunt ‘the pot’ tijdens Lowlands live tot je nemen – en alles wat je hoort IS ook live veroorzaakt – maar de speellijst groeit en groeit, want ook een optredens tijdens ZXZW aka Incubate en Rotterdam Jazz International staan te gebeuren in het najaar.

Vers Bloed: The Wooden Constructions

juni 28, 2009

thewoodenconstructions_msbvv

Deze vier jonge, internationale gasten – Meit, Luub, Inzaurralde en Mistiaen – gevestigd in Amsterdam hadden even geleden als favoriete bezigheid wat rondhangen op de bank en een potje playstation spelen, maar maakten ‘per ongeluk’ een paar dansnummers. De meeste goede dingen komen vaak spontaan en zo is het ook met The Wooden Constructions, die klinken als het Nederlandse broertje van LCD Soundsystem.

De band – vernoemd naar het zogenaamd houterige gemep van de drummer, al noemen wij dat gewoon doorhakken – heeft een stomende cocktail van frisse, energieke en nogal opzwepende postpunk en no wave bij elkaar verzonnen. De flinke scheut funk die er aan toe is gevoegd maakt dat hun muziek uiterst catchy is en verdraaid moeilijk om op stil te blijven zitten. In de lijn van LCD, maar ook het vroege werk van The Rapture en The Liars comes to mind. De nerveuze praatzang van Gover Meit herinnert eveneens aan de stijl van LCD’s James Murphy, maar ergens zit er ook wel een snufje David Byrne van de Talking Heads in.

Binnen twee dagen namen de jongens vijf nummers op in de studio. De, naar eigen zeggen, jungle beats disco noise house groove songs zijn terecht gekomen op hun debuut EP ‘Don’t Ask Me Man, I Don’t Know Why’ die er sinds begin dit jaar is. Dat kwartiertje aan materiaal beloofd al veel goeds. The Wooden Constructions moet nog wat groeien, maar met zo’n prille en tegelijkertijd sterke muzikale basis kan het alleen maar beter worden! We kregen in ons oor gefluisterd dat ze ook steeds harder vlammen op het podium en telkens een spetterend feestje bouwen.

Hint aan een labelbaas: deze vier zijn nog niet getekend. Ze willen graag aan de slag met een eerste album, maar de centjes zijn op. Inhaken dus. De EP beluister je in zijn geheel op hun MySpace stek, waar je ‘em tevens mag downloaden of kunt bestellen. The Wooden Constructions speelt op 4 juli tijdens het Wired Festival (Den Haag) en op 11 juli in Paradiso. Ik zou zeggen, gaat dat zien en hoppa die voeten van de vloer en shaken met die billen.

Sorry voor de ‘houterig’ gefilmde clips van een optreden tijdens Viaduct, maar zo check je toch wat live, want fatsoenlijkere videos zijn nog niet voorhanden:

Parkpop 2009: zondag geheel gratis zeer toffe acts checken!

juni 26, 2009

Komende zondag 28 juni is het wederom Parkpop, en de weergoden lijken ons heel goed gezind. In de 28 jaar van haar bestaan is het festival uitgegroeid van een kleinschalig Haags feestje naar één van de grootste, eendaagse, gratis toegankelijke festijnen van Europa, met drie podia gesitueerd in het Zuiderpark, dikke acts van eigen bodem èn uit het buitenland en tegenwoordig zo´n 350.000 bezoekers. Ze bedienen een breed publiek, dus een aantal van de acts die komen spelen zullen ons bij wijze van ´aan de reet roesten´, maar er zitten er wel degelijk enkele tussen die je eigenlijk gewoon keihard moet gaan zien! We wippen de voor ons interessante bands er voor je uit.

* Miss Montreal
Ineens was ze er, Miss Montreal. Dat meisje met die gitaar uit die reclame van ‘de pittige 30+ kaas’. Iedereen lijkt inmiddels voor de charmes van de 24-jarige Sanne Hans gevallen. Na al die poeslieve singer-songwriter meisjes met een akoestische gitaar of piano eindelijk weer eens een – schattig stotterende – jongedame met wat meer pit. Haar stem klinkt lekker rauw, d´r muziek niet te poppy glad en als persoon is ze reuze ontwapenend. Een fijne act om van je zaterdagavond kater bij te komen. Om 13.00 uur op het Jupiler podium.

* De Staat
De Nijmeegse rockband doorklieft ons land als een vliegende speer sinds de release van het debuutalbum ´Waiting For Evolution´ en speelt zo´n beetje elke zaal of festivalweide helemaal plat. Mocht je ze nou onderhand nog steeds niet hebben gezien – shame on you trouwens – dan is hier je kans. En mocht je ze al vaker live hebben meegemaakt, dan ga je gewoon nog een keer. Want een spetterende show geven zullen ze! Zo hebben we uit betrouwbare bron vernomen. En je vangt natuurlijk meteen een gezond kleurtje. De Staat bijt het spits af om 13.10 uur op het Staedion podium.

* Triggerfinger
Dit Antwerps rocktrio heeft een beruchte live reputatie. Onder meer door hun vlammende, rockende sets tijdens Rock Werchter en Pukkelpop. Hun optredens staan bol van de scherpe blues, rock ‘n´ roll, keiharde gitaarriffs en fel slagwerk. In 2008 verscheen hun nieuwe album ´What Grabs Ya?´ maar er komt tevens materiaal voorbij van hun debuutplaat uit 2004, en alles wat ertussen zat. Dus grijp je airgitaar mee en oefen vast op de stoere spreidstand. Want live zijn die Belgen zeer overweldigend. Triggerfinger speelt op het Jupiler podium om 14.15 uur.

* The Skatalites
Het lijkt ons zondag ook bijzonder goed zomers weer voor een gig van The Skatalites. In de jaren ’50 startte de uit Kingston afkomstige band met de nieuwe muziekstijl ska. De sound ontstond door een combinatie van boogie woogie, R&B, jazz, blues, mento, calypso en Afrikaanse ritmes. Ska werd de eerste echte Jamaicaanse muziekstijl. The Skatalites hebben er eigenhandig voor gezorgd dat een reggaeheld als Bob Marley voet aan de grond kon krijgen door hem te begeleiden in de studio. In de jaren ´60 scoorde de groep in Engeland als eerste skaband een hit met ´Guns Of Navarone´. Sindsdien toert The Skatalites, vanaf ´64 bestaand uit Lloyd Knibb, Dorreen Shaffer en Lester ´Ska´ Sterling, onophoudelijk de wereld rond. Lekker dansen geblazen! Om 15.30 uur op het Jupiler podium.

* The Buzzcocks
Begin dit jaar (onder meer 11 februari in Paradiso, Amsterdam) waren ze al in ons land voor een paar gigs, maar velen hebben dat oerend gemist. Dat ze weer eens hier zijn en waren heeft ook te maken met het feit dat EMI de schitterende met uniek bonusmateriaal volgepakte eerste drie platen ´In A Different Kitchen´, ´Love Bites´ en ´A Different Kind Of Tension´ opnieuw heeft uitgebracht in een luxe verpakking en elk op een dubbel-cd. Aanraders! Niet alleen een goede kennismaking met The Buzzcocks, maar ook voor de fans staat er genoeg verrassends op, dat ze vast nog niet in het bezit hebben.

Sinds de opstanding van de Britse legendarische punkgoeroes in 1975 in Bolton (nabij Manchester) zijn The Buzzcocks steeds weer gereïncarneerd. Eind jaren zeventig maakte ze furore met die drie platen. In 1981, tijdens het maken van de demo´s voor hun vierde schijf, viel de band uit elkaar. Sinds 1989 zijn The Buzzcocks echter weer alive and kicking in wisselende bezettingen.

Hoewel de twee vaste waarden sinds 30 jaar, kernleden zanger Pete Shelley (Peter McNeish) en bassist Steve Diggle, er onderhand uitziet als twee oude aardappelzakken treedt de band – naar wie het populaire BBC-programma ´Never Mind The Buzzcocks´ is vernoemd – nog steeds veel op. Parkpop is dan misschien wel een vreemde plek voor The Buzzcocks, nu kun je ze in elk geval zeker gaan zien en genieten van klassiekers als ´Promises´, ´What Do I Get´, ´Orgasm Addict´ (geweigerd door de BBC in de jaren ´70) en de grote knaller ´Ever Fallen In Love? (With Someone You Shouldn’t Have Fallen In Love With)´. Zeker checken dus! Ben op tijd: 15.40 uur op het Staedion podium.

* Milow
Nou kun je ook nog gaan luisteren naar de veteranen rockband The Pretenders, maar persoonlijk gaan wij liever naar deze Vlaamse singer-songwriter kijken en luisteren. Want voor zijn megahit (´Ayyooooo Technology´) was ´ie gewoon bezig naam te maken met mooie en intense poppy en soulvolle nummers. Die hit is in drie minuten voorbij en is ook leuk om ff mee te gillen. Dan blijft er nog steeds genoeg te ontdekken in Milows andere songmateriaal, voornamelijk afkomstig van zijn album ´Coming Of Age´. Om 19,25 uur op het Jupiler podium.

Op het XStage, van Radiozender Funx in samenwerking met de Parkpop organisatie, kun je bovendien nog wat fris talent gaan checken: de prachtige soulzangeres Sabrina Starke, hip hopduo Dio en Sef en ook opkomende reggae artiest Maikal X.

En je weet het, geen geld hebben is geen excuus dit keer… Parkpop gaat om 13.00 uur van start en is rond half tien afgelopen. Het volledige dagprogramma bekijk je hiero. Als je ons zoekt, wij staan vooraan bij The Buzzcocks te springen in de moshpit! En als die er niet is, dan creëren we er zelf wel één! See you there. Vergeet je zonnebrand crème niet of een beschermend petje.

