Archive for the ‘[ DEBUT ] fresh blood’ Category

Recensie: Mountain Man, ‘Made the harbor’

juni 30, 2010

Hemels gezang, intiem naakt in al zijn kaalheid

Mountain Man bestaat uit drie jongedames afkomstig uit diverse pastorale Amerikaanse gebieden. Amelia Randall Meath, Molly Erin Sarle en Alexandra Sauser-Monnig kwamen elkaar tegen op het Bennington College in Vermont. De songs op hun debuut ‘Made the harbor’ lijken wel folkstandards, maar zijn het niet. De studentes schreven alle liedjes zelf en onderwezen elkaar tussen de colleges door.

‘Made the harbor’ werd opgenomen in een verlaten fabriek uit de vorige eeuw en die sereniteit heeft zijn weerslag op het geluid. Het voelt alsof je aan hun voeten zit te luisteren, zo dichtbij. Gekuch, een zucht, een ademhaal, het is er allemaal in gelaten. Er is überhaupt niets bijzonders gedaan aan de sound afgezien van een zweempje echo op de vocalen. Naakt in al zijn kaalheid. Af en toe had er best een producer aan mogen zitten om de scherpe randjes en het gesuis eraf te veilen. Maar dan mis je weer de intimiteit die het materiaal uitstraalt.

Er wordt afgewisseld tussen nummers met alleen een kabbelend akoestisch gitaartje als begeleiding van de prachtig in elkaar vlechtende heldere harmonieën, zuivere kippenvel a-capella, of liedjes waarin slechts een van de dames vertederend zingt. Stuk voor stuk zweverige, kleine intieme en eerlijke folk/Americana wiegeliedjes met melancholische ondertoon. Toch zit er voldoende variatie in het half uur durende schijfje. Dat zit hem in de manier van zingen, die is in geen enkel nummer hetzelfde.

De chickies verhalen schattig over hun liefde voor mensen, bomen, vogels, de bergen, nacht en het vrouw-zijn. ‘Buffalo’ staat met zes schoenen in de authentieke folktraditie en ook ‘How’m I doin’ ontlokt een glimlach door hun interpretatie van jaren ’40 boogie woogie gezang als een soort vreedzame The Andrews Sisters. De al veel gemaakte vergelijking met Fleet Foxes of Bon Iver komt het dichtst bij in ‘Soft skin’. Hemeltergend en zielsnijdend. ‘Mouthwings’ is een wonderschone allgirl a-capella en vrouwelijke equivalent van Simon & Garfunkel, in ‘Loon song’ omarmen Leadbelly en Jeff Buckley elkander en in ‘Babylon’ schuren de gelaagde vocalen tegen fraai Gregoriaans gezang aan.

Nu we zweterig van onze luie ligstoel afglijden door de warmte raden we je de cd aan voor de avonduurtjes. Als de zon bijna is gezakt en het kampvuur al aangestoken om relaxed rond te hangen met wat vrienden. De immer aanwezige akoestische gitaar kan thuisgelaten worden en dan is het diep wegzwijmelen op de charmante, nostalgische tonen van Mountain Man. Dan proef je de eenzame sfeer, die je ook voelt als je in de bergen vertoeft.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

DETAILS // CD:

* Band: Mountain Man
* Album: Made the harbor
* Record company: Bella Union / V2
* Jaar: 2010
* Track list: Buffalo / Animal wings / White heron / Mouthwings / Dog song / Soft skin / How’m I doin / Arabella / Sewee sewee / Loon song / Honeybee / Babylon / River

© Cutting Edge — 30 Jun 2010
images © Bella Union/V2

Link: CD review Mountain Man, ‘Made the harbor’ (2010) bij CuttingEdge

Advertenties

Recensie: The Black Riders, ‘The guns are rested’

juni 20, 2010

De zwarte rijders hinken op drie benen

De chemie tussen de Oostenrijkers Ben Martin en Michael Prowaznik was al duidelijk bij hun eerste ontmoeting als sidemen bij Esteban’s (soloproject van Garish-bandlid Christoph Jarmer). Tijdens soundchecks en bij repetities ontstonden de eerste songfragmenten, die werden uitgewerkt en opgenomen voor The Black Riders’ debuutalbum ‘The guns are rested’. Alle songs zijn live in de studio ingespeeld en met slechts wat overdubs op cd gegooid.

In een bekend rock-‘n-roll concept – een bezetting van gitaar, zang en drums – wordt er een potje gerockt met een country- en westerninslag. Als je Ben Martins fragiele solowerk of electropopvehikel I Am Cereals kent en weet dat hij klassiek geschoold en jazzgitarist is en Prowaznik een gerenommeerd jazzdrummer, ben je verrast hoe rauw, bluesy en luidruchtig de twee klinken.

De droge productie vangt de levendige energie die The Black Riders uitstoten in de uptemponummers. In blues gedrenkte rock met de pedaal geloopte distorted baslijnen en wervelend, groovend slagwerk. Opener ‘Chasing rabbits’ zet de vettige, ronkende toon en ‘Reflect your behaviour’ vlamt door met een psychedelische, gevaarlijke uitwaaiering met onderbuikgevoel. In de titelsong kabbelt een verhalend bluesriffje voorbij met steady seventies gitaaruithalen op een rustige slag, kietelt een postrockriffje sfeervol de oren en zingt de stem van Martin lijzig en verleidelijk. ‘The ambush’ bluesrockt weer als een dolle.

Dan ineens een melodieuze popsong, een lyrische ballade nog wel (‘The buzzard’), opgevolgd door een nog tragere bluesballad (‘Wait for your arrival’). Het zakt in en kabbelt verder in ‘The home in your heart’. Ook al zit het instrumentale ‘Freight train symphony’ knap in elkaar, ze raken de aandacht kwijt.

Het album hinkt op drie benen. De bluesrocksongs zijn best lekker, al zijn ze nergens vernieuwend. De poppy songs (met ‘On The Horizon als beste met naar The Edge neigende riff) zijn goed gepend en behept met enige hitpotentie, maar ons inpakken, neuh. De instrumentals scheppen een plezierige, experimentele ambiance, maar meer ook niet. Omdat alle songs gejamd klinken, duren ze vaak net wat te lang om het spannend te houden.

We merken dat The Black Riders het wel degelijk in huis hebben, muzikaal en technisch. En we begrijpen de combi wel, maar een doeltreffende keuze is nodig voor een optimale tweede plaat en het overstijgen van de middenmoot. Richt je op de vette bluesrock of overtuigende popsongs, ga de diepte in, hou het kort(er)! Het lijkt potdorie wel bandcoaching, maar die gedachte dringt zich simpelweg op … Aardig begin.

CuttingEdge SCORE: 3 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: The Black Riders
* Album: The guns are rested
* Record company: Violet Noise Records
* Jaar: 2010
* Track list: Chasing rabbits / Reflect your behaviour / The guns are rested / The ambush / The buzzard / Wait for your arrival / The home in your heart / Freight train symphony / On the horizon / Overnight express / The manifest / Apache avalon

© Cutting Edge — 20 Jun 2010
images © Violet Noise Records/Hoanzl

Link: CD review The Black Riders, ‘The guns are rested’ (2010) bij CuttingEdge

Recensie: Pearly Gate Music, ‘Pearly gate music’

mei 5, 2010

Oorstrelend mooi debuut

Het talent stroomt door de aderen bij de familie Tillman! Pearly Gate Music, oftewel Zach Tillman, is het jongere broertje van Josh Tillman. Die ken je als Fleet Foxes drummer, maar ook als singer-songwriter. Zach speelt bas en zingt mee in de begeleidingsband van zijn broer als hij zijn liedjes live brengt. Zach vond het hoog tijd om in zijn voetsporen te treden en heeft een snoepje van een debuut bij elkaar gemusiceerd (met Josh op drums/backing vocals): negen bezwerende folkpoppareltjes, dromerige warme slaapkamerliedjes.

Hoewel er zeker een gelijkenis is tussen de broertjes, is er ook verschil. De engelachtige, gelaagde vocalen liggen in elkaars verlengde en dat ze fan zijn van Neil Young is kraakhelder, maar Zach pakt het muzikaal ietsjes anders aan. Hij schrijft mooie, eenvoudige maar niet voor de hand liggende songs die bedachtzaam opgebouwd zijn rondom zijn expressieve, intense stem en gevoel voor melodie. Elk liedje op ‘Pearly gate music’ staat op zichzelf. Het ene klinkt fuzzy en lo-fi alsof het met een 4-track is opgenomen, terwijl andere een vollere begeleiding hebben gekregen. Voller is nog steeds redelijk spaarzaam. Casio keyboard, akoestische gitaar en sfeervolle omlijstingen zoals finger snaps, tamboerijn, voorzichtige percussie of een zweem violen. Meer heeft Zach niet nodig om zijn innemende verhaaltjes, variërend van verstilde emotievolle ballads tot aanstekelijke rockers, beeldend te brengen.

Ondanks dat de songs een melancholiek randje hebben, wordt het nergens te zwaar. Je valt van de ene in de andere gemoedstoestand. ‘Golden funeral’ pakt de aandacht met een broeierige spanning, van ‘Big escape’ krijg je de lente in de bol net als van het gefloten refreintje in ‘Navy blues’. In ‘Gossamer hair’ gaat het van een tedere ballad plots naar een energieke uitbarsting, The Mamas and Papas weerklinken in ‘Bad nostalgia’ en in ‘Oh, what a time!’ zijn de Tillman-broers ineens The Everly Brothers. Het schitterende ‘If I was a river’ komt recht uit Zach’s hart gestroomd. Je denkt onherroepelijk aan Roy Orbinson door die pure stem, liefdevol ondergedompeld in een echobadje. Hij snijdt je ziel doormidden: ‘If I was your labdog (schoothondje), I’d forget everything and just sleep. If I was your labdog you’d know where I’d be.’ Aaaach.

Wat een schoonheid. Als Zach straks aankomt bij de hemelpoort hoeft hij niet aan te kloppen. De pearly gates zullen verwelkomend openzwaaien. Dit soort oorstrelende muziek toont hoe hemels het paradijs moet zijn. We verwachten wel dat hij de genoemde namen en het sing-song genre de volgende keer overstijgt.

CuttingEdge SCORE: 4 van de 5 sterren

Monique van den Boogaard

Details // CD:

* Band: Pearly Gate Music
* Album: Pearly gate music
* Record company: Bella Union Records
* Jaar: 2010
* Track list: Golden funeral / Big escape / Navy blues / Oh, what a time! / I woke up / Gossamer hair / I was a river / Bad nostalgia / Rejoice

© Cutting Edge — 05 May 2010
images © Bella Union

Link: CD review Pearly Gate Music, ‘Pearly gate music’ (2010) bij CuttingEdge

Pitchfork tipt Nederlandse act NIKOO

april 29, 2010

Als Nederlandse band mag je toch wel heel trots op de borst kloppen als het toonaangevende Amerikaanse muziekplatform Pitchfork je tipt bij de lezers. Eindhovense noise-pop act NIKOO viel deze eer gister ten beurt. Hun track ‘Marquee’ staat te blinken in ‘Forkcast’, een overzichtje van de beste internationale opkomende artiesten volgens Pitchfork!

‘Marquee’ is te vinden op de gelijknamige debuut EP van NIKOO. Dit zes tracks tellende schijfje is vorige maand in eigen beheer uitgebracht en overigens nog steeds voor nop te downloaden via de bandsite.

NIKOO is de gloednieuwe band van Joep van Son, die wij natuurlijk kennen van onder meer the Very Sexuals en Sugarettes. Het was helemaal niet de bedoeling met NIKOO op de voorgrond te treden, maar dat kunnen ze nu natuurlijk wel vergeten. Dan maar de studio in deze zomer (augustus) om als the hell een volledig album te maken dat ‘Marquee’ gaat opvolgen. Want je moet het ijzer smeden als het heet is, nietwaar? Dat hebben de Eindhovenaren goed begrepen.