NL indiebands verraden hun ‘guilty pleasures’, gratis te downen

juni 23, 2009
www.coverclub.nl
www.coverclub.nl

We doken er onlangs zelf al in, die ‘guilty pleasures’. Je weet wel, het soort ‘foute nummers’ dat we stiekem thuis achter gesloten deuren volborstig mee staan te brullen, terwijl we ons overdag schijnheilig verantwoord bezig houden met de heetste indie hypes en vernieuwendste bands. Iedereen heeft er wel eentje. De Coverclub heeft er sinds 2006 een uitgebouwde hobby van gemaakt en vraagt regelmatig aanstormende Nederlandse bands om hun foute Top 40-deun van een nieuwe muzikale jas te voorzien. Voor de nieuwe editie hebben ze opnieuw tien acts bereid gevonden om hun street credibility ten grabbel te gooien.

Deze tien diverse indie-acts kwamen ‘uit de kast’ en namen hun favoriete schaamplaat op. Anne Soldaat maakte een verstilde uitvoering van dweilnummer ‘Lydia’, Silence Is Sexy nam onverschrokken ‘Billy Jean’ (van Wacko Jacko) voor zijn rekening, The Gasoline Brothers hebben het hijgerige ‘Close To You’ (The Carpenters) omgebouwd en Ponoka injecteerde Kylie Minogue’s hitsige hitsingle ‘Can’t Get You Out Of My Head’ met een shot melodie.

De complete line-up:

· Anne Soldaat – ‘Lydia’ (Dean Friedman)
· Silence is Sexy – ‘Billie Jean’ (Michael Jackson)
· Solo – ‘Annabel’ (Hans de Booij)
· Tim Knol – ‘Cry’ (Godley & Creme)
· Ponoka – ‘Can’t Get You Out Of My head’ (Kylie Minogue)
· Pien Feith – ‘An Englishman in New York’ (Sting)
· The Gasoline Brothers – ‘Close To You’ (The Carpenters)
· Pondertone – ‘We’re All Water’ Yoko Ono)
· Markowski – ‘Durch Den Monsun’ Tokio Hotel)
· Novack – ‘Gyspy Woman’ (Crystal Waters)

Al deze liedjes worden vanaf 23 juni voor nop aangeboden via de website www.coverclub.nl. Kun je er geen genoeg van krijgen, dan is er een speciale player in het leven geroepen, zodat je die shizzle op je eigen site kunt draaien. HIER. Dit keer zijn de originele videoclips voor de gecoverde nummers ook voorzien van de nieuwe geluidsopnames. Dat levert soms zwaar hilarische taferelen op. Je kunt de tien clips hier bekijken. We hebben er vast twee uitgevist:


Vers Bloed: Pioneers Of Love

juni 15, 2009

pioneersoflove_nhk

Pioneers Of Love is een aanstormend kwartet jongelingen uit het Noorden. Of beter gezegd, een new wave band nieuwe stijl, want ze maken een verrekt fris en dansbaar potje ’21st Century Wave’: ambachtelijke synthesizer pop en gitaarrock liedjes vol knallende bombast, rauw en pakkend. Het hoort dan wel Brits aan, maar het zijn toch gewoon vier gastjes uit Leeuwarden!

De bandnaam is van oorsprong de titel van een nummer over Amerikaanse talkshows in de categorie Jerry Springer. Je weet wel, zo’n verschrikkelijk programma waarin rare mensen hun vaak gestoorde liefdesleven op gênante wijze uit de doeken doen. Volgens zanger/gitarist Jeroen Grendelman zijn die peeps een soort van ‘pioneers of love’. Zodoende.

Vanaf het debuutjaar van de Pioneers Of Love – de band is eind 2007 opgericht – ging het eigenlijk allemaal vrij voorspoedig. In maart 2008 won de groep de finale van het Rode Oortjes Festival met een uitstekende podiumpresentatie en de muzikale kunde waarmee ze hun songs brachten. Ze lieten daarmee maar liefst 164 rivalen achter zich. Vervolgens speelden ze zich naar de eindronde van de Kleine Prijs van Fryslân en was het daarna op naar de Grote Prijs van Nederland. Begin 2009 stelden ze zich dan ook professioneel voor tijdens talentenfestival Noorderslag/Eurosonic.

En dat allemaal op basis van één ijzersterk demootje van drie songs uit december 2007, dat je beluistert via hun MySpace. Hun catchy nummers zijn echter na één keer luisteren ook bijna niet meer uit je hoofd te slaan. De pers strooide gretig met superlatieven als ‘angstaanjagende perfect’ en ‘uniek en hitgevoelig’. De scherpe en hoge zang van Jeroen Grendelman, die vaak wordt vergeleken met Placebo’s Brain Molko, valt direct op in hun muzikale opzwepende mengsel. Je houdt van zo’n kenmerkende stem of niet, feit is wel dat ‘ie perfect past bij de lekker vette en van de norm afwijkende syntpop/rock songs.

In mei stonden ze The Infadels nog te supporten en even daarvoor waren ze bezig Duitsland te veroveren. Pioneers Of Love doet het echter rustig aan – afgezien van de vele live gigs – en werkt gestaag aan nieuw songmateriaal voor een volwaardig album. Dat plaatje zou er ergens begin 2010 moeten zijn. Er zijn ook al een aantal labels danig geïnteresseerd. Want als dit zo doorgroeit, hebben we zo maar een Nederlandse The Killers te pakken. Het gaat goed met de Frieslandpoppers, want ook de collega’s van Daily Bread gaan als een bezetene…

Vers Bloed: Saelors

juni 9, 2009

saelors_ms_dennisdk

Zangeres/bassiste Alexandra Duvekot en snarenplukker Thijs Havens ontmoeten elkaar begin 2008 tijdens filosofiecolleges in Amsterdam. Jongedame Duvekot hield zich al even met wat andere muzikanten bezig, maar toen ze in de steek werd gelaten door haar destijdse gitarist, liep ze Havens opnieuw tegen het lijf. De muzikale (en vriendschappelijke) vonk sloeg over en het prille underground duo Saelors was geboren.

Met minimale arrangementen – hoge, nog wat wankele maar zeer intieme en intense zang van Alexandra met zware bijval van Thijs, een eenvoudig bas en/of gitaarlijntje en keyboard geluidjes – weten ze samen iets neer te zetten dat spannender klinkt dan de doorgaanse singer-songwriters. De twee brengen een eigenzinnige combinatie van freakfolk, pop noir en folktronica.

Anders gezegd: dromerige, electro-akoestische, melodramatische liedjes, die eigenlijk een perfecte soundtrack zouden zijn voor het soort surrealistische en weirde films dat Alex Van Warmerdam maakt. De mysterieuze sfeer zuigt gedachten aan Antony & The Johnsons de hersenpan binnen.

Inmiddels is er een EP bij elkaar geschreven. Tom Barman schijnt een persoonlijke vriend te zijn van Duvekot, dus mogen de geluksdonders hun splinternieuwe songmateriaal opnemen in de Vantage Point Studio’s van Belgische rockgroep dEUS. Het nog titelloze schijfje, waar nog hard aan gewerkt wordt want wellicht wordt het zelfs een dubbel-EP, verschijnt ergens deze zomer. Ze zijn echter nog niet getekend door een oplettend label…

De twee maakten hun live debuut vorig jaar rond deze tijd pas. Als die ongetwijfeld fraaie EP er is, kunnen ze het clubcircuit pas echt gaan bestormen, al staat de agenda tegenwoordig ook al aardig vol met gigs op basis van hun demootje. In de gaten houden, dat Saelors! Beluister wat van hun vroege songs op de MySpace stek of check wat live nummers hiero:

Go Back To The Zoo tekent bij Universal! Check die nieuwe video

juni 9, 2009

gobacktothezoocomkl

Tjonge, wat gaat het hard met de mannekes van Go Back To The Zoo. Wel verdiend, if we may say so, want ze maken een smakelijke pot verrekt catchy nummers, die na één beluistering de hele dag niet meer uit je hoofd te meppen zijn. Sinds hun Nike reclamecampagne met hun single ‘Beam Me Up’ hebben ze zich in de kijker weten te spelen, want de Utrechtenaren hebben getekend bij major platenmaatschappij Universal!

Wij kenden de hitwaardige single ‘Beam Me Up’ al een tijdje (stond ook op de Popronde cd van 2008 als nieuw heet talent), maar nu mag de rest van de wereld ook duchtig kennis gaan maken. Want het nummer is opnieuw opgenomen met producer Holger Schwedt en verschijnt in juli officieel.

Bij die nieuwe single hoort natuurlijk ook een vette videoclip. In de parkeergarage, repetitieruimte en filmstudio van Mokummercials vonden twee dagen lang opnames plaats met veel maskers, vrienden, confetti, snoepjes, gitaren, bier, opgezette dieren, wijn voor de meisjes, tijgerprint handtasjes, Animal Farm, een tandem (‘De Hulk’), een jammerlijk falende barbecue en een opblaaskreeft.

En er is ook een cameo van die ene Aux Raus dude… en er wordt gehint naar ‘het mysterie’ van De Staatzoekt en gij zult vinden:

De broertjes Teun en Cas Hieltjes maakten al muziek, toen ze vriend Bram Kniest erbij vroegen om te drummen. Lars Kroon, die ze tegenkwamen in de rij voor een The Strokes-concert, hingen ze de bas om zijn nek. Sindsdien gaan ze door het leven als Go Back To The Zoo.

Ze schreven hun songs in de kelder van het Utrechtse grachtenpand waar Boudewijn Büch zijn zoölogische collectie opsloeg. Vier van die songs kwamen terecht op de allereerste EP, die werd opgenomen bij en geproduceerd door inmiddels zelf bigshot en spil van De Staat, Torre Florim. Sinds 11 april 2008 kan iedereen genieten van de EP vol swingende rockliedjes, die razend werd ontvangen in Nederland. Het leverde een optreden op bij De Wereld Draait Door en ze mochten ondertussen ‘The’-acts als The Rascals, The Wombats, The Futureheads en The Pigeon Detectives supporten. Aan een debuutplaat wordt inmiddels naarstig gewerkt. Een nieuwe bandsite is er al.

Vers Bloed: Bombay Show Pig

juni 3, 2009

bombayshowpig_myspkl

Nèt ontsproten uit een nonchalant schoolprojectje en toch al flink wat noten op de zang. Zo lezen we Bombay Show Pig is not just a band, it’s a noise statement’ op hun prille MySpace site. En toch klopt dat als een bus (kruit), want dit drietal afkomstig uit Den Haag, Leiden en Amsterdam brengt – ook nog zonder bassist – een flink potje heerlijk LUIDE, donkere en krachtige noiserock voort.

Het Zuid-Hollandse trio Christian Kratzsch (zang, Korg MS-10), Mathias Janmaat (gitaar door een basversterker met een berg effecten, Korg MS-10 en backing vocals) en dame Linda van Leeuwen (drums, backing vocals) liepen elkaar dus op school tegen het lijf, bij de popsectie van het conservatorium in Amsterdam. Binnen het kader ‘verplicht een bandje samenstellen’ nog wel.

Destijds deed Boaz Kroon mee als bassist, maar die gast speelt bij Anouk in de band, dus had hij geen tijd om verder met hen aan de slag te gaan. Maar het klikte ook zonder Boaz als een dolle, want de drie zijn sinds een half jaartje serieus muzikaal met elkaar bezig als Bombay Show Pig, al hebben ze tevens andere zijprojecten lopen. Zo is Mathias sessie-gitarist bij Voicst en zit hij in de band G O T V. Christian is tevens singer-songwriter onder de naam C.C. Cream en Linda speelt ook in meidengroep Rebelle.

Over ‘het bandconcept’ is goed gedacht en er heerst een ware DIY-instelling. Een label hebben ze niet echt nodig, zo vinden ze. Zelf furore maken in de underground, dat willen de drie heel graag. Zo kwamen ze op de proppen met een spetterende bandnaam, die tevens live wordt uitgedragen door de leden: de zanger is ‘Bombay’, Van Leeuwen is geschminkt als geisha (‘Show’) en Mathias heeft op de planken immer een varkenssnuit masker (‘Pig’) op. En hun eerste EP, natuurlijk in eigen beheer dan, is er al: het 11 minuten durende ´Bombay Show Pig´ verscheen afgelopen april.

Het zijn vier noisy, uptempo rocksongs met functionele samples, breaks en effecten er doorheen, die nogal doorrazen, met ergens een liedje erin verstopt. Christan is gezegend met een soulvolle en sterke rockstem, af en toe sfeervol ondersteund door de andere twee, die het rauwe drumwerk en de snerende gitaarriffs weet te overstemmen. Een héél aardig debuut EPtje dit. Je kunt alle nummers beluisteren via hun MySpace stek.

Als het aan Bombay Show Pig ligt is het debuutalbum er volgend jaar zomer al. Wellicht als afstudeeropdracht. Kunnen ze meteen de festivalpodia op, wordt er geredeneerd. Veel spelen en de live set uitbreiden is het korte termijn doel. Bombay Show Pig staat eerst nog in de kwartfinale van de Grote Prijs op 26 juni, dus wie weten stoten ze wel eerder door!

Videoclips zijn er niet, dus bekijk twee live songs:

Recensie: Jack Beauregard – Everyone Is Having Fun

mei 23, 2009

jackbeauregard_everonehskNet als de onlangs besproken The Late Call zit dit Nederlands-Duitse duo in de stal van Tapete Records, dus dan weet je op voorhand al dat de muziek in de intieme in plaats van macho hoek zit.

Jack Beauregard is het tweetal Daniel Schaub (zang, gitaar) en Pär Lammers (keys, electronica). De een komt uit Keulen, de ander uit Hamburg, maar ze vonden elkaar op het conservatorium in Amsterdam. (CvA).

Waarom ze zich vernoemden naar een oude western held is niet duidelijk; Jack Beauregard schiet niet met scherp, eerder met softe kogels. Want op hun debuutplaat ‘Everyone Is Having Fun’ staan 12 dromerige en kleine liedjes die op het raakvlak tussen luchtige indie-pop en slimme, vloeiende electronica balanceren.

Er hangt een zweempje sixties, folk overheen. Nergens vliegen de songs uit de bocht, maar alleen sfeervol voortkabbelend doet het ook weer niet helemaal. Af en toe worden de beats en effecten ietsjes opgedraaid. Het zijn geen zwaar ingewikkelde nummers. Vergis je er echter niet in, er is veel aandacht besteed aan de zorgvuldig uitgevoerde, simpele, maar doeltreffende arrangementen en het open, kraakheldere geluid.

De hoogtepunten worden gevormd door het op een prachtige piano-riedel steunende met krautrock omwikkelde ‘Distance In Between’ en het licht dansbare ‘I Admit’. De akoestische en electronische stukken smelten prachtig en op een ogenschijnlijk natuurlijke, pure manier samen. De verhalende, wat sarcastisch-ironische teksten over ‘iedereen die plezier heeft’ worden gezongen met een prettig in het gehoor liggende, laidback melancholieke stem, waarin een beetje een mellow Grandaddy naar voren komt met licht snufje The Postal Service.

De nummers blijven na een paar draaibeurten boeiend en klinken soms bedrieglijk vrolijk, hoewel er onder de oppervlakte geen zonneschijn schuilt, maar hemelse, sussende melodieën. Daardoor is Jack Beauregard misschien toch wat te melancholisch en rustig voor de grote massa en juist weer te weinig wild electronisch om op die momentele golf hipsters mee te varen. Maar dat neemt niet weg dat ze een interessante, knappe debuutplaat hebben gemaakt, die zeker door velen gehoord mag worden.

Download de titeltrack ‘Everyone Is Having Fun’ via de labelsite.

SPINNER SCORE: 76/100

Drive Like Maria opent voor AC/DC in uitverkocht Arena

mei 21, 2009

drivelikemaria_ms_nielsvvnkCollega Koetsier zei het al in zijn lovende recensie van debuutalbum ´Elmwood´: Drive Like Maria is één van de weinige bands die snappen hoe je genadeloos kunt rocken en tegelijkertijd een groot publiek aan kunt spreken.” Nou, de Belgisch-Nederlandse band krijgt nu de kans om een uitverkochte Amsterdam Arena vol peeps van de sokken te spelen en te overtuigen van hun muzikale kwaliteiten, want Drive Like Maria mag er openen voor AC/DC op 23 juni!

In maart stond Drive Like Maria nog op het podium van een tot de nok toe gevulde Rotown en Paradiso om hun nieuwe en eerste album te presenteren, maar dat is natuurlijk niet te vergelijken met zo´n stadion waar 50.000 bezoekers in gaan. Velen zullen misschien niet de hele set van de stoner rockers meepikken, je hebt altijd van die laatkomers en mensen die sowieso elke supportact skippen, maar een paar duizend aanwezigen trakteren op een knallende show die ze nog lang zal heugen moet zéker lukken.

Drive Like Maria is al volop aan het toeren, maar maakt met liefde plaats in dat drukke schema voor legendarische helden als AC/DC. De Australische veteranen brachten onlangs het album ´Black Ice´ uit, waarop ze laten horen dat ze de energieke, old school hardrock nog steeds flink in de vingers hebben.

Vers Bloed: Lola Kite

mei 5, 2009

lolakite_myspk

Ze kregen in die anderhalf jaar van hun bestaan al het predikaat ´nieuwe Nederlandse synthpop sensatie´ opgeplakt en er is nog geen schijf uit. Humor hebben ze ook. Lola Kite is een verbastering van… Cola Light. En in die korte tijd dat ze onderweg zijn, is er al weer een bandlid afgevallen. Meet Lola Kite, de driemansformatie rond Keez Groenteman. Inderdaad familie van de bekende radiostem Hanneke Groenteman en in Tilburg en omstreken ook bekend als singer-songwriter High The Moon.

De andere twee leden naast Keez, Bram ´The Bramster´ Vervaet (gitaar en toetsen) en Jasper Verhulst (bas, toetsen en electronische percussie), kun je kennen van coverband De Biet en indiepop band Moss. Aardig ervaren muzikanten. Veel Lola Kite-composities komen voort uit het oeuvre van High The Moon, het solo-project van zanger, gitarist en toetsenist Keez. Een groot deel van zijn liedjes hebben dus een Lola Kite én een High The Moon jasje.

De bindende en tegelijk onderscheidende factor is de melancholie in zijn geluid. Bij Lola Kite subtiel verwerkt en in zijn singer-songwriter materiaal op een introverte manier aanwezig. Lola Kite haalt de mosterd bij The Beatles, Kraftwerk, Orchestral Manoeuvres In The Dark, Air en Animal Collective. Hun licht-psychedelische synthpop is hip en verrekte vrolijk (handclaps, game geluidjes) en dansbaar. Maar er zit ook zeker een dromerige, intense kant aan. Niet in de laatste plaats door die meeslepende, warme stem van Keez.

Er wordt momenteel hard gewerkt aan een debuut EP. Er is nog geen platenmaatschappij in zicht, maar dat is slechts een kwestie van tijd, als die labelbazen goed op zitten te letten. Want Lola Kite heeft een verfrissend nieuw en bijzonder geluid. Harmonieus, poppy en emotioneel. Op de planken schijnt het ook flink indruk te maken.