We laten je weten als het nieuwe album klaar is en te krijgen. Ondertussen zijn er op de MySpace site van de band alvast wat sketches voor nieuwe songs te beluisteren. Down vooral ff die EP, staat vol met noisy popsongs om de vingers bij af te likken! Zoals naast de getipte track ook ‘Cow’!

Gepost op 29 Apr 2010  door Monique van den Boogaard © Cutting Edge

Link:  ‘Telex: Pitchfork tipt Nederlandse act NIKOO’ bij CuttingEdge.nl

Concert: Motel Mozaïque 2010, zaterdag

april 11, 2010

Minder ontdekkingen, toch zeer vermakelijk

Band of Horses, copyright Dirk Sloos

De Motel Mozaïque-festivalganger kon zich zaterdagmiddag verkneukelen aan sessies in de kerk, op het Schouwburgplein hangen en kijken naar het gemêleerde publiek, een gidsentocht ondernemen of zich onderdompelen in kunst. Dat hoort allemaal tot de unieke opzet. Trok je pas ’s avonds weer naar Rotterdam dan begon je vast met Everything Everything (grote zaal Watt), want er hangt een dikke buzz om de vier jochies uit Manchester.

In hun complexe, ritmisch afwisselende popsongs staan de meerstemmige dromerige harmonieën centraal. Ze grijpen ontzettend hoge noten. Het geheel herinnert aan Bloc Party en Foals. Het was een rare keuze om vrij vroeg in de set al de catchy singles ‘Suffragette Suffragette’ en ‘MY KZ, UR BF’ te spelen. Er bleef daarna weinig over om mee te vlammen. De songs vertraagden, bombast stapelde zich op. Juist de uptempoliedjes zijn fris en aanstekelijk. Het is intelligente popmuziek voor jonge enthousiastelingen, want vooraan ontstond een kleine moshpit. Toch staan de Mancunians (***) er nog niet. Het debuut komt half augustus, dus er is tijd om naar een solidere set toe te werken.

LoneLady komt uit dezelfde stad. In haar liedjes klinkt de postpunk van grote eighties-voorbeelden als The Sound door. Nerveuze gitaarriffs, fragmentarische teksten gezongen met onderkoelde stem, leunend op krachtig strak drumwerk. Een in zwarte, hoog opgetrokken leren broek gestoken dude weefde er synth- of andere retrogeluiden doorheen. Door de afstandelijke presentatie en eenvoudig opgebouwde nummers gingen de songs live op elkaar lijken. Dat het gehuurde equipment het even begaf, haalde alle intensiteit weg. LoneLady (**) verliet het Watt-kelderpodium dan ook vroeger dan gepland.

Geeft niks. De Watt-zaal barstte al uit de voegen voor Band of Horses (****). Vanaf het moment dat charismatische frontman Ben Bridwell (tegenwoordig slank, bebaard en getatoeëerd) achter de lapsteel ging zitten en er twee grote hits doorknalden, werden de Amerikanen als helden onthaald. Ook publiekslieveling ‘The funeral’ en pareltje ‘No one’s gonna love you’ werden met verve gebracht en luidkeels meegezongen. Met het open rijke geluid, hecht behendige spel en de schitterende vocalen van Bridwell pakten de heren de zaal overtuigend in. Van volgende plaat ‘Infinite arms’ kwamen halverwege een paar nummers langs. Single ‘Compliments’ rockte behoorlijk, ‘Factory’ was poppy slepend. In de grootse toegift mochten de gitaren nog even gieren, onder meer voor een cover van Yo La Tengo’s ‘Sugarcube’.

Iedereen wilde tegelijk naar Moss in Rotown, dus pikten wij de laatste show van Benni Hemm Hemm (***) mee. IJslander Benedikt H. Hermannsson stond er met vijftien man sterk (vooral koperblazers en een traditionele bandopstelling) en even later komt daar nog eens een uitgebreid gemengd koor bij. Benni zong lyrisch bevreemdend in zijn eigen taal. In het Engels klinkt hij soms als Adam Green. Zijn gebrekkige gebabbel over ‘verdwalen in Milaan’ is innemend. Het beste was om de ogen te sluiten. Ondanks al die mensen was het muzikaal interessanter dan voor het oog. Vrij onnavolgbare sferische composities, een soort fanfare met sprookjesachtige folkinvloeden. Met een feestelijke climax van aanzwellende koorzang, blazers en ‘Lalalalaaa’ stierf het weg.

The Gaslamp Killer (****) sloot het festival ècht af met een dampende set en compleet uit de bol gaand publiek. De organisatie mag zich trots op de borst kloppen. Er werd voor de tweede keer in tien jaar uitverkocht. Een succesvolle editie met genoeg ontdekkingen. Op naar MM11!

Monique van den Boogaard

© Cutting Edge — 12 Apr 2010
images © Dirk Sloos

Link naar verslag & live foto’s Everything Everything, Lonelady, Band of Horses, Benni Hemm Hemm: Concert review ‘Motel Mozaïque 2010, zaterdag’ bij CuttingEdge.nl

Vers Bloed: Knalpot

juni 29, 2009

knalpot_msklKnalpot, oftewel het razende duo Raphael Vanoli (gitaar/casio/electronica) en Gerri Jäger (drums), brengt een ongehoord lekkere en verwoestende partij gruis, piep en knars met behulp van een berg aan instrumenten, speelgoed en andere efficiënte muzikale attributen. ‘Een brommerrace tussen Radiohead, Clark en Squarepusher vindt Knalpot dat ze maken en tjonge, die omschrijving is aardig to the point. Check it out: verse, intense impro met een eigentijdse dance en rock ‘n’ roll attitude uit onze hoofdstad.

De twee lopen al een tijdje rond in de Amsterdamse muziek scene. Beiden kwamen naar de stad om te studeren aan het Jazz Conservatorium. Twee jaar geleden leerden ze elkaar daar kennen. Knalpot werd in 2007 uit de klei getrokken, maar de muzikanten hebben een bak aan ervaring opgedaan in andere bands en diverse muzikale genres.

Gerri Jäger toerde onder meer intensief met avant-funk band Brown vs Brown. Voor zijn drumwerk in Knalpot breidde hij zijn kit uit met percussie vreemdheden als een kettingen of een melkopschuimer en bewerkt via effectendozen en bitcrushers ook dubs en loops. Vanoli liet als sessie gitarist in de jazz, rock, electronica en zelfs in klassieke setting van zich horen. Raphael stort in Knalpot zich tevens op analoge effecten. Live is hij vooral cool om naar te kijken: met zijn linkerhand bespeelt ‘ie de snaren van zijn gitaar, onderwijl met zijn rechter een cheap ass casio speelgoed toetsenbordje.

Hun muziek is een verfrissende ervaring en moeilijk om zo maar in één hokje te plaatsen. Minimale songstructuren, lage fuzzy riffs, over elkaar buitelende grooves en knallende beats, wolken van gepiep, geknars en meer ambient en noise elementen. Ergens doet de moderne sound terug denken aan de eighties, vooral die computer game aesthetica. Qua geluid hoort Knalpot in de stal van het prestigieuze Warp Records label. Maar het stomende mengsel wordt gespeeld met een razende Led Zeppelin houding.

Hun doel is om de dikste hits te creëren. Inmiddels hebben de twee sinds eind 2008 een ‘onofficieel’ album af, met daarop twee covers van DJ Aardvarck naast zeven eigen tracks. Momenteel kun je dat schijfje nog alleen via hun MySpace bestellen (of kopen tijdens gigs), want er wordt naarstig gewerkt aan de èchte debuutplaat, die binnenkort moet verschijnen. Er wordt druk gebabbeld met eventuele (grote) labels.

Knalpot toerde al door vele Europese landen. Je kunt ‘the pot’ tijdens Lowlands live tot je nemen – en alles wat je hoort IS ook live veroorzaakt – maar de speellijst groeit en groeit, want ook een optredens tijdens ZXZW aka Incubate en Rotterdam Jazz International staan te gebeuren in het najaar.

Vers Bloed: The Wooden Constructions

juni 28, 2009

thewoodenconstructions_msbvv

Deze vier jonge, internationale gasten – Meit, Luub, Inzaurralde en Mistiaen – gevestigd in Amsterdam hadden even geleden als favoriete bezigheid wat rondhangen op de bank en een potje playstation spelen, maar maakten ‘per ongeluk’ een paar dansnummers. De meeste goede dingen komen vaak spontaan en zo is het ook met The Wooden Constructions, die klinken als het Nederlandse broertje van LCD Soundsystem.

De band – vernoemd naar het zogenaamd houterige gemep van de drummer, al noemen wij dat gewoon doorhakken – heeft een stomende cocktail van frisse, energieke en nogal opzwepende postpunk en no wave bij elkaar verzonnen. De flinke scheut funk die er aan toe is gevoegd maakt dat hun muziek uiterst catchy is en verdraaid moeilijk om op stil te blijven zitten. In de lijn van LCD, maar ook het vroege werk van The Rapture en The Liars comes to mind. De nerveuze praatzang van Gover Meit herinnert eveneens aan de stijl van LCD’s James Murphy, maar ergens zit er ook wel een snufje David Byrne van de Talking Heads in.

Binnen twee dagen namen de jongens vijf nummers op in de studio. De, naar eigen zeggen, jungle beats disco noise house groove songs zijn terecht gekomen op hun debuut EP ‘Don’t Ask Me Man, I Don’t Know Why’ die er sinds begin dit jaar is. Dat kwartiertje aan materiaal beloofd al veel goeds. The Wooden Constructions moet nog wat groeien, maar met zo’n prille en tegelijkertijd sterke muzikale basis kan het alleen maar beter worden! We kregen in ons oor gefluisterd dat ze ook steeds harder vlammen op het podium en telkens een spetterend feestje bouwen.

Hint aan een labelbaas: deze vier zijn nog niet getekend. Ze willen graag aan de slag met een eerste album, maar de centjes zijn op. Inhaken dus. De EP beluister je in zijn geheel op hun MySpace stek, waar je ‘em tevens mag downloaden of kunt bestellen. The Wooden Constructions speelt op 4 juli tijdens het Wired Festival (Den Haag) en op 11 juli in Paradiso. Ik zou zeggen, gaat dat zien en hoppa die voeten van de vloer en shaken met die billen.

Sorry voor de ‘houterig’ gefilmde clips van een optreden tijdens Viaduct, maar zo check je toch wat live, want fatsoenlijkere videos zijn nog niet voorhanden:

De Blur reünie: live album onderweg!

juni 27, 2009

blur215De Blur reünie tournee trekt goddomme volledig aan onze neus voorbij. Geen enkel optreden in ons land, alleen Groot Brittannië mag zich gelukkig prijzen, naast een enkel festival. Maarrrrr, daar komt enigszins verandering in. Want in plaats van overloos naar wat live clips van de shows op YouTube te kijken en herinneringen op te halen aan die good old days, komt er nu live materiaal van twee aankomende optredens op plaat aan.

De twee Blur gigs in Londons Hyde Park op 2 en 3 juli worden namelijk beide professioneel opgenomen en uitgebracht op een gelimiteerde dubbel-cd en als MP3s. Iedereen die de dubbelaar aanschaft, mag de tracks ook gratis downloaden. De cd bevat tevens live foto’s van de twee optredens.

Dus mocht je nou een ticket hebben voor één van die twee shows – you lucky bastard! – dan laat je natuurlijk van je horen middels een oerkreet tijdens zeg, ‘Tender’. Hoor je jezelf later gewoon terug in de Blur historie en maak je jezelf onsterfelijk tot in de eeuwigheid. Hoe stoer is dat.