Aangezien er geen cd is om te scoren, ga ze live zien. Op 23 mei tijdens Canvas op de 7e (Amsterdam) en dan pas weer op 26 augustus in 013 (Tilburg). In het najaar neemt reizend festival Popronde ze op sleeptouw, dan kun je ze zelfs gratis gaan checken!

Wat er aan songs is, is te beluisteren op de MySpace stek. Vooral ‘Numberone’ krijg je niet meer uit je kop als je het eenmaal gehoord hebt. “Hey heey heeey heeeeey!”. Aanradertje hoor! Een instant hitje. We voorspellen een mooie, veelbelovende toekomst voor Lola Kite.

De Kift presenteert zaterdag fotoboek ‘Doka’

april 17, 2009

Komende zaterdag 18 april presenteert De Kift haar eigen fotoboek genaamd ‘Doka’. Fotograaf Erik Christenhusz heeft bijna drie jaar lang gezocht naar de essentie van het Noord-Hollandse muzikale, avontuurlijke en eigenzinnige gezelschap. Hij heeft middels de zoeker van zijn analoge camera geprobeerd het typische, geintegreerde folk, punkrock, blues en fanfaregeluid èn de ziel te vertalen naar zijn foto’s van De Kift.

Dat zal vast niet makkelijk zijn geweest, maandenlang telkens zo’n camera overal boven op, ook al is het een professionele fotograaf met een goede kijk op de zaken. Aan de andere kant, is het natuurlijk ook een eer voor de band dat er zo’n uitgebreid en intensief portret wordt gemaakt.

Het glimmende resultaat is in elk geval het fotoboek ‘Doka’, dat komende zaterdag tijdens Amsterdam wereldboekenstad wordt gepresenteerd. De Kift zou De Kift niet zijn als ze daar niet meteen een feestje van maken. De groep gaat dus ook een optreden weggeven, daar in de Tolhuistuin in Amsterdam-Noord tijdens de bruisende Cultuur Bazaar.

De toegang tot het optreden is geheel gratis! Als dat net zo gezellig en opzwepend wordt als onlangs in de EKKO, zeker gaan! Het ongetwijfeld weer fraai verpakte boek is vanaf vandaag via De Kift site te bestellen.

New Killer Stars naar de USA voor opnames debuutplaat

april 3, 2009

De New Killer Stars maken een grote stap om hun debuutalbum te verwezenlijken. Op 8 april vertrekt de jonge rockband uit Leeuwarden naar Amerika voor studio-opnames in de Stainless Sound Studio in Nashville en Echo Mountain Studio in Asheville (North-Carolina), waar ook Smashing Pumpkins en Band of Horses opnamesessies hebben gedaan.

Steve Mabee en Mark Robertson gaan de plaat, waarop tien nieuwe tracks komen te staan, produceren. Zij werkten eerder aan de albums van onder meer The Legendary Shack Shakers en Jesus Lizard. New Killer Stars vuige en energieke sound – zoiets als de Foo Fighters met Nirvana vol jaren negentig classic rock invloeden – lijkt bij hen in elk geval in zeer goede handen.

Maar de rockers nemen daarnaast ook meteen de tijd om hun eerder uitgebrachte EP ‘Hebrew Matthew’ in de USA vast te promoten. Het schijfje verscheen daar onlangs bij Coma Gun Records. Kunnen ze als straks het album af is meteen verder de blits maken daar. Er staan naast een handjevol shows in drie staten tevens wat interviews en een tv-optreden in de Mount Dungeon-show op de rol.

We kunnen de avonturen van New Killer Stars in Amerika online volgen via hun MySpace stek, hun eigen YouTube kanaal of via hun Twitter-account. De fans hoeven dus niet bang te zijn ook maar iets te missen.

New Killer Stars heeft in haar korte bestaan al heel wat voor elkaar gekregen: in 2007 werd de band – gitarist/zanger Sytse Bloem, bassist Cesar Eisma en Jelle von Gosliga – uitgeroepen tot Beste Nieuwkomer in hun regio, ze traden op tijdens de afgelopen editie van Eurosonic, speelden op festival De Affaire en mochten mee met rondreizend festival de Popronde vorig jaar langs 22 steden. Ze pakten bovendien de support plek bij gigs van Kula Shaker en Dinosaur Jr. en hun eerste single ‘Can’t Stop Now’ kreeg flink wat aandacht bij KinkFM.

Goeie grunters gaan voor de NK bloedbokaal!

april 1, 2009

De zoektocht naar de beste grunter van ons land is weer begonnen! Wie denkt dat ‘ie daarvoor in aanmerking komt zorgt dat ‘ie op 12 juni bij het Haagse poppodium Bazart woest staat te brullen, want dan vindt de vierde editie van het Nederlands Kampioenschap Grunten daar plaats.

De drie winnaars verdienen naast alle eer en de landstitel de enige echte bloedbokaal om op de schoorsteenmantel te zetten. De schreeuwer die de eerste plaats weet te behalen krijgt ook een microfoon met inscriptie en twee dagen studiotijd in de Excess Studios in Rotterdam toebedeeld. De inschrijving start vandaag.

Grunten, ook wel de oerkreet van de metal genoemd, dat is niet voor iedereen weggelegd. Het is een vrij extreme zangvorm, voor de onwetenden onder ons, die veelvuldig wordt ingezet in de metalmuziek. De organisatie (dit is een samenwerkingsproject van Bazart met het Haags Pop Centrum) omschrijft grunten als ‘geluiden uit de onderbuik die rechtstreeks uit de hel lijken te komen’ te vergelijken met ‘het geluid van een pitbull die zijn tanden in een betonmolen zet’.

Een deskundige jury, afkomstig uit de Nederlandse metalwereld, beoordeelt de deelnemende grunters niet alleen op hun vocale prestaties en emotionele zeggingskracht. Zij beschikken ook over een zogenaamde spectrumanalyser en een decibelmeter. Dus Nederlandse grunters, unite! Wie mee wil dingen kan zich vanaf vandaag inschrijven voor het NK Grunten door een mailtje met naam, adres en telefoonnummer naar nkgrunten@haagspopcentrum.nl te sturen.

Kijk, Napalm Death en Morbid Angel weten bijv. heel goed wat grunten is. Zij hebben deze beeldende uitleg van hoe het moet niet meer nodig:

De Affaire 2009 noemt vast wat fijne namen

maart 31, 2009

De derde week van juli vinden traditiegetrouw de Vierdaagse en de Zomerfeesten van Nijmegen plaats. De Affaire in en rondom het Valkhof (park) is ongetwijfeld een van de tofste festivals van ons land. Al voor ik in de stad ging studeren en wonen, was ik eraan verknocht. Er valt altijd veel te ontdekken in de brede en volle programmering. Vooral van die bandjes uit binnen- en buitenland waar je als indie muziekliefhebber al van had gehoord, maar nog niet had gezien naast de wat gevestigdere namen. En dat alles is nog gratis toegankelijk ook.

De programmering voor de 18de tot en met de 24ste juli komt al langzaam op dreef, zo kregen we via Alternativeblog.nl in de smiezen. Er zijn vast wat coole acts aangekondigd: Blood Red Shoes, Caribou, Daily Bread, Howlin’ Rain, Portugal. The Man, Kap Bambino, Goijra, Deerhoof, Jookabox, Mahjonng, The New Wine en Metronomy. Afkomstig uit de lokale scene zijn Autorace, Barbarella en The Routines.

Het zijn er nog maar een paar, want uiteindelijk biedt De Affaire in zeven avonden plek aan zo’n 100 acts op de vier podia (te weten de Saddlespan, Voerweg, Voerweg-tent en de Ruïne). Op de eerste zondag is er tevens ’s middags muzikaal vertier geregeld. Dan speelt onder meer Blood Red Shoes, die in november nog in ons land waren voor stijf uitverkochte shows.

Ook de dance-fanaten komen aan hun trekken. De beruchte dansavonden van Doornroosje zijn verplaatst naar de Affaire: woensdag is er een ‘I Feel Luv-feest’, donderdag een Planet Rose en vrijdag een N.E.W.-avond.

Je checkt alle acts voor niets, maar het festival draait op de baromzet. Dus u wordt geacht belachelijk veel tripjes naar de Affaire-bar(ren) te maken om liters en liters drank tot u te nemen. Dat is goed voor het voortbestaan en een nog betere programmering! Meer informatie en bijhouden wat er aan bands nog bij komt: ga naar de Affaire MySpace pagina. Of wacht tot wij er weer over schrijven. Maar we spreken vast af dat ik je daar zie! Als ik even niet op De Affaire werk, dan hang ik er uiteraard nog steeds rond om bandjes te checken.

Nederlandse Joy Division Tribute steekt de grens over

maart 30, 2009

De Nederlandse Joy Division gelegenheidsformatie Closer To Curtis gaat internationaal. En daar hebben ze te danken aan topfotograaf Anton Corbijn. De vijf mannen mogen samen op uitnodiging naar Boedapest komen op 23 april!

Richard Jongetjes, ex-Noorderslag en Hedon (Zwolle) programmeur, richtte Closer To Curtis op naar aanleiding van de succesvolle film van Corbijn over het leven van Joy Divison-zanger en boegbeeld Ian Curtis. Hij zocht drie muzikanten op om het materiaal van de populaire eighties band live te brengen. Curtis kenmerkende stemgeluid wordt vertolkt door zanger Ernst Grevink (aka Erny Green).

Op een avond speelden ze een set Joy Divison covers en werd de film van Corbijn vertoond. Dj’s konden de avond na afloop met een gerelateerde afterparty in stijl afronden. Closer To Curtis was meteen een enorm succes: de formatie speelde 14 shows voor merendeels uitverkochte zalen in het Nederlandse clubcircuit en kreeg vrijwel alleen maar enthousiaste recensies.

Het eenmalig bedoelde project krijgt nu een vervolg in het buitenland. Closer To Curtis mag naar Boedapest, samen met Anton Corbijn, om op 23 april nogmaals hun show uit te voeren in het A38 van de Hongaarse hoofdstad. Corbijn richt een fototentoonstelling in en de band zet die muzikaal luister bij. Een dag eerder mag Closer To Curtis aantreden in La Fabricia in Praag (Tsjechië).

Best bijzonder, voor een Hollandse gelegenheidsformatie. Op Close To Curtis’ MySpace stek hoor je hoe ze Joy Division ‘nadoen’. Of check deze videoclips van live gigs.

Nieuwe Cloudmachine gemaakt met producer Tom Waits

maart 23, 2009

Cloudmachine, de band van Noord-Hollandse origine rond songwriter Ruud Houweling, werkt voor het derde album ‘Back On Land’ en de opvolger van ‘Hum Of Life’ (2006) samen met Oz Fritz. De Amerikaanse producer/engineer won Grammy’s voor zijn werk voor Tom Waits‘ albums ‘Mule Variations’, ‘Alice’, ‘Blood Money’ en ‘Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards’.

Hij produceerde bovendien succesvol voor bands als Primus en deed vele projecten met Bill Laswell met onder andere Ginger Baker, Iggy Pop, The Ramones, Herbie Hancock, George Clinton en Bootsy Collins en John Cale. ‘Mule Variations’ was de plaat waarom Houweling met Fritz wilde werken. Voor de gloedvolle Cloudmachine songs – waarin doorgaans zo’n beetje de hele popgeschiedenis samenkomt in de vorm van invloeden van John Lennon, David Bowie, Neil Finn, Radiohead en de klassieke muziek van Arvo Pärt – wilde Ruud ‘zuchtende instrumenten’ en het moest ‘organisch klinken’. Hij zag Fritz als aangewezen persoon om dat geluid te bewerkstelligen.

Oz hoorde het songmateriaal en was zo enthousiast dat meneer zijn vliegticket grotendeels zelf betaalde om met de band in Weesp op te komen nemen met veel vintage apparatuur. Daaronder vinden we een vleugel uit 1938, een harmonium uit een oud klooster, een Hammond B3, Wurlitzer, een krakkemikkige piano, vibrafoon, glockenspiel en tubular bells. Op het album komen ook arrangementen met strijkkwartet, hoorns, flugelhorn en euphonium. Het mixen vond uiteindelijk plaats in Californië, in dezelfde studio als waar Fritz met Tom Waits heeft gewerkt.

Op de schijf ‘Back On Land’, die 20 april verschijnt, is verder geslepen aan het prettig melancholieke, warme geluid van Cloudmachine. We zijn reuze benieuwd, op ‘papier’ klinkt het in elk geval erg goed! Op 16 april wordt ‘Back On Land’ gepresenteerd bij poppodium Patronaat te Haarlem. De eerste single ‘Big Love’ verschijnt binnenkort al. Ondertussen bekijk je een ‘Making Of’ video, die Cloudmachine vast op hun site zette: opnames uit de studio’s in Weesp en Californië, korte interview fragmenten en je hoort al stukjes van nieuwe songs.

Sonic Connections schotelt héél véél cools voor!

maart 18, 2009

Vorige week probeerden we je al te enthousiasmeren om dat nieuwe coole festival Sonic Connections: Pop & Rock Der Lage Landen, van 2 tot en met 4 april in de Brakke Grond in Amsterdam, te gaan bezoeken. Er valt daar namelijk nogal wat heet fris talent uit Nl en Vlaanderen te spotten. We lichten er nog even de must see acts per dag voor je uit, zodat je dadelijk niet anders kan dan een kaartje kopen.

Tijdens de opening van het indie festijn (donderdag 2 april) MOET je natuurlijk keihard naar Motek – Do you us too V3.0 (B). Dit audiovisueel collectief is eindelijk in ons land te ondergaan, exclusief tijdens Sonic Connections! Hun instrumentale, filmische rock is avontuurlijk, meeslepend en ultiem bezwerend. Er wordt gemikt op een nieuwe concertervaring met naast steengoeie muzikanten ook een vj, licht designer, een danser en zelfs een filosoof in de rangen. Dynamische breaks en uit de sokken optillende melodieën in het genre Godspeed You! Black Emperor en Sigur Rós trekken aan je voorbij. De opmerkelijke Belgische groep – met onder meer Gentse gitarist Rodrigo Fuentealba (Fifty Foot Combo, Novastar) als kernlid – speelt vanachter projectiedoeken, waarop een zondvloed aan beelden te zien zal zijn. Check de nieuwe single ‘RESIST’ op hun MySpace stek en bekijk deze verse clip:

We kunnen je die avond ook de subtiele klanken van Les Singes aanraden. Twee Amsterdamse prullekes die een hoorbare liefde tentoonspreiden voor Franse chansons. Knappe Engelstalige popliedjes met schattige vocalen die zich vasthaken in de bol..

Vrijdag 3 april doe je er goed aan het optreden van boyShouting te checken. Die gast, Belgische multi-instrumentalist Marc Wetzels, gaat hard met zijn fascinerende soloproject. Akoestisch hypnotiserend, door merg en been elektrificerend, de bluesdemonen bezwerend. Het is een intens mannetje en een band op zichzelf. Een gitaarlijn, een ritme waarop je vooruit moet en een stem van gerafeld fluweel. Zijn nieuwe plaat ‘boyShouting & the shareholders of his thoughts’ komt half april uit. Bekijk een dagje uit zijn leven!

Uiteraard ga jij ook het optreden van The Moi Non Plus zien, want daar gillen we al een tijdje over. Leon Caren op drums en Bas Morsch op gitaar en zang (bekend van Subbacultcha) imponeren door hun retestrakke noiserock. De twee brengen een knetterend, gezandstraald experimenteel geluid voort, waarin het fijn baden is.

De laatste dag (zaterdag 4 april) ga je zeker langs bij Dijf Sanders feat. Johannes Van Jet. Twee bevriende supertalenten uit de Gentse contreien steken de koppen speciaal voor Sonic Connections voor het eerst bij elkaar, al zijn ze ook vrienden en tegenwoordig zelfs buren. Multi-instrumentalist Sanders en zanger, gitarist en motor achter The Van Jets Johannes Verschaeve, nemen Dijf’s debuutalbum ‘Homesick’ als uitgangspunt. Zijn virtuoze danspop smelt samen met Verschaeve’s vette bluesrock. Live vast historisch goed.

Maar ook onze nieuwe belofte Daily Bread met hun sexy garagedance en Madensuyu (B) verdienen je aandacht. Die laatste Gentse duo maakt een soort duivels, tochtig werkplaatsmetaal dat al werd opgepikt voor Brusselmans ‘Ex-drummer’ soundtrack. Ze zeggen dat het de nieuwste met plutonium geladen cd ‘D is done’ lekker wegluistert bij molotov cocktails?! Wat ze daarmee bedoelen, moet je live meemaken. Bekijk de single ‘Ti:ME Ti:ME’.

Naar Sonic Connections dus! Hier lees je er meer over en vind je waar die vriendelijk geprijsde kaarten te koop zijn.

Na 7 jaar nieuw album Kong

maart 15, 2009

Het Amsterdamse viertal Kong, in 1988 opgericht door gitarist/synth man Dirk DeVries, gitarist Aldo Sprenger, Mark Drillich (bassist/synth) en drummer Rob Smiths, maakte in 1990 het debuut met het spraakmakende album ‘Mute Poet Vocalizer’.

Door hun unieke stijl – het best te omschrijven als avant-garde met elementen van heavy metal, electronica en industrial en grotendeels instrumentaal, afgezien van de eclectische mix van samples als vocalen – en sound groeiden opvolgende albums als ‘Phlegm’ (met die vette cultsingle ‘Stockhouse’) en ‘Push Comes To Shove’ uit tot regelrechte klassiekers.

In 2001, na de release van de compilatie ’88-95′, besloot de band echter een dikke punt achter de carrière te zetten. De bandleden hielden zich vijf jaar afzonderlijk bezig, maar ex-bassist Mark Drillich kreeg eind 2006 opnieuw de smaak te pakken. Hij vroeg zijn eerdere collega’s weer mee te doen, echter kreeg van elk van hen een ‘nee’ te horen. Drillich moest op zoek naar muzikanten om aan nieuw Kong materiaal te werken.

Gitarist Tijs Keverkamp en drumdame Mandy Hopman haakten in. Begin 2008 werd er een drie songs tellende demo verspreid via hun MySpace. Het was een goed begin, zo blijkt, want daarna vond Kong een nieuwe gitarist in David Kox en toog de groep de studio in met ex-Kong gitarist DeVries achter de knoppen. Het resultaat is een gloedje nieuw studioalbum van Kong genaamd ‘What It Seems Is What You Get’ met daarop 12 tracks. Het album verschijnt op 27 maart via het eigen Kongenial-label. Daarna gaat Kong als vanouds het clubcircuit langs.

Nieuw festival Sonic Connections: Pop & Rock Der Lage Landen

maart 10, 2009

Er is een spetterend nieuw festival uit de grond getrokken. Uit De Brakke Grond van het Vlaams Cultuurhuis in Amsterdam (nabij de Dam, Nes 45) om precies te zijn. Het driedaagse festijn Sonic Connections biedt daar van 2 tot en met 4 april een mooie balans tussen frisse, jonge en avontuurlijke bands uit Nederland en Vlaanderen. De line-up bestaat uit het allernieuwste uit de pop- en rock scene Der Lage Landen, met de nadruk op indie, postpunk, rock, avant-garde, singer-songwriter, elektronica en opvallende gelegenheidsformaties.