De live dubbelaar wordt alleen online uitgebracht. Je kunt ‘em hiero vast bestellen. Op 15 juni is er overigens nog een Blur compilatie verschenen, die ook best aardig in elkaar steekt. Voor de beginners onder ons.

TV On The Radio zanger/gitarist probeert het solo als Rain Machine

juni 23, 2009

kypmalone_rainmachineKyp Malone gaat het solopad op. TV On The Radio’s dik bebaarde, falsetto-gestemde zanger/gitarist noemt zich Rain Machine en heeft zijn debuutalbum klaar, dat deze herfst wordt uitgebracht door Anti- (waar ook Tom Waits, Neko Case en Nick Cave onderdak hebben)

Ik heb songs geschreven en opgenomen sinds dat ik in 2000 naar New York ben verhuisd. In eerste instantie in mijn eentje, omdat ik niemand kende, maar door de jaren heen schreef ik met opzet alleen, omdat het me een bepaalde vrijheid verschafte,” zo vertelt Malone in een persverklaring.

“Ik heb vanaf dat moment ook regelmatig concerten gedaan, eerst onder de naam Black Lights totdat een paar kids in Texas me vertelden dat zij die naam al gebruikten. Daarna onder mijn eigen naam, maar ik vond ‘Kyp Malone’ er gewoon niet zo geweldig uit zien op flyers, posters of t-shirts, dus werd het Rain Machine.”

Malone heeft zijn solodebuut opgenomen met producer Ian Brennan (bekend van Lucinda Williams en Jonathan Richman). Het songmateriaal wordt omschreven als ‘bijna het volledige frequentiespectrum dat door het menselijk oor te vatten is – een weergave van een breed scala van emoties en situaties die echt zijn of ontsproten aan zijn fantasie, en wat ritme en wat rijm.’

Beetje vaagjes… Anti- directeur Andy Kaulkin probeert het nog iets te duidelijken: “De spannende songs zijn emotioneel rauw en gepassioneerd, maar ook experimenteel en zitten vol verrassingen.” Een exacte releasedatum voor de nog titelloze schijf is nog niet vastgesteld. Malone toert nog tot het einde van de zomer door Amerika en Europa met zijn band TV On The Radio.

Check een live set uit 2007: 
 
 

Vers Bloed: Cymbals Eat Guitars

juni 22, 2009

cymbalseatguitarsWe zitten al jaren te wachten op een reünie van Pavement. Dat zit er helaas vooralsnog niet in, zo lijkt het. Maar dan hebben we hier een heel tof vervangertje in de vorm van Amerikaanse band Cymbals Eat Guitars. Want het muzikale rock, noise en shoegaze mengsel van deze nieuwe indierock telg doet ons er namelijk hier en daar erg aan denken! En we geloven in ons hart dat de New Yorkse (Staten Island) groep nog voor het einde van dit jaar al doorgestoten is naar een groter publiek.

Joseph Ferocious (geboren als Joseph D’Agostino, vocalen/gitaar) en Matthew Miller (drums) kennen elkaar al van de middelbare school, toen ze samen Weezer covers speelden. In hun studententijd ontmoeten ze Daniel Baer en beginnen langzaam wat te giggen. Op een avond in maart 2008 lopen ze technicus Kyle ‘Slick’ Johnson tegen het lijf, die net een optreden van hen had bekeken. Slick wilde de band graag opnemen. Na een paar maanden repeteren met nieuwe bassist Berenholz (ook vocalen) en toetsenist Brian Hamilton (keys/vocalen) trekt Cymbals Eat Guitars drie dagen de befaamde Joe Music Studio in Manhatten in met Slick als producer.

Het resultaat verscheen begin dit jaar. Het debuutalbum ‘Why There Are Mountains’ krijgt niets minder dan uitmuntende, gillende reviews voor de kiezen. Ze worden sindsdien ook constant bestempeld als ‘hèt nieuwe hete bandje van 2009’. En daar zit wel een grote kern van waarheid in.

De muziek van Cymbals Eat Guitars herbergt ongewone en aanstekelijke melodieën die een obsessie met de nalatenschap van Pavement suggereren. Vooral de zang lijkt nogal op frontman Stephen Malkmus‘ afwisselend wankele, schreeuwende, nasale stemgeluid. De kippenvel uitlokkende, epische en sonische gitaarrock uitbarstingen wijzen op een Built To Spill of Sonic Youth affectie. En de gestroomlijnde poppy kant laat invloeden van Wire en Chairs Missing horen, terwijl de smaakvolle keyboard versieringen herinneren aan Leroy Back en Jay Bennett’s legendarische ‘Yankee Foxtrot Hotel.

Ja dat is een mond vol grote namen, maar het wordt door Cymbals Eat Guitars samengesmolten tot een indrukwekkende, eigen smoel. Ferocious stoot hoekige rock ‘n’ roll en noisy, feedbackende gitaarriffs uit, Hamilton warme en knetterende Wurlitzer electronische piano klanken, Berenholz vloeiende baslijnen en Miller los, dynamisch drumwerk rondom de rauwe en expressieve zanglijnen van Ferocious. Af en toe komen er ook huilende violen, cello of blazers om de hoek kijken.

Kortom, een spannende indie road trip die je MOET ondernemen! Zowel onvoorspelbaar als zwaar aanstekelijk. Op 20 juli verschijnt er alleen in de UK een nieuwe 7 inch (via Transparant/Pure Groove). De b-kant ‘Tunguska’, een dromerig, prachtig nummertje, kun je voor nop downloaden via hun MySpace stek. Alleen ff je emailadres achterlaten. Daar beluister je nog vier songs van hun debuut, waarvan we vooral ‘And The Hazy Sea’ en ‘Wind Phoenix’ aanraden.

We zeggen het vaker, maar Cymbals Eat Guitars moet je toch ècht stevigggg in de gaten houden! 
 
 
 
 

 

Black Lips + King Khan + BBQ = The Almighty Defenders

juni 21, 2009

theallmightydefendersVaak ontstaat er ook een mooie vriendschap uit doffe ellende. Weet je nog dat Black Lips een flink drama meemaakten in India, doordat ze zo’n heftige show neerzetten op het podium van één van de zalen waar ze speelden tijdens hun tournee? Een lang verhaal kort: in India zijn ze niet gewend dat je je blote achterste laat zien aan het publiek, vandaar dat de tour werd afgekapt en de Lips moesten vluchten voor de autoriteiten om uit de bak te blijven. Nou, de vier garagerockers kwamen veilig aan in Berlijn en zochten hun toevlucht bij de eveneens garagerockers King Khan en BBQ (aka Mark Sultan).

En als je dan toch met zijn allen op de bank zit in die Duitse stad, kun je ook net zo goed samen wat muziek gaan maken om die vervelende situatie een beetje te vergeten. Zo geschiedde. Die spontane combinatie beviel echter zo goed, dat de zes er een album van hebben gemaakt en die uitbrengen als band, genaamd The Almighty Defenders.

Het album, dat ook ‘The Almighty Defenders’ heet, verschijnt op 22 september via Vice Records. Ze hebben de smaak aardig te pakken, want de nieuwe ‘supergroep’ heeft het eerste optreden er inmiddels op zitten. The Almighty Defenders speelde op 17 juni een show tijdens het NXNE festival in Toronto. De zes bandleden droegen lange koorgewaden?! Het zal ermee te maken hebben dat ze hun muzikale cocktail omschrijven als ‘evil gospel’… Al wijken ze toch niet zo ver af van de gewoonlijke, vettige garagerock sound.

Check live beelden van die The Almighty Defenders debuutshow: 
 
 
 
 

Vers Bloed: Woods

juni 20, 2009

woods_lastfm
 
 
 
We hadden het vorige week al over nieuw heet talent Kurt Vile. Zijn debuutalbum verschijnt opnieuw op vinyl LP bij labeltje Woodsist. En laat dat nou ook het onderkomen zijn van Woods. Vile komt pas om de hoek kijken, so to speak, maar Woods is al wat langer bezig. Hun vierde album ‘Songs Of Shame’ is zelfs net verschenen. Maar we zetten de Amerikaanse folkrockers uit Brooklyn toch ff in de schijnwerpers, omdat het simpelweg zo’n bijzonder indiebandje is, dat je gewoon gecheckt moèt hebben.

In vergelijking met Vile’s noisy, psych-folk songs gaat Woods iets meer voor de pastorale, rustieke vorm van folk. Een beetje vreemde, psychedelische en up-tempo folkrock liedjes met zweverige, harmonieuze zang (die doet denken aan een wat mompelende, wat hoger zingende Neil Young), maar ook wat luidere noise jams gelardeerd met wollige tape effecten, die richting zomerse, klassieke bluesy rocksongs gaan. In dat geval springt J Mascis in gedachten.

Zo heel veel is er (nog) niet eens bekend over de band. Afgezien van dat ze een jaar geleden overgingen van een duo in een trio. Het draait voornamelijk om Jeremy Earl (eigenaar van Fuck It Tapes) en Jarvis Tavenieree (Meneguar, Wooden Wand), die er als The Woods Family Band G. Lucas Crane bij vroegen en zich daarna Woods zijn gaan noemen. Er is bij live optredens nog een vierde muzikant bij.

Er is wel al best wat songmateriaal verschenen bij diverse kleine labeltjes: debuutalbum ‘How To Survive In/In The Woods’ (Shrimper), de 7 inch single ‘RAM’ (Gilgongo), het album ‘At Rear House’ (op LP en cassette, door zowel Shrimper, Troubleman Unlimited en Woodsist samen), een cassette genaamd ‘From The Horn’ (Fuck It Tapes), de plaat ‘Woods Family Creeps’ (Time-Lag Records), nog zo’n tape getiteld ‘Some Shame’ (eigen beheer, live tracks van de Amerikaanse tournee in 2008) en de 7 inch single ‘Sunlit b/w The Dark’.

Met al deze (moeilijk verkrijgbare) releases heeft Woods in de underground al een aardige naam weten op te bouwen met een onderscheidend mengsel van spookachtige kampvuurliedjes, lo-fi rock, thuis in elkaar geknutselde collages en andere noisy intermezzo’s, allemaal verankerd in bedrieglijk stevige melodieën. En dan is er nu de vierde schijf ‘Songs Of Shame’ bij Woodsist (cd) en opnieuw Shrimper (LP).

Dat album hoort tegelijkertijd intiem en persoonlijk als razend toegankelijk poppy aan. In de songs weerklinkt zowel een vroege Guided By Voices als de diepe, melancholieke duisternis van de Flying Nun catalogus, zonder hun eigenzinnige, rammelende en charmante muzikale karakter te verliezen. Op Woods MySpace beluister vier albumtracks.

Hoog tijd dat Woods eens uit de bossen wordt getrokken. De drie houden dan wel enorm van bescheiden producties en releases en hebben een voorkeur voor die live-in-your-livingroom ambiance, maar het is toch hoog tijd dat ze eens naar voren worden geschoven. Woods is een zeer fijn bandje met songs, die zodra je ze eenmaal beluisterd hebt, roepen om nog een draaibeurt. Momenteel toeren ze zich gek met Zweedse freakfolk gezelschap Dungen en Vile, hopelijk komt Woods snel eens deze kant op! Het is zeker voer voor fans van Akron Family, Devendra Banhart of Coyote
 
 
 
 
 
 
 

 

Supergrass leden vormen band met Radiohead-producer

juni 17, 2009

thehotrats_msk

Supergrass zanger Gaz Coombes en bandcollega Danny Goffey hebben de handen ineen geslagen met Radiohead-producer Nigel Godrich voor een nieuw zijproject met de coole naam The Hot Rats. Het indie-trio werkt momenteel aan een coveralbum, waarop ze onder meer nummers van The Kinks, Gang Of Four, Syd Barrett, Roxy Music en de Sex Pistols door de mangel halen.

Het is niet voor het eerst dat het Supergrass-duo een muzikaal zijpad is ingeslagen. Coombes en Goffey namen pseudoniemen als Duke Diamond en Randy Hoo Ha aan voor hun zogenaamde The Diamond Hoo Ha Men, toen bassist Mick Quinn moest herstellen van een gebroken rug in de herfst van 2007.

Het nog ongetitelde Hot Rats album verschijnt dit najaar. Je kunt vast wat covers checken op hun MySpace site. Klinkt aardig uptempo rock en catchy. Deze nummers worden al wel live gespeeld tijdens een handjevol zomerfestivals. De nieuwe band staat komende vrijdag te spelen tijdens Glastonbury en zal daarna optredens geven tijdens Reading en Leeds (28-30 augustus) en het Bestival op 12 september.

Vers Bloed: Pioneers Of Love

juni 15, 2009

pioneersoflove_nhk

Pioneers Of Love is een aanstormend kwartet jongelingen uit het Noorden. Of beter gezegd, een new wave band nieuwe stijl, want ze maken een verrekt fris en dansbaar potje ’21st Century Wave’: ambachtelijke synthesizer pop en gitaarrock liedjes vol knallende bombast, rauw en pakkend. Het hoort dan wel Brits aan, maar het zijn toch gewoon vier gastjes uit Leeuwarden!

De bandnaam is van oorsprong de titel van een nummer over Amerikaanse talkshows in de categorie Jerry Springer. Je weet wel, zo’n verschrikkelijk programma waarin rare mensen hun vaak gestoorde liefdesleven op gênante wijze uit de doeken doen. Volgens zanger/gitarist Jeroen Grendelman zijn die peeps een soort van ‘pioneers of love’. Zodoende.

Vanaf het debuutjaar van de Pioneers Of Love – de band is eind 2007 opgericht – ging het eigenlijk allemaal vrij voorspoedig. In maart 2008 won de groep de finale van het Rode Oortjes Festival met een uitstekende podiumpresentatie en de muzikale kunde waarmee ze hun songs brachten. Ze lieten daarmee maar liefst 164 rivalen achter zich. Vervolgens speelden ze zich naar de eindronde van de Kleine Prijs van Fryslân en was het daarna op naar de Grote Prijs van Nederland. Begin 2009 stelden ze zich dan ook professioneel voor tijdens talentenfestival Noorderslag/Eurosonic.

En dat allemaal op basis van één ijzersterk demootje van drie songs uit december 2007, dat je beluistert via hun MySpace. Hun catchy nummers zijn echter na één keer luisteren ook bijna niet meer uit je hoofd te slaan. De pers strooide gretig met superlatieven als ‘angstaanjagende perfect’ en ‘uniek en hitgevoelig’. De scherpe en hoge zang van Jeroen Grendelman, die vaak wordt vergeleken met Placebo’s Brain Molko, valt direct op in hun muzikale opzwepende mengsel. Je houdt van zo’n kenmerkende stem of niet, feit is wel dat ‘ie perfect past bij de lekker vette en van de norm afwijkende syntpop/rock songs.

In mei stonden ze The Infadels nog te supporten en even daarvoor waren ze bezig Duitsland te veroveren. Pioneers Of Love doet het echter rustig aan – afgezien van de vele live gigs – en werkt gestaag aan nieuw songmateriaal voor een volwaardig album. Dat plaatje zou er ergens begin 2010 moeten zijn. Er zijn ook al een aantal labels danig geïnteresseerd. Want als dit zo doorgroeit, hebben we zo maar een Nederlandse The Killers te pakken. Het gaat goed met de Frieslandpoppers, want ook de collega’s van Daily Bread gaan als een bezetene…

Voormalige New Order leden en Blurs James zijn Bad Lieutenant

juni 14, 2009

badlieutenantmo

Het regent de laatste tijd ´supergroepen´. Er is weer een nieuwe opgestaan. Dit keer zijn het leden van Britse grootheden New Order en Blur. Het is eigenlijk gewoon de voormalige New Order bezetting zonder bassist Peter Hook, maar met Alex James, die door het muzikale leven zullen stappen als Bad Lieutenant. En het debuutalbum van de vier ligt ook al klaar.

Daar heb je aardig wat ervaring op een hoop geveegd. Zanger/gitarist Bernard Sumner en drummer Stephen Morris spelen sinds ze de pre-Joy Division band Warsaw oprichtten in 1972 samen. Met gitarist Phil Cunningham hebben ze er tevens een lange tijd met New Order opzitten, vanaf 2001 toen Gillian Gilbert de band verliet. James hangt de bas om. Blur, met tevens een aanzienlijke status, is gisteravond gestart met een reeks reünie live-optredens.

Het klikte enorm tussen de Bad Lieutenants, want het eerste album is inmiddels een feit en verschijnt in oktober. Sumner is trots op het resultaat van de samenwerking: “Het is een erg goed album. Nogal gitaar-achtig omdat we drie gitaristen in de band hebben.” Buiten ´veel gitaar´ en één voorproefje in de vorm van het nummer ´Sink Or Swim´ – check dat hieronder – weten we niet hoe het songmateriaal gaat klinken, al zal dat vast in de richting van de New Order sound gaan, met drie van de vier oude bandleden.

Mocht je nog een laatste beetje twijfel hebben gehad of New Order nou wel of niet meer bestond, na die onofficiële split in 2007, die gepaard ging met een publieke woordenwisseling tussen Peter Hook en de rest. Dan heb je nu een duidelijk antwoord met Bad Lieutenant en wat Sumner daarover zegt: “We zijn in twee delen uiteen gevallen. Aan de ene kant zijn er ik, Steve en Phil. De andere is Peter Hook. Hij ging weg bij de band, dat is alles wat ik er over kwijt wil.”

Binnenkort staat ´New Order 2.0´ op het Glastonbury festival en speelt vervolgens twee shows in Londons Hyde Park in juli. Bad Lieutenant gaat naar verwachting later dit jaar op tournee buiten eigen land en doet vervolgens wat zomerfestivals aan in 2010.

Vers Bloed: Kurt Vile

juni 14, 2009

kurtvile_lastfmk

Bij een naam als Kurt Vile denk je aan iets ontzettend ranzigs oftewel aan knoerend harde punk ´n´ roll of iets dergelijks. Maar deze gitarist/songwriter uit Philadelphia kan er ook niet zoveel aan doen dat zijn ouders hem zo noemden. Het lijkt in eerste instantie niet zo wonderbaarlijk goed bij zijn muziek te passen. Of ja, aan de ene kant stoot hij dan wel noisy oorschelp misbruikers uit, echter weet Kurt ook weer hoe hij prachtige, melancholieke dromerige jams moet schrijven.

Die tegenstrijdigheid zit Kurt Vile eigenlijk ook als gegoten. Bovendien, zijn we ondertussen tevens aan de naam Sufjan (Stevens) gewend geraakt. Maar muziek zit Vile in het bloed. Hij begon al op zijn 14e, toen zijn eveneens fanatiek muzikale vader (net als zijn broers) hem een banjo in zijn handen drukte en hij er songs op begon te pennen na jaren (hij beweert vanaf zijn 2e) luisteren naar John Denver en Doc Watson albums.

Dat leverde zo’n zes cd-rs aan songs op die ‘hun momenten’ hebben, naast ontelbare tapes en nog veel meer cd-rs met andere muzikanten. Veel van zijn songs groeiden over tijd en verschillende uitvoeringen verschenen zo her en der, maar pas met zijn debuutplaat ‘Constant Hitmaker’ – vorig jaar verschenen bij berucht undergroundlabel Gulcher Records – maakte Kurt Vile echt naam in Amerika. Vile schreef die nummers tussen 2003 en 2007, het zijn een soort ‘best of’ van de cd-rs, en die albumtitel is totaal niet ironisch bedoeld.

Kurt nam het leeuwendeel (met uitzondering van ‘Freeway’, die werd profi gedaan bij Brian McTear) op in zijn eigen homestudio met een kleine digitale 8-track en een Tascam taperecorder. Het zijn dan ook schitterende, benevelde lo-fi werkjes tegenover folky, intieme liedjes in de lijn van een vroege Tyrannosaurus Rex en Devendra Banhart, gezongen met mellow, galmende stem (denk Ariel Pink) waarbij het lijkt alsof Vile dikke lagen dekens over zijn apparatuur had gedrapeerd tijdens de opnames en zijn delaypedaal overuren maakte.

Het is niet opzienbarend dat Matador, Sub Pop èn Domino Records hem wilden binnenhalen. Matador heeft Kurt Vile even geleden op contract weten vast te leggen. Zijn eerste album, met weer zo’n treffende titel namelijk ‘Childish Prodigy’, verschijnt alweer dit najaar. Vile neemt de plaat op in bandsetting – dan noemt hij zich Vile and The Violators met Adam Granduciel op gitaar/electronica, Mike Zeng op drums en Jesse Trbovich op gitaar) – met Jeff Zeigler (van Clockcleaners ‘Babylon Rules’).

Vile wil de kant op van My Bloody Valentine en Velvet Underground: een nog veel gelaagdere sound en nog wolliger dus. Als daar meer van het soort mooie draai-je-autoraampje-open-en-steek-je-elleboog-buiten psychedelische folkpop songs als CH-track ´Freeway´ (download ‘em hier!) en ‘Beach On The Moon’ op komen staan, en dat lijkt er wel op met (onderstaand) voorproefje ‘Freak Train’, dan voorspellen wij een grote toekomst.

De songwriter lijkt er in elk geval goed op zijn plaats bij Matador tussen enerzijds andere oorsplijters als Jay Reatard en Times New Viking en anderzijds dromerige indie-poppers als Yo La Tengo en Cat Power. Maar het weerhoudt Kurt Vile er niet van nog een berg plaatjes voorafgaand aan die release uit te geven bij andere labels, zoals een Skulltones 7″, Richie Records ‘The Hunchback’ 12″ EP en Mexican Summers ‘God Is Saying This To You’ 12″ mini-lp, naast opnieuw ‘Constant Hitmaker’ op LP bij Woodsist. Check een aantal songs op zijn MySpace en houdt Kurt Vile vooral in de gaten…

Conor Oberst, My Morning Jacket’s Jim James en M. Ward vormen Monsters Of Folk

juni 13, 2009

monstersoffolkkBright Eyes visionair Conor Oberst, My Morning Jacket’s frontman Jim James en singer-songwriter M. Ward in 2004 gingen toeren werd daar al snel het predikaat ‘Monsters Of Folk’ opgeplakt. Elke muzikant speelde zijn eigen korte set en de drie werkten samen in de vorm van een mix van originele nummers en covers van elkander (waaronder klassiekers als Bob Dylan’s ‘Girl Of The North Country’). Die naam bleef kennelijk hangen, want de mannen brengen nu als Monsters Of Folk op 22 september officieel een eerste album uit (via Rough Trade), met nieuw materiaal van de helden.

‘Monsters Of Folk’ werd geproduceerd door Mike Mogis, die eerder diverse Bright Eyes platen overzag en ook met M. Ward werkte aan zijn ‘Post-War’ album. Hij maakt tevens deel uit van de groep.

De opnames vonden de afgelopen twee jaren tussen de drukke bedrijvigheden met de andere projecten door plaats in studio’s in Malibu, Californië en Omaha. Alle vier de bandleden bespelen alle instrumenten die zijn te horen op de plaat en de muziek gaat van ‘ruig’ tot ‘intiem’ tot ‘uitbundig zonnige fabels met briljante refreinen’ en ‘wat electronische elementen’, zoals de persverklaring aangeeft.