Vlaams Cultuurhuis De Brakke Grond wordt drie dagen lang omgetoverd tot een platform voor de heetste talenten. Dat de focus bij Eurosonic op België werd gericht was natuurlijk niet voor niets, daar komt momenteel erg leuk en in het oog springend spul vandaan. En natuurlijk hebben wij ook het nodige aan hips op onze Hollandse bodem rondlopen. We mogen ons verheugen op primaire klanken van minder bekende, maar zeer beminde bands die voor even hun broedplaatsen verlaten.

Wat kun je zoal gaan zien? Het spannende programma per dag ziet er zo uit:

* Donderdag 2 april:
Louisa’s Daughter (B): Band rond afgestudeerd kleinkunst artiest Liesa van der Aa. Eerder alleen optredend met vocalen, viool en een ‘loop station’. Inmiddels omringd door ervaren muzikanten. Stoere muziek, rauw en teder tegelijk.
Les Singes (NL): Twee Amsterdamse jongeren die een hoorbare liefde tentoonspreiden voor Franse chansons. Met hun slimme, Engelstalige popliedjes geraakte het duo al in het voorprogramma van Novastar.
Motek – Do you us too V3.0 (B): Dit audiovisueel collectief maakt filmische rockmuziek, melodieus, meeslepend en bezwerend. De groep speelt vanachter projectiedoeken, waarop een zondvloed aan beelden te zien is. Na China eindelijk exclusief in ons land bij Sonic Connections.
I love Sarah (B): De gezworen kameraden Rudy Perdu (gitaren, toetsen, stem) en Jani Jani (drums, percussie, toetsen, stem) ontwrichten virtuoos elk denkbaar genre. Ze noemen het zelf Mechelse ‘muzaknoise’. Eclectisch? Neuh, eerder avant-garde met ballen!

* Vrijdag 3 april:
Ansatz der Maschine (B): Geluidstechnicus Mathijs Bertel creëert een mengsel van dromerige elektronica, viool, gitaar, sax, met een straffe samplesaus van bleeps en beats. Hij wordt live bijgestaan door drie muzikanten en betoverende visuals.
LPG (NL): Eigenzinnige, glorieus melodieuze popliedjes met meerstemmige zang en onverwachte wendingen, daarop leven deze mannen uit Hoogezand-Sappemeer. Die Nokia-commercial, het contract bij Excelsior en de lovende pers zijn uiteraard bijzaak.
boyShouting (B): Marc Wetzels fascinerende soloproject is akoestisch hypnotiserend, door merg en been elektrificerend, de bluesdemonen bezwerend. Een gitaarlijn, een ritme waarop je vooruit moet en een stem van gerafeld fluweel.
The Moi Non Plus (NL): Die kennen we ondertussen goed en prijsden we al aan: Leon Caren op drums en Bas Morsch op gitaar en zang (ook bekend van Subbacultcha) imponeren door strakke noiserock. De twee brengen een knetterend, gezandstraald experimenteel geluid voort.

* Zaterdag 4 april:
Daily Bread (NL): Ook deze drie piepjonge honden en één poëtische dame met een philicorda-orgel tipten we al: winnaar van de Kleine Prijs van Friesland en bijna van die ene Grote. Ze brengen sexy garage dance en spelen met telefoons en sambaballen de pannen van het dak.
Trixie Whitley (B/VS): Houdt zich afwisselend in Gent en New York op en trok de wereld rond als drummer, danseres en dj. Is bovenal singer-songwriter, maar ook een souldiva en waar podiumbeest: een engel met de blues.
Dijf Sanders (B) feat. Johannes Van Jet (B): Twee bevriende supertalenten uit de Gentse contreien steken de koppen speciaal voor Sonic Connections bij elkaar. Multi-instrumentalist Sanders en zanger, gitarist en motor achter The Van Jets Johannes Verschaeve, nemen Dijf’s debuutalbum ‘Homesick’ als uitgangspunt. Zijn virtuoze danspop smelt samen met Verschaeve’s vette bluesrock.
Madensuyu (B): Het duivels, tochtig werkplaatsmetaal van dit Gents duo veroverde ooit de derde plaats in Humo’s onvolprezen Rock Rally en prijkt op de soundtrack van Brusselmans ‘Ex-drummer’. Luistert lekker weg bij molotov cocktails…

Naast fiks bijleren op muzikaal gebied, kun je op 3 en 4 april tussen 14.00 en 17.00 uur ook wat workshop pop- en rockjournalistiek volgen, onder leiding van auteur en theatermaker Bart Meuleman. Deelnemers krijgen een aantal opdrachten mee, die worden uitgewerkt, en er wordt ook ingegaan op de acts die tijdens Sonic Connections staan geprogrammeerd. Het is gratis, maar je moet dan wel het festival volgen. Lijkt ons geen vervelend leerding.

Dus naar Sonic Connections in april! Volgende week lichten we er nog een paar acts voor je uit om je nog wat meer te kietelen om te gaan… Want voor je het weet sta je gewoon naar de opvolger van De Staat te kijken, of Ozark Henry. Je bent er al voor weinig bij: elke avond start om 20.30 uur en kost je 12 euro, een kaartje voor twee avonden 20 euro en voor 25,50 euro ben je drie avonden onder de pannen. Online kun je kaarten kopen via www.brakkegrond.nl en reserveren via 020-626 68 66. Via de Sonic Connections MySpace stek proef je wat bands voor.

Pinkpop 2009: Snow Patrol, de Staat, Madness en meer

maart 4, 2009

De traditionele Pinkpop persconferentie in Paradiso (Amsterdam) is al sinds 12.00 uur vanmiddag in volle gang. Organisator Jan Smeets heeft het overgrote deel van de bands die komen spelen tijdens de 40ste editie van het Limburgse festival bekend gemaakt. Straks krijg je van ons de video van de aankondiging van de line-up voorgeschoteld met wat live optredens tussen door, zodat je niets mist, maar nu vast de namen!

Snow Patrol komt de jubileum editie Pinkpop 2009 afsluiten op maandag 1 juni. Verder is definitief bevestigd dat Anouk, Keane, Amy MacDonald, Madness, White Lies, Pendulum, Volbeat, Milow, Chris Cornell, Elbow, Me First and the gimme Gimmes, Just Jack, De Staat, De Jeugd van Tegenwoordig, James Morrison, Maria Mena, Shinedown, Katy Perry, The Ting Tings, The Script, All American Rejects en nog een handjevol anderen naar Landgraaf komen voor een optreden.

Snow Patrol is eigenlijk maar een ‘klein’ bandje ter afsluiting. De andere twee, Depeche Mode en Bruce Springsteen, zijn toch wel echt bands van formaat. Eerder was al aangekondigd dat The Kooks, Placebo, The Killers, Franz Ferdinand en Novastar komen spelen.

Nog ff een ordentelijk schema voor de handigheid:

Zaterdag 30 mei: Bruce Springsteen & The E-Street Band, The Killers, Chris Cornell, Elbow, Me First and the Gimme Gimmes, Just Jack, Nu of Nooit winnaars Kings of the Day.

Zondag 31 mei: Depeche Mode, Placebo, Madness, Volbeat, Milow, Keane, James Morrison, Maria Mena, De Staat, Pendulum, Kyteman’s Hiphop Orkest, White Lies.

Maandag 1 juni: Snow Patrol, Anouk, Franz Ferdinand, Amy MacDonald, Novastar, The Kooks, De Jeugd van Tegenwoordig, Shinedown, The Ting Tings, Katy Perry, Billy Talent, The Script, The All-American Rejects.

Persoonlijk vinden we het allemaal een beetje zwakjes op de poten staan, dat Pinkpop programma. Het zal ermee te maken hebben dat Smeets zo graag Springsteen op zijn podium heeft, dat ‘ie andere grote bands af heeft moeten wijzen om dat te kunnen betalen? Of is het ook voor Pinkpop kredietcrisis? Wij hadden er in elk geval veel meer van verwacht… Smeets zelf vindt het een “dikke acht” waard. Ow, en Faith No More en Limp Bizkit komen NIET!

Nieuw, getalenteerd, hard en bloederig: The Devil’s Blood

februari 25, 2009

Het Eindhovense The Devil’s Blood is nog maar amper bekend, maar heeft zich in de zeer korte tijd van hun bestaan sinds 2006 al een behoorlijke cultstatus aangemeten. De in 2007 verschenen demo is nooit verkrijgbaar geweest, alleen te beluisteren via de MySpace site, en toch kwam de opvolgende EP ‘The Graveyard Shuffle’ vorig jaar direct uit bij het Duitse, bekende label Van GBR. Het duistere zestal is sinds het wereldwijd verschijnen van de EP ‘Come, Reap’ (Ván/Profound Lore, 2008) aan een ware internationale zegetocht begonnen.

Wat je van de Brabantse stoere mannen en de chick (zangeres) kunt verwachten is een furieuze mix van rock ‘n’ roll en hardrock met bloederige sceances uit jaren ’50 en ’60 Gothic Horror films. Dat muzikale geweld noemen ze zelf ‘Horror Soul’. Het is keiharde vintage rockmuziek met doomelementen, zoals we die kennen van Roky Erickson, Black Widow, Coven en Black Sabbath en jaren zeventig psychedelische, underground rockbands.