Onder de ietwat rare titels op de tracklist vinden we ‘Whole Lotta Losin” (een Led Zepp tribute?) en ‘Temazcal’ (vernoemd naar een oude sauna). Hier de volledige:

01. ‘Dear God (sincerely M.O.F.)’
02. ‘Say Please’
03. ‘Whole Lotta Losin”
04. ‘Temazcal’
05. ‘The Right Place’
06. ‘Baby Boomer’
07. ‘Man Named Truth’
08. ‘Goodway’
09. ‘Ahead of the Curve’
10. ‘Slow Down Jo’
11. ‘Losin Yo Head’
12. ‘Magic Marker’
13. ‘Map Of The World’
14. ‘The Sandman, the Brakeman and Me’
15. ‘His Master’s Voice’

De moderne folkies hebben sinds de 2004-tour al vaker samengewerkt. In 2006 deed Jim mee met Bright Eyes tijdens zijn Bonnaroo-gig en in 2008 vergezelde M. Ward My Morning Jacket op het podium tijdens Coachella. Er wordt verwacht dat de heren wederom op tournee gaan na de release van ‘Monsters Of Folk’.

Een vooruitblik op het hete talent van Metropolis

juni 12, 2009

metropolis_mysk

Mocht je geen centjes hebben om naar Rock Werchter te gaan op zondag 5 juli, dan hebben we een schitterend, gratis toegankelijk alternatief in eigen land: het eendaagse Metropolis festival in het Rotterdamse Zuiderpark (gelegen achter Ahoy’)! Daar kun je ook lekker in het gras liggen, pootje baden, bier drinken en (ver)nieuwe(nde) talenten en toffe hippe acts uitchecken. Het festijn – met dit jaar het credo ‘New Music First’ – trekt niet voor niets zo’n 35.000 bezoekers.

Onder meer Smashing Pumpkins, Interpol, Wu Tang Clan en The Killers stonden er al toen ze nog vrij onbekend waren. Tijdens de 21ste editie spelen meer dan 30 nationale en internationale artiesten op de diverse podia.

Onder de buitenlandse acts vinden we een aantal flinke must-see bandjes, zoals Deense belofte Asteroids Galaxy Tour (die goed stonden te vlammen tijdens de afgelopen London Calling en we al tipten), Schotse folkrockers Broken Records (hun spannende debuut wordt nu al genoemd voor de prestigieuze Mercury Music Prize) en Still Flyin’ (feelgood sensatie uit Californië die een schuimend mengsel van ska, indierock, rock-a-billy en afro beats voortbrengt).

Maar ook het Zweedse Johnossi (gierende bluesrock meets ingetogen folk), Golden Silvers (heel hot indie-pop trio uit Londen, vorig jaar de beste nieuwkomer op het Glastonbury-festival) en The Soft Pack (no bullshit band uit San Diego – voorheen The Muslims – stort een frisse, zweterige garage rock ‘n’ roll cocktail uit over het publiek) moet je zeker niet missen.

Voeg daar nog inmiddels bekendere Canadezen Fucked Up en de Amerikaanse dromerig indiepop band Portugal. The Man aan toe en de momentele Britse hoogvliegers Rolo Tomassi (progressieve hardcore punk wizards) en Baddies (postpunk met gruwelijk aanstekelijke hooks en beats), en dan heb je toch wel een héle interessante lijst.

De Nederlandse garde is natuurlijk tevens goed vertegenwoordigd door flink oprukkende acts als onze ulta rockchick Elle Bandita, de stevige rockers van Face Tomorrow en live erin hakkende deathmetal groep Textures. 3FM zet op een eigen podium tevens wat Hollandse hipsters in de picture: frisse Friese electro-garagepunkers Daily Bread, het driekoppige psychedelische 60’s bluesrockmonster Dewolff, jonge-honden-met-scherphoekige-synthpopsongs band I Kissed Charles en het net door Universal getekende Go Back To The Zoo.

En de Nederlandse hiphop scene krijgt tevens aardig aandacht. Jiggy Djé (deze Grote Prijs van Nederland publieksprijs-winnaar heeft zijn tweede plaat ‘De Ark De Triomf’ net uit), Zwart Licht featuring Skinto (Hayzee en MC Akwasi maakten een pareltje van een ‘Bliksemschicht’ album), lokale straatrapper Winne laat zijn flows op je los en hip hopper Dio & sixties popband The Madd zullen samen een show weggeven.

Dat is ons inziens een prachtige, imposante line-up, niet dan! Die de organisatie van Metropolis daar neer heeft gezet. En dat geheel voor nop. De Budos Band heeft inmiddels geannuleerd, daar wordt nog een vervanger voor gezocht. Maar gaan dus! Want meestal schijnt het zonnetje dan ook nog eens vrolijk!

Vers Bloed: Saelors

juni 9, 2009

saelors_ms_dennisdk

Zangeres/bassiste Alexandra Duvekot en snarenplukker Thijs Havens ontmoeten elkaar begin 2008 tijdens filosofiecolleges in Amsterdam. Jongedame Duvekot hield zich al even met wat andere muzikanten bezig, maar toen ze in de steek werd gelaten door haar destijdse gitarist, liep ze Havens opnieuw tegen het lijf. De muzikale (en vriendschappelijke) vonk sloeg over en het prille underground duo Saelors was geboren.

Met minimale arrangementen – hoge, nog wat wankele maar zeer intieme en intense zang van Alexandra met zware bijval van Thijs, een eenvoudig bas en/of gitaarlijntje en keyboard geluidjes – weten ze samen iets neer te zetten dat spannender klinkt dan de doorgaanse singer-songwriters. De twee brengen een eigenzinnige combinatie van freakfolk, pop noir en folktronica.

Anders gezegd: dromerige, electro-akoestische, melodramatische liedjes, die eigenlijk een perfecte soundtrack zouden zijn voor het soort surrealistische en weirde films dat Alex Van Warmerdam maakt. De mysterieuze sfeer zuigt gedachten aan Antony & The Johnsons de hersenpan binnen.

Inmiddels is er een EP bij elkaar geschreven. Tom Barman schijnt een persoonlijke vriend te zijn van Duvekot, dus mogen de geluksdonders hun splinternieuwe songmateriaal opnemen in de Vantage Point Studio’s van Belgische rockgroep dEUS. Het nog titelloze schijfje, waar nog hard aan gewerkt wordt want wellicht wordt het zelfs een dubbel-EP, verschijnt ergens deze zomer. Ze zijn echter nog niet getekend door een oplettend label…

De twee maakten hun live debuut vorig jaar rond deze tijd pas. Als die ongetwijfeld fraaie EP er is, kunnen ze het clubcircuit pas echt gaan bestormen, al staat de agenda tegenwoordig ook al aardig vol met gigs op basis van hun demootje. In de gaten houden, dat Saelors! Beluister wat van hun vroege songs op de MySpace stek of check wat live nummers hiero:

Go Back To The Zoo tekent bij Universal! Check die nieuwe video

juni 9, 2009

gobacktothezoocomkl

Tjonge, wat gaat het hard met de mannekes van Go Back To The Zoo. Wel verdiend, if we may say so, want ze maken een smakelijke pot verrekt catchy nummers, die na één beluistering de hele dag niet meer uit je hoofd te meppen zijn. Sinds hun Nike reclamecampagne met hun single ‘Beam Me Up’ hebben ze zich in de kijker weten te spelen, want de Utrechtenaren hebben getekend bij major platenmaatschappij Universal!

Wij kenden de hitwaardige single ‘Beam Me Up’ al een tijdje (stond ook op de Popronde cd van 2008 als nieuw heet talent), maar nu mag de rest van de wereld ook duchtig kennis gaan maken. Want het nummer is opnieuw opgenomen met producer Holger Schwedt en verschijnt in juli officieel.

Bij die nieuwe single hoort natuurlijk ook een vette videoclip. In de parkeergarage, repetitieruimte en filmstudio van Mokummercials vonden twee dagen lang opnames plaats met veel maskers, vrienden, confetti, snoepjes, gitaren, bier, opgezette dieren, wijn voor de meisjes, tijgerprint handtasjes, Animal Farm, een tandem (‘De Hulk’), een jammerlijk falende barbecue en een opblaaskreeft.

En er is ook een cameo van die ene Aux Raus dude… en er wordt gehint naar ‘het mysterie’ van De Staatzoekt en gij zult vinden:

De broertjes Teun en Cas Hieltjes maakten al muziek, toen ze vriend Bram Kniest erbij vroegen om te drummen. Lars Kroon, die ze tegenkwamen in de rij voor een The Strokes-concert, hingen ze de bas om zijn nek. Sindsdien gaan ze door het leven als Go Back To The Zoo.

Ze schreven hun songs in de kelder van het Utrechtse grachtenpand waar Boudewijn Büch zijn zoölogische collectie opsloeg. Vier van die songs kwamen terecht op de allereerste EP, die werd opgenomen bij en geproduceerd door inmiddels zelf bigshot en spil van De Staat, Torre Florim. Sinds 11 april 2008 kan iedereen genieten van de EP vol swingende rockliedjes, die razend werd ontvangen in Nederland. Het leverde een optreden op bij De Wereld Draait Door en ze mochten ondertussen ‘The’-acts als The Rascals, The Wombats, The Futureheads en The Pigeon Detectives supporten. Aan een debuutplaat wordt inmiddels naarstig gewerkt. Een nieuwe bandsite is er al.

Herlancering Elektra met Justice, Cee-Lo en Little Boots!

juni 8, 2009

cee-loklElektra Records, het dochterlabel van Warner Music dat sinds 2004 alleen sluimerend nog bestaat, komt binnenkort terug onder nieuw management. “Ja, boeiuh,” zouden wij normaal ook roepen, maar als we zo eens bekijken waar ze mee bezig gaan, zou dat nog wel eens heel cool kunnen worden.

De eerste drie artiesten die bij Elektra hebben getekend zijn namelijk Frans houseduo Justice, Gnarls Barkley-frontman en rapper Cee-Lo en de als nieuwe hype bestempelde Britse electropopdiva Little Boots.

De herlancering van Elektra zou dus zo maar kunnen betekenen dat er binnen afzienbare tijd nieuwe albums komen van Justice en Cee-Lo! Die twee Fransen hangen al veel te lang rond in het remixcircuit, eigenlijk sinds hun briljante debuutplaat ‘†’ in 2007, en Cee-Lo heeft geen plaat meer uitgebracht na zijn ondergewaardeerde solo schijf ‘Green Is The Soul Machine’ uit 2004 (die eigenlijk nog veel beter is dan beide Gnarls Barkley platen, ook al komt ie dan weer niet in de buurt van de kwaliteit van de twee Goodie Mob albums).

Little Boots heeft nèt haar debuutplaat ‘Hands’ uit, dus zij zal nog wel ff wachten totdat die plaat helemaal is uitgebuit. Maar nieuw materiaal van madame Victoria Hesketh zal dus via Elektra de wereld in worden geschopt. Ex-Atlantic Records rapgast Mike Caren wordt directeur samen met John Janick, oprichter van het emolabeltje Fueled By Ramen.

Luister nog ff één van die lekkere singles van Cee-Lo en check video´s van Justice en Little Boots:

Vers bloed: Wye Oak

juni 5, 2009

wye-oakk

Zo’n vijf eeuwen lang bezielde een majestueuze oude eik het dorpje Wye Mill (Maryland), tot op een dag een jongen en een meisje uit de contreien zijn boomsappen aftapten om er weelderige muziek uit te distilleren. De eik stierf een zachte dood, echter Wye Oak was geboren. Neko Case’s in reverb verdronken Americana pop/rock en Beach House’s knipoog naar shoegaze door elkaar gehusseld, zo ongeveer klinkt het avontuurlijke mengsel dat het duo – bestaand uit jonge multi-instrumentalisten Jenn Wasner en Andy Stack – uit Baltimore maakt.

Vriendje en vriendinnetje Andy (23) en Jenn (22) vormen in 2006 Monarch. Met z’n tweeën nemen ze een debuutplaat op, zodat ze flink kunnen gaan toeren. De jongedame zingt en speelt gitaar, terwijl Andy het drumwerk, de toetsen, de backing vocalen en nog wat instrumenten voor zijn rekening neemt. Het album ‘If Children’ is bijna een masterclass in de indierock, zo stevig staat het songmateriaal in de schoenen en met name de solide dynamiek – zoals kenmerkend bij man-vrouw koppels als Yo La Tengovalt op.

De plaat imponeert met een fusie van uitbundige alt.country-eske, folky en keyboard-gelardeerde indiepop en felle noiserock uitbarstingen met etherisch sfeerinvloeden en dartele strijkpartijen. Tegelijk overvloedig als ingehouden en zeer gedetailleerd. Met melancholieke stem zingt Jenn haar teksten over hyper-persoonlijke ervaringen (geen controle hebben, onbemind zijn, zelfbewustheid).

Die eerste schijf werpt dan ook meteen zijn vruchten af. De twee worden ontdekt door Superchunk-frontman Mac McCaughan, die vooral onder de indruk raakt van hun nummer ‘Warning’: een melodieus, catchy liedje met lagen en lagen aan feedbackende gitaarriffs en licht verwrongen zoetgevooisde singer-songwriter vocalen (ze doet wat denken aan My Bloody Valentine of Kim Deal van The Breeders/Pixies).

De band wordt snel ‘geplant’ door Merge Records, het label van onder meer Arcade Fire en Lambchop. Omdat er al zoveel groepen zijn onder de naam Monarch, wordt Wye Oak als bandnaam gekozen, en verschijnt het verfrissende debuut in april 2008 opnieuw. Ook op het podium weet het duo de weelderige, dromerige en volle wall of sound van hun album goed te vertalen. Alsof er veel meer muzikanten staan te spelen dan alleen die twee. Live ziet het er spannend uit: met één hand hanteert Stack de drumstok terwijl ‘ie met zijn andere de rest van de geluiden voortbrengt naast zijn charmante chick.

Het nieuwe, tweede album ‘The Knot’ verschijnt op 21 juli via Merge. Als deze twee niet door gaan stoten, weten wij van Spinner het ook niet meer. Check Wye Oak dus! Eerste broeierige single ‘Take It In’ beloofd die doorbraak al. Op MySpace en hun Last.fm pagina beluister je nog veel meer tracks.

Vers Bloed: Bombay Show Pig

juni 3, 2009

bombayshowpig_myspkl

Nèt ontsproten uit een nonchalant schoolprojectje en toch al flink wat noten op de zang. Zo lezen we Bombay Show Pig is not just a band, it’s a noise statement’ op hun prille MySpace site. En toch klopt dat als een bus (kruit), want dit drietal afkomstig uit Den Haag, Leiden en Amsterdam brengt – ook nog zonder bassist – een flink potje heerlijk LUIDE, donkere en krachtige noiserock voort.

Het Zuid-Hollandse trio Christian Kratzsch (zang, Korg MS-10), Mathias Janmaat (gitaar door een basversterker met een berg effecten, Korg MS-10 en backing vocals) en dame Linda van Leeuwen (drums, backing vocals) liepen elkaar dus op school tegen het lijf, bij de popsectie van het conservatorium in Amsterdam. Binnen het kader ‘verplicht een bandje samenstellen’ nog wel.

Destijds deed Boaz Kroon mee als bassist, maar die gast speelt bij Anouk in de band, dus had hij geen tijd om verder met hen aan de slag te gaan. Maar het klikte ook zonder Boaz als een dolle, want de drie zijn sinds een half jaartje serieus muzikaal met elkaar bezig als Bombay Show Pig, al hebben ze tevens andere zijprojecten lopen. Zo is Mathias sessie-gitarist bij Voicst en zit hij in de band G O T V. Christian is tevens singer-songwriter onder de naam C.C. Cream en Linda speelt ook in meidengroep Rebelle.

Over ‘het bandconcept’ is goed gedacht en er heerst een ware DIY-instelling. Een label hebben ze niet echt nodig, zo vinden ze. Zelf furore maken in de underground, dat willen de drie heel graag. Zo kwamen ze op de proppen met een spetterende bandnaam, die tevens live wordt uitgedragen door de leden: de zanger is ‘Bombay’, Van Leeuwen is geschminkt als geisha (‘Show’) en Mathias heeft op de planken immer een varkenssnuit masker (‘Pig’) op. En hun eerste EP, natuurlijk in eigen beheer dan, is er al: het 11 minuten durende ´Bombay Show Pig´ verscheen afgelopen april.

Het zijn vier noisy, uptempo rocksongs met functionele samples, breaks en effecten er doorheen, die nogal doorrazen, met ergens een liedje erin verstopt. Christan is gezegend met een soulvolle en sterke rockstem, af en toe sfeervol ondersteund door de andere twee, die het rauwe drumwerk en de snerende gitaarriffs weet te overstemmen. Een héél aardig debuut EPtje dit. Je kunt alle nummers beluisteren via hun MySpace stek.

Als het aan Bombay Show Pig ligt is het debuutalbum er volgend jaar zomer al. Wellicht als afstudeeropdracht. Kunnen ze meteen de festivalpodia op, wordt er geredeneerd. Veel spelen en de live set uitbreiden is het korte termijn doel. Bombay Show Pig staat eerst nog in de kwartfinale van de Grote Prijs op 26 juni, dus wie weten stoten ze wel eerder door!

Videoclips zijn er niet, dus bekijk twee live songs:

Vers Bloed: Dag För Dag

mei 30, 2009

dagfrdag_lastfm1k

Dat gaat goed of absoluut niet, broer en zus in één band. Hoewel Jacob en Sarah Snavely het vaak oneens zijn met elkaar vindt het bijzondere duo elkaar in de muzikale klik. Samen vormen ze dan ook Dag För Dag. Oorspronkelijk afkomstig uit Californië hebben de twee eerst de hele wereld gezien voordat ze zich in hun momentele thuishaven Stockholm vestigden.

Het tweetal was elkander namelijk een tijdje kwijt. Ze woonden mijlenver uiteen, maar de laatste zes jaar zijn ze weer close. Vanaf dat ze samen zijn gaan wonen in Zweden en mede door Jacob’s werk als tourmanager van Two Gallants en Sarah’s toetsen en viool partijen bij Shout Out Louds, begonnen de praatjes over een band. Zo’n anderhalf jaar geleden werd Dag För Dag dan ook opgericht en het gaat het duo sindsdien aardig voor de wind.

Het platencontract met Saddle Creek was snel binnen. Op 1 mei is hun 6 tellende EP ‘Shooting From The Shadows’ in Europa verschenen, geproduceerd door Richard Swift, de man achter Fever Rays (de vrouwelijke helft van The Knife) recente album. Sarah is dan wel klassiek viool geschoold, maar dat hoor je eigenlijk niet aan de muziek af. De songs zijn opgebouwd uit alleen uit bas (Jacob), drum (van sessiemuzikant Victor Hvidfefldt) en gitaar (Sarah). De plannen voor debuutalbum ‘Boo’ zijn gesmeed voor 2009, de eerste single ‘Words’ hangt al rond op internet.

Het duo zoekt de kruising tussen Americana, slowcore en electropop en rock op. Haar zang klinkt gekweld en bevreemdend vanuit de verte, op een soort PJ Harvey manier. Zijn vocalen horen ijzig Joy Division-achtig kil met echo aan. Die harmonieuze samenzang wordt over het losse drumwerk (creatieve, effectieve maar spaarzame ritmes en zwoele beats, tijdens tournees neergelegd door wisselende drummers) en de tegendraadse, vaak rammelende en melodieuze gitaarriffs gedrapeerd, waardoor het een spannend, rustgevend en sfeervol dromerig geheel wordt, maar het heeft zeker ook een nadrukkelijk sinister, duister randje.

De Zweedse belofte tourde in eigen land al met Lykke Li, Wolf Parade, The Kills en The Faint. Begin dit jaar werd Dag För Dag ook al in de de kijker gezet bij Eurosonic, ze mochten Motel Mozaïque openen en stonden nèt als support van Wintersleep in Paradiso. Dag För Dag is langzaam – dag voor dag – bezig met een flinke opmars. Houd dat in de gaten…

QOTSA en Mark Lanegan bandleden vormen nieuwe groep Sweethead

mei 27, 2009

sweetheadnetk

Leden van stonerrock band Queens Of The Stone Age en de groep rondom notoire brombeer Mark Lanegan gaan samenwerken. Ze vormen met elkaar een nieuwe rockband genaamd Sweethead, vernoemd naar een b-kantje van een single van David Bowie. Verwacht dus naast harde rock ook een flinke scheut glam. Misschien een geduchte konkurrent voor de nieuwe groep van Jack White, The Dead Weather?

Sweethead bestaat uit Troy Van Leeuwen (Queens Of The Stone Age) op gitaar, Norm Block (Mark Lanegan’s bandlid) achter de drumkit, Eddie Nappi (wederom Lanegan) op bas en zangeres Serrina Sims. Sims, die kenden we nog niet. Kennelijk is ze een behoorlijke rockchick in de lijn van Chrissie Hynde, omdat ze net zo kan sissen, verleiden, hijgen en grommen en behoorlijk overtuigend overkomt op het podium. Zo ziet de blonde dame er ook wel uit!

Inmiddels zijn ze ook al de studio ingedoken en is de eerste EP in kannen en kruiken. ‘The Great Disruptors’ komt op 13 juli uit. Daarop is niet allemaal origineel, eigen songmateriaal te vinden. De EP bevat tevens een cover van The Kinks‘ ‘Tired of Waiting For You’. En dat nummer kun je vast beluisteren èn mag je gratis downloaden via de officiële bandsite Sweethead.net.

De rest van de tracklist van ‘The Great Disruptors’, naast de titeltrack, zijn de nummers ‘Hardspun’, ‘Arcane Arcade’, ‘Traumatized And Dumb’ en ‘Tired of Waiting For You’. De titels klinken in elk geval ranzig en toepasselijk… Je kunt naast ‘Tired Of Waiting For You’ nog twee nieuwe tracks van de EP checken via hun MySpace pagina (tip: bekijk meteen ff die sexy foto’s van Sims…).

Sweethead maakt zijn live debuut in de UK op 3 juni met een gig in de Water Rats in Londen. Het eerste album van Sweethead verschijn in het najaar.

Debuutplaat Vampire Weekend/Ra Ra Riot project in juli uit

mei 24, 2009

discoveryhskWe vertelden je even geleden al over het zijproject Discovery van Vampire Weekend toetsenist Rostam Batmanglij en Ra Ra Riot zanger Wes Miles, die samen een soort van R&B synthpop mengseltje maken. We wisten dat er een album aan zat te komen, want de twee kennen elkaar een hele tijd en de plannen daarvoor lagen er allang, alleen niet wanneer. Nu wel. ‘Discovery’ verschijnt op 7 juli via XL. We hebben bovendien nog meer album details boven water weten te krijgen.

Tegenwoordig is een album niet meer compleet zonder gastbijdrages, dus ook voor deze plaat is een aantal muzikanten gevraagd mee te komen doen. Het is weinig verrassend, maar het was natuurlijk wel te verwachten: Vampire Weekend’s Ezra Koenig zong een deuntje in. Ook The Dirty Projectors‘ Angel Deradoorian werkte mee.