Hoewel The Devil’s Blood door dit soort oerbands werd geinspireerd, is het echt geen tributeband te noemen. Hun nummers klinken nieuw, origineel en fris in de oren. Ze spelen gewoon ‘oude muziek’, maar doen dat met dezelfde creatieve en artistieke drive als de genoemde helden.

De live shows van The Devil’s Blood zijn lastig te omschrijven, daar moet je eigenlijk gewoon bij zijn. The Devil’s Blood neemt zijn naam en het occulte aspect namelijk bloedserieus, want op het podium worden er satanische rituelen neergezet. Angstaanjagend en de rillingen lopen over de rug bij het aanblik van het razende, lugubere vertoon en de besmeurde bandleden, en zonder hun duivelsbloed op de kleren, kom je waarschijnlijk de zaal niet uit.

Gezien de enthousiaste reacties na hun opruiende gig bij Roadburn vorig jaar zijn ze niets minder dan zwaar indrukwekkend. Zelfs Fenriz (van Darkthrone en Isengard) rekent zich tot de trouwe fans van de band. The Devil’s Blood speelt op 23 april wederom tijdens het fantastische, luide Roadburn Festival, dat overigens dit keer in 45 minuten was uitverkocht…

Check The Devils Blood, voordat ze echt te groot worden voor ons land! Ze vertrekken binnenkort al op tournee naar de States, als support voor de twee reünie-shows van Pentagram, één van de oudste doombands ter wereld. Beware, dit soort angstaanjagende bands is niet voor iedereen weggelegd…maar een definite must see act en grote belofte voor de liefhebbers!

Recensie: Elle Bandita – Queen Of Fools

februari 23, 2009

2009 moet hèt jaar van Elle Bandita alias Ryanne van Dorst worden, onze eigen Über Rotterdamse rockchick. Van het eerste Sonic Youth-achtige bandje Coco Haely maakte ze de overstap naar de door Barry Hay bij elkaar geveegde girlband Bad Candy om vervolgens via The Riplets tot haar zelfstandige project Elle Bandita te komen. Begonnen met alleen haar 4-track tape recorder en een Flying V gitaar, bestookte Elle drie jaar lang de podia met haar opruiende mix van electronische beats, heavy metal riffs en haar spraakmakende live presentatie.

Haar solodebuut EP ‘Love Juice’ uit 2005 was niet slecht, maar nog wat pril qua stijl en veroorzaakte niet de aandacht die deze glamqueen graag zag. Er werden constant vergelijkingen getrokken met Chicks on Speed, Nina Hagen en Peaches. Dat moet allemaal anders worden met ‘Queen Of Fools’. De ‘dame’ maakte wat doelbewuste keuzes: ze mat zich een nieuw voorkomen aan (richting de Ziggy Stardust look in een nauwsluitende catsuit), verruilde haar tapedeck voor een loeistrakke band en stapte over van Tocado naar PIAS om het grootser aan te pakken.

Om haar ambities waar te maken (ze zingt niet voor niets ergens ‘I Can Do Anything’ en ‘I’m A Rockstar’) werd ook een sterrencast aan muzikale collega’s ingeschakeld: meerdere producers zoals Reyn Ouwehand (tevens bekend als componist C64 games), Billinger & Marsman en Torre Florim (zanger/songwriter de Staat, die momenteel ook de berg der succes beklimt), maar ook gasten als Joppe Molenaar (Voicst, drums) en Daan Schinkel (zZz, toetsen). Elle pakt het beste van de mannen mee, want ondertussen klinkt haar plaat meer rock ‘n’ roll met harige ballen dan die van de genoemde bands!

De 11 tracks komen vanaf nummer een en eerste single ‘Poison She’ – waar Queens Of The Stone Age invloeden hoogtij vieren – als een stoomwals over je heen. Het is doelbewuste trashy, snoeiharde punkrock met een electro randje, die vooral uitblinkt in ‘I’m Screaming’ en ‘Who’s Your Dog Now’ naast de opener. De slechts 35 minuten durende ‘Queen Of Fools’ bezorgt je een overdosis aan adrenaline. Die eeuwige vergelijkingen kunnen terug in de kast, want Elle heeft haar smoelwerk gevonden.

Ze soleert de sterren uit de jaren ’70 hemel. De gitarist/zangeres heeft duidelijk ervaring opgedaan (als Riplet en als snarenplukster bij de laatste Voicst-tournee). Dikke compromisloze electrobeats en pompend drumwerk worden snerend overschreeuwd met haar wilde vocalen. Ze heeft ook daar aan technische skills gewonnen en de emotie blijft doorklinken. De producers hebben goed werk geleverd, alle nummers hebben een vol live geluid dat een dik contrast vormt met de nog wat klungelige sound op ‘Love Juice’. Groots maar open, vaak ultrasnel, zoals The Sisters of Mercy ook klonken.

Elle Bandita heeft ondanks de harde sound toch aanstekelijke liedjes weten te schrijven met meer diepgang. Onze jongedame is muzikaal volwassener geworden, al is ze nog steeds maar 23 jaar. Dit is een duidelijke verbetering, maar of de songs al goed genoeg zijn, moet nog blijken. Want zwaar vernieuwend is het allemaal niet en vooralsnog is ‘Poison She’ de enige hit. Het steekt gewoon allemaal veel beter en lekker in elkaar en het voelt als een nieuw Elle begin. De presentatie van ‘Queen Of Fools’ is 25 februari in de Amsterdamse Melkweg en de 26ste in Rotown (Rotterdam). Bandita is er meer dan klaar voor iedereen met punkattitude te overtuigen van haar explosieve kunsten. Maar toch denken we dat plaat nummertje drie pas dé schijf wordt.

The Shavers maken een comeback!

februari 10, 2009

Ruim twee jaar geleden, op 15 oktober 2006 om precies te zijn, namen The Shavers noodgedwongen afscheid van hun fans. Het door reuma geteisterde, zwaarlijvige lichaam van frontman Johannes de Boom kon het niet meer hendelen om die wilde live shows met de gebroeders Theo en Cock de Jong te spelen.

Mag ik een applaus voor de medische wetenschap, want na talloze operaties kan De Boom er toch weer tegenaan. Of zoals The Shavers zelf zeggen: “We zaten er naast en lang leve de orthopedie.”

The Shavers maken dus een comeback! Het Nederlandse surfrock-a-billy trio, overigens zonder bassist in de gelederen, heeft besloten om dit jaar een aantal exclusieve concerten te geven. Op 1 mei kun je naar hun allereerste Shavers show in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard.

Daarna staan ze in de Luxor te Arnhem op 12 juni, 25 juli op de Zwarte Cross in Lichtenvoorde, 25 september in Brogum (Zierikzee) en op 10 oktober in Bolwerk te Sneek. Er volgen meer wellicht nog meer data.

Naast de voorbereidingen voor de shows, wordt er ook gewerkt aan een album. De band heeft al nieuw materiaal geschreven voor wat hun zesde plaat zal zijn. The Shavers zijn op hun hoogtepunt gestopt, dus ze weten precies wat de grote uitdaging is. Een nog beter album…

Nieuw album èn bandlid voor Stuurbaard Bakkebaard

januari 28, 2009

Neerlands rammelblues groep Stuurbaard Bakkebaard laat weer van zich horen. Een week voor het optreden in de Melkweg – zaterdag 14 februari – verschijnt het nieuwe album, dat nog zonder titel is. Plus nog een nieuwtje van het Eindhovense front: het drietal is uitgebreid tot kwartet. DJ DNA, oftewel Arjen de Vreede, die we nog wel kennen van zijn scratcher/dj werk voor een van onze invloedrijkste bands ooit Urban Dance Squad mag zich voortaan de vierde Stuurbaard noemen.

Het vorige album ‘Whistle Dixie’ van de Brabantse, eigenzinnige sfeermakers stamt uit 2005. Met de groezelige liedjes in de stijl van Tom Waits meets Captain Beefheart, G Love and Special Sauce, dEUS en een toefje de Kift vestigde Stuurbaard Bakkebaard zijn naam en deed vele podia en festivals aan.

De zompige blues en Americana van de veelzijdige ex-straatmuzikanten zal nu dus nog verder opgeleukt worden door de sound van DJ DNA, sinds eind jaren tachtig een pionier op het gebied van house, acid house en techno. De Vreede combineert zijn dj-sets altijd al graag met live muzikanten op het podium, hij kwam er zelfs als een van de eerste mee op de proppen. In de jaren ’90 specialiseerde DJ DNA zich in studiowerk en is zijn werk daarna uit gaan breiden met jazz, impro en instant-composing. We zijn benieuwd wat voor dimensie de dj toe gaat voegen.

R.I.P. Marcel Brand, frontman Club Diana

januari 26, 2009

In een persverklaring van distributeur Konkurrent lezen we dat Marcel Brand, zanger/gitarist van indieband Club Diana, zondagmiddag 25 januari totaal onverwacht een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Brand is slechts 43 jaar geworden.

Brand maakte eind jaren ’80 eerst naam als zanger/gitarist van de Nijmeegse country-rock band Indian Summer. Nadat deze groep uiteenviel, werd hij de markante frontman van Club Diana, waarmee hij tussen 1995 en 2009 vijf albums vol fijne popliedjes afleverde. Het zesde album, simpelweg genaamd ‘Brand’, zou één dezer dagen verschijnen (1 februari).

Vorig jaar maakte Brand met zijn Club Diana nog een album met gospel traditionals onder de naam The Nephew Brothers.

De Club Diana bandleden schreven: “Marcel was een bevlogen man die zijn tomeloze energie koppelde aan idealen en creativiteit. Dat maakte hem tot een markante en gewaardeerde kracht in zowel de lokale- als de muziekgemeenschap. Soms echter kon hij zichzelf en zijn omgeving met diezelfde energie danig in de weg zitten. De laatste week gebeurde dit op een manier die zijn naasten niet van hem kenden. Marcel werd in enkele dagen totaal onbereikbaar voor zijn omgeving. Nog voordat iemand maar kon vermoeden hoe donker het voor hem was geworden, besloot hij zijn leven te beëindigen.”