‘Discovery’ herbergt een AutoTuned cover van notabene de Jackson 5, van het beroemde nummer ‘I Want You Back’. Er komt tevens een space-pop remix van Ra Ra Riot’s ‘Can You Tell’ (hernoemd naar ‘Can You Discover’) op te staan en een song genaamd ‘Insane’, die kennelijk niet voor niets ‘insane’ heet… De volledige tracklist ziet er zo uit:

01. ‘Orange Shirt’
02. ‘Osaka Loop Line’
03. ‘Can You Discover?’
04. ‘I Wanna Be Your Boyfriend [ft. Deradoorian]’
05. ‘So Insane’
06. ‘Swing Tree’
07. ‘Carby [ft. Koenig]’
08. ‘I Want You Back’
09. ‘It’s Not My Fault (It’s My Fault)’
10. ‘Slang Tang’

De vorige keer dat we over Discovery kletsten, gaven we je al twee studio gemasterde MP3’s van het album om te previewen. Dat blijken de eerste twee tracks van ‘Discovery’ te zijn. Hier vind je die nog. Maar ze streamen momenteel ook op hun MySpace stek. En de albumhoes, die is mega kleurig, fris en vrolijk! Zie boven.

Video: electrorockduo Make The Girl Dance scoort met naakte chicks

mei 22, 2009

makethegirldance_clipk

Het Franse electrorockduo Make The Girl Dance weet verdomd goed wat ze moet doen om veel aandacht voor hun muziek te genereren. Seks sells! In de clip voor hun rete aanstekelijke nummer ‘Baby, Baby, Baby’ wandelen simpelweg drie fotomodellen op een zonnige donderdagmiddag omstreeks 14.07 uur door de Rue Montorgueil in Parijs. Completely naked, welteverstaan…

De intieme delen zijn wel ‘afgeplakt’ met een zwarte balk – iemand heeft het geluk gehad om deze razend leuke beeld-voor-beeld klus te mogen doen – net als de ogen van alle voorbijgangers, maar dat schept een goede ondergrond om je songteksten op te projecteren. En zo blijven de ogen uiteindelijk toch op die ondeugende plekjes gericht!

Als bij ons in de PC Hoofdstraat in Amsterdam drie mademoiselles in hun blote kont voorbij kwamen tippelen, denk ik dat wij een nekverknettering op zouden lopen door ons hoofd héél snel om te draaien. Daar schijnen ze in Parijs geen last van te hebben? Misschien is het daar ‘normaler’ dat er onaangekondigd zo maar wat supermooie naakte dames rondhuppelen?

Anywho, complimenten aan Make The Girl Dance. Het is een hondsbrutale en behoorlijke hypnotiserende videoclip, die bovendien slechts in één take werd opgenomen. Dat moèt wel veel kijkers trekken. Het nummer ‘Baby, Baby, Baby’ zelf verdiend die aandacht ook. Want feitelijk is het een eenvoudig thema dat wordt gebezigd, maar het is uitgewerkt tot een oerend pompende en catchy dancetrack met heerlijk smerige, overstuurde synths. Zeg maar, waar Justice (waarvan de naam in de tekst wordt genoemd) ook zo goed in is. Lekker!

Dus check it out! Tip: het beste op een groot beeldscherm te bekijken 😉

Vers Bloed uit…Berlijn

mei 20, 2009

berlijn-blog_nlk

In ieder stadje een ander… bandje! Maken ze de hipste tunes in Londen? Of gebeurt het nu allemaal in Almere-Buiten? Soms zie je door de bomen het bos niet meer. Wat moet je nou checken? Wij zoeken in alle gaten, in welke uithoek van de aardkloot dan ook naar het heetste nieuwe muzikale talent. Van Lutjebroek tot The Big Apple, van Tokyo tot aan Stadskanaal: in de rubiek ‘Vers Bloed’ biedt Spinner je de helpende hand!

Nu in ‘Vers Bloed’: Berlijn! Een jonge, levendige en dynamische metropolis, boordevol cultuur en met een enorme creatieve industrie. Van film tot kunst tot muziek, de Duitse stad herbergt het allemaal. De Einstürzende Neubauten en Rammstein hebben er hun roots. We hebben een paar hete muzikale talenten uit de vijver gevist.

* Cobra Killer: zijn de twee lieftallige dames Gina D.Orio en Annika Trost. Begonnen bij Alec Empire’s Digital Hardcore Recordings label (Gina bij EC8OR en Annika bij Shizou), maar toen er wat bands uit de stal werden gesmeten, zijn ze als vrouwelijk electroduo verder gegaan. We hebben wat moeite om hun muziekstijl te omschrijven. Het is een soort weird mengsel van jaren zestig samples, orgel-geladen avant-punk en apocalyptische psychedelica met zoete samenzang. Zoiets dan. Het beste kun je hun obscure, wilde en melige live shows eens meemaken. Dan weet je meteen wat we bedoelen. Al lopen ze een tijdje mee, nog steeds reuze interessant en tegenwoordig onder de vleugel van Monika (label). Check muziek op Cobra Killer’s MySpace site.

* Bonaparte: Dit Berlijnse rariteitenkabinet maakt muziek die ergens tussen electropop, dance en punk inhangt. In de verte is er zelfs een snufje Kraftwerk te ontwaren in combinatie met de sfeer en uitstraling van Electric Six. Hun debuutalbum ´Too Much´ verscheen in augustus 2008 in eigen land. Het bleek het begin van een stormachtige carrière. Momenteel is Bonaparte een ware sensatie in de underground van de Europese muziekstad. En hej, er zat een Nederlands label op te letten! Die plaat kwam op 15 april opnieuw uit bij het Zwolse Goomah Music. Ze staan op 23 mei in Rotown, 24 mei in de Effenaar en 15 september op het ZXZW festival. Gaat dat zien, live is het een feestje met gekke verkleedpartijen, veel beweging en ehm… naakt. Check muziek van Bonaparte op hun Myspace site.

* Guido Möbius: solo-artiest en multi-instrumentalist Guido Möbius gebruikt met name akoestische instrumenten om zijn minimale en vervreemdende electronische geluidscollages te creëren. Het zijn vrij complexe stukken die hij op je afstuurt, vol poly-ritmische percussie patronen, noisy beats en continu wisselende harmonieën, maar er zit ook altijd wel ergens een luchtige groove in verwerkt. Meneer heeft een extreem originele muzikale visie die hij doorgaans op een intieme en unieke manier live weet te brengen, met vocalen, gitaar, twee loopmachines en een berg effecten. Zijn nieuwe schijf ´Gebirge´ is net uit. We hebben geen videomateriaal gevonden, dus check vooral muziek op Guido Möbius MySpace site.

* IMLER: Chris Imler is een fascinerende drummer en componist. Hij maakte deel uit van de legendarische Golden Showers en was de andere helft van de Spankings (met Taylor Savvy). Imler speelde bij Peaches, Electronicat en Namosh en bevolkt het podium de laatste tijd als Driver (zijn huidige band met Candie Hank). Onlangs deed hij nog een kunstproject, een geluidsinstallatie met Patric Catani voor het prestigieuze Robert Willson Institute in New York. En hij heeft net weer een samenwerking achter de rug (met Catani en Jorinde Voigt), die op plaat verscheen, ´Lemniscate´. IMLER is zijn eenmansband. Denk aan galmende, uitgerekte buitenaardse vocalen en opruiend drumwerk, vergezeld door een knallende bas sound en hypnotiserende loops. Live een indrukwekkende ervaring. Check muziek van IMLER op zijn Myspace site.

Vers Bloed uit Reykjavik

Vers Bloed: Crippled Black Phoenix

mei 19, 2009

crippledblackphoenixlastfmk

Postrockband Crippled Black Phoenix werd in 2004 in het leven geroepen door leden van stonergoeroes Electric Wizard en noisehelden Mogwai. Zoals zo vaak als je leden van diverse, al succesvolle bands op een hoop gooit voor een nieuwe groep, werd hun eerste release ‘A Love Of Shared Disasters’ (2006) niet zo serieus genomen en afgedaan als het zoveelste zijproject. Al werd die plaat opgenomen in de Bristol-studio van Geoff Barrow van Portishead, die ook de productie voor zijn rekening nam en het album uitbracht op zijn eigen Invada Records. Onterecht overigens. Maar de tweede schijf (in de beoogde trilogie) is er en men kan er nu ècht niet meer onderuit: het is werkelijk een fenomenaal vette plaat!

CBP is vooral het project van Justin Greaves (Electric Wizard, Iron Monkey, earthtone9, Teeth Of Lions Rule The Divine, The Varukers), bijgestaan door vocalist Joe Volk (Gonga) en zijn bandcollega Thomas Elgie, Dominic Aitchison van Mogwai, Andy Semmens (Esoteric, Pantheist, Ereipia) en Kostas Panagiotou (ook in beide laatstgenoemde bands), Nial McGaughey (3D House Of Beef), Charlotte Nichols (North Sea Navigator) en Team Brick. Op de tweede schijf doet er bovendien een arsenaal aan gastmuzikanten mee, waaronder Jon Attwood van Yellow6.

De Britse band – vernoemd naar de bijnaam van Greaves toen hij met Stephen O’Malley en Greg Anderson speelde in Teeth Of Lions Rule The Divine – omschrijft hun sound als ‘einde der tijden ballads’… ‘geboren uit een wervelstorm van gehoornde katten, brengt CBP je een verdraaide filmische ervaring, handgesmeedt door een huurlingen crew van underground zwaargewichten, die diepte en gewicht geven aan songs over liefde, verlies, tragedies en verlossing’. We citeren de boel maar even, want zelf hadden we het niet duidelijker kunnen vertellen.

Dat komt neer op langgerekte, duistere ballads, die invloeden van postrock, metal, folk, progrock, doom en experimentele muziek incorpureren. Een schitterende hybride van stijlen die alle kanten opgaat binnen een donker kader, dat het daglicht bijna niet verdraagt. Gecreëerd met een karrenvracht aan instrumentatie inclusief strijkers maar ook kettingen, piepende studiodeuren of stoelen, waarin zowel gezongen wordt als spoken word wordt gebezigd.

Bij het beluisteren doemen allerlei namen op, waar de songs aan doen denken. We noemen natuurlijk Mogwai, A Whisper In The Noise en Set Fire To Flames, maar tevens Arcade Fire, Tom Waits en Godspeed You! Black Emperor naast Alan Parsons en zeker Pink Floyd. Bovenal maken ze er een eigen cocktail van waar de nekharen van ten berge rijzen. Nergens wordt het echter te zwaar of hoogdravend, het blijft een voor dit genre toegankelijke mix van dromerige soundscapes met een dikke stoner inslag.

De onlangs verschenen tweede schijf ‘200 Tons Of Bad Luck’ is er eentje voor de postrockfans om de vingers bij af te likken. Een knoepert van een aanrader voor als je je rock aan de donkere kant wilt, maar de hoop niet wilt verliezen. Als je snel bent, kun je een gelimiteerde, fraai verpakte dubbelaar aanschaffen die dan de titel ‘The Resurrectionists & Night Raider’ draagt waar je acht extra nummers bij krijgt.

Crippled Black Phoenix verdient de aandacht. Helaas zijn de Nederlandse live shows, met minstens acht muzikanten op het podium, net achter de rug. Check wat nieuwe songs op hun MySpace stek! Of wat live clips:

Vers Bloed: The Manhattan Love Suicides

mei 18, 2009

themanhattanlovesuicidesk

Het debuutalbum was tot vorige week donderdag alleen nog maar uit in de USA. Daar deden ze al flink wat stof opwaaien in indiekringen met hun moderne fuzzy, naar popklassiekers klinkende songs, waarin de pedalen en versterkers constant op de maximale stand staan zodat de vu-meter pertinent in het rood slaat. Maar het zijn dus geen Amerikanen… Ondanks de ‘Manhattan’ verwijzing komen de vier leden gewoon uit Leeds. The Manhattan Love Suicides is er klaar voor om ook Europa te gaan veroveren.