Naast charismatische frontman en spil van Club Diana fungeerde Brand ook als gemeenteraadslid in de Limburgse gemeente Bergen. Bovendien hostte hij jaarlijks het piepkleine midzomernacht festival Wellerlo-fi met BBQ en doorgaans uitstekende line-up van bands. Marcel Brand laat een vrouw en drie kleine kinderen achter.

De Staat komt hoog de album top 100 in!

januari 19, 2009

Tjonge, wat gaat het toch ultramegahard met onze band van vorige week De Staat. Het debuutalbum ‘Wait For Evolution’ is amper een week oud en de nieuwste rocktrots van ons land dringt de Nederlandse album hitlijst al binnen op nummertje 13. Dat kan ook niet anders, na die vele lyrische recensies (zoals die van Spinner) en hun spetterende optredens tijdens Noorderslag / Eurosonic.

Het heuglijke nieuws kwam eind afgelopen week al binnendruppelen, dus zoals het een goed label betaamt gelastte Excelsior onmiddellijk een extra gig in voorafgaand aan het geplande optreden zaterdagavond op Noorderslag. Zo stond De Staat toch nog op Eurosonic vrijdagavond om 20.00 uur op de Groningse Grote Markt. Het zal best flink wat optredens in het buitenland hebben opgeleverd.

Gelukkig blijft frontman Torre Florim rustig onder de ladingen positieve aandacht: “Ik had een vermoeden dat het album in het alternatieve circuit goed ontvangen zou worden, maar dat zo’n breed publiek De Staat blijkbaar tof vindt is een hele mooie verrassing.”

Als het zo doorgaat vliegt De Staat de landsgrenzen over. En hoe mooi om de Nijmeegse rockband zo tussen de gruwelijke Nederlandstalige toppers (we noemen een Borsato en een Jan Smit) in de charts te zien staan blinkenDinsdag 20 januari is De Staat overigens op bezoek bij Giel Beelen (3FM) om een kopje koffie te drinken en wat liedjes live te spelen.

De Dijk wint Popprijs 2008

januari 18, 2009

Gedurende de zaterdagavond deed de NOS-NPS op Nederland 3 verslag van Eurosonic / Noorderslag, met veel aandacht voor de Nederlandse talenten. Er werd ook volop gespeculeerd over wie kans maakte op de gewilde Popprijs – het best bewaarde geheim van Grun – van Buma Cultuur: Krezip (de enigste kans nog, omdat de Tilburgse rockacademie band ermee stopt), Ilse DeLange, Guus Meeuwis, Alain Clark werden genoemd. De thuisblijvers konden om 23.30 uur live meekijken welke act de Popprijs 2008 in ontvangst mocht nemen.

De zaal (en iedereen in de industrie eigenlijk) verwachtte het antwoord (wederom) niet. Popprijs voorzitter Hans Kosterman kondigde de winnende bandnaam na een korte introductie aan: De Dijk. Toch een mooie traditie, dat bier smijten naar de winnaar. Druipend van het gerstennat speelt De Dijk na een cheque van 10.000 euro en veel gejuich in ontvangst te hebben genomen ‘Ik kan het niet alleen’. “Als ik dat geweten had, had ik mijn Friese doorlopers meegenomen,” aldus frontman Huub van der Lubbe.

Toch opnieuw een beetje een vreemde keuze, maar wel een verdiende in het geval van De Dijk, zeker in het jaar van 50 Jaar Nederpop. We zijn het erover eens dat de Amsterdamse band een belangrijk onderdeel is van de Nederlandse muziekgeschiedenis en hun naam niet mag ontbreken in de lijst van Popprijs winnaars, zeker omdat ze de Zilveren Harp en de Edison voor hun oeuvre allang gehad hebben. De Dijk was vorig jaar weer helemaal terug met het album ‘Brussel’, maar ze spelen al 29 jaar lang de kloten van het lijf.

Huub gaf in zijn bedankspeech aan hoe je dat doet, zolang bestaan: “Veel in eigen hand houden, goede mensen om je heen verzamelen en doorzetten.” De Dijk compleet met blazers speelde een set van zo’n 45 minuten met oude en nieuwe songs. Nodig, hebben ze de Popprijs echter niet. Misschien kan die 10.000 euro in het pensioenfonds van De Dijk? En een beetje (te?) laat blijft het…

Noorderslag introductie: Kyteman’s hip hop orkest

januari 16, 2009

Elke week tipt Spinner twee acts die je zeker niet moet missen op Eurosonic. Vanaf vorige week vissen we ook dagelijks dé Noorderslag talenten uit de muzikale pap tot aan 17 januari. Het staat buiten kijf dat je naast alle door ons besproken namen ook naar de Staat, Roosbeef, I Kissed Charles en zZz moet gaan kijken. Maar daar hebben we al flink wat woorden aan vuilgemaakt, dat leek ons logisch! Klik maar eens op de bandnamen. Dus als laatste introductie: Kyteman’s hip hop orkest.

Wie? Kyteman aka Colin Benders is producer, trompettist en hij voert een waanzinnig orkest van 12 muzikanten en 8 MC’s aan; een soort combinatie tussen een klassieke bezetting, een bigband en een heleboel hip hop. Hij schrijft de muziek, heeft de leden zelf uitgezocht en is volgens eigen zeggen ‘de peetvader van het orkest’. En de Utrechtenaar is nog maar 21 jaar.

Vanaf die dag in 2005 dat de 18-jarige Benders in zijn appartement in Utrecht-Overvecht intrekt, begint hij volop te werken aan zijn debuutplaat. Tegelijkertijd deelt hij al het podium met grote namen, als Voicst, Pete Philly & Perquisite, Relax, Krezip, C-mon & Kypski en vele anderen, en wordt Colin gevraagd mee te doen aan de projecten ‘Space invasiON’ en ‘Dutch Rare Groove’ van productiehuis Oost-Nederland.

Het album ‘The Hermit Sessions’, dat in februari eindelijk gaat verschijnen, is een weergave van Kyteman’s visie op hip hop: optimistisch, soulvol en de grenzen oprekkend naar jazz en ambient. Hij speelde de plaat nog helemaal alleen in, maar mede dankzij productiehuis ON staat hij live met het enorme, gemeleerde gezelschap op de planken.

Waarom moet je ze zien? Na slechts zo’n 15 repetities gaf Kyteman’s hip hop orkest pas onlangs het allereerste optreden in Tivoli/de Helling. Kyteman werd overladen met lyrische reviews. Wat je kunt verwachten is een intensieve trip door de verschillende emoties die Benders voelde tijdens het opnemen van het debuut, gecombineerd met de tofste rappers die hij maar heeft kunnen vinden. Het gaat van explosief swingend naar fluisterend zacht. De show moet een overweldigende ervaring zijn. wij zijn dan ook razend nieuwsgierig!

Klik hier voor hun MySpace site. Kyteman’s hip hop orkest is te zien in de 3FM zaal: van 20.30 – 21.10 uur.

Eurosonic: Interactive en European Border Breaker Awards uitgereikt

januari 16, 2009

Gisteren werden er een aantal awards uitgereikt tijdens Eurosonic/Noorderslag. Silence Is Sexy heeft de Interactive Award 2009 gewonnen en er werden vijf European Border Breaker Awards toegekend.

De Interactive award: Dit initiatief van het talentfestival en theFactor.e, richt zich op Europese muziekacts die zich via het web op een bijzondere wijze profileren. Silence Is Sexy is volgens de jury het meest opgevallen door Torrents te gebruiken als marketingtool voor hun nieuwe album. In 2008 distribueerde de Nijmeegse rockband ‘This Ain’t Hollywood’ gratis als download via hun site en de BitTorrent Tracker Mininova. Het levert Silence is Sexy een bedrag van 5000 euro op naast twee dagen professionele opnames in studio Spitsbergen.

De award werd dit jaar voor de tweede keer uitgereikt. De onafhankelijke jury bestond uit professionals uit de muziek- en nieuwe media industrie: Bazz (leadzanger Van Katoen en winnaar van 2008), The Factor.e creatief directeur en voorzitter Thijs Helfrich, Hans Brouwer (Massive Music) en de Amerikaanse muziekmarketing goeroe Bob Baker. Het publiek kon meebeslissen door online haar stem uit te brengen op een van de genomineerden.

De European Border Breaker Awards: Tijdens een spetterende tv-opname show in Oosterpoort Groningen – gepresenteerd door Jools Holland in aanwezigheid van Jan Figel, de Europese Commissaris voor Educatie, Jeugd en Sport – kregen diverse internationale acts, waarvan er ook vijf een live concert weggaven, zo’n Breaker award. Lykke Li, Cinema Bizarre, Kraak & Smaak, Ida Corr en AaRON waren de optredende winnaars, maar ook voormalige winnaar Gabriel Rios kwam zijn hit ‘Broad Daylight’ spelen.

Met de awards wil de Europese Commissie en de European Broadcasting Union (EBU) artiesten belonen die met hun debuutalbum succesvol waren in Europa, buiten de eigen landsgrenzen. Tegelijk willen de prijzen de rijkdom en diversiteit van Europese muziek, en haar bijdrage aan creativiteit en innovatie, voor het voetlicht brengen. Deze awards show is opgenomen door de NOS televisie en is op zaterdag 17 januari vanaf 20.15 uur op Nederland 3 te bekijken. Via de EBU is het programma in heel Europa te zien zijn en wordt tevens op de radio uitgezonden.