Bij de muziek van The Manhattan Love Suicides – hoe ultracool is die bandnaam!moet je eigenlijk aan alles denken wat ook maar in de buurt komt van Jesus & Mary Chain, Velvet Underground, My Bloody Valentine, Sonic Youth en jaren zestig girlbandjes. Ze varen mee op de nieuwe stroom indiepopbands en shoegazers waar Chrystal Stilts en The Pains For Being Pure At Heart ook toe behoren. Met die laatste hippe groep toeren ze momenteel dan ook.

Veel fuzzy gitaarwerk met een bak piepende feedback en oorverdovende minimalistische noise, vrouwelijke hese, lijzige vocalen en melodieuze popdeuntjes. Het zit er allemaal in. Hun live shows zijn ook nog eens opruiend. The Manhattan Love Suicides heeft de neiging om gruwelijk vlammende gigs van slechts zo’n 10 tot 15 minuten te geven.

The Manhattan Love Suicides bestaat sinds 2006. Het gelijknamige debuutalbum van zangeres Caroline, gitarist Darren, bassist Adam en drummer Eddy (ze gebruiken alleen hun voornamen) werd eigenlijk direct opgepikt door Amerikaans label Magic Marker. Een jaartje later volgden er twee 7 inch EP’s genaamd ‘Kick It Back’ en ‘Keep It Coming’ en sindsdien toeren ze zich gek om naam te maken. Dat lukt prima.

De ‘Clusterfuck’ EP was vorig jaar bij ons het eerste wapenfeit waarna ‘Veronica’ in november uitkwam. Beiden op het labeltje dat Caroline en Darren samen runnen, Squirrel Records, waar ze naast materiaal van hun eerste obsucre band Pop Threat singles en vinyl LP’s van andere punk, garage en indiepop bands uitbrengen.

De tijd is rijp om ook Europa keihard te overdonderen. De debuutplaat werd een week geleden via Squirrel Records (verspreid door de Konkurrent) opnieuw uitgebracht, speciaal voor ons extra luid geremasterd en met een bonus dvd met wel tien tracks die tot dusverre alleen op de vele singles zijn verschenen. Download twee songs van de gloednieuwe schijf (hier dan hè):

‘Never Far From You’ [MP3]
‘Suzy Jones’ [MP3]

Via hun MySpace pagina is nog veel meer songmateriaal te beluisteren en we gooien er twee vette clips in als voorproefje:

Vers Bloed: The Deep Vibration

mei 12, 2009

thedeepvibration_dualtonek

The Deep Vibration trekt zich niets aan van de momentele hippe stroom aan electro-pop bandjes of opkomende indierock groepen. Deze vier jongemannen uit Nashville, Tennessee brengen nuchtere rootsrock en Americana in de meest traditionele vorm. Saai dus, hoor ik je denken. Nee hoor, want The Deep Vibration laat er een gruwelijk frisse wind doorheen waaien en heeft met slechts een paar sprankelend songs al de goedkeuring van niet zo maar wat muzikanten binnen weten te halen. Niemand minder dan notoire brombeer Lou Reed gaf ze notabene hun bandnaam.

Het begon allemaal toen componist Matt Campbell (vocalen, gitaar) en Jeremy Fetzer (gitaar) elkaar vonden in hun studietijd. Hun blues en rock georiënteerde nummers waren nogal explosief van aard. Langzamerhand slopen er ook wat eenzame folkinvloeden in. De twee gingen na een tijdje samen gespeeld te hebben toch op zoek naar een muzikale aanvulling. Vele potentiële bandleden passeerden vervolgens de revue tot ze uiteindelijk twee geschikte kandidaten vonden in Adam Binder (bassist) en Luke Herbert (een drummer uit Sydney, Australië die afzakte van zijn land naar New York om wat lessen te nemen bij Bernard Purdie en Joe Morello, waarna hij in het diepe zuiden verzeild raakte).

Begin mei 2008 zien ze Lou Reed giggen in hun thuisstad en ontlokken hem op een of andere manier na zijn show een geschikte bandnaam. The Attack! werd namelijk al gebruikt en dus veranderde die op advies van de Velvet Underground-held in The Deep Vibration. Nadat DualTone Records ze oppikte, mocht de band de Masterlink Studios in voor de opnames (op 8-track tape) van hun eerste EP ‘Veracruz’, onder begeleiding van producer Niko Bolas (Neil Young, My Morning Jacket) en Rob Clark (ook Young).

Geen wonder dat die nostalgische sound – rijke tonen, drijvende ritmes, slimme orchestraties – wel goed zit. Als je die songs hoort, denk je ook dat je ze al ergens van kent, dat soort toegankelijke, fijne nummers zijn het. Eenvoudig an sich maar authentiek en doeltreffend. Ballads die zowel melancholiek als enorm vurig uit de hoek kunnen komen. Want die jonge gastjes hebben goed geluisterd naar de oervoorbeelden als Neil Young, Elvis Presley, Bob Dylan, Bruce Springsteen, Townes Van Zandt en hun klassiekers. Maar ook Wilco en The Beatles zijn er in verwerkt.

Op deze EP kregen ze ook meteen bijval van een goeie naam. Gillian Welch zingt mee op ‘Tennesee Rose’. Echter ook legendes als Al Perkins (Gram Parsons slidegitarist) en Spooner Oldham (onder meer soulpianist bij Aretha Franklin) zijn te horen. The Deep Vibration bewandelt dan wel een bekende weg, maar de mannen doen dat met een eigen smoelwerk en een frisse invalshoek.

‘Veracruz’ verschijnt hiero binnenkort via Bertus. Dan gaat het pas echt beginnen voor de rootsrockers. Of 2009 al hun doorbraakjaar wordt, valt nog ff te bezien, maar we horen er zeer zeker nog veel meer van! Als je je emailadres doorgeeft, dan mag je de fantastische EP gewoon gratis downloaden van DualTone. HIER. Of download voor nop de nummers ‘Oklahoma City Woman Blues’ en ‘Third Day Of July’ (via TheBuddHaden).

Vers Bloed: The Temper Trap

mei 11, 2009

thetempertrap_mysk

Dit Australische viertal werd eind vorig jaar opgemerkt door een showcase event (MUSEXPO), waarna ze de studio in mochten met Jim Abbiss (Massive Attack, DJ Shadow, UNKLE en Arctic Monkeys). Het resultaat was de bedwelmende, melodieuze single ‘Sweet Disposition’ met fuzzy gitaarwerk en emotionele zang, die niet alleen in het thuisland helemaal werd grijs gedraaid.

Al snel ontstond er een kleine, internationale aanhang en deed The Temper Trap een handvol optredens in de UK en Amerika in november 2008, waardoor ze op diverse ‘hete tips voor 2009’ lijsten terecht kwamen, zoals die van de NME, X-FM en de BBC (Sound Of 2009). Bekende BBC-DJ’s Zane Lowe en Steve Lamacq boden hen de kans om een live sessie van vier tracks te doen voor de ‘Introducing’ serie.

Begin dit jaar stroomden de vele aanbiedingen voor een platencontract dan ook binnen bij The Temper Trap. De vier tekenden uiteindelijk een wereldwijde deal met Korda Marshall’s opnieuw gelanceerde Infectious Records (voorheen het label van Muse, Garbage en Ash). Doordat ‘Sweet Dispositions’ werd gebruikt in de trailer voor de romantische comedy film ‘500 Days Of Summer’ voor het prestigieuze Sundance Festival werd de buzz rondom de indierock band alleen nog maar groter.

Producer Abbiss was kennelijk ook nogal onder de indruk van de rest van het songmateriaal naast die eerste single, want hij nam de productie voor het volledige debuutalbum voor zijn rekening in zijn studio in Londen. In maart werden de laatste opnamesessie gedaan. The Temper Trap werd vervolgens gevraagd voor en gaf een aantal zeer indrukwekkende shows in de US, waaronder tijdens SXSW in Austin, Texas, waar ze het predikaat ‘één van de grote beloftes’ verdienden. In ons land maakten ze tevens een goeie indruk als support van Glas Vegas en speelden ze al tijdens de afgelopen editie van London Calling.

De bandleden Dougy (gezegend met een mooie, intense zangstem, gitaar), Jonny (bas), Lorenzo (leadgitaar, toetsen) en Toby (drums, effecten) willen het helemaal gaan maken met hun dampende muzikale cocktail, waarin invloeden van Radiohead, TV On The Radio, de vroege U2 en Arcade Fire door elkaar worden gehusseld, en zijn sinds half april van Melbourne naar Londen verhuisd. Hun sferische, pakkende sound is even groots als de genoemde bands door dikke gitaarrifs, pulserende ritmes en die wringende stem, maar dan met een verslavende en catchy laag emo erover heen.

‘Sweet Disposition’ bleek een sterk eerste voorproefje op The Temper Trap’s debuutplaat ‘Conditions’, die in augustus verschijnt. Inmiddels is er ook een tweede single uit, ‘Science Of Fear’, die ook meteen door BBC Radio 1 in de airplay werd gesmeten. Of ze de hype helemaal waarmaken moeten we nog ff afwachten, maar er kan toch zeker worden gesproken over een meer dan vliegende start voor The Temper Trap! Momenteel toeren ze door heel Europa om zichzelf te bewijzen.

Check hun MySpace pagina voor wat muziek of download de speciale player. Hieronder drie clips van The Temper Trap.

Bon Iver heeft een zijproject: Volcano Choir

mei 9, 2009

bon-iver-200We hebben Justin Vernon aka Bon Iver via zijn debuutplaat ‘For Emma, Forever Ago’ en de ‘Blood Bank’ EP nog maar net ontdekt, echter de Amerikaanse singer-songwriter broedt al weer op iets anders. Hij komt dit najaar met een nieuw, naar verluidt experimenteel zijproject, genaamd Volcano Choir. Hij vormt de groep met zijn, naar eigen zeggen, favoriete band Collections Of Colonies Of Bees uit Milwaukee: “In een ideale wereld waren ze net zo groot als U2.”

Samen met zijn broer – ook zijn tourmanager – kocht Vernon eind vorig jaar van zijn verdiende centen een boerderij in Wisconsin, zo’n vijf kilometertjes van zijn geboortegrond vandaan. Achter in de tuin ligt een zwembad, dat momenteel wordt omgebouwd tot een studio. Op die plek wil hij de rest van de nummers voor Volcano Choir op gaan nemen. Want er is al wat vastgelegd.

“Het werkt heel bevrijdend, alsof ik in een nieuwe band zit. We zijn drie jaar geleden gestart met deze samenwerking en hebben inmiddels tien songs bijna af. Ik zing erbij, maar er zijn weinig teksten. Het meeste is koorzang,” zo vertelde Vernon in een interview met Pitchfork. Het eerste resultaat van Volcano Choir moet in september klaar zijn.

Geen angst dat zijn alias Bon Iver nu op een laag pitje staat, want hij denkt ook na over nieuwe liedjes onder die naam. Het wil alleen nog niet zo vlotten: “Ik heb maanden af moeten kicken van het toeren, voor ik een beetje in de song schrijf modus terecht kwam. Het probleem is dat alles wat ik nu maak klinkt als Bruce Hornsby. Maar ik heb de tijd. Ik wacht af tot de nieuwe songs en richting zich aan me openbaren. Ik ga het niet forceren.”

Eerst gaan we natuurlijk nog live genieten van Bon Iver, of tijdens Haldern Pop, of Lowlands, of Pukkelpop